Beautiful magic sky

ตอนที่ 3 : คุ้นเคย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

ตอนที่ 3 คุ้นเคย


ผมคิดว่าจะไปเดินเล่นที่ สวนสาธารณะ ผมต้องการเห็นผู้คนใช้ชีวิตข้างนอกบ้าน ถ้ายืนมองจากที่ไกลๆ จะเห็นต้นไม้ใหญ่ดอกของมันเป็นสีชมพู เรียงเป็นแนวยาวตามถนน สวยมากๆเลยครับรู้สึกว่าเรื่องดีอีกเรื่องหลังจากที่ผมย้อนเวลามานี่คือผมได้เห็นการใช้ชีวิตของผู้คนที่นี่และดอกไม้ ที่แข่งกันเบ่งบานพร้อมกันอย่างสวยสดงดงาม สวยจนละสายตาไม่ได้จริงๆ เดินมองไปรอบๆจะเห็นผู้คนนั่งทานอาหารและชมดอกไม้ไปด้วย มองดูแล้วรู้สึกเพลินตามากเลยทีเดียวผมแวะซื้อของใช้ที่จำเป็นหลายๆอย่าง ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต ใกล้ๆ บ้าน เดินเพลินจนลืมเวลาเลย


เปาะ แปะ


“กลับมาแล้วครับ”


ผมเดินเข้ามาในบ้าน หันไปมองหน้าต่างฝั่งห้องนั่งเล่น ได้ยินเสียงฝนตก

‘ดีนะที่ถึงบ้านก่อน’  ผมอยู่คนเดียวมานาน ไม่แปลกที่จะพูดคนเดียว  ผมเดินเอาของไปเก็บในตู้เย็นและบางส่วน ก็เอาวางไว้บนโต๊ะ ทานอาหาร

แล้วเดินหยิบหนังสือที่ซื้อมา2-3เล่มไปไว้ห้องนั่งเล่น เพราะอีก 3-4 วันกว่าคนนั้นเขาจะติดต่อผมมาเรื่องการนัดสัมภาษณ์คิดไว้ว่าอ่านเวลาฆ่าเวลาเพลินๆพอผมเดินไปสองสามก้าว

ผมสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติภายในห้องนั่งเล่น มองจากด้านข้าง  มีผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง นอนไม่ได้สติ อยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นของผม และมีเลือดไหลบนแขนขวาและหน้าท้อง

‘ อย่ามาตายในบ้านผมนะคุณ’ ผมคิดได้ดังนั้น ก็ผลักเบาๆให้เขานอนหงายดีๆ ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ที่คุ้นๆว่าเป็นเจ้าหนี้ผมที่ร้านกาแฟ ที่เจอกันวันนี้


“แย่ละสิ”  เขาตามมาทวงหนี้ผมที่บ้านเลยเหรอ = =


ระหว่างนั้น ผมถอดเสื้อเขา แล้วสั่งให้กล่องปฐมพยาบาล อ่างน้ำขนาดเล็ก มาไว้ข้างๆก่อนปฐมพยาบาลให้เขา ผมยืนสังเกตบริเวณแผลของผู้ชายหน้าหล่อนี่ เหมือนโดนใครยิงมาแผลไม่ลึกมาก คิดไปคิดมาผมว่าผมใช้หนี้เขา ด้วยวิธีนี้ก็ได้นี่น่า~ ค่าที่พักและปฐมพยาบาลน่าจะพอแลกกับ เสื้อที่เปื้อนกาแฟได้


หลังจากนั้นผมแบกเขาขึ้นไปนอนบนห้องผม ใช้คำว่าแบกก็ไม่ได้หรอก ลอยน่าจะเหมาะกว่า คืนนี้ผมน่าจะได้อ่านหนังสือที่ซื้อมาไว้อ่านเล่นๆ เร็วกว่าที่คิด

ผมใช้เวทย์มนต์ทำความสะอาดห้องนั่งเล่น แล้วเดินไปโซนห้องครัว เพื่อเตรียมอาหารให้ตัวเองและแขกไม่แปลกหน้า ‘ข้าวต้มกุ้งน่าจะดีเนอะ’

