อ่อนแอแบบนี้จะไปมีฮาเร็มได้ยังไงกัน! [Harem]

ตอนที่ 2 : ตื่นแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    26 ต.ค. 61



บทที่ 1

ภายในห้องหรูหราในปราสาทหลังใหญ่ บนเตียงได้มีร่างของหญิงสาวผมทองซึ่งถูกบรรจงถักทอเป็นเปียอย่างหลวมๆดูฟ่องฟูสวยงามไว้ทั้งสองข้างรับกับริบบิ้นสีดำได้อย่างดี ใบหน้านวลรูปไข่ จมูกเป็นสัน ปากอวบอิ่มน่าเอ็นดูก่อนเปลือกตานางจะค่อยๆกระตุกพร้อมกับลืมตาขึ้นมาเผยให้เห็นดวงตาพราวระยับยามโต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามารับกับตาสีฟ้าใส

 

…?

เธอค่อยๆยันตัวขึ้นมาจากเตียงอย่างแผ่วเบาพลางหันมองรอบทิศด้วยความแปลกใจ

ที่นี่ที่ไหน? ก่อนหน้านี้ฉันกำลังเล่มเกมแล้วกดลงนอนที่เตียงอยู่ดีๆ จู่ๆทุกอย่างก็ดับวูบลงไป..

หลังจากสำรวจสถานที่แปลกใหม่ด้วยความตกใจก็พลางสังเกตเห็นเส้นผมของตัวเองที่แต่เดิมควรเป็นสีน้ำตาลอ่อนแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีทองอ่อนๆ ดูสบายตาอีกทั้งยังถูกถักเปียเอาไว้ทั้งสองข้าง

 

นี้มัน..! อย่าบอกนะว่า..”

เธอที่คลุกคลีอยู่แต่กับเกมนี้มาตลอด 5 ปีเหตุใดจะไม่รู้ว่ารูปร่างและสีผมนี้คือตัวละครที่เธอสร้างขึ้นมาเองกับมือ!!

บ้าไปแล้ว..”

ในขณะที่ฉันกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นก็มีคนเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้ามายังห้องอันใหญ่โตนี้

แกร๊ก

ฉันเบิกตากว้างใบหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผู้มาเยือนทั้งสี่ที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างมาก


ท่านลาเรียน่าตื่นนานแล้วหรอครับ!”เด็กหนุ่มผมดำเงา ดวงตาสีแดงเข้ม ใบหน้าหวานเกินกว่าเด็กน้อยวัยเดียวกันแต่อายุหาใช่เด็กไม่ เอ่ยถามขึ้นก่อนจะวิ่งเข้ามากุมมือหญิงสาวบนเตียง


นางอาจจะยังไม่หายดี เจ้าก็อย่าไปเซ้าซี้ให้นางรำคาญใจมากนักสิชายหนุ่มหน้าคมหล่อเหลา ผมสีรัตติกาลตัดกับดวงตาสีทองสว่างแต่กลับใส่ผ้าปิดตาบดบังความงามของดวงตาอีกข้างไว้ แต่กลับยังคงไว้ซึ่งเสน่ห์พูดขึ้นก่อนจะดึงตัวเจ้าคนแอ๊บเด็กออกมาจากนายของตน


ข้าไม่ได้น่ารำคาญซักหน่อย เอเบิล!” เด็กน้อยหันไปตอบกลับชายร่างสูงด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

เจ้าไม่คิดจะยอมรับบ้างหรืออย่างไร ฮาเรฟ ว่าเจ้าจะทำให้อาการของนางทรุดลงน่ะอีกฝ่ายตอบก่อนจะมองกลับไปด้วยสายตาติดรำคาญอีกฝ่ายไม่แพ้กัน

 

ทั้งสองคนเถียงกันไปมาซักพักใหญ่ แต่ร่างของหญิงสาวบนเตียงกลับแข็งทื่อสนิท

 

เอเบิล! ฮาเรฟ! ทั้งสองคนนี้คือปีศาจที่เรารับมาไว้ในอาณาจักรในเกมนิ!! แบบนี้ก็หมายความว่า..!?

