MY FAN แฟนผม...หล่อป่ะล่ะ!! [YAOI]

ตอนที่ 1 : MY FAN : Chapter 00 : จุดเริ่มต้นจากการพบกัน [130%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 พ.ค. 56

 

 

MY FAN 00

 

PAO PART

 

ตึ้ง!! ตึง ตึ่ง ตึ๋ง..... ตึ่ง ตึง ตึ้ง ตึง... ตึงงงงง....................

            เสียงออดเลิกเรียนของโรงเรียงผมดังขึ้นมา เป็นสัญญาณบอกว่า หมดเวลาถูกจองจำอยู่ในห้องนี้แล้ว

 

            “ อื้อออออ~ ~ ~ ” ผมบิดขี้เกียจด้วยความเมื่อย ทำไมถึงเมื่อยน่ะหรอ? ก็ผมเล่นหลับทั้งคาบเลยนิ.. ไม่ได้ขยับเลยมันก็น่าจะเมื่อยกันบ้างแหละ

 

ผมเก็บของทั้งที่อยู่บนโต๊ะและใต้โต๊ะ และรีบออกจากห้องทันทีที่เก็บของเสร็จ ผมคงจะอยู่นอนต่อสักพักถ้าพวกเวรทำความสะอาดไม่ไล่ผมออกมาเพราะเกะกะพวกมันทำเวร ผมเดินลงมาจากตึก และก็มานั่งรอพวกเพื่อนๆผมที่ลงมาก่อนตีแบตอยู่ที่ข้างสนามฟุตบอล แหม.. สนุกกันซะจริง เล่นเอาคนที่ตีแบตไม่เป็นอย่างผมอยากจะเล่นบ้างซะแล้วสิ แต่ไม่เอาหรอก.. อายเขาตายเลย

            ผมน่ะมีชื่อว่า เปาเรียนอยู่ชั้นม.5ของโรงชายล้วนชื่อดังแห่งหนึ่ง มีเพื่อนสนิทชื่อไอ้เก่ง และไอ้พัฒน์ ที่ตีแบตกันอยู่กับเพื่อนๆในห้องนั่นแหละ ผมน่ะไม่ค่อยจะชอบเข้าสังคมเท่าไหร่นัก มักจะชอบแยกตัวมาคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียว จึงไม่มีเพื่อนเยอะแบบพวกมันหรอก..

 

            ขณะที่ผมนั่งเหม่อคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

 

“ เฮ้ย!! เปา!!!! ”

 

 ผมสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียกผมอย่างดัง ผมหันไปทางต้นเสียงและก็พบว่า...

 

            “ ระวัง!!!!!!!!!!!! 

 

ผลั่ก!!!!!  อุ๊ก!!!!!!!

            หลังผมล้มลงไปนอนหงายกับพื้น และรู้สึกจุกอย่างแรง เมื่อมีอะไรไม่รู้อัดเข้ามาที่ท้องของผมอย่างจัง!!

 

            “ เฮ้ย!! เตือนไม่ทันว่ะแม่งล้มนอนหงายลงไปแล้วไปดูมันหน่อยดิ๊!! 

 

            ผมค่อยก้มหน้าลงไปมองสิ่งที่อัดเข้าที่ท้องของผม   มันคือ... ' ลูกฟุตบอล '  พวกนักกีฬาเล่นกันยังไงวะเนี่ย!!!  ถ้าเจอตัวเดี่ยวจะด่าตอกหน้าให้แม่งกลับบ้านไม่ถูกเลย ไอ้สัส!!!

 

            “ เฮ้ย!! เป็นอะไรเปล่าวะพวกกูจะเตือนมึงแล้วนะเว้ย แต่ไม่ทันจริงๆว่ะ ”

 

            พวกเพื่อนๆผมแห่กันมาดูอาการของผมเป็นโขยง ไม่รู้ว่าจะมาทำไมกันเยอะแยะ อาการผมก็ไม่ได้หนักเจียนตายขนาดนั้นสักหน่อย...  เอ๊ะ!! รึว่าไทยมุง?  สงสัยวันนี้จะได้ดังแล้วล่ะสิ...

 

            “ อืม...  ไม่เป็นอะไรแล้ว   ว่าแต่... ใครวะที่แม่งอัดบอลใส่กู ” ผมหันไปถามเพื่อน

            “ เป็นอะไรรึเปล่ามีใครบาดเจ็บไหม?     น้องโดนหรอมาเดี่ยวพี่ดูให้ ”  อยู่ๆก็มีคนพูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับวิ่งมาหน้าตาตื่น

 

           ร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา ตา หู จมูก ปาก เข้ากับรูปหน้าอย่างดี จมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวมีเสน่ห์ ซอยผมสั้นๆ มันช่าง... เพอร์เฟค!!!

