Beautiful magic sky

ตอนที่ 4 : งานใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

ตอนที่ 4  งานใหม่

 ตอนนี้9โมงเช้าหลังจากเกรย์กลับไป จะว่าไปแล้วผมรู้สึกคุ้นเคยกับเกรย์มาก


    ผมไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจเวลาเขาเข้ามากระซิบข้างหูผมหรือกอด เพราะเขาอาจจะคิดว่าผมเป็นน้องชายของเขาอีกคนหนึ่งก็ได้   ระหว่างนี้ผมก็นั่งอ่านหนังซื้อที่ซื้อมา เพลินๆ~


ครืด ครืด ครืด


สกายหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอ  ในขณะที่ยังสั่นอยู่ก่อนจะกดปุ่มตอบรับ

“สวัสดีครับสกายรับสาย”


  “สวัสดีครับ นัดสัมภาษณ์งาน เวลาบ่ายโมงที่คอนโด G O  ”


    “เอ่อ...รับทราบครับ” ผมตอบเขาไปเผื่อเขาเป็นเจ้านายเราไง ก็ต้องสุภาพไว้ก่อน


ตู๊ ด  ตู๊ ด ตู๊ ด


     “... ” เขาว่างสายผมไปอีกแล้ว (╯°□°)╯ ┻━┻


สกายกำลังจะถามปลายสายว่าทำไมต้องไปที่ คอนโดทำไมไม่ไปบริษัทหรือคอนโดเป็นบริษัท

เวลาเที่ยงครึ่ง


      ตอนนี้ผมยืนอยู่ตรงหน้าคอนโดหรู ใจกลางเมืองที่ขึ้นชื่อว่าเป็นที่สุดในทุกด้านในเว็บเขาบอกมาแบบนั้น

ด้านหน้าทางเข้ามีป้ายตัวใหญ่เขียนว่า G O มองจากข้างนอกผมว่ามันคือป่าขนาดเล็ก บรรยากาศที่นี้ร่มรื่นมาก ข้างหน้าทางเข้าเป็นกระจกใสหมดเลย เงยหน้าขึ้นไปหน้าจะมี 50กว่าชั้นได้ ทางเดินเข้าไปปูด้วยหินอ่อนทั้งหมดมีฉากไม้ลวดลายสวยงามอยู่ทั้งสองข้าง แทบจะทุกมุมของพื้นที่ตอนรับจะมีกระถางต้นไม้เล็กๆประดับอยู่ทุกมุม มองไปด้านซ้ายและขวาจะเป็นกำแพงไม้ประดับ



          ผมมีนัดสัมภาษณ์ตำแหน่งเลขาและค่าจ้างสูง ใช่สูงจนหน้าตกใจ รายละเอียดการทำงานคือ พูดได้หลายภาษา  ส่วนการเซ็นสัญญาการจ้างงานต้องมาตกลงรายละเอียดด้วยตัวเองนั้นคือเหตุผลทั้งหมดที่ผม มายืนทำหน้างง มองความอลังการของคอนโดหรูใจกลางเมือง


     “สวัสดีค่ะ ยินต้อนรับ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ” ดวงตากลมโตตกใจกับความมีมารยาทของพนักงานที่นี้  นั้นคือสิ่งที่ผมแปลกใจเพราะสภาพตอนนี้ของผมเองก็ไม่มีตรงไหนเหมาะกับที่นี้เลยสักนิด นี้สินะที่เขาเรียกกันว่าความเป็นมืออาชีพในการทำงาน


        “อ่อ เอ่อ สวัสดีครับ ผมมาสมัครงานตำแหน่งเลขา เขาบอกแค่ว่าให้มาที่นี้ เวลา บ่ายโมง แต่ผมไม่ทราบเลขห้อง เลยมาก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง พอจะช่วยอะไรได้บ้างไหมครับ”


         “ชื่อคุณสกาย สมัครงานเลขาใช่ไหมคะมีแจ้งไว้แล้วแต่ต้องเดินไปอีกทาง ห้องเพนท์เฮ้าส์โถงทางเข้าลิฟต์จะเป็นเฉพาะทางนี้เท่านั้น ชั้น 52ห้อง 5203 ค่ะ” แล้วพี่พนักงานผู้หญิงก็เดินนำไปแบบเงียบๆ ทางเดินเป็นหินอ่อนแม้กระทั้งข้างบน กำแพงก็ยังเป็นกำแพงตกแต่งไม้ประดับ สงสัยเจ้าของคงชอบธรรมชาติมาก