บรรยากาศตอนนี้ฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลย แถมยังตกหนักกว่าเดิม

Gary Part

ตอนดึกทุกอย่างเงียบและเสียงหยดน้ำเบาๆตกลงขอบหน้าต่างของห้องนั่งเล่น

ผมตื่นขึ้นลืมตาขึ้นมา เหลือบสายตาดูแผลที่ปฐมพยาบาลให้อย่างดี สภาพรอบห้องที่ไม่คุ้นเคย  น่าจะเป็นห้องของเจ้าของบ้านที่เขาเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ผมเดินลงบันได เพื่อที่จะมองหาเจ้าของบ้าน  ก็เจอเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านหนังสือตรงโซฟา มีรูปร่างหน้าตาสวยงาม ผมสีฟ้ายาวจากการจ้องมองของเขานั้น ดวงตากลมโต ผิวขาวอยู่ใต้แสงจันทร์ดูราวกับว่าถูกปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์บางๆ  ขาเรียวและมีผมสีฟ้ายาวไปถึงกลางหลัง เป็นเหมือนนางฟ้าที่หลงทางมาอยู่ในโลกมนุษย์

หนังสือที่อยู่ในมือของเด็กหนุ่มที่กำลังอ่านอยู่นั้นเรียกเสียงหัวเราะหวานใสเบาๆ และเปิดเผยใบหน้าที่สวยงามของเขา ในขณะที่ดวงตาสีเขียวมรกต ส่องประกายแข่งกับแสงจันทร์ ดวงหน้าหวานเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาขณะอ่านหนังสือและมุมปากของเด็กหนุ่ม น่ารักมากจริงๆ

Sky Part

   ในเวลาเดียวกันเขารู้สึกราวกับว่า หัวใจของเขาถูกกระชากอย่างรุนแรง สิ่งนี้เหมือนกับเป็นความรู้สึกที่ถูกฝังอยู่ในหัวใจเขามาเป็นระยะเวลานาน เหมือนเขารอคอยคนๆมานานแสนนาน ความรู้สึกนี้ได้แทรกซึมเข้าไปในหัวใจที่ด้านชาของเขา

เมื่อมาเห็นเด็กหนุ่มที่เป็นเจ้าของใบหน้าหวานก็ไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้ เขาไม่รู้ว่าเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร


แต่เขารู้ชัดเจนว่า เด็กชายใบหน้าหวานที่อยู่ข้างหน้านี่เป็นของเขา เป็นคนที่เขาปรารถนาที่จะถนอมและจะเก็บไว้ข้างกายตลอดไป...


   ตอนนี้เหมือนผมรู้สึกขนลุก ราวกับว่าผมกำลังถูกจ้องจากนักล่า ผมละสายจากหนังสือแล้วมองไปรอบๆ ก็ประสานสายตาเข้ากับชายรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าของเขาไม่มีรอยยิ้มเนื่องจากใบหน้าของเข้าเหมือนประติมากรรมน้ำแข็ง แม้แต่ดวงตาเรียวคมที่เป็นสีดำให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ภายใต้มหาสมุทรที่ลึกลง ทำให้สกายไม่สามารถมองเห็นอารมณ์ จากดวงตาเรียวคมและคาดเดาไม่ได้ว่า เขากำลังคิดอะไรอยู่


''สวัสดีคุณหิวไหม"


“หิวสิ”


“ผมทำข้าวต้มกุ้งไว้ให้อยู่บนโต๊ะ ที่คุณนั่งอยู่อุ่นเองนะครับ” ผมยิ้มตอบเขาแล้วอ่านหนังสือของตัวเองต่อ

ตอนนี้เกรย์รู้สึกมีความสุขกับสิ่งเล็กๆที่เด็กหนุ่มร่างบางทำให้เขา นั่งทานข้าวต้มกุ้งไปด้วยมองใบหน้าสวยหวานอ่านหนังสือที่ห้องนั่งเล่น จากโต๊ะทานอาหาร

