( GOT7 ) More is More - markbam♡

ตอนที่ 27 : Twenty-third and less

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 ส.ค. 57

- 23 –

 

           

 

            4 / Aug / 201x

 

 

            คุณเคยรู้สึกวูบโหวงบ้างไหม

 

            ผมเคยเป็นนะ มันเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อสี่ปีก่อน ผมจำมันได้ดีเลย มันเป็นวันที่ผมตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมสะอาดตา ทุกอย่างรอบตัวคือสีขาวสลับฟ้า มันดูเรียบง่ายและสบายตา อ่า... นั่นสินะ... เพราะที่นั่นคือโรงพยาบาล

 

            พี่แจบอมเป็นคนแรกที่ผมพบ เขานั่งวาดรูปเล่นบนสมุดเล่มเล็กบนเก้าอี้ข้างเตียง ใช่สิ... อิมแจบอมคือพี่รหัสของผม เขาต้องชอบวาดรูปในยามว่างอยู่แล้วเพราะพวกเราเรียนศิลปกรรม ผมไม่ชอบเรียกเขาว่าเจบี เพราะมันน่าหงุดหงิดที่ต้องตอบคำถามคนอื่นว่าทำไมถึงเรียกแบบนั้น แต่บางครั้งมันกลับชินปากไปจนได้ แบมแบมชินแม้กระทั่งตอนที่อิมแจบอมเหลือบสายตามามองและดึงผมไปกอด บ้าจริงๆเลย นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่า...

            มันคงดีถ้าพื้นที่ข้างกายมีอิมแจบอมตลอดเวลา

 

 

            เดี๋ยว...

ให้ตายเถอะ นี่แบมแบมคิดบ้าอะไร

           

 

            ไม่เป็นไรนะแบม พี่รหัสบอกเขาไว้แบบนั้น

 

            ผมพบว่าตัวเองโดนรถเฉี่ยว ขาแพลงนิดหน่อยจนต้องใส่เฝือกอ่อนเอาไว้ หัวผมแตกด้วยล่ะ ผมคิดว่าตัวเองคงเซ่อมากๆที่เดินเหม่อจนเกิดอุบัติเหตุ ภาพมันเบลอมากเลยนะ ผมจำเหตุการณ์นั้นไม่ค่อยได้ซักเท่าไหร่ มันไม่ชัดเจนในหัวเลย ผมพยายามนึกจนเหนื่อยแล้ว เรื่องทั้งหมดที่ผมรู้ มาจากคำบอกเล่าของอิมแจบอมเท่านั้นแหละ

 

มันแปลก...

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ผิดที่ผิดเวลา

 

ความรู้สึกวูบโหวงคืออะไร

มันคงรู้สึกเหมือนตัวเบาหวิวทั้งที่นอนอยู่เฉยๆ บางทีอาจจะอารมณ์เดียวกับวันที่ผมต้องไปเข้าค่ายต่างจังหวัด ผมกำลังนั่งบนพื้นและตรงหน้าคือกระเป๋าใบใหญ่ นั่งนึกและคิดย้ำกับตัวเองให้แน่ใจว่าลืมอะไรอีกรึเปล่า อย่างเช่นยาสีฟัน แชมพูสระผม หรือหนังสือที่ชอบอ่านก่อนนอน ผมมั่นใจนะว่าต้องลืมแน่ๆ เพราะความรู้สึกมันบอกแบบนั้น

 

แต่ความจริงแล้ว...

ผมกลับพบว่าตัวเองไม่ได้ลืมอะไรเลย

 

 

– BB

 

 

 

 

แบมแบมปิดไดอารี่ลง จู่ๆก็นึกถึงอดีตขึ้นมา กระดาษแผ่นต่อไปไม่มีเหลือให้เขียนแล้ว จนต้องวางแผนเอาไว้ในใจว่าวันพรุ่งนี้ต้องรีบออกไปหาไดอารี่เล่มใหม่มาเขียน เอาจริงๆแบมแบมไม่ใช่คนชอบเขียนไดอารี่นักหรอก แต่พอมาเอาจริงๆจังๆทางด้านการเป็นนักเขียน ประสบการณ์ใกล้ตัวที่หาได้ง่ายที่สุดก็คือการเขียนไดอารี่ ไม่ใช่หรอกหรอ?

 

กวาดสายตาผ่านตัวอักษรบนสมุดอีกครั้ง แบมแบมเคยถามคนรอบข้างว่าตัวเขาเปลี่ยนไปจากเดิมรึเปล่า ทุกคนยิ้มและตอบว่าไม่หรอก แบมแบมคิดว่าคงเพราะตัวเองโตขึ้นแน่ๆ บางครั้งที่มองกระจก ถึงได้รู้สึกเหมือนคนตรงหน้าไม่ใช่ตัวเอง

 

ไม่ใช่เลย

 

 

 

*

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ ผู้ชายไร้มารยาท

            หน้าเตารีด

            ไร้มนุษย์สัมพันธ์

            ไอ่พระรองไร้รสชาติ ! ”

 

            แบมแบมกำลังหงุดหงิด..