ก๊อก ก๊อก ก๊อก



    พี่พนักงานผู้หญิงที่เดินนำผมมาเคาะประตู สามครั้ง “สวัสดีค่ะ พาคุณสกาย ที่สมัครตำแหน่งเลขามาส่งค่ะ”  เธอพูดอยู่หน้าประตูแล้วเดินจากไปเลย สงสัยเหมือนกันนะว่า เธอพูดอยู่กับใคร


          “เชิญครับ” ไม่นานก็ได้คำตอบ มีผู้ชายใส่ชุดสูท ใบหน้าคมเข้มออกมา เสียงเหมือนคนในโทรศัพท์เลย

         “สวัสดีครับ ” ผมส่งยิ้มแห้งๆไปให้ ดูจากท่าทางแล้วเจ้านายแล้วก็ไม่ใช่คนดุอะไรแบบที่เราคิดไปเอง แค่หน้านิ่งไปหน่อยเท่านั้นเอง


เขาก็ให้ นั่งโซฟาห้องนั่งเล่น แล้วหยิบเอกสารให้ผมพิจารณาเงื่อนไข

    “เชิญอ่านรายละเอียดก่อนนะครับ มีอะไรสงสัยตรงไหนถามได้” เจ้านายคนใหม่ของผม พูดได้หน้านิ่งมาก สงสัยว่าเคยยิ้มบ้างไหม


    “เอ่อ..ทำงานแบบเต็มเวลา ที่ว่านี่คือไม่สามารถออกไปไหนมาไหนแบบอิสระได้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตนี้ตรงนี้ถามได้ไหมว่าทำไม” สงสัยจริงๆแหละว่าทำไม นี้เหรอที่เป็นเหตุผลที่ไม่มีคนสมัคร


  “เหตุผลของสัญญาข้อนั้น ต้องถามเจ้านายของผม หลังจากคุณเซ็นสัญญาครับ”


‘อ้าวไหนบอกมีอะไรสงสัยถามได้ไง’ ก็นั้นแหละได้แค่คิดในใจ


“อ้าวคุณไม่ใช่เจ้านายเหรอ?”  = = นึกว่าผู้ชายใบหน้าคมเข้มข้างหน้า คือเจ้านายคนใหม่ ไม่ใช่หรอกเหรอเอายังไงดีละ อีกอย่างถ้าไม่ทำงานก็ไม่ได้ เพราะงานนี้เงินเยอะมาก ย้ำว่าค่าจ้างในใบเซ็นสัญญานี้ เยอะ!


“ไม่ใช่ครับผมเป็นเลขา”


ไหนๆก็ไหนๆ มาถึงขนาดนี้แล้วเซ็นก็เซ็น เขาคงไม่เอาเราไปขายหรอก ก็ได้แต่ปลงตกในใจ มาเพราะเงินจริงๆงานนี้ อีกเหตุผลหนึ่งที่ตกลงเซ็น ผมตรวจสอบประวัติบริษัทของที่นี้มาแล้ว


ในขณะที่ผมเซ็นเอกสารเสร็จเรียบร้อยแล้ว พึ่งนึกขึ้นได้ “แล้วไม่สัมภาษณ์เหรอครับ?” สงสัยว่าทำไมไม่ สัมภาษณ์ ให้เซ็นเลยเหรอ ที่นี้ก็แปลกนอกจากให้มาคอนโดแล้วก็ไม่ต้องสัมภาษณ์


“เรื่องนี้ต้องถามเจ้านายครับ”


“นี่ครับ”ผมยื่นเอกสารเซ็นสัญญาว่าจ้างให้เขาไป หน้าก็ยังคงนิ่งเสมอต้นเสมอ

ปลายจริงๆ นี่ต้องถามเจ้านายหมดเลยเหรอ


“คุณสกายสามารถเรียกผมว่าเรียวก็ได้ครับ ผมเป็นเลขาของบอสและคุณสกายก็ต้องเรียกเจ้านายว่าบอสทุกครั้งครับ เดินตามผมมาจะแนะนำตัวบ้านให้ ผมจะแนะนำครั้งเดียว”


‘ไม่ใช่ว่าต้องแนะนำตัวตั้งแต่แรกที่เจอหรอกเหรอ’


“ต้องแนะนำบ้านด้วยเหรอครับ?”