 

พอได้แล้ว! หากพวกเจ้ายังไม่เลิกเถียงกันข้าว่าอาการนางคงทรุดลงเห็นจะได้

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินไข่มุก ใบหน้าหวานติดเรียบนิ่ง ดวงตาสีฟ้าใสโพลงขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงไว้ซึ่งความเย็นชา


ชิ ข้าจะยอมไว้แค่นี้ก่อนก็ได้ ไซรัสเด็กน้อยพูด

เหอะเอเบิลสบถ

ทั้งสองเดินถอยออกไปอยู่ด้านหลังของไซรัสก่อนจะส่งสายตาจิกกัดใส่กันเป็นระยะ

“…” ฉันที่เริ่มรู้สึกว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องมาซักพักจึงหันไปสบตากับดวงตาสีฟ้าคราม ชายหนุ่มผมสีทองอร่าม ใบหน้าซึ่งประดับไว้รอยยิ้มตลอดเวลา

นี่มัน..

เอเซน…?"

ฉันเอ่ยเรียกชายหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่าดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ


เจ้าของนาม เอเซน ยิ้มรับการเรียกขานนั้นพลางถามไถ่อาการผู้เป็นนาย

รู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนหรือเปล่าครับ ท่านลาเรียน่า?” ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงซึ่งมีเพียงตัวเดียว

หะ หิว.. น้ำ..”ฉันตอบ

ก่อนที่เอเซนจะตอบอะไรก็โดนเอเบิลขัดไว้เสียก่อน

นี่!” แก้วลวดลายสวยงามบรรจุน้ำไว้อย่างดีที่ไม่รู้ไปเอามาตอนไหนถูกยื่นมายังหน้าของเด็กสาว

ฉันรับไว้ก่อนจะค่อยๆบรรจงดื่มอย่างระมัดระวัง

ขอบคุณนะ เอเบิล!” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไว้ซึ่งความจริงใจ

อะ อ่าเอเบิลตอบพลางหันใบหน้าไปทางอื่น

 

รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมครับ ไซรัสที่ยืนอยู่ข้างเตียงถามฉัน

รู้สึกดีขึ้นบ้างมั้ยหรอ? คงเพราะสายที่เราเล่นมันอ่อนแอมากเลยนี่นะ แต่ตอนนี้ที่น่าหนักใจที่สุดคงจะเป็นเรื่องที่ว่าฉันหลุดเข้าในเกมนี้ได้ยังไงต่างหากล่ะ!

พวกนายออกไปกันก่อนได้มั้ย..? พอดีอยากจะเปลี่ยนชุดน่ะ..” ฉันตอบ

เดี๋ยวข้าเรียกพวกนางรับใช้มาให้เอเบิลพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

ตึง

 

เดี๋ยวพวกข้าจะออกไปก่อนนะครับ เอเซนพูดก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วมองฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกแต่แฝงไว้ซึ่งความอ่อนโยน

พวกข้าจะรออยู่หน้าห้องนะครับ!” ฮาเรฟเดินไปถึงยังหน้าประตูเป็นคนสุดท้ายก่อนจะหันมาบอกลาด้วยน้ำเสียงร่าเริง

ตึง

เสียงปิดประตูดังขึ้นก่อนที่ทั้งห้องจะตกลงสู่ความเงียบ ปล่อยให้ร่างบางบนเตียงใหญ่ได้ขบคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้น

 

ตอนนี้ฉันคือ ลาเรียน่า ตัวละครที่ฉันสร้างขึ้นมา! ส่วนพวกชายหนุ่มทั้งสี่ที่พึ่งจะเสด็จกันออกไปนั้นคือผู้คุมปีศาจในอาณาจักรทั้งสี่ทิศที่ฉันแต่งตั้งขึ้นมา! รวมถึงทำหน้าที่ดูแลฉันและบ้านเมืองอีกต่างหาก


หรือก็คือตอนนี้ฉันหลุดเข้ามาในเกมที่พึ่งจะเล่นไปไม่นานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เกมจะปิดตัวลง และดูเหมือนทุกอย่างจะต่อเนื่องกันด้วย เพราะก่อนที่จะหลุดเข้ามานั้นฉันได้กด[นอน]ที่เตียง พอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่เตียงจริงๆ!


เพื่อความแน่ใจอีกซักอย่าง ขอลองใช้สกิลประจำสายหน่อยก็แล้วกัน

ฉันแบมือข้างขวาออกมาอยู่ตรงหน้า

“[เพลิงทมิฬ]!!”

พรึบ

เปลวไฟสีดำถูกจุดขึ้นบนฝ่ามือเรียวของหญิงสาว เป็นเครื่องยืนยันได้ว่าเธอมาอยู่ในเกมที่กำลังจะปิดตัวลงเมื่อไม่นานมานี้ได้อย่างสมบูรณ์

เอาแล้วไง.. ของจริงซะด้วย!!