            หงุดหงิดโครตๆ เกิดมาไม่เคยเจอคนไม่น่าคบหาสมาคมขนาดนี้ เป็นถึงนักแสดงแต่กลับไม่มีสัมมาคาระวะเอาเสียเลย ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นคนสองหน้าแน่ๆเชื่อแบมแบมสิ ไอ่เขาก็หวังดีอยากทำความรู้จัก บทละครก็ตีออกยากอยู่หรอกถึงได้อยากช่วยในฐานะที่ตัวเองเป็นนักเขียน เหอะ มาไม้นี้ก็เอาเลยไอ่พระรองห่วยแตก แบมแบมจะคอยดูละกันว่าตีตัวละครออกได้ซักแค่ไหน ถ้ามันห่วยละก็นะ แบมแบมจะไม่ช่วยเลยคอยดู

            คิดว่าตัวเองเก่งมากหรือไงวะพ่อคุณนักแสดง แม่ง!

 

           

            คุณต้วนใจดี ยิ้มง่าย แล้วก็แสดงเก่งมากๆเลยนะคะ บังมินอา นางรองของเรื่องเป็นคนบอกเขาแบบนั้น

 

            เป็นประโยคที่ไม่มีข้อเท็จจริงเลยซักนิด

คุณต้วนของทุกคนแม่งหน้าตายชิบหาย

 

 

            “ เป็นอะไร หน้าเป็นตูด

            หมั่นไส้คน แบมแบมพาลไปกระชากเสียงใส่เพื่อนสนิทอย่างยูคยอมเสียอย่างงั้น

 

            ตอนนี้พวกเขาอยู่ในคอฟฟี่คาเฟ่ มันเป็นร้านเครื่องดื่มยามบ่ายยามเช้ายามเย็นอะไรก็ตามที่ขายถึงดึกดื่น ปิดร้านทีก็ตีสองนู้น มีไวไฟให้เล่น มีเบเกอรี่อีกนิดหน่อย ทั้งร้านตกแต่งด้วยโทนสีเปลือกไม้และเขียวหม่นให้อารมณ์เหมือนนั่งอยู่ในบ้านริมสวน

            เป็นร้านที่ดูสบายตาและเงียบสงบดีใช่ไหมล่ะ

แน่สิ...มันเป็นร้านของแบมแบมเอง

 

 

            เดี๋ยว... เอาใหม่...

            แบมแบมหมายถึงว่าเป็นร้านของเขาที่ร่วมหุ้นกับจองกุกน่ะ

 

            ไอ่หน้าสามขีดเอ้ยแบมแบมก็ยังอารมณ์ขึ้นไม่หาย

            หน้าสามขีด? หน้าอะไรของมึง

            ไหนขมวดคิ้วซิ แบมแบมหันไปจิ้มรัวๆระหว่างคิ้วของเพื่อน หน้าแบบนี้ไง! ขมวดเข้าไปเถอะคิ้ว ขอให้หน้าย่นหน้ายับตั้งแต่อายุไม่ถึงสามสิบ

            อะไรของมึงวะ ยูคยอมหันมามองหน้าเอือมๆ มึงหงุดหงิดใครมาเนี่ย

            “ ช่างแม่งเหอะ พูดแล้วเดี๋ยวขึ้น

 

            ขึ้นแน่ๆล่ะ... เกิดมายังไม่เคยมีคนไม่อยากรู้จักแบมแบมเลยนะเว้ย!!

 

            “ แล้วร้านมึงนี่จะเปิดเมื่อไหร่ ยูคยอมถามพลางก้มลงจิบกาแฟที่เพื่อนชงมาให้ดื่ม มองไปรอบๆแล้วได้แต่คิดว่าแบมแบมนี่ทำร้านได้สมกับเป็นตัวเองจริงๆ ผนังรอบๆเต็มไปด้วยรูปวาดสีน้ำที่แบมแบมถนัด และแน่นอนว่าคนวาดก็ไม่พ้นแบมแบมเอง

 

            ร้านไม่ใหญ่ดีกูชอบ ไว้จะมานั่งเล่นบ่อยๆละกัน ดูดิมองออกไปนอกร้านเห็นแม่น้ำด้วย ดีว่ะ มึงไปทำบัตรสมาชิกวีไอพีให้กูเดี๋ยวนี้เลย

            ไม่... ใครจะอยากให้มึงมาป่วนร้านกูบ่อยๆวะ แบมแบมเบ้ปากใส่เพื่อนอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ลุกขึ้นไปเอาบัตรสมาชิกที่ออกแบบไว้มาให้ยูคยอมอยู่ดี ร้านกูเปิดศุกร์นี้

           

โอ่ะ ดีเลย กูมีเซอไพร์สนะถ้างั้น

อะไร แบมแบมขมวดคิ้วเมื่อเพื่อนไม่ยอมตอบคำถามนี้

ก็เซอไพร์สไง เซอไพร์สอ่ะ

กูเกลียดเซอไพร์ส

เดี๋ยวคราวนี้มึงก็ชอบเอง ยูคยอมยักคิ้วใส่

 

นอกจากเกลียดเซอไพร์สแล้ว แบมแบมยังเกลียดคิมยูคยอมอีกด้วยนะ

 

             ถึงจะบอกว่ากลับมาช่วยพ่อแม่ดูแลค่ายใหญ่ยักษ์ธุรกิจบันเทิงอะไรพวกนั้น แต่เอาเข้าจริงแบมแบมก็ไม่ชินเอาเสียเลยกับการเข้าไปนั่งร่วมประชุมกับฝ่ายบริหาร เดินไปไหนก็มีแต่คนเคารพก้มหัวให้ ให้ตาย...แบมแบมยังไม่สามสิบเลยนะ