ระหว่างนั้นเขาใช้สายตาสำรวจรอบๆบ้านหลังนี้ ถึงแม้จะเล็กแต่เนื่องด้วยฝ้าเพดานที่สูงทำให้รู้สึกปลอดโปร่ง และที่สำคัญผมได้กลิ่นแปลกๆในบ้านหลังนี้แต่มันเบาบางมาก บ้างทีเขาอาจจะคิดไปเอง

เกรย์ทานเสร็จก็เดินไปหาคนตัวเล็กที่นั่งอ่านหนังสือบนโซฟา สกายหันหน้าไปมองคนร่างสูงที่เดินมานั่งข้างๆเขา รู้สึกใจคอไม่ค่อยจะดีหรือว่าเขามาท้วงหนี้แถวๆนี้แล้วโดนคนทำร้ายเหรอ? ผมเอียงคอและหรี่สายตาใช้ความคิด


“คุณชื่ออะไร ผมสกาย ”


“ผม เกรย์”


“คือว่า ถือว่าเราหายกันที่ร้านกาแฟ แลกกันกับค่าที่อยู่กับค่าทำแผลนะ” ชิงพูดก่อนได้เปรียบเผื่อเขาเรียกค่าเสียหาย = =


“น่าจะใช้ไม่พอค่าเสื้อของผมนะ ขอเป็นพักที่นี้เพิ่มอีก 2-3วันได้ไหม ให้แผลหายแล้วผมจะกลับ ”


"..."




เช้าวันถัดมา

Sky Part

  ผมตื่นมาด้วยความรู้สึกอึดอัดและความรู้สึกหนักๆตรงเอว พอลืมตาขึ้นมองมีแขนที่น่าจะเป็นของร่างสูงพาดไว้ นี่ผมมานอนกับเขาบนเตียงตั้งแต่เมื่อไรพยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ก็แล้วจะกอดแน่นไปไหนเนี้ย!


“กว่าจะแกะแขนออกมาได้ นี่คนหรือปลาหมึกถ้าจะกอดแน่นขนาดนี้” = =

คิดเสร็จแล้วผมลุกไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำระหว่างรอเกรย์  ตื่นว่าจะออกไปซื้อเสื้อผ้ากับแปรงฟัน แล้วก็ของใช้ส่วนตัวให้เกรย์

ตึก! ตึก! ตึก!


  ระหว่างสกายกำลังทำอาหารรอเกรย์ตื่น ด้ยินเสียงคนเดินลงบันไดจึงหันไปยังทิศทางของเสียงเอ่ยว่า


“อรุณสวัสดิ์ครับ ผมวางเสื้อผ้าใหม่ ไว้ในห้องน้ำนะ”


“อรุณสวัสดิ์ เรียกผมว่าเกรย์...แล้วก็ผมขอยืมใช้โทรศัพท์หน่อยนะ”


ผมหันหน้ามองไปทางเขา เห็นเกรย์ยืนกอดอกมองผมอยู่ตรงบันได สายตาเรียวคมที่ใช้จ้องมอง เรียกเลือดบนใบหน้าผมได้ดีจริงๆ


“อื้อ เกรย์ ส่วนโทรศัพท์อยู่บนโต๊ะข้างเตียงครับ”


ตอนนี้เราทานอาหารด้วยกัน ผมรู้สึกแปลกนิดหน่อยเพราะปกติผมชินกับการทานอาหารคนเดียว หลังจากที่ผมย้อนเวลามา ก็ได้เพื่อนทานข้าวเพิ่มอีก 2วัน จะว่าดีก็ดีนะ ~


“คิดอะไรอยู่เหรอสกาย เห็นยิ้มอยู่คนเดียว” ร่างสูงที่นั่งทานข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยถาม


“เปล่าครับเกรย์”


‘ใครจะไปบอกเล่าว่าคิดอะไร’ ดวงตาเรียวคมมองผมเหมือนอ่านใจผมได้ เพราะเขายิ้มมุมปากแล้วใช้สายตาเหมือนรู้ทัน


“วันนี้สกายจะออกไปไหนหรือเปล่าครับ”


“วันนี้ไม่ออกครับ จะอ่านหนังสืออยู่บ้านถ้าคุณเบื่อ ก็ออกไปเดินเล่นแถวนี้ก็ได้นะ ผมกลัวคุณอึดอัด เพราะบ้านผมค่อนข้างจะเล็ก  ”