และก็แน่นอนว่าผมรู้ว่าเขาคือใคร... เขาคือคนที่ใครๆก็ต้องรู้จักกันทั้งโรงเรียน  เพราะเขาคือ  ‘ พี่คีย์ ’   เดือนของโรงเรียน!!!!

ผมเกิดอาการอึ้งเล็กน้อย..  ผมขยี้ตาตัวเองสักสองสามที  เฮ้ย!! นี่มันตัวจริงเสียงจริงนี่หว่า!!!!!

 

            “ โทษทีนะน้อง พอดีวันนี้มีเด็กใหม่มาเทรน แล้วมันเตะพลาดน่ะ ” พี่คีย์พูดพลางช่วยประคองผมขึ้นมา

 

            ผมจึงค่อยๆหันไปมองเด็กที่อยู่ข้างๆพี่เขา   นี่คงจะเป็นเด็กใหม่สินะ...   สีหน้ามันไม่มีความสำนึกผิด!!!  แถมยังแค่ยืนดูนิ่งเฉย!! ไม่คิดจะขอโทษกูเลยหรอ??  ไอ้เด็กเปรต!!

           

“ ฟิวส์ ขอโทษเขาซะ ”  พี่คีย์หันไปบอกกับเด็กที่ยืนข้างๆ

 

            แต่อะไรกัน!?!?  ไอ้เด็กนั่นมองผมแค่หางตา แล้วก็หันหลังเดินกลับไปเลย!!!!! ชักจะยั้วแล้วนะ!! หึๆ พอพี่คีย์เริ่มสังเกตเห็นสีหน้าผมเขาก็รีบออกหน้ารับแทนทันที

 

            “ พี่ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะน้อง อย่าไปถือสาฟิวส์มันเลย มันก็เป็นแบบนี้แหละ มันไม่รู้ ”

 

            ไม่รู้ตายห่าอะไรล่ะ!! ก็บอลแม่งยังอัดคาท้องกูอยู่เลย   ถ้าไม่เห็นก็เอาตาไปถูกับผนังดีกว่ามีไปก็ทำอะไรไม่ได้ รกเว้ยยยย!!!

 

            “ งั้นก็.. เอาเป็นว่า! ถ้ามีอะไรอยากให้พี่ช่วยก็บอกพี่ได้เลยละกันนะ ถือว่าเป็นการชดใช้ละกัน ” พอพี่คีย์พูดจบก็รีบวิ่งตามเด็กนั่นไป

 

คงจะรีบไปเคลียร์กันเรื่องนิสัยแย่ๆที่ทำกับผมไว้เมื่อกี้ล่ะสิ!! แต่ใครมันจะไปยอมล่ะก็แม่ง... เอ๊ะ!! เดี่ยวนะ... ‘ถ้ามีอะไรอยากให้พี่ช่วยก็บอกพี่ได้เลยละกันนะ’ อะไรก็ได้อย่างนั้นหรอ..  น่าสนใจแฮะ!!

 

FEW PART

 

            ทำไมล่ะ?? ทำไมผมต้องไปขอโทษมันด้วยผมก็เห็นอยู่ชัดๆว่ามันอ่อยพี่คีย์!! แถมพี่คีย์ยังจะไปดูแลมันอีก! แล้วผมล่ะยังไงผมก็ไม่มีทางญาติดีกับมันแน่ ผมต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะมาแย่งพี่คีย์ไป!!  ผมคิดพลางเดินดุ่มๆออกไปจากเหตุการณ์นั้น จนผมมาถึงโรงยิมที่ไร้ผู้คน..

 

            “ ฟิวส์!!!!!!!!  

 

            ผมหยุดตามเสียงเรียก แต่ไม่ได้หันหน้ากลับไปหา เพราะผมรู้อยู่แล้วว่าใครที่เรียกผม  พี่คีย์....

 

“ เป็นอะไรไปน่ะฟิวส์ ทำไมทำตัวแบบนี้ล่ะ กลับไปขอโทษเขาเดี่ยวนี้เลยนะ ”

“ ........ ” ผมเก็บอดกลั้นอารมณ์ไว้ ผมไม่อยากจะพูดอะไรทั้งนั้น

            “ ฟิวส์... ”  พี่คีย์เรียกชื่อผมย้ำอีกครั้งนึง เป็นเชิงเรียกให้ผมตอบ

            “ ทำไมพี่ต้องไปแคร์ความรู้สึกมันด้วย!! มันก็ไม่ได้เป็นใครมาจากไหน!!! ” ผมขึ้นเสียง

            “ ฟิวส์ อย่าพูดแบบนั้นสิ เราทำให้เขาบาดเจ็บ เราต้องไปขอโทษเขา! ”

            “ ไม่!! ผมไม่ชอบไอ้หมอนั่นแล้วผมก็ไม่ชอบให้พี่ไปยุ่งกับใครทั้งนั้น!!! ” ผมโวยวายขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล.... ไม่ได้...... ผมจะยอมให้พี่ไปกับใครไม่ได้ ผมพยายามมาทุกอย่าง... พี่ต้องอยู่กับผมเท่านั้น!!!