            แม่บอกว่าเข้าบริษัทเวลาที่มีประชุมใหญ่ๆก็ได้ ซึ่งนั่นเป็นข้อเสนอที่ดีมาก แบมแบมชอบวาดรูป เขามีรูปที่วาดไว้เป็นสิบเป็นร้อยตอนอยู่อเมริกา เคยตั้งโชว์บ้าง ขายเล่นบ้าง บริจาคบ้าง แต่มันก็ยังเยอะอยู่ดี จนจองกุกชวนหุ้นกันเปิดร้านกาแฟที่นู้น แต่แบมแบมบอกปัดแล้วเสนอเป็นกลับมาทำร้านกาเฟคาเฟ่กลางเมืองที่นี่ดีกว่า

            และนั่นเป็นครั้งแรกที่แบมแบมบอกจองกุกว่าจะกลับเกาหลีใต้

            มันช็อคไปเลยแหล่ะ

 

            งี้จองกุกก็มาวันเปิดร้านไม่ทันดิ

            ช่วยไม่ได้ ก็ติดงานเอง เวรกรรมของมัน แบมแบมนึกถึงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่คุยกับจองกุกสายแทบไหม้เพื่อโน้มน้าวแบมแบมเป็นชั่วโมงให้เขยิบเวลาเปิดร้านไปวันอื่น แน่นอนว่าแบมแบมปฏิเสธ เล่นเอาจองกุกมันงุ้งงิ้งหน้ารำคาญใส่หูเขาไปจนรู้สึกหูดับไปพักนึง คิดถึงสีหน้าจะร้องไห้ของมันแล้วก็ขำ

            จองกุกแม่งตลกชะมัด...

 

            กูชอบนะ

            หะ แบมแบมขมวดคิ้วใส่

            ที่มึงยิ้มแบบเมื่อกี้ มันค่อยดูเหมือนแบมแบมที่กูรู้จักหน่อย ยูคยอมเบนสายตาไปนอกร้าน เดี๋ยวนี้มึงยิ้มแบบเมื่อกี้ยากนะ

ก็กูเป็นนักเขียน

            แบมแบมขำขึ้นมา เข้าใจความหมายของยูคยอมนะ แต่แบมแบมโตขึ้นแล้ว แถมยังทำงานที่ต้องพบปะผู้คน การสร้างกำแพงขึ้นมามันไม่ใช่เรื่องแปลก ทุกคนไม่เป็นแบบเขากันหรอ

 

            รอยยิ้มการค้าน่ะใครๆก็มี ไม่รู้หรอ

            จะมีก็มีไป แต่อย่าเอามาใช้กับเพื่อนเลยมึง

           

แบมแบมเลิกคิ้วพลางส่ายหน้า กูเปล่าหนิ

 

 

 

 

 

            *

 

 

 

 

            แสงสีเสียงมันน่าเบื่อมากสำหรับยองแจ

 

            ยองแจกำลังก้มหัวยิ้มตอบรับคำพูดของนักธุรกิจคนนึงที่เดินเข้ามาคุยกันนิดหน่อย ก่อนจะหาโอกาสปลีกตัวหลบมาที่มุมเงียบๆอย่างเคาเตอร์บาร์ มันเป็นปาร์ตี้ของนักธุรกิจไฟแรงหรือไม่ก็พวกไฮโซเซเลปที่เน้นไปทางหาคอนเนคชั่นไว้ติดต่องานกันภายหลัง บางคนอาจมาหาเพื่อน มาสนุก หรือไม่ก็มาหาคู่นอนซักคืนสองคืน

            ยองแจเบื่ออะไรแบบนี้ อยากจะปลีกตัวลงจากดาดฟ้านี้ไปจะแย่ ถึงดาดฟ้าของคาสิโนถูกกฏหมายแห่งนี้จะเต็มไปด้วยพื้นที่กว้าง มีสระน้ำอยู่ตรงกลาง เหมือนสร้างเอาไว้จัดปาร์ตี้โดยเฉพาะอะไรแบบนั้น ยองแจจะไม่มาเหยียบงานนี้แน่ๆ ถ้าเจ้าของงานที่โทรมาเชิญกับเลขาเมื่อวันกันไม่ใช่หนึ่งในลูกค้ารายใหญ่ของทางโรงแรมพวกเขา          

            มันน่าหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่อพบว่าตนเองไม่ได้มางานนี้คนเดียว

 

            อยากกลับจะแย่แล้วล่ะสิ คนที่เดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆทักเขาแบบนั้น

            แต่ดูเหมือนว่าพี่แจ็คสันจะอยากอยู่ต่อนะ

            แน่นอนสิ  

            ให้ผมช่วยไหมล่ะ หันไปเก้านาฬิกา ยองแจสะกิดให้คนข้างๆหันไปดู เธอมองพี่ตั้งแต่เดินมานั่งละ ลูกสาวของผู้ถือหุ้นคนนึง เป็นไง หุ่นใช้ได้อยู่นะ สนไหมล่ะเดี๋ยวช่วย

            ก็ดี แจ็คสันขยิบตาให้สาวน้อยหุ่นสบายตาคนนั้นไปหนึ่งที กดยิ้มเล็กน้อยเมื่อหล่อนยกแก้วไวน์ขึ้นทักทาย

            เหอะ ขี้หลี่ชะมัด  ยองแจกรอกสายตาไปมา ก้มหน้าแกว่งแก้วไวน์ชั้นดีในมือแทนทีจะสนใจคนข้างๆ

 