               “บอสสั่งผมมาครับ ถ้าหากคุณสกายสงสัยตรงนี้แนะนำให้ถามบอสอีกครั้งครับ”


               “...”  = =!


      ผมก็เดินตามคุณเลขาไปเรื่อยๆ ดูจากรูปทรงบ้านหลังนี้จะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า

ทางเข้าอยู่ซ้ายมือสุด เปิดมาจะเจอสระส่วนตัวพร้อมสระจากุซซี่ ขวามือเป็นห้องพักและห้องเก็บของ

ส่วนพื้นที่ของสระจะเป็นพื้นที่โล่งห้องนั่งเล่นจะอยู่ด้านบน มองจากสระจะเห็นวิวทิวทัศน์ของใจกลางเมือง  ข้างๆสระจะมีลิฟต์ขึ้นลงระหว่างชั้นขึ้นลง  ข้างสระอีกฝั่งเป็นห้องอาบน้ำ บ้านหลังนี้ ควบคุมระบบไฟฟ้าทั้งหมดได้จากโปรแกรมในสมาร์ทโฟน และจากแผงควบคุมหลักตรงนี้ครับ เขาชี้ไปทางแผงควบคุมกรอบสีขาวให้ผมดูมีเซนเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหว และเปิดปิดไฟอัตโนมัติ   พื้นที่ห้องรับแขกใหญ่มาก มันถูกออกแบบมาให้เชื่อมกันกับห้องครัว โต๊ะทานอาหาร สำหรับห้องครัวแบ่งเป็นสองที่ ครัวเบากับหนัก ครัวเบาดูจากลักษณะก็จะเมนูพวก สลัดกับเครื่องดื่ม มีเก้าอี้ไว้ให้นั่งด้วยสามตัว  ครัวอีกที่จะมีอุปกรณ์ทุกอย่างที่โลกของเชฟทำอาหารต้องมี ห้องครัวนี้เป็นครัวปิด

“นี่คือห้องบอส ” ภายในห้องคุมโทน ขาว-เทา มองไปด้านบนห้องจะพบฝ้าเพดาน สูงมากทำให้รู้สึกโล่งสบาย เดินมาอีกหน่อยเป็นห้องแต่งตัว  ตรงกลางห้องแต่งตัวมีโต๊ะกระจกเก็บของจำพวก นาฬิกาข้อมือ เข็มขัด ของทั้งหมดที่เห็นอยู่นี่น่าจะ

แบรนด์เนม เดินเข้าไปอีกทางจะเป็นห้องน้ำแบบกระจกไม่มีผ้าม่านเลย ข้างในห้องน้ำมีข้างอ่างอาบน้ำและแบบฝักบัว ดีไซน์สวยหรู

มองออกไปด้านนอกวิวสวยมาก แต่ฝั่งที่มองออกไปข้างนอกหน้าต่างมีม่านมู่ลี่อลูมิเนียมกั้นระหว่างกระจกด้านนอก


       “สำหรับวัตถุดิบทำอาหาร จะมีคนมาส่งให้ทุกอาทิตย์ สำหรับข้าวของเครื่องใช้ของคุณก็เช่นกันวันนี้จะมีคนขึ้นมาส่งให้ มีอะไรจะถามเพิ่มไหมครับ” เลขาหน้านิ่ง พูดเหมือนถูกตั้งโปรแกรมไว้

          ‘ก็อยากจะบอกว่ามี แต่ถามที่ไรบอกให้ไปถามบอส(╯°□°)╯ ┻━┻’

          ก็ต้องตอบว่า “ไม่มีครับ”

          คือเลขาต้องทำอาหารด้วยเหรอ   เดี๋ยวนะ...ทำงานแบบเต็มเวลาที่ว่า ต้องพักที่นี้งั้นเหรอ?


“ผมต้องพักที่นี่งั้นเหรอ ทำไมละครับ?”