            “ ทำไมพูดแบบนี้จะไม่ให้พี่ยุ่งกับใครได้ไง โตแล้วก็น่าจะแยกแยะหน่อยสิ!! 

 

           นี่มันอะไรกัน? พี่คีย์ไม่เคยพูดกับผมแบบนี้.... ไม่เคยว่าผมแบบนี้........ ไม่เคยขึ้นเสียงใส่ผมแบบนี้!!!!!!

 

            “ ทำไมพี่คีย์พูดแบบนี้ล่ะ!! ผมผิดตรงไหน!!! ผมก็แค่... ” ผมยังพูดไม่ทันจบ พี่คีย์ก็แทรกขึ้นมาเสียงดัง

            “ อย่าพูดอะไรไม่มีเหตุผลสิฟิวส์!! เขาบาดเจ็บนะ!! ถ้าฟิวส์ยังอาละวาดไม่เลือกหน้าแบบนี้ก็ไม่มีใครรับฟิวส์ไหวหรอก!!   สุดท้ายแล้วฟิวส์ก็จะไม่เหลือใครเลย!!! 

 

            ผมอึ้งกับคำของคนตรงหน้า ใบหน้าผมหน้าซีดเผือก... ไม่เหลือใคร.. ไม่เหลือใครงั้นหรอ... ทั้งๆที่ผมทิ้งทุกอย่าง.. ทิ้งทุกคน.. เพื่อพี่คีย์!!

 

            “ ผะ.. ผมก็ยังมีพี่คีย์นี่ไง.. ทะ.. ที่ยังอยู่กับผม... ” ผมกลั้นน้ำตา แล้วพูดออกไป 

“ ก็มัวแต่คิดแบบล่ะสิเลยไม่มองตัวเองสักที!! ถ้ายังทำตัวแบบนี้ไม่ว่าใคร หรือแม้แต่พี่ก็รับฟิวส์ไม่ไหวหรอกนะ

 “ ........ ” ผมพูดไม่ออก... ถึงผมอยากจะพูดแต่ไม่มีเสียงให้พูด.. ผมไม่เคยได้ยินคำนี้ จากปากที่คีย์...  ทั้งๆที่ผม.. ผมน่ะ.... ผมน่ะ!! ผมน่ะ!!!!

“ ลองกลับไปคิดทบทวนให้ดีว่าจะต้องทำตัวยังไง ก่อนที่ฟิวส์จะไม่เหลือใครเลย... ”

 

คนตรงหน้าค่อยๆเดินหันหลังกลับไปโดยที่ไม่ย้อนมามองผมอีกเลย... ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวตรงนั้น.. ก่อนที่น้ำใสๆจะค่อยๆไหลพรากออกมาจากตาทั้งสองข้างของผม.....  อะไรกัน???


...........................................................................................

 

กรี๊ดดด!!! เลือดโฮกมากจ้า กว่าจะแต่งเสร็จ 55
ถ้ามีคำผิด หรือขาดตกบกพร่องตรงไหนก็บอกมาได้เลยนะคะ
ช่วยคอมเม้นให้กำลังใจกันหน่อยนะคะ

 

  

 

16 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 19:21
    ตอนแรกหมั่นไส้ฟิวส์ หลังๆแอบสงสารฟิวส์ซะงั้น =w=
    #15
    0
  2. วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 20:29
    สนุกดีค่ะ อ่านตอนแรกๆโกรธฟิวส์ หลังๆสงสารฟิวส์ซะงั้น =w=
    #13
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #9 x [:A z a m i . E l i z e:] x (@arata66) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 22:22
    ฟิวส์...=w=+b # WHAT!??
    #9
    0
  5. #7 ` J E W ' Z (@indy11342) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 14:52
    หืม...
    พี่คีย์ฮอตอ่ะ -.,-
    ฟิวส์หวงเกินบรรยายย -3-
    #7
    0
  6. #3 マイル (@fairychloeelli) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2556 / 21:41
    น่าสนใจดีจ้า แต่แนะนำว่าแนวนี้อย่าให้พวกบทสนทนาเยอะเกินดีกว่าบรรยายพวกฉากกับท่าทางตัวละครให้เยอะอีกหน่อยก็ได้แล้วล่ะสู้ๆนะโอวี่>w<b
    #3
    0
  7. วันที่ 17 พฤษภาคม 2556 / 21:39
    ตรู อยากฆ่าคน!
    #2
    0
  8. #1 Rain Blood (@zenshu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2556 / 21:34
    น่าสนๆสู้ๆนร้า~~~~
    #1
    0