แต่ทุกอย่างชะงักลงเมื่อแจ็คสันเอื้อมไปจับข้อมือยองแจมาจ้องใกล้ๆ

แหวนไปไหน

พี่ก็ไม่ใส่เหมือนกัน ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจก่อนจะกระชากมือกลับ มันน่าแปลกใจนิดหน่อยที่แจ็คสันไม่ได้ลุกไปหาผู้หญิงที่เขาบอกไปอย่างที่คาดการ์ณเอาไว้

 

            แจ็คสันทำเพียงเลิกคิ้วกับคำตอบที่ได้รับ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่ยองแจรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา มันน่าหงุดหงิดที่สมองยังคิดไปไกลว่าคนอย่างแจ็คสันหวังก็มีเวลาว่างพอมาใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อยๆของตัวเอง

            แบบนี้เรียกว่าเข้าข้างตัวเองรึเปล่า ให้ตายเหอะ ยองแจสาบานเลยว่าจะเลิกชอบคนอย่างแจ็คสันให้ได้ภายในปีนี้ ความหวังหรือโอกาสสำหรับยองแจนั่นไม่มีหรอก เขาเลิกหวังตั้งแต่วันนั้นแล้ว วันที่พี่แจบอมกับพี่จินยองเป็นแฟนกันวันแรก... แล้ว...

            ใช่สิ ใช่สิ ใช่สิ

            พี่แจ็คสันชอบพี่จินยอง... ยองแจรู้ดีมาตลอดแหละ

 

            ยองแจ

            อะไร

            คิดอะไร ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น

            แบบไหน ยองแจขมวดคิ้ว ผงะตัวถอยห่างออกมานิดหน่อย เพราะแจ็คสันชะโงกหน้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมยังมองมาแบบแปลกๆ

            ก็แบบ... แจ็คสันเงียบไปก่อนจะบอกปัด ช่างเหอะ

            หา? อะไรของพี่วะ มีอะไรก็พูดดิ

            “ เออๆ ก็ทำหน้าแบบคนอกหักไง ...ทำไม ไปรักใครแล้วเขาไม่รักตอบหรอเราน่ะ แจ็คสันยกไว้ขึ้นจิบไปอึกใหญ่ก่อนจะพูดต่อ อะไร ทำไมต้องทำหน้าตกใจ

           

            อ่า... ยองแจกระพริบตาปริบๆ   ม ไม่มีอะไร

 

            ยองแจจ้องแก้วไวน์ในมือราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่เขาสนใจ ยองแจไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะเขาเองก็เมาแสงสีไปแล้วรึเปล่า ไม่รู้จริงๆว่าทำไมถึงอยากถามออกมา หรือบางทีอาจเป็นเพราะทุกอย่างมันเหมือนเดิมอย่างที่คนข้างๆเคยบอก

            เหมือนเดิมแม้กระทั่งตัวเขาเอง

 

            แจ็คสัน...

            ฉันเป็นพี่นะยองแจ แจ็คสันดุไปอย่างไม่ใส่ใจ เอาจริงๆสายตากำลังทุ่มความสนใจไปทีสระน้ำและสาวบีกินนี่พวกนั้นมากกว่า

            พี่เลิก...

            ... ยองแจเงียบไปจนแจ็คสันต้องหันมามอง ยองแจ? ”   

 

            พี่เลิกชอบพี่จินยองหรือยัง

           

            ยองแจไม่ได้หวังจะอยากได้คำตอบ เขาแทบจะกัดลิ้นตายเมื่อเผลอพูดออกไป ให้ตายสิ อาการนิ่งเงียบไปของคนข้างๆไม่ได้เหนือไปจากการคาดเดาของยองแจเลย

 

            อ่า...ผมพูดเล่น ยองแจกรอกสายไปมา ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที เอ้อ กลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้แล้ว

 

            สมองมันเบลอจนตั้งหลักไม่ค่อยถูก ยองแจคิดว่ามันอารมณ์เดียวกับตอนที่เขาสารภาพรักกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งตอนอนุบาลสอง พยายามบอกตัวเองว่ารีบกลับบ้านไปนอนซะ ภาวนาให้อีกฝ่ายลืมๆสิ่งที่เขาพูดออกไป

            แต่แจ็คสันหวังไม่ใช่เด็กผู้หญิงอนุบาลสอง

 

 

            แล้วยองแจเลิกชอบพี่หรือยัง

                       

ตอนนี้...

ยองแจคิดว่าตัวเองต้องมีสีหน้าเหมือนเห็นผีแน่ๆล่ะ

 

 

 

 

*

 

 

 

           

 

            ตอนเด็กๆเคยโดนแม่ห้ามนอนดึกแต่คุณยังทำรึเปล่า

            หรืออาจจะโดนคุณครูดุเพราะแอบกินขนมในห้องเรียน แต่วันต่อมาก็ยังแอบกินอีกอยู่ดี

 

          ยิ่งห้ามยิ่งยุ... ขอเน้นให้ชัดๆเลย

 

            เหมือนเวลาที่แบมแบมเห็นมาร์คต้วนทำหน้าตาไม่รับแขกใส่ แถมยังแสดงเจตจำนงชัดเจนว่าไม่อยากรู้จักกันอีก บอกตามตรงว่าแบมแบมเสียเซลฟ์ไปแปดสิบเปอเซนต์เลย ก็ในเมื่อไม่อยากรู้จักกันขนาดนั้น ทำไมต้องใช้สายตาแบบ... ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเห็นแล้วมันก็น่าหมั่นไส้ คอยดูแล้วกัน คอยดูเลยนะ แบมแบมจะพุ่งเข้าชาร์ตแบบไปไม่เป็นเลย ก็เฉยไปสิ เดี๋ยวจะทำให้รู้เลยว่าได้สนิทกับแบมแบมมันดียังไง

