O...ฉันคิดถึงแกนะ... ถึงวันนี้ความรู้สึกของฉันที่มีให้ยังเหมือนเดิม... ฉันไม่รู้หรอกนะว่าระหว่างความเป็นเพื่อนของเรามันเกิดอะไรขึ้น... เอาเป็นว่าฉันขอโทษละกัน... ถึงแม้ไม่รู้ว่าฉันทำผิดอะไร
แกว่าไหม... เรื่องของพวกเรานี่มันน้ำเน่าจริงๆเน๊อะ...ฮ่าๆ... มีอย่างที่ไหน... ครอบครัวชั้นกะแกนี่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่รุ่นปู่...เห่อะๆ... ปู่เป็นเพื่อนกัน... พ่อแกกะพ่อชั้นก็เป็นเพื่อนอีก... แล้วพอมารุ่นเราก็ดันมาเป็นเพื่อนกันอีก...ฮ่าๆ... เราเป็นเพื่อนกันมานานเกือบ 20 ปีแล้วนะ... ทำไมล่ะ... แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง... ที่คนอื่นเขาไปเอาจากไหนไม่รู้มาพูด...ที่บอกว่าแกนินทาฉันอย่างนั้นอย่างนี้... แกนึกว่าฉันจะโกธรแกลงเหรอ(ถึงแม้ว่าแม่ฉันประกาศให้ตัดขาดความเป็นเพื่อนก็ตาม)...ถ้าไม่ได้ยินจากปากฉันไม่เชื่อหรอก... ก็รู้นี่นาตั้งแต่เราเป็นเพื่อนกันมา... ฉันเคยโกธรไหมล่ะ... แกก็รู้... ทำไมล่ะ... ทุกครั้งที่ฉันพยายามจะเข้าไปทักทายพูดคุย... แกมองเห็นฉันไม่มีตัวตน... มองผ่านคอยหลบหน้าฉันตลอดเวลา... รู้สึกว่าระยะห่างของเรามันได้เพิ่มขึ้น...ทุกทีๆ...
จนถึงวันนี้...ยังหวังว่าสักวันเราจะได้มีโอกาศพูดคุยกันอีกครั้ง...
ขอโทษทีนะ... เราเป็นคนเขียนบรรยายอะไรไม่ค่อยเก่ง... เพราะส่วนใหญ่จะใช้การกระทำเป็นตัวบอก... มากกว่าคำพูด

ความคิดเห็น
ร๊ากกานว้ายเถิด เราเกิดร่วมแดนไทย
จริงๆแล้วความสัมพันธ์ก็ออกจะเหนียวแน่นหนึบขนาดนี้ ไม่น่าจะสั่นคลอนง่ายๆจากขี้ปากคนอื่นเลยนะ....
เรื่องแค่นี้ ต้องพูดและปรับความเข้าใจกันจ๊ะ ถ้าอายหรือยังมีม่านทิฐิขวางกันเอาไว้อยู่ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเราหรือฝ่ายเขาที่ตั้งมันขึ้นมา แต่ถ้าเรายังคิดถึงและต้องการเป็นเพื่อนกับเขาต่อไป เราก็ลองพังมันลงดูสิ....
ถ้าไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ก็ลองหันมาใช้เทคโนโลยีให้เป็นประโยชน์ดีไหมจ๊ะ Msg ไง โทรศัพท์ไปสิ ค่อยๆเป็นค่อยๆไปก็ได้ รอยร้าวบางทีก็ต้องค่อยๆสมานมันไป
....เอะ...น้ำเน่าไหมเนี๊ยะ...
เอาเป็นว่า สู้ๆนะจ๊ะ จะเป็นกำลังใจให้ ขอให้ได้เพื่อนดีๆกลับมา..ไหนๆก็จะขึ้นคานแล้วนี่
อ่าวเอะ....นี่ฉันมาให้กำลังใจใช่ไหมเนี๊ยะ อิอิ