Beautiful magic sky

ตอนที่ 5 : คิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

ตอนที่ 5 คิด


@ริมสระ

สกายออกมาเดินย่อยอาหาร บริเวณสระว่ายน้ำ พร้อมทั้งปล่อยความคิดไปกับสายลม~คอนโดชั้นสูงๆนี้บรรยากาศดีจังเลยน้า ~มองเห็นท้องฟ้าและเมฆชัดมาก ตอนกลางคืนน่าจะเห็นดาวชัดอยากบินขึ้นไปวิ่งเล่นบนนั้นจัง ~  

เรื่องที่คุยกับเกรย์เมื่อตอนบ่ายนี้ ผมก็ตกใจระดับหนึ่ง ว่าเกรย์ก็ใช้เวทย์มนต์ได้ เพราะตั้งแต่เด็กผมโตมากับพ่อบุญธรรมมาโดยตลอดถึง10ปีเต็ม ไม่มีเพื่อนสนิท และบางครั้งก็คิดว่า ผมคงเป็นคนเดียวในโลกที่ใช้เวทย์มนต์ได้ เหอๆคิดแล้วก็ตลกดี

วันนี้มีหลายเรื่องที่ให้ผมคิดหลายอย่าง เรื่องงาน เรื่องเกรย์ เรื่องอนาคต ผมก้มมองแหวนบนนิ้วมือข้างซ้าย เพราะการที่ผมย้อนเวลามาถึง 100ปี สิ่งที่ติดตัวผมมาด้วยคือแหวนวงนี้ หลังจากนั้นตื่นมาก็เจอจดหมายของพ่อกับแม่เขียนว่า ‘ใช้ชีวิตให้ดี’  

ก่อนหน้านี้ผมใช้ชีวิต กิน นอน ทำงาน ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ พอมาตอนนี้ มันมีเรื่องให้คิดเยอะขึ้น ซึ่งปกติผมก็ไม่ใช่คนที่ว่าจะคิดอะไรมากมาย  ตอนที่สมัครงานผมก็กลัวว่าตอนสัมภาษณ์ เจ้านายเขาจะไม่รับเราเพราะเราก็เด็กมาก สำหรับผู้ใหญ่อายุในวัยทำงานก็ประมาณ22-23ปี พอตอนนี้ได้งาน ก็ต้องมาคิดเรื่องว่าจะตามหาพ่อกับแม่ดีไหม?พอคิดจะตามหาก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงนี้ก่อนดี  ‘เฮ้อ’ ช่างมันก่อนละกัน


เกรย์นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นข้างบนมองไปยังร่างบางข้างล่างเห็นร่างบางยืนมองท้องฟ้ามาสักพักแล้ว ก็นึกได้ว่าตอนที่เขากลับมาคอนโด

เรียวบอกผมว่าเบอร์ที่ผมใช้ติดต่อเรียวตอนที่อยู่บ้านสกายคือเบอร์ของคนที่มาขอสมัครงานในตำแหน่งเลขาของผม ซึ่งทำให้ผมแปลกใจมากเพราะร่างบาง อายุน่าจะประมาณ15-16เท่านั้นเอง  

เกรย์สั่งให้เรียวสืบประวัติของสกายมา สกายเป็นเด็กกำพร้า โตมาด้วยตัวเอง สอบได้ทุนจนจบปริญญาตรีจากต่างประเทศM ตอนอายุ 10ขวบ  คนข้างบ้านบอกว่าพึ่งกลับมาจากต่างประเทศไม่กี่วัน ที่สำคัญเรียวส่งคนไปตรวจไอเวทย์มนต์ที่บ้านของสกาย ปรากฏว่าไอเวทย์นี้ไม่มีอยู่ในระบบประชากร พ่อมด แม่มดจึงทำให้ตรวจสอบเพิ่มไม่ได้ในส่วนนี้…


เกรย์เดินลงไปหาร่างบางที่นั่งอยู่ริมสระ  เพราะเห็นว่ายืนมองท้องฟ้ามาสักพักใหญ่แล้ว


     “สกายคิดอะไรอยู่ครับ”


     “เรื่องงานพรุ่งนี้ครับ เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง และไม่มีประสบการณ์ทำงานเลย เกรย์พอจะบอกคราวๆได้ไหม?”