       “ตามสัญญาที่เพิ่งเซ็นไปเมื่อสักครู่...คือคุณสกายต้องพักที่นี้ครับ”  ที่หมายถึง ‘ทำงานแบบเต็มเวลา’ นั้นอ่ะนะ


“งั้นผมขอออกไปเก็บสัมภาระที่บ้านผมก่อนได้ไหม”


      “ไม่ได้ครับ อย่างที่บอกไปเมื่อสักครู่นี่ ตอนนี้คุณสกายไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปด้านนอก ข้าวของเครื่องใช้จะมีคนซื้อมาส่งให้รอรับของอย่างเดียวครับ”


       “อ่า เข้าใจแล้วครับ ”  ‘อยากรู้ว่าไปถามบอสให้ตอนไหนว่าเราจะขอออกไปเก็บของที่บ้าน             = =’ จริงๆที่จะกลับไปบ้านเพราะ ต้องเก็บเสื้อผ้าของใช้ที่จำเป็น เห็นทีไม่ต้องแล้วละ เจ้านายใหม่จะให้คนซื้อมาให้แล้วนี่น้า~


  “หมดธุระของผมแล้วต้องขอตัวก่อน ขอให้โชคดีนะครับ” ว่าเสร็จคุณเรียวเลขาหน้านิ่งก็ออกไปเลย ว่าแต่ทำงานเลขา


ต้องใช้โชคด้วยเหรอ?


     “...”


 สถานการณ์ตอนนี้ของผมเรียกว่าโดนเท อยู่กลางบ้านใหญ่ๆโล่งคนเดียว (╯°□°)╯ ┻━┻


คุณเรียวนั้นก็ทำตัวเหมือนตอนคุยโทรศัพท์ พอเดินอธิบายบ้านเสร็จแล้วก็ออกไป

ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ? ไม่มีแนะนำงานอะไรเลยเหรอ ?


ช่างมัน! ไม่ต้องคิดเยอะ  ตอนนี้ ได้งานแล้ว ค่าน้ำ ค่าไฟก็ไม่ต้องจ่าย เหมือนว่าผมจะต้องทำกับข้าวด้วยนะ เพราะบอกว่าจะมีคนส่งของมาให้ทุกอาทิตย์ แปลว่าตอนนี้ในตู้เย็นก็ต้องมีของสดแล้วใช่ไหม

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว


 สกายเดินไปเปิดตู้เย็นว่าจะทำเมนูง่ายๆทาน ข้าวผัดทะเลแล้วกัน~

ตึก ตึก ตึก


 ผ่านไป 15นาทีผมได้ยินเสียงคนเดินเบาๆ เหมือนเสียงจะเดินมาทางห้องครัวล่ะ ขณะที่มือผมกำลังเตรียมของทำข้าวผัดอยู่ หน้าผมก็หันไปทางประตูทางเข้าครัวผมคิดว่า น่าจะคุณเรียวนะ เพราะพึ่งออกไปเองนิ


“อ๊ะ..เกรย์”ทุกอย่างที่สกายทำอยู่เหมือนต้องค้างไว้อย่างนั้นเพราะไม่คิดว่าจะเจอคนเพิ่งจากมาไม่กี่ชั่วโมงแบบนี้ และเกือบทุกอย่างที่ผมสงสัยในบ่ายวันนี้ก็ได้รับคำตอบว่าทำไม ไม่ต้องสัมภาษณ์ ก็ผมรู้จักเขาไง แล้วอะไรทำไมเกรย์เขามองหน้าผมเหมือนรู้ทันว่าผมคิดอะไรอยู่ เขาอ่านใจผมได้เหรอ


“เรียวไม่ได้บอกเหรอว่าให้คุณเรียกผมว่า บอส” ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง


“ครับบอส”


“ตามผมมา” สกายก้มหน้าเดินตามร่างสูงที่เดินนำไปในห้องนั่งเล่น


“นั่งสิ”

Gary part

 ตอนนี้ เกรย์มีความสุขมากที่ได้แกล้งคนตัวเล็ก เพราะตอนออกจากบ้านของสกายเขาทำให้ผมเคืองอยู่นิดหน่อย ตอนนี้ใบหน้าสวยหวาน ก้มหน้ากัดปากอยู่ตรงหน้า เขาก็ยังคงใช้เสียงนิ่งๆต่อเพื่อแกล้งคนตัวเล็ก


      “เงยหน้าขึ้นมามองผม เวลาคุยกันต้องมาหน้าไม่ใช่ก้มหน้า” เกรย์เอ่ยบอกร่างบางที่ยืนก้มหน้าไม่ยอมมองเขา