“ไม่หรอกนั่งอยู่เป็นเพื่อนกับสกายที่บ้านดีกว่าครับ”


“งั้นผมเปิดโทรทัศน์ให้นะ กลัวพี่เกรย์เบื่อ” ในขณะที่พูดก็หยิบรีโมตมาเปิดโทรทัศน์ให้ร่างสูง


“หืม..ทำไมเรียกผม พี่ล่ะ”


“สกายคิดว่าพี่เกรย์ น่าจะอายุเยอะกว่าผมนะและดูจากความสูงความแล้ว...”  ผมกะจากสายตาแล้วเกรย์น่าจะสูง185 ได้


“เกรย์ก็พอครับ”

Gary Part

แสงแดดที่ลอดผ่านจากหน้าต่างบานเล็ก กะจากสายตาหน้าจะประมาณเที่ยงนิดๆเป็นเวลานานที่เกรย์มองสกายอยู่ในโลกของการอ่านหนังสือจนลืมการมีอยู่ของเขาไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่อยากจะแกล้งเด็กหนุ่มที่เป็นเจ้าของดวงตากลมโต

Sky Part

“ตัวเล็ก” อยู่ๆก็มีเสียงกระซิบที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกเซ็กซี่ ที่ใบหูด้านซ้ายของผม ‘ห่ะ’  เสียงของเกรย์ทำให้ผมรู้สึกตัวจากหนังสือที่ผมอ่านอยู่ และเงยหน้ามองเกรย์อย่างสงสัยว่าเรียกผมทำไมยิ่งไปกว่านั้นผมมานั่งอยู่ตรงระหว่างขา ของร่างสูงตั้งแต่เมื่อไรเนี้ย !

ตั้งสติสักครู่แล้วถามกลับอย่างสงสัย “ว่าไงครับ”


“เที่ยงแล้ว พี่หิว”


อ่อ...หิวนั้นเอง  “ไหนไม่ให้เรียกว่าพี่ไง” ทำไมถึงมากระซิบที่ข้างๆหูผมล่ะ รู้สึกจักกะจี้นิดๆ


“ตอนนี้อยากให้เรียกแล้ว”  ‘แล้วก็เลิกทำเสียงแบบนั้นจะได้ไหม’  ก็นั้นแหละได้แค่คิด


ผมกำลังจะลุกออกจากหน้าตักเกรย์  แต่คนตัวสูงกอดเอวผมไว้แน่นเลย ‘นี่ผมจริงจังนะผมมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร..หรือผมอ่านหนังสือเพลิน…’

“อยากกินอะไรครับเดียวผมทำให้ทาน”


“ทานเหมือนสกายเลยครับ”

เกรย์ยังกระซิบข้างๆหูผมเหมือนเดิม “งั้นปล่อยผมก่อนสิเกรย์ กอดเอวแบบนี้ลุกไม่ได้ ”

Gary Part

เกรย์มองริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น อย่างขัดใจผมพยายามห้ามใจไม่ให้ก้มลงไปบดจูบ เด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าสวยหวานและปากแดงๆนี่ ผมมองดูขาเรียวสวยเดินเข้าไปในครัว หยิบจับอะไรคล่องไปหมด สงสัยทำอาหารบ่อย จริงๆบ้านเล็กนี่ก็ดีนะ เพราะมองจากห้องนั่งเล่นก็เห็นห้องครัวเลย   



Sky Part



หลังจากทานอาหารเสร็จ ผมก็เดินมานั่งอ่านหนังสือต่อกำลังเพลินๆ สักครู่เกรย์ที่นั่งด้านข้างผมเอ่ยชวนไปงานเทศกาลที่จะจัดงานเดินขบวนกลางเมืองกำลังถ โปรโมตในโทรทัศน์



          “สกายวันนี้ตอนเย็น มีงานเดินขบวนบริเวณกลางเมืองสนใจไปดูไหม?”