     “ก็เลขาไง” เกรย์เอ่ยตอบ


     “...”   = = ‘รู้ว่าเลขา’ (╯°□°)╯ ┻━┻ เกรย์พูดพร้อมกับดึงร่างบางมานั่งใกล้ๆ มือขวาก็ลูบผมของสกายไปด้วย “ไม่ต้องคิดมากเรียวสอนงานเก่ง”


     “ครับ... แล้วถุงช้อปปิ้งที่อยู่ในห้องนั่งเล่นของสกายใช่ไหมเกรย์” สกายเอ่ยถามพร้อมกับหันหน้าไปมองร่างสูงที่อยู่ข้างๆ


     “ใช่ของสกาย” เกรย์เอ่ยตอบ


     “ฟรีใช่ไหม!”สกายจ้องตาร่างสูงตาแป๋วด้วยความหวัง


     “ไม่ฟรี”เกรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์


     “อ้าว...งั้นสกายไม่เอา”   = = ‘งั้นกลับไปเอาของที่บ้านก็ได้’ สกายส่ายหน้าปฎิเสธ


     “หอมแก้มพี่ก่อน...แล้วทั้งหมดนั่นจะเป็นของสกายทันที” เกรย์พูดพลางชี้นิ้วมือไปที่ถุงช้อปปิ้ง


ฟอด!


‘ทีแบบนี้ไวเชียวนะ’เกรย์มองขาเรียวบางเดินไปดูของในถุงอย่างว่องไว ตอนบอกว่าไม่ฟรีใบหน้าสวยหวานก็งอง้ำ ทว่าหากหอมแก้มจะให้ฟรี ดวงตากลมโตทำแบบไม่ต้องคิด ‘งกจริงๆ’   


“เกรย์สกายนอนห้องไหนเหรอ” สกายที่ถือถุงอยู่ในมือหันมาถามร่างสูงที่นั่งไข่วห้าง


“ห้องพี่ครับ”


“เดี๋ยวเกรย์อึดอัด สกายนอนห้องถัดไปก็ได้นะ” สกายพยายามปฎิเสธร่างสูงเพราะผู้ชายด้วยกันสองคนจะไปนอนเบียดกันก็อึดอัดแย่สิ = = เกรย์เดินไปหาร่างบางที่กำลังถือถุงจำนวน10กว่าถุง ลากไปในห้องของเขาพร้อมกับพูดว่า “ไม่ได้ครับ” และเอ่ยต่อว่า

      “จะได้ชินไงเพราะทำงานต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อย”


     ‘เอ๊ะ...จริงด้วยเพราะเราก็ไม่ชินที่มีใครมานอนข้างๆ สงสัยเกรย์ก็ไม่ชินล่ะมั้ง.... ’ สกายนิ่งคิดไปชั่วขณะ


     “โอเค” สกายตอบร่างสูงอย่าง งงที่ตอนนี้กำลังเดินลากเขาไปในห้อง เปลี่ยนจากลากเป็นช่วยถือของได้ไหมเนี้ย = =*

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น

         กริ่ง 

สกายปรือตาขึ้นอย่างง่วงงุนเพราะเขาได้ยินเสียงนาฬิกาที่ตั้งปลุกไว้ และความรู้สึกแรกที่ลืมตาขึ้นคือหนักเอว! เขาคงอ่อนแอเหมือนผู้หญิงจริงๆหรือไม่ก็เป็นเหมือนน้องชายตัวเล็กๆที่พี่ต้องคอยดูแล จะใครที่ไหนเกรย์ที่นอนกอดเขาอยู่นี่ไง


สกายจำได้ว่าต้องทำอาหารเช้าให้เกรย์ด้วย คิดแล้วก็แกะมือของร่างสูงออกแล้วเดินไปแปรงฟัน จากนั้นก็ออกไปเตรียมกับข้าวทำเสร็จแล้วก็วางไว้บนโต๊ะอาหาร แล้วกลับเข้าห้องไปอาบน้ำ สกายกำลังถอดชุดนอน ด้านข้างทางซ้ายมือของอ่างล่างหน้ามีกระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นรอยแดงบางๆ ข้างเอว ก็ได้แต่ขมวดคิ้วสงสัย