“ครับบอส” สกายเอ่ยตอบร่างสูงเสียงเบาพร้อมกับเอ่ยหน้าขึ้น


สกายเงยหน้าขึ้นมาดวงตากลมโตฉ่ำไปด้วยน้ำตาแต่ยังไม่ไหล เกรย์ขมวดคิ้วสงสัยเขาดุขนาดนั้นเลยเหรอ


     “คุณพูดได้กี่ภาษา” เกรย์เอ่ยถามร่างบาง

สกายเอ่ยตอบเกรย์ว“9 ครับ”           

              “เรียวบอกผมว่าคุณมีคำถามจะถาม” เกรย์นั่งกอดอกพร้อมกับนั่งไขว้ห้างเอ่ยถาม


          “ผมต้องพักที่นี่เหรอครับบอส” เกรย์มองสกายที่พูดกับเขาด้วยเสียงที่เบา

          “ใช่และต้องทำอาหารให้ผมด้วย ทำงานก็ออกไปพร้อมผมตอนเช้า”           “ลุกขึ้นมานั่งนี้ ” เกรย์ชี้ให้สกายลุกขึ้นมานั่งบนตักเขา เขามองคนตัวเล็กทำท่าอึกอักๆ จ้องจนสกายต้องทำตาม ดวงตากลมโตฉ่ำไปด้วยน้ำตา เกรย์พยายามห้ามตัวเองเป็นอย่างมากที่จะไม่จูบซับน้ำตา กลัวร่างบางจะตกใจ


“เรียกผมใหม่สิ” เกรย์ก้มศีรษะกระซิบที่ข้างใบหูของร่างบาง

“บอส” สกายเอ่ยตอบ เกรย์ขมวดคิ้วและเอ่ยปฎิเสธคำตอบของร่างบางที่นั่งอยู่บนตักเขา“ไม่ใช่”

“...”

“เรียกใหม่...ถ้าเรียกไม่ถูกจะโดนลงโทษนะครับ” เกรย์พูดขู่คนตัวเล็กที่นั่งเงียบ

Sky part

     ‘เอ้า! ไหนบอกให้เรียกบอสไง ’แล้วทำไมต้องกระซิบข้างหูอีกแล้ว คนที่นี่เขาชอบพูดกันแบบนี่เหรอ? ผมเงยมองหน้าเกรย์ อย่างไม่เข้าใจ แต่ถึงแม้ว่าเสียงเขาจะดุหน่อยๆ แต่การกระทำเกรย์อ่อนโยนมากเลยน่ะ


“เกรย์” สกายเอ่ยตอบเสียงเบา

          “สกายมีข้อห้ามอีกอย่างหนึ่งและสำคัญมากเวลาอยู่ที่นี่อย่าใช้เวทหมายถึงเวทมนต์บทใหญ่ๆในบ้านหลังนี้นะครับ” สกายขมวดคิ้วสงสัยในคำพูดของเกรย์เพราะเขาไม่เคยใช้พลังต่อหน้าเกรย์เลยสักครั้ง? จึงเอ่ยถาม

          “...เกรย์รู้เหรอว่าผมใช้เวทย์มนต์ได้!”  อยากจะถามกลับด้วยว่าอะไรคือเวทย์มนต์บทใหญ่ๆ มีหนังสือเหรอ?


“เปล่า” ร่างสูงปฎิเสธ


“อ้าว” =  =


     “กลิ่นไอเวทย์มนต์ติดตัวเราชัดมาก ตอนอยู่นอกบ้าน แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว ”


     “งั้นเกรย์ก็ใช้เวทย์มนต์ได้นะสิ” 0.0 ผมเงยหน้าขึ้นมาพูดกับร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านหลังของเขาด้วยความประหลาดใจ เพราะเขากำลังจะมีคนที่สามารถใช้พลังได้เหมือนเขาแล้ว


          “ใช่”….


#ขอบคุณนักอ่านที่ติดตามค่ะ  Good job (・ω・)b

#ส่วนใครไม่ชอบกดติดตามกดหัวใจให้ก็ได้นะค่ะ จุ๊บๆ XD




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #8 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 06:45
    .....อยู่ดีก็เจอพวก?
    #8
    0