            มาร์คต้วนโครตเป็นผู้ชายที่น่าหมั่นไส้ จริงๆนะสาบานเลย

 

 

            โอ้ๆๆ บังเอิญจังเลยน้ามาร์คฮยอง แบมแบมยิ้มกว้างทันทีที่เห็นว่าคนรู้จักนั่งอยู่ในร้านอาหารที่แบมแบมเลือกเป็นมือเย็นของวันนี้พอดี

            คุณต้วน

            โอเคๆ คุณต้วนก็ได้ แอบเบ้ปากใส่อย่างหมั่นไส้เมื่อเห็นว่าอีกคนหันไปทางอื่น

 

            พรุ่งนี้เป็นวันเปิดร้านกาแฟของตัวเอง แบมแบมเลยฟุ่งซ่านนิดหน่อย การเลือกมาเดินเล่นในห้างตากแอร์เย็นๆ หาของอร่อยๆกินซักร้านนี่สวรรค์เลย ยิ่งดันมาเจอเหยื่อให้กวนประสาทด้วยแล้ว แบมแบมรู้สึกถึงขีดของอารมณ์ดีๆที่พุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมมา

 

            แบมแบมนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามคุณนักแสดงชื่อดัง ถึงแม้ว่าจะได้อาการนิ่วหน้าลงเป็นการทักทายจากอีกฝ่าย บ่งบอกได้อย่างยิ่งว่ามาร์คต้วนไม่ประสงค์จะให้แบมแบมนั่งตรงนี้มากแค่ไหน แต่บอกไปแล้วหนิ ว่ายิ่งห้ามก็ยิ่งเหมือนโดนยุ

            และแบมแบมก็เป็นมนุษย์ที่ดื้ออยู่มากนะ

 

            ถ้าตาไม่ฝาด นั่นน่าจะเป็นบทละครของผมนะ แบมแบมชี้ไปบนโต๊ะ สงสัยคุณพระรองจะไม่เข้าใจบท ซึ่งนั่นมันก็แน่ บอกแล้วว่าบทของแบมแบมมันไม่ง่าย

            จะกินข้าวก็สั่งไป มาร์คดูเหมือนจะบอกปัดเปลี่ยนเรื่องกลายๆ

            บทยากอ่ะดิ๊ ให้ช่วยไหม แบมแบมไม่ได้แคร์สีหน้าเบื่อหน่ายของมาร์คต้วนมากนัก หันไปสั่งอาหารมาซักจานก่อนจะพูดต่อ ไม่เข้าใจบทก็ถามสิ มาให้ถามแล้วนี่ไง ไหนเปลี่ยนใจอยากมาสนิทกับผมแล้วหรือยังครับคุณต้วน

            ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร

            ซีนแรกก็ยากอยู่นะ ซ้อมไหม เดี๋ยวเป็นนางเอกให้

            ไม่ต้อง มาร์คดูเหมือนจะหงุดหงิดนิดหน่อย จากท่าทางทีแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ

            แต่แบมจำบทได้หมดนะ แม่นโครตๆ

           

คราวนี้มาร์คเงยหน้ามาสบตาอย่างตำหนิ สนิทกันขนาดนั้นแล้วหรอ

หา

เวลาคุยกับคนอายุมากกว่า ให้แทนตัวเองว่าผมและแทนคนอื่นว่าคุณ จะดีกว่านะ มาร์คใช้สายตาดุไปนิดหน่อยเมื่อแบมแบมอ้าปากจะเถียง ต้องให้ย้ำไหม ว่าผมไม่ต้องการความช่วยเหลือและไม่อยากรู้จักคุณ แบมแบม

 

แบมแบมจิ๊ปาก รู้สึกตัวเองเหมือนโดนหักหน้าแต่ต้องทน นี่ถือว่าตัวเองเป็นคนหน้าด้านมากที่โดนดุแล้วยังตีหน้าซื่อนั่งอยู่ต่อ ไอ่มาร์คต้วนพระรองเฮงซวยนี่แม่ง แบมแบมไปฟ้องผู้กำกับให้เปลี่ยนคนแสดงเลยดีม่ะ ไม่... นั่นถือว่าแบมแบมยอมแพ้แน่ๆถ้าทำแบบนั้น บอกเลยว่าสงครามนี้ไม่จบง่ายๆ อยากรู้จริงๆว่าทำไมถึงต้องมาทำท่ารังเกียจตัวเขานักหนา แบมแบมออกจะหน้าตาดีใครๆก็ชอบ โอเค นี่ไม่ได้หลงตัวเองนะ มันคือข้อเท็จจริงไงรู้ไหม

 

แบมแบมยังยกยิ้ม หรือจริงๆแล้วคุณเขินผมครับ คุณต้วน เน้นภาษาทางการไปตามที่อีกฝ่ายอยากได้ จะให้ใช้ภาษาสุภาพแค่ไหนแบมแบมก็กวนตีนได้ไม่ต้องห่วง

 

อะไร

ก็คุณไม่อยากรู้จักผม ไม่อยากสนิท ไม่อยากคุยด้วย แบมแบมเอียงคอใช้สายตาเป็นคำถามให้มาร์ค ถ้าไม่ใช่ว่าเกลียด ก็แสดงว่าคุณต้วนชอบผมไง