“...”ผมใช้ความคิดอย่างหนัก ถ้าพูดถึงงานเทศกาลคนก็ต้องเยอะ แล้วผมไม่ชอบคนเยอะไง


“ตอนเย็นพี่จะพาเราไปเลี้ยงข้าวเย็นที่ร้านอาหาร สามารถนั่งทานไปด้วยดูงานเทศกาล”  ร่างสูงพูดเหมือนรู้ความคิดว่าเขาไม่ชอบเดินอยู่ทามกลางผู้คนแออัด


เกรย์ว่าเสร็จก็เอามือเกลี่ยปากผมเบาๆ ‘จะว่าไปเหตุการณ์นี่คุ้นๆนะ’ผมชอบกัดปากเวลาใช้ความคิด


“พี่จ่ายใช่ไหม” สกายจ้องตาแป๋วอย่างมีความหวัง


“ครับพี่จ่าย”เกรย์เอ่ยตอบย้ำ


“งั้นไปครับ” สกายพยักหน้าและตอบร่างสูงไป

Gary Part

เกรย์มองดวงกลมตาโตที่กำลังยิ้มหน้าบาน อย่างนึกชอบใจพอพูดถึงเรื่องเงินตอบกลับเขาอย่างไว  เห็นแล้วอยากกัดปากจริงๆ


     ณ ร้านอาหาร

Sky Part

ตอนนี้ผมอยู่ร้านอาหารที่เกรย์พาผมมาเลี้ยงบรรยากาศในร้านกับบรรยากาศข้างนอกต่างกันลิบลับ ระหว่างรออาหาร ผมก็ดูรอบๆร้าน  ในร้านมีเพียงแค่สามโต๊ะ

มีแกรนดเปียโนสีขาวตั้งอยู่ตรงกลาง โต๊ะที่เรานั่งตอนนี้อยู่ริมหน้าต่าง พอมองจากตรงนี้ก็จะเห็นผู้คนข้างล่างเยอะมากๆคือเยอะแบบเบียดกันเลย เพราะตอนเดินทางมาร้านอาหารเกรย์บอกว่าให้ออกจากบ้านมาไวๆหน่อย  เพราะตอนเย็นๆคนจะเยอะแบบเดินไม่ได้

แล้วก็เดินไม่ได้จริงๆ ความแออัดของผู้คนด้านล่างเป็นอะไรที่ผมขอยอมแพ้ ถ้าผมลงไปเดินเบียดกันแบบนั้นผมว่านอนอยู่บ้านดีกว่าเยอะ

คิดเพลินไปหน่อยอาหารก็มาเสิร์ฟ เกรย์เขาบอกผมว่าเขาสั่งไว้หมดแล้ว เขาน่าจะใช้โทรศัพท์ผมโทร ผมมีหน้าที่ไปนั่งกินอย่างเดียว มองไกลๆจากตรงนี้ผมเห็นขบวนแห่อะไรสักอย่าง แล้วมีขบวนตีกลองอยู่ด้านหน้าพอทานไปสักพักผมได้ยินเสียงดังมากจากข้างนอก


“ว้าว” ผมอุทานออกมาอย่างช่วยไม่ได้เพราะท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วย ดอกไม้ไฟสวยมากจริงๆ นอกจากการจุดดอกไม้ไฟแล้ว ยังมีเสียงจุดดอกไม้ไฟที่สอดประสานกันกับรูปแบบและสไตล์ของดอกไม้ไฟแต่ละชุด ช่วยเพิ่มอรรถรสในการมองด้วยก่อนจะละสายตาหันมามองคนถาม


“ชอบไหมครับ สกาย”


“ชอบครับ” ผมตอบร่างสูงอย่างชอบใจกับบรรยากาศรอบด้าน เพราะทั้งชีวิตนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เห็นดอกไม้ไฟของจริง ที่ไม่ใช่จอแก้วสัมผัส และไม่รู้จะได้เห็นอะไรแบบนี้บ่อยไหม