ได้ยังไงกัน.. ทำไมฉันถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ! นี่มันไม่ใช่นิยายซะหน่อย..


แต่ก่อนหน้านั้น.. รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่างยังไงไม่รู้

ตอนที่ยังเล่นอยู่ข้างนอกจอยังไม่ค่อยรับรู้ถึงความอ่อนแอจากสายที่ตัวเองเล่นเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เราเข้ามาอยู่แล้ว รู้เลยว่าเป็นสายที่อ่อนแอมากแต่กลับมีสกิลที่โกงแต่ตอนที่เล่นรู้สึกว่ามันไร้ประโยชน์มากเลย

แต่ตอนนี้มันกลายเป็นโลกจริงไปแล้ว.. แถมยังอ่อนแอแบบนี้อีก!


แกร๊ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ฉันหันไปมองก่อนจะพบเป็นหญิงสาวมากหน้าหลายตาใส่ชุดเมดเดินเข้ามาในห้องก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่

NPC พวกนี้รู้สึกว่าจะได้มาตอนกิจกรรมคริสมาสต์สินะ.. เหมือนช่วงนั้นจะมีอีเว้นต์  [คุณเมดแสนโมเอะ]  ดันได้มาเยอะจนมาเป็นเมดในปราสาทได้เลยน่ะ.. ฮะๆ

แต่ฉันยังไม่ได้ตั้งชื่อให้หัวหน้าเมดที่พึ่งตั้งขึ้นมาเองกับมือเลยนี่นะ แล้วทีนี้จะเรียกเขาว่าอะไรดีล่ะ.. ก็ตอนนั้นมันไม่ค่อยมีเวลานี่นา..

 

ท่านลาเรียน่า ขออภัยที่เสียมารยาทค่ะ

หญิงสาวเรือนผมสีเขียวหม่นทอประกายอำพันเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะช้อนตัวฉันลอยขึ้น

พรึบ

ว้าย! มะ ไม่ต้องอุ้มก็ได้!” ฉันร้องขึ้น

ไม่ได้ค่ะเธอว่าก่อนจะอุ้มฉันไปยังห้องแต่งตัว

รู้สึกว่าเธอคนนี้จะเป็นหัวหน้าเมดที่ฉันยังไม่ได้ตั้งชื่อให้.. ทำไมถึงเข้มงวดแบบนี้กันล่ะ!

ตุบ

คุณหัวหน้าเมดวางฉันลงบนโซฟาภายในห้องแต่งตัวอย่างเบามือก่อนจะให้เมดที่เหลือช่วยกันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน


ชุดที่ทุกคนเลือกมาให้ฉันเป็นเดรสสีขาวบริสุทธิ์ปาดไหล่ประดับไปด้วยลายลูกไม้ดูสบายตา

ต๊าย! ท่านลาเรียน่าดูดีมากเลยค่ะ!”เมดสาวคนหนึ่งร้องขึ้นมาหลังจากจับฉันแต่งตัวเสร็จ

ระ หรอ..”อย่ามาชมกันแบบนี้สิ.. ฉันเกร็งไปหมดแล้วนะ!

ท่านลาเรียน่าใส่อะไรก็ดูดีไปหมดเลยนะคะ!”เมดอีกคนพูดขึ้น

เอ่อ..”

ตอนนี้หน้าฉันคงจะต้องแดงเป็นมะเขือเทศแล้วแน่ๆ!

หยุดเล่นกันได้แล้วพวกเจ้าน่ะคุณหัวหน้าเมดหันไปดุพวกเมด

ค่ะ!”เมดทุกคนขานรับ

 

เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อนนะคะเธอหันมาโค้งคำนับให้ฉันก่อนที่คนอื่นๆจะทำตาม

ค่ะ..”

และแล้วทุกคนก็เดินกันออกไปทิ้งฉันให้นั่งอยู่บนโซฟาอยู่คนเดียว แต่ไม่นานเกินรอผู้ดูแลทั้งสี่คนของฉันก็พากันเดินเข้ามา

ท่านลาเรียน่าน่ารักมากเลยครับ!”ฮาเรฟพูดขึ้นเมื่อเปิดประตูเข้ามาเห็นฉัน

เอ่อ.. จ๊ะ..”ฉันได้แต่ตอบตะกุกตะกักเพราะเขินจนทำตัวไม่ถูก

เหอะ ค่อยดูสมกับเป็นจักรพรรดิขึ้นมาหน่อยเอเบิลพูดขึ้น


จักรพรรดิ..?