‘แพ้ฝุ่นเหรอ’เพราะรอยมันคล้ายๆ ผิวแพ้ฝุ่น


หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสกายเดินไปเขย่าเกรย์ พร้อมกับเปิดรอยข้างเอวให้ดู“เกรย์ๆรอยนี้คืออะไรอ่ะ สกายแพ้ฝุ่นเหรอ”

เกรย์ลืมตามองเด็กหนุ่มร่างบางเปิดเสื้อโชว์เรือนร่างแบบไม่รู้ตัว เช้าๆมาเห็นอะไรแบบนี้ก็อดใจไม่ไหวเหมือนกันนะสกาย


“น่าจะแพ้ฝุ่นเดียวไปหยิบยาทาให้” ว่าแล้วร่างสูงก็ออกไปหยิบยาทาให้

สกายยื่นมือรับยาทาจากร่างสูงที่เดินไปหยิบยาทามาให้ นำไปทาที่ห้องน้ำ เขาปฏิเสธร่างสูงที่พยายามจะทายาให้เขา เกรย์อุตส่าห์เดินไปหยิบมาให้แล้วยังจะทาให้อีก เกรงใจจะแย่


ตอนนี้สกายกำลังนั่งรอเกรย์ออกมาทานข้าวพร้อมกัน เป็นอะไรที่รู้สึกดีไม่น้อยเลยทีเดียว สักพักเขาก็เดินออกมาจากห้อง ร่างสูงสวมใส่ เสื้อเชิ้ตสีขาว เน็กไทสีน้ำเงินเข้ม และสูทสีดำพาดอยู่ตรงแขนขวา ทรงผมสีดำเข้มรากไทรที่เซ็ตมาอย่างดี  ขอสามคำสำหรับผู้ชายคนนี้หน่อยครับ

     ‘เสื้อ สวย ครับ!’ฮ่าๆ ‘หล่อ ได้ อีก’อันนี้แหละเข้าท่า  = = ตอนนี้รู้สึกตาร้อนครับ ไม่ใช่เขินนะ อิจฉา!

ผู้ชายคนนี้เขาเกิดมาเพื่อฆ่าผู้ชายและผู้หญิงบนโลกใบนี้เลยก็ว่าได้ อยากจะได้สักเสี้ยวหนึ่งของเกรย์ เอาไปจีบสาวเพราะยุคนี้ผู้คนมักจะออกมาใช้ชีวิตข้างนอกบ้านมากกว่ายุคที่ผมจากมา


“คิดอะไรอยู่ หืม บอกพี่ได้ไหมครับ?” เกรย์มายืนกระซิบอยู่ข้างหูของผมตั้งแต่เมื่อไรเนี้ย!  เมื่อกี้ยังอยู่ข้างหน้าประตูกำลังจะเดินมาอยู่เลย พร้อมกับความคิดหนึ่งผุดคิดขึ้นในหัว อ่อ ..เวทมนต์


“กำลังคิดว่าเกรย์มายืนข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไร ทำไมผมไม่รู้สึกตัวเลยแต่ตอนนี้นึกออกแล้ว เวทย์มนต์ไง!” สกายเอยตอบคำถามเกรย์ทันที


“พูดถึงเวทย์มนต์ใครสอนสกายใช้เหรอครับ” เกรย์เอ่ยถามพร้อมกับเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ที่มีอาหารเตรียมไว้อยู่บนโต๊ะ

     “ผมฝึกด้วยตัวเอง เพียงแค่ผมนึกก็สามารถใช้ได้ตามใจนึกทำไมเหรอครับแปลกเหรอครับ” สกายเอ่ยบอกร่างสูงที่จ้องมองมาพร้อมกับเอ่ยถาม


     “ไม่แปลกครับ”  ‘แต่ไม่ปกติ’ เขาพูดต่อในใจ เกรย์ไม่บอกเด็กหนุ่มข้างหน้าให้เป็นกังวลหรอก


     “แล้วเกรย์ฝึกการพลังยังไงเหรอครับ” สกายเอ่ยถามบ้างเพราะอยากรู้ว่าปกติแล้วการฝึกใช้พลังสามารถทำได้ด้วยตัวเองเลยหรือเปล่าหรือมีโรงเรียน?


     “ที่ฮอกวอร์ตครับ” เกรย