“ดื่มไวน์ผลไม้ไหมตัวเล็ก” เกรย์เอ่ยชวนผมดื่มไวน์ผลไม้ที่อยู่ในมือของร่างสูง


“อร่อยไหมครับ” ผมถามพลางรับแก้วไวน์ที่ร่างสูงยื่นให้


“หวานๆดื่มง่าย” เกรย์เอ่ยบอกอย่างใจดี


“งั้นลองก็ได้” ผมพยักหน้ารับพร้อมกับจิบไวน์มองบรรยากาศด้านลางที่มีผู้คนเดินเที่ยวชมงานเทศกาลอย่างคับคั่ง


ไวน์ผลไม้นี้ก็ดื่มง่ายอย่างที่เกรย์บอกจริงๆ เพราะผมดื่มไปหลายแก้วเลย.... ^ ^



@ บ้านSky

Gary Part

ในเวลากลางคืนที่เงียบสงบ เวลานี้ห้องของสกายมีสองคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน เนื่องจากเตียงเล็กเกินไปทำให้ต้องนอนเบียดกัน ผมสีฟ้ายาวของคนตัวเล็กกระจายเต็มเตียงนอนและมีผมบางเส้นหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นใบหูและคอสีขาวเนียนอย่างไรที่ติ


ร่างสูงที่นอนอยู่ด้านนอกเตียงโอบกอด คนร่างบ้างที่นอนข้างในเตียงเหมือนว่าเจ้าตัวจะเมาไวน์ผลไม้ เขาจ้องมองร่างบางโดยไม่กระพริบตา


“พรุ่งนี้พี่กลับแล้วนะสกาย” เกรย์กระซิบข้างๆหูของคนตัวเล็ก และมองเอวเรียวบางที่เขาเปิดเสื้อของสกายขึ้นมาครึ่งหนึ่ง และอดไม่ได้ ที่จะต้องกลืนน้ำลายลงคอ


เกรย์เงียบอยู่นานและทำให้แน่ใจว่าตัวเล็กของเขาหลับไปแล้ว  ก่อนมือของเขาจะจับที่ใบหน้าเรียวหวานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ จากนั้นเขาก็เอนกายลงไปจูบเบาๆที่ริมฝีปากและจ้องมองเอวที่สวยงามของสกายเป็นเวลานาน ก่อนจะแกะกระดุมเสื้อของคนตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว เผยให้เห็นผิวสีขาวเหมือนหยก

เขานวดด้านหน้าของคนตัวเล็กเบาๆเป็นเวลานานและในที่สุดเขาก็ทิ้งรอยจูบเบาๆเกรย์จัดเสื้อผ้าของคนตัวเล็กให้เรียบร้อย และแขนของเขาจับเอวของคนตัวเล็กก่อนที่จะนอนหลับไปอย่างช้าๆ...

 Sky part

ผมตื่นมาแบบมึนๆ คิดไปคิดมามันแปลกนะสำหรับผู้ชายสองคนที่จะด้วยกันและเช้านี่ผมก็ตื่นมาในอ้อมกอดของเกรย์เพราะเตียงมีขนาดเล็กเกินไป จึงทำให้เราสองคนต้องนอนเบียดกัน อันที่จริงเกรย์ไปนอนข้างล่างในห้องนั่งเล่นก็ได้ไหม?

เรานอนใกล้กันมากทำให้ผมรู้สึกบอกไม่ถูก ยิ่งกว่านั้นทำไมเกรย์ต้องกอดเขาเหมือนผู้หญิงด้วย? หรือว่าเขาดูอ่อนแอมากเหรอ! โอเคช่างมัน  = =

ตอนนี้ผมทำกับข้าว รอร่างสูงอยู่ด้านล่าง เพราะวันนี้เกรย์จะกลับแล้ว

“สกาย”เสียงของร่างสูงก้มศีรษะลงมากระซิบอยู่ข้างหู ผมเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่กำลังยืนซ้อนหลัง ขณะที่มือก็คนข้าวต้มหมูไปด้วย

‘ผมไม่รู้ว่า เพื่อน หรือพี่น้อง เขาจะยืนอยู่ใกล้กันขนาดนี่ เอ๊ะ หรือว่ามันปกติ?’