ใช่! จักรพรรดิ!! เกือบลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิ! ในเกมตำแหน่งนี้มันไม่ค่อยสำคัญ.. เพราะมันก็แค่ตำแหน่งหรือฉายาเฉยๆ แต่ตอนนี้เราเป็นถึงจักรพรรดิเลยนะ!

ถ้าสงสัยว่าทำไมทุกคนถึงไม่ใช้ภาษาทางการพวก ขอรับ,พะยะค่ะ ล่ะก็ คงเป็นเพราะตัวเกมค่อยข้างจะทันสมัยหน่อยน่ะนะ.. แต่นี่ไม่ใช่เวลามาสนใจวิธีการพูดแล้ว! เป็นถึงจักรพรรดิผู้ดูแลประเทศ!? แต่ฉันเป็นแค่นักเรียนม.ปลายเองนะ!

 

ท่านลาเรียน่า รู้สึกไม่ดีหรอครับ?”ไซรัสถามขึ้น

ก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไรเอเซนก็เดินมานั่งลงข้างๆฉันบนโซฟา

"หืม?"ฉันหันไปมองอีกฝ่าย

ก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไรอีกฝ่ายกลับยื่นหน้าผากเนียนสวยของเจ้าตัวมาประทับกับหน้าผากของฉัน

กะ ใกล้เกินไปแล้วโว้ย!! เอาหน้าหล่อๆของนายออกไปเลยนะเอเซน!

ทะ ทำอะไรน่ะ!?”ฉันถามขึ้น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายมากขนาดนี้มาก่อนเลยนะ! นายกำลังพรากความบริสุทธิ์ของฉันไปนะเจ้าบ้า!

อะ..เอเซน?”ฉันที่เห็นเอเซนไม่ตอบซักทีเริ่มไม่สบายใจ

 

ไม่มีไข้.. ดีจังเลยนะครับเอเซนพูดก่อนจะระบายยิ้มออกมาเป็นปกติ

วะ วัดไข้? เอามือมาทาบเฉยๆก็ได้มั้ย!?

วัดไข้หรอกหรอ..” นะ นึกว่าอะไรซะอีก..

นี่ก็สายมากแล้ว ไปทานอาหารกันก่อนเถอะครับไซรัสหยิบนาฬิกาโบราณขึ้นมาดู

 อื้อ—“ พรึบ  ว้าย!” ฉันร้องขึ้น จะไม่ให้ร้องได้ยังไงกัน เอเบิลเล่นอุ้มฉันขึ้นแบบนี้! ทำไมถึงได้มีแต่คนอุ้มฉันกันนะ!


แรงจะเดินก็ไม่มี เจ้าคิดว่าตนเองจะเดินไปได้ไกลซักแค่ไหนกัน?”เอเบิลหันมาถามฉันที่ตอนนี้อยู่ในท่าเจ้าสาวที่พบเห็นกันได้ในละครทีวีสุดแสนจะโรแมนติก! แต่จะโรแมนติกว่านี้ถ้าไม่มีสายตาดุๆนั่นของเจ้าตัวน่ะ!

แล้วอย่างเจ้าจะอุ้มนางไปได้ไกลซักแค่ไหนกันล่ะ เอเบิลฮาเรฟพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

เหอะ ตราบเท่าชีวิตข้าจะหาไม่ก็ยังได้เจ้าตัวหันกลับไปตอบก่อนจะขยับฝีเท้าเดินนำออกไปตามด้วยคนที่เหลือที่เดินตามมา


จนกว่าชีวิตจะหาไม่.. ฉันไม่ใช่เด็กประถมที่จะไม่เข้าใจความหมายพวกนั้นนะ! ตะ.. แต่มันคงจะไม่ใช่หรอก!

บรรยากาศระหว่างเดินมากลับเงียบสนิทหลังสิ้นสุดบทสนทนาเมื่อครู่

ทะ ทำไมมันมาคุอย่างนี้ล่ะ!