ไร้สาระ

ว่าไง คุณชอบผมจริงๆสินะ แหม ไม่เป็นไรหรอก ผมรู้ว่าตัวเองเสน่ห์แรง มีคนมาจีบผมตั้งเยอะแยะ แบมแบมยกยิ้มอารมณ์ดี มันสะใจดีอย่างไม่ทราบสาเหตุที่ได้เห็นคนตรงหน้าตีหน้ายุ่ง

 

มาร์คไม่ได้ตอบอะไร ซึ่งแบมแบมก็ไม่ได้แคร์คำตอบอะไรอยู่แล้ว ตกลงเราจะเริ่มซ้อมบทกันได้หรือยัง

 

แบมแบมไม่ได้โม้นะ แต่เขาก็เป็นห่วงงานของตัวเองจริงๆ ละครเกาหลีเรื่องแรกก็อยากให้มันออกมาดี ตัวละครทุกตัวตีบทแตก และบทละครพระรองก็ยากกว่าคนอื่นด้วย แบมแบมเป็นคนเขียนเองทำไมจะไม่รู้ว่ามันซับซ้อนขนาดไหน มาร์คต้วนอาจจะแสดงเก่ง แต่แบมแบมก็มั่นใจมากว่าไม่มีใครเข้าใจตัวละครไปได้มากกว่าคนเขียนบทอย่างเขา

 

เห้ย... แบมแบมสะดุ้งเมื่ออยู่ๆมาร์คก็ชะโงกหน้ามาใกล้ แถมยังยกมือเกลี่ยแก้มเขา เดี๋ยวดิ คุณ... เห้ย

 

มาร์คขมวดคิ้วเมื่อแบมแบมทำท่าทางเลิกลั่ก แบม อยู่นิ่งๆ

 

เอาล่ะ...

มันคงแปลกมากถ้าแบมแบมรู้สึกเหมือนมาร์คต้วนถูกซ้อนทับด้วยภาพของใครซักคนที่เลือนลางอยู่ในหัว แบมแบมรู้ว่านี่มันเป็นหนึ่งในฉากที่ตัวเองเขียนบทขึ้นมาเอง และมาร์คต้วนกำลังซ้อมบทอย่างที่แบมแบมเซ้าซี้ให้ทำ ให้ตายเถอะ ถ้าจะซ้อมก็ช่วยให้สัญญาเขาหน่อยได้ไหม เพราะว่าไม่ทันได้ตั้งตัวแน่ๆ แบมแบมถึงได้รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา

 

พูดสิ

คุณ... แบมแบมสบสายตาเรียบนิ่งของมาร์คต้วน เขาพยายามนึกบทพูดของนางเอก คุณกลับมาทำไม

 

 มาร์คเงียบไปพักใหญ่  

 

ยังรักผมอยู่รึเปล่า

...

ช่างเถอะ...แค่ผมยังรักคุณอยู่ก็พอแล้ว

 

 

 

โอเค...

ตัวเองบ้ามากถึงได้รู้สึกเหมือนเวลาหยุดชะงักขึ้นมา

 

แบมแบมยอมรับการแสดงของมาร์คแล้วก็ได้ มันสมจริงใช้ได้เลย

 

อ่า... แบมแบมกรอกสายตาไปมา แอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อมาร์คผละตัวกลับไปนั่งที่เดิมแล้ว ผมว่าผมกลับดีกว่า

ไม่อยากซ้อมแล้วหรอ เป็นครั้งแรกที่แบมแบมเห็นว่ามาร์คกดยิ้มเหมือนนึกสนุก

ไม่นะ ใครพูดว่าอยากซ้อมให้

นั่นสิ ใครกันนะ

กวนตีนว่ะ แบมแบมพึมพำเบาๆ ก่อนจะรีบลงมือจัดการอาหารตรงหน้าให้เสร็จซักที ชักจะเกลียดขี้หน้ามาร์คต้วนเข้าให้แล้ว ถ้าอยู่เผชิญหน้านานกว่านี้แบมแบมอาจจะเปิดเวทีมวยกลางห้างกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งพรุ่งนี้เช้าก็ได้

 

นักเขียนหนุ่มถีบนักแสดงชื่อดังกลางร้านอาหารหรู ?

โอเค หัวข้อข่าวก็ใช้ได้อยู่

 

 

โอ่ะๆๆ นั่นมัน... คุณดูจุน!?

 

แบมแบมเบิกตากว้าง คนที่นั่งข้างๆกันบนเครื่องบินขามาเกาหลีใต้เมื่อวันก่อนนี่นา เป็นแฟนหนังสือคนแรกที่เจอในประเทศนี้ด้วย ตอนนั้นแบมแบมดีใจไม่หยอก พอเห็นอีกฝ่ายเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าไม่ไกล แบมแบมก็ลุกขึ้นพรวด

 

นั่นๆๆ นั่นแฟนบอยผมนี่! ” แบมแบมก้มหยิบกระเป๋า ก่อนจะเงยหน้ามายกยิ้มให้คุณพระรอง ขอบคุณสำหรับอาหารนะ ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่ผมอุตส่าห์มาช่วยคุณซ้อมบท ไปล่ะบาย

 

มาร์คชักสีหน้าบึ้งตึงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ซึ่งแบมแบมไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะมันก็ไม่ได้ต่างจากสีหน้าปกติซักเท่าไหร่ ยกมือโบกไปมาลาคุณพระรองสองสามทีพอเป็นมารยาท ก่อนจะแทบสะดุดขาตัวเองล้มเมื่อมาร์คต้วนหันมาจับข้อมือแบมแบมเอาไว้เสียก่อน