“ว่าไงครับ” สกายถามอย่างสงสัยโดยไม่หันมามองด้านหลัง


“วันนี้กลับแล้วนะ”


    ผมตักข้าวต้มส่งให้คนร่างสูงก่อน ค่อยตักให้ตัวเองแล้วนั่งลง เอ่ยถาม

“แล้วพี่กลับยังไงเหรอ” สกายเอ่ยถามร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“จะมีคนมารับ ถ้ามีเวลาว่างพี่มาแวะหาได้ไหม” เกรย์ตอบพร้อมกับเอ่ยถาม

“เอ่อ..เหมือนจะไม่ได้นะครับ” สกายตอบร่างสูงที่จ้องมองมาทางเข้าอย่างคาดหวัง

“ทำไม” ร่างสูงตวัดสายตาเรียวคมจ้องเหมือนจะกินผม ถ้าผมตอบได้ไม่ดีพอ

“หลังจากนี้ไปผมต้องทำงาน อาจจะไม่ว่าง” ผมรีบตอบอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนเกรย์จะผมโกรธนะ?

“อืม” เกรย์เอ่ยตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง

   ผมมองร่างสูงที่จ้องมองมาแล้วสงสัย ก็แล้วทำไมต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นละ...ผมไม่ว่างเพราะทำงานไง ไม่ถูกเหรอ?  (`・ω・´)



#ขอบคุณนักอ่านที่ติดตามค่ะ  Good job (・ω・)b

#ส่วนใครไม่ชอบกดติดตามกดหัวใจให้ก็ได้นะค่ะ จุ๊บๆ XD


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #13 TD.Spain312 (@spainyer) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 19:24

    โง๊ยยย อิโมจิเหมาะกับน้องมากอ่าาา ใจบางง

    #13
    0
  2. #6 Disscha (@Disscha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:33
    แบบว่า...ทำไมอ่านแล้วงง คือมันไม่ได้งงทั้งหมดนะ ในหลายๆอย่างเราพยายามหาจุดที่มันจะคอนเนคกันนะแต่ว่า...ก็งงอยู่ บางอย่างมันดูไม่เมกเซนส์อะ

    ปล.ถ้าจะมีพาร์ทสองคนหรือหลายๆคนใบบทเดียว เราแนะนำว่า ใส่ว่าพาร์ทใครหรือหาอะไรปิดจบพาร์ทของคนๆนึงก่อน ไม่งั้นจะงง

    ปล2. อันนี้บอกเลยว่าไม่ควรอธิบายข้ามฉากขนาดนั้นคือคุณอาจจะคิดไม่ออกว่าจะอธิบายยังไงแต่อย่างน้อยคร่าวๆก็ได้คืออยู่ดีๆคุณก็อธิบายว่าแบบรอเขานัดสัมฯ และเจอคนที่ทำกาแฟหกใส่ ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นคุณไม่ได้อธิบายว่าไปทำไรมา คือมีแค่จะไปหางานและอยู่ๆก็ข้ามไปซื้อของและกลับบ้านจบ คนอ่านงงนะ คนอื่นอาจจะไม่เป็นเหมือนเรานะ... คือควรอธิบายด้วยอะว่าก่อนหน้าไปทำไรมา หรือเจออะไร ตรงนี้คือหงุดหงิดมากอะ เหมือนมันทั้งมึน เบลอ งง อะไรก็ไม่รู้ ตอนแรกกะจะอ่านให้หมด แต่ทนไม่ไหวจริงๆ

    ปล3. ถ้าเราคอมเมนต์แรงไปขอโทษนะ เพราะเริ่มเรื่องมาคุณมาดีอะ เราเลยคาดหวัง อ้อ คุณเขียนได้น่าอ่านนะ แบบภาษาที่ใช้เขียนหรือรูปแบบการใช้คำพูดอะไรแบบนี้ ถือว่าโอเคอยู่นะ อ่านง่ายดี ก็... เอาเป็นว่านี่ก็เป็นคอมเมนต์บ่นๆ เปื่อยๆละกันเนาะ

    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆค่ะ
    #6
    1
    • #6-1 พีฮาวา (@nongaomlovey) (จากตอนที่ 3)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:42
      ขอโทษค่ะตอนที่สองหายไปสองหน้า. และพยายามจะปรับแก้ค่ะ
      #6-1