....ขำขำอ่ะ...เรื่องผีๆ
เขียนโดย
ninjahavarin
มาต่อเรื่องเล่า(ไอ้ขี้โม้เอ้ย) ต่อจากเมื่อวานกันนะ
*3.... ตอนอยู่ปวช.2...ก็เรียนเอกถ่ายภาพอ่ะนะ .... คือส่วนใหญ่แล้วจาได้ใช้ชีวิต กะ ความมืด แล้วก็ห้องที่มีแสงสีแดง(ห้องอัดขยายภาพส่วนใหญ่แล้วจาเปิดไฟสีแดงตลอด... เพราะแสงสีแดงจาไม่ทำปฏิกิริยากับกระดาษอัดขยาย)... ก็ไม่เคยคิดว่าจาเจอหรือกลัวไรหรอกนะ... มันออกแนวขำๆ มากกว่า ...คือขำอาจารย์ที่ปรึกษาของเราอ่ะ...(ขอโทษนะคะอาจารย์ขา)...
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นสัก3-4วันนี่แหล่ะ...หลังจากที่รุ่นพี่ปีสามเสียชีวิต(พี่คนนี้หล่อมากๆเลยอ่ะแล้วก็เป็นคนขี้เล่นด้วย...เสียดาย)... ก็เจอพร้อมกับเพื่อนอีกคน...อ้อ..อาจารย์ด้วย... ลองนึกถึงกลิ่นเลือดสดๆสิ... น่านแหล่ะ... เจอตรงล็อคเกอร์หน้าประตูห้องสตูดิโอ (คือพี่เขาจาชอบไปยืนเก๊กหล่อให้สาวๆ กรี๊ดประจำ)
ก็พยายามนึกว่าจมูกเราคงเพี้ยนไปพร้อมๆ กันสามคนอ่ะ... (ขนแขนงี้ลุกเลย).. เห็นอาจารย์เรารีบวิ่งขึ้นไปอุ้ม... พระพิษณุลงมาด้วยแหล่ะ....
จากนั้นก็พากันเข้าไปในห้องสตูฯ... ตอนนั้นล่ะ... กลิ่นเน่างี้คลุ้งไปทั่ว (ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นแค่สามชั่วโมงเราก็เพิ่งออกมาจากห้องสตูฯอ่ะ)...ขนาดอาจารย์ที่เดินตามหลังเรามานะยังเผ่นแนบไปก่อนเราซะอีก.... ฮ่าๆๆๆ จากที่กลัวกันอยู่เลยกลายเป็นขำกันท้องแข็งเลย ฮ่าๆๆ...
*4... พอมาเรียนที่ราชมงคลฯ... ก็นะแบบว่ารวมกลุ่มกะเพื่อนอีกหกคน... แล้วมาเช่าบ้านอยู่แถวคลองชลประทาน.... ทางไปสนามกีฬาเจ็ดร้อยปี(ฟากเจ็ดยอด)... ปากทางเข้าหมู่บ้านจามีร้านเหล้าที่เขาเปิดให้ดูบอลด้วยอ่ะ... (ไปบ่อยเหมือนกัน...โดนเพื่อนมันลากไปด้วย)... ก็เป็นหมู่บ้านทาวเฮ้าส์ 3 ชั้นอ่ะนะ... เราพักอยู่ชั้นสามกะเพื่อนอีกคน...
เดือนแรกก็เป็นเรื่องเลยอ่ะ... ประมาณว่าครึ่งหลับครึ่งตื่นอ่ะ..ก็เหมือนเห็นคนเป็นเงาดำๆ ไม่มีหัว... ถือไรมะรู้ดำๆ นั่งมองเรานอนอยู่ตรงปลายเท้าเกือบทุกคืน... ส่วนเราอ่ะเหรออย่าให้นึกสภาพเลย... บางทีเพื่อนมันยังสงสัยเลยว่าเค้าลืมจับหมีแพนด้าที่หลุดออกมาจากสวนสัตว์อ๊ะป่าว...ฮ่าๆ... บางทีก็เหมือนมีเงาดำๆมานั่งทับอยู่บนอก... เกือบตาย... หายใจมะออก...
แต่ที่หนักสุดก็มีอยู่คืนหนึ่ง.... พอเดินไปปิดไฟ...พอล้มตัวลงหัวยังมะทันถึงหมอน... มาเลยคับพี่น้องไอ้เงาดำ...มานมายืนอยู่ตรงปลายเท้าอ่ะ... ขยับตัวมะได้เลย... ดิ้นๆ อยู่นานจนหายก็พยายามปลุกเพื่อนที่นอนข้างๆ....แหมไอ้นี่ก็ขี้เซาเหลือเกิน... มะได้การล่ะ... ก็หอบที่นอนปิกนิก+ผ้าห่ม+หมอน...วิ่งออกจากห้อง (โคตรโง่เลยเรานี่...มะรู้จาเอาไปด้วยทามมาย)....ลืมนึกไปว่าเราอยู่ตั้งชั้นสามทะเล่อทะล่าวิ่งออกปาย....อะหุ..ตกบันไดอะจิ...หูยยยลองนึกสภาพสิ ..ตกบันไดพร้อมของอีกเต็มมือ...ฮ่าๆๆ... จากชั้นสามผ่านชั้นลอย...ลงไปกองที่ชั้นสอง...หลังจากนั้นก็มะรู้สึกตัวแล้วล่ะ....ตื่นอีกก็เช้า...เอ่อน่ะเพื่อนที่อยู่ชั้นสองนี่ก็ใจดีนะ... อุตส่าห์ตื่นมาลากเราเข้าไปนอนในห้อง....
แล้วเรื่องนี้เลยกลายเป็นเรื่องตลกของเพื่อนๆ ไปซะเลย ฮ่าๆๆๆ...คิดแล้วขำตัวเองซมัด.... เพื่อนที่ห้องมีบางคนมานมะเชื่อไง... ก็เห็นมาลองของกัน...แต่มะเห็นมีใครอยู่ได้เิกนหนึ่งอาทิตย์เลย(ตรงห้องชั้นสามอ่ะนะ)สุดท้ายพวกมานก็ลงมาอยู่แทบจาอัดกันเป็นปลากระป๋องตรงชั้นสองแทน...รวมทั้งเรา...
ขำๆดีใช่ม๊า... บางทีถ้าเรามีสติ ++กว่านี้เรื่องแบบนี้คงมะเกิดขึ้นหรอกเน๊อะ...เจ็บตัวชมัดเลย
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
16 พ.ค. 49
97
3
ความคิดเห็น
หุหุหุหุหุหุหุหุหุหุ