อะ.. ใช่! คุณหัวหน้าเมดเป็นคนยังไงหรอ!” ฉันที่ทนไม่ไหวได้เปิดบทสนทนาขึ้น

หัวหน้าเมดหรอ? ก็ดูเป็นคนจริงจังดีนะครับ!”เฮเรฟตอบเป็นคนแรก

มีเรื่องอะไรหรอครับ?”ไซรัสถามขึ้น

ปะ เปล่าหรอก ก็.. แค่รู้สึกเป็นห่วงที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อให้น่ะ..”ฉันตอบ

ชื่อ? หึ ไม่มีความจำเป็นที่เจ้าจะต้องไปสนใจด้วยซ้ำ ก็แค่พวกนางรับใช้เอเบิลพูดขึ้น

อย่ามาพูดแบบนี้นะ! ถ้านายไม่มีชื่อบ้างจะรู้สึกยังไงล่ะ?”ฉันหันกลับไปเถียง

ทำไมข้าจะต้องไปสนใจ ไม่มีชื่อก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะหายไปเสียหน่อย

อึก

ฉันไม่คุยกับนายแล้ว!”ฉันหันหน้าหนีอีกฝ่าย


ฮะๆ

“..?  หัวเราะอะไรเอเซนฉันหันไปมองเอเซนที่กำลังหัวเราะเบาๆก่อนจะยิ้มตามฉบับเจ้าตัว

หลังจากทานอาหารเสร็จเราไปพบหัวหน้าเมดกันดีมั้ยครับ?”เอเซนเสนอขึ้นมา

ทุกคนไม่มีงานกันหรอ?”ใช่ พวกเขาเป็นถึงผู้คุมกฎของปีศาจในอาณาจักรทั้งสี่ทิศจะไม่มีงานได้ยังไง

แค่ท่านกับข้าครับท่านลาเรียน่าเอเซนพูด ใบหน้ายังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม

อ้าว แล้วคนอื่นๆล่ะ?”ฉันหันไปมองคนที่เหลือ

เหอะ ข้ายังไม่อยากจะตายในเร็ววันนี้หรอกนะเอเบิลพูดขึ้น

หือ?”ฉันหันไปอย่างสงสัย ตาย? 

พวกข้ามีงานกะทันหันน่ะครับท่านลาเรียน่า!”ฮาเรฟพูดขึ้น

หรอ.. น่าเสียดายจังฉันหันไปตอบ

 

ทุกคนต่างรู้ว่าเอเซนที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับไว้บนใบหน้านั้นเป็นดั่งหมาป่าห่มหนังแกะโดยแท้ หากไม่อยากหมดลมหายใจในเร็ววันก็อย่าได้ไปขัดรอยยิ้มนั้น.. เด็ดขาด



 

 อัพ : 16/09/61

ยังไม่ได้ตรวจคำผิด


แต่ล่ะคน เนียนๆกันทั้งนั้นเลย เดี๋ยวตีมือแตกเลยนิ!

น้องยังมีความตกใจเล็กๆอยู่ แต่ที่ดูไม่ตื่นตูมและเข้ากับสถานการณ์ได้ง่ายดายขนาดนี้เป็นเพราะอะไร มีเหตุผลอยู่ค่ะ! คงไม่สำคัญมากขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่ไม่บอกหรอก! ไปตามต่อเอา555


ถ้าบรรยายจุดเด่นของตัวละครก็คงจะเป็น..

เอเซน - ยิ้มตลอดเวลา   [คุณพี่เปื้อนยิ้ม]

ไซรัส - เงียบตลอดเวลา   [ขุนหลวงน้ำแข็ง]

ฮาเรฟ - ทำตัวเด็กตลอดเวลา   [ตาเฒ่าแอ๊บเด็ก]

เอเบิล - ปากร้ายตลอดเวลา   [พ่อหนุ่มปากอัปมงคล]



หมายเหตุ:ที่มาอัพวันนี้ไม่ใช่วันพุธเพราะว่าอาทิตย์หน้าไรต์สอบ คงจะไม่มีเวลามาลง งั้นเอาเป็นวันนี้ก่อนแล้วกันนะคะ



ขอบคุณธีมคูลๆแบบนี้จาก

 themy butter

   
   
     T
B
   
  
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #54 Sweeties girl (@princessamy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:59
    ชอบค่ะชอบ แต่ละคนนี้มีความห่วงกันมากๆเลย
    #54
    0
  2. #21 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:06
    เนียนไปอีกกก
    #21
    0
  3. #17 enthalia (@enthalia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 12:58
    สนุกมากๆคะ
    #17
    0
  4. #6 Komo1 (@Komo1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 17:10

    รอนะค่ะสนุกมากๆๆ
    #6
    0
  5. #5 คาโรลีน (@pim261147) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 12:25

    จะรอน้าาา
    #5
    0
  6. #4 ceriseboss (@ceriseboss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 10:41

    รออ่านนน
    #4
    0
  7. #3 168512 (@168512) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 10:39

    สู้ๆคะไรท์ สนุกมากเลยคะ
    #3
    0