 

อะไร เห้ย นี่ผมรีบนะ! ”

ใคร มาร์คกระชากเสียง จะไปหาใคร

เรื่องของกูป่ะวะ แบมแบมพึมพำเบาๆ พอมองดีๆถึงเพิ่งสังเกตว่ามาร์คขมวดคิ้วจนหน้ายุ่งไปหมด อะไร ก็แฟนไง แฟนของผม

มีแฟนแล้วหรอ

เห้ย นี่มันคำถามดูถูกนะ แบมแบมขมวดคิ้ว สะบัดมือให้หลุดจากมาร์คต้วน กล้าดียังไงมาหาว่าแบมแบมไม่มีแฟนวะ นี่ใคร แบมแบมนักเขียนชื่อดังนะ แฟนๆรุมล้อมเป็นพันเป็นแสนเป็นล้านทั้งชายและหญิง

ตกลงมีแฟนแล้วหรือไง

ใช่ แบมแบมเอามือป้องปากกระซิบ คนนี้หล่อมากด้วยแหละ

 

พอเห็นมาร์คต้วนชะงักไป แบมแบมก็หัวเราะร่า จะอะไรก็ช่างขี้เกียจหาสาเหตุที่มาร์คต้วนมาสนอกสนใจแฟนบอยของแบมแบม แต่แค่เห็นหน้ายุ่งๆของอีกฝ่าย นี่มันก็สะใจเป็นบ้า เอาเถอะ แบมแบมไม่อยากจะเสียเวลากับมาร์คต้วนไปให้มากกว่านี้ ต้องไปทักทายแฟนคลับตัวเองเสียหน่อย

 

            ขอตัวไปหาแฟนก่อนนะคุณ! ราตรีสวัสดิ์! ”

 

            โบกมือลามาร์คต้วนแล้วก็แลบลิ้นกวนตีนทิ้งท้ายไป ไม่รู้ชาติปางก่อนทำกรรมอะไรด้วยกันไว้ แต่ได้กวนตีนมาร์คต้วนมันก็ถือเป็นความสนุกของแบมแบมได้อยู่ แบมแบมรีบเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้า หันซ้ายขวาอยู่นานจนเจอคุณดูจุนเดินออกมาจากห้องลองชุดพอดี

 

            คุณดูจุน! ”

            “ อ้าว... แล้วอีกฝ่ายก็ยกยิ้มกว้าง

 

 

            นี่ไงแฟนของแบมแบม หล่อจะตายเห็นไหม

            แบมแบมจะยกคุณดูจุนให้เป็นแฟนคลับวีไอพีเลยดีไหมนะ

 

 

 
 

 

-  Less is enough -

 


 

1.      เป็นตอนที่ไม่มั่นใจว่าจะออกมาดี x1000 ไว้ไปแก้ตัวตอนหน้าได้ไหม555555

2.      เขียนวันละไม่กี่บรรทัด เพราะงั้นคิดว่าไม่ต่อเนื่องแน่ๆ

3.      แฟนบอยแบมแบมยังมีอีก #คุณต้วนจงสู้

4.      ไม่มีอะไรแค่รับน้องเหนื่อยมาก *สลบ*

5.      พยายามไม่ดองแล้วจริงๆนะ TwT

6.      เข้าแท็กทวิตทีไรรู้สึกราวกับโดนกดดันให้ต้องรีบแต่งรีบลง555555555 #แรงฮึดมาเต็ม 

Supercell
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

3,134 ความคิดเห็น

  1. #3099 PasineeLaochai (@PasineeLaochai) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 19:48
    ไหงบอกไม่อยากสนิดแล้วหวงเค้าทะมะ โด่!!คนปากแข็งเอ๋ยยย
    #3099
    0
  2. #3020 I-lovePOT (@I-lovePOT) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 22:18
    หวงกับหึงคงเข้ากับพี่มาร์คในตอนนี้ที่สุด #พี่มาร์คคนปากเเข็ง
    #3020
    0
  3. #2937 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 21:51
    หวงก็บอกหวง ไม่ใช่ถามว่าใคร ไปหาใคร ^^
    #2937
    0
  4. #2797 mousekettoo (@tammu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 14:58
    คือนี่แบมแบมจำมาร์คไม่ได้ใช่มั๊ยหรือแกล้ง งงๆๆๆ
    #2797
    0
  5. #2794 tuasal (@ituasal) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 22:49
    ไงล่ะ หึงอ่ะดิ?? ขอพื้นที่สะใจแปป 55555555
    #2794
    0
  6. #2735 พลูโต (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 20:11
    สมน้ำหน้ามาร์าค ต้วน(มาสายเดียวกับแจ็ค ชอบซ้ำเติม คริคริ)
    #2735
    0
  7. #2665 13ploymin_elf (@13phoenix) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 16:52
    สึดยอดจริงๆเลยไรเตอร์
    #2665
    0
  8. วันที่ 2 เมษายน 2558 / 19:48
    นี้สลับกันใช่ไหม พาร์ทก่อนอิพี่มาร์คกวนไว้เยอะพาร์ทนี้โดนเอาคืนบ้าง
    สมน้ำหน้า แบร่ๆๆ
    #2591
    0
  9. #2558 mybammie123 (@mybabybam66) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 15:05
    ไรท์ มาต่อนะ เค้ารอออออ
    #2558
    0
  10. #2317 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 21:29
    ซะใจจัง สมน้ำหน้ามาร์ค ต้วน ดีจริงเลยที่น้องแบมลืมเรื่องทุกอย่างของมาร์ต้วนอ่ะ
    #2317
    0
  11. #2265 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 14:56
    ดูจุนก็โอเคนะ ยังจะมีเพิ่มอีกเหรอคะไรท์แฟนบอยแบมแบม แต่เค้าชอบอะ อยากเห็นมาร์คต้วนกระอักเลือดบ้าง หึหึ (เค้าขอโทษพี่มาร์ค)
    #2265
    0
  12. #2151 pmaryyy (@nokori) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 20:24
    แงน่ารักมั่กๆโลยยยยยยยยยยยย ชอบแบมเอ๋อๆแบบนี้จังแกลลลล์ นี่เชียร์ดูจุนรุกหนักอยู่นะ ไม่สิเชียร์ทุกคนให้รุกแบมเลย เอาไปเลยยย ให้คุณต้วนอกแตกตายไปซะ!!! ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ #กบฏ
    #2151
    0
  13. #2148 stepx99 (@cher-16) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 05:00
    ฉันกำลังขอร้องอ้อนวอนเธอมาอัพฟิค ทิ้งตัวลงคุกเข่ากอดขาเธอเอาไว้ พนมสองมือขึ้นกราบกรานเธอโปรดมาอัพฟิค มันคงไม่มีประโยชน์ถ้าคนมันหมดใจ T_T เรายังรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนนะจริงๆ ไม่เคยคิดถึงฟิคเนื่องไหนเท่าฟิคเนื่องนี้แล้วอ่ะ ย้อนอ่านทุกตอนไปจะสามรอบแล้วนะ จำบทแม่นเลยเนี่ย T3T
    #2148
    0
  14. #2147 Hathaitip Kantawisead (@iiilooktan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 01:29
    ยังรออยู่นะคะ ^^
    #2147
    0
  15. #2141 Ans. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 14:06
    แงงงงงง้ ไรท์ไปไหนอ่ะ

    ใจคอจะทิ้งกันไปจริงๆหรอ ฟิคเรื่องนี้สนุกมากเลยนะ สนุกมาก มาก มาก มาก มาก

    เค้าเข้ามาดูทุกวันเลย ภาวนาให้ไรท์กลับมา

    อย่าหายไปแบบนี้สิ เค้าจะร้องไห้จริงๆล่ะนะ ฮืออออ



    เค้าคอยเป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอน๊าาา

    กลับมาเถอะ พลีสสสสสส >/
    #2141
    0
  16. วันที่ 20 กันยายน 2557 / 15:35
    แฟนบอย จย้า พี่มาร์คคิดไปไกลถึงไหนแล้ว แฟนคลับนะเฟ้ย ไม่ใช่แฟน หึงหรอ 55555555555555555555555555555555
    #ไรท์กลับมาอัพเร็วๆนะ เค้าเสียใจเค้าเจอฟิคนี้ช้าไป โธ่.
    #2139
    0
  17. #2138 cakELFishMT (@cakelfish13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 02:46
    แฟน แฟนคลับ 
    มาร์คต้วนทำเป็นไก๋ไม่สนิทๆ ชิ
    #2138
    0
  18. #2125 melonnysweety (@melonnymaka) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 18:44
    กลับมาได้ไหม กลับมาหากัน กลับมาอัพนิยาย ที่ค้างไว้น้ะคนดี
    #2125
    0
  19. #2124 amme (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 13:03
    หายไปไหน ทิ้งกันไปแล้วหรอครับ คิดถึงอะ รีบกลับมาเถอะครับ
    #2124
    0
  20. #2107 PuJre (@pure98) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 17:33
    คิดถึงไรท์ แงงงงงมาต่อเถอะนะค้าา
    #2107
    0
  21. #2106 Ans. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 16:59
    ไรท์จ๋าาาา

    จะไม่มาจริงๆหย๋อออ

    เค้ามารอ มาดู ทุกวัยเลยน๊าาา

    ได้โปรดเถอะไรท์ พลีสสสสสสสสสสส -/-
    #2106
    0
  22. #2087 เม็ดก็อตเจีย (@its-me-n) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 20:29
    ไรท์ T^T
    กลับมาเถอะน้าาาาาาาาาาาาาา
    พลีสสสสสสสสสส
    คิดถึงฟิคเรื่องนี้ใจจะขาดแล้ว
    มาอัพเถอะน้าาาาาาาาาาาา
    #2087
    0
  23. #2081 LYMB (@lifely021991) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 20:16
    ไรท์ ได้โปรดดดดดดดดดด  มาอัพฟิคเถอะ  นะนะนะ
    #2081
    0
  24. #2076 BEMYB05 (@bemyb05) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 16:46
    ไรต์ เดือนนึงแล้วน้าาาาาา คิดถึงมาร์คฮยองกับคุณนักเขียนแบมแบมมากอ่าาาา อยากอ่านต่อแล้ววววว กลับมานะไรต์ พลีสสสสสสสสสสสสสสสสสสส~~~~
    #2076
    0
  25. #2065 russy1101 (@russy1101) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 15:00
    ไร้ท์ ไม่คิดถึงรีดตาดำๆ เหรอ เค้าคิดถึงจะแย่แล้วนะ ไม่มาต่อสักที
    ทำไรอยู่น้าาาาา จามบ้างหรือเปล่า มีคนคิดถึงเนี่ยจ้าาาาาาาาาาา
    สู้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
    #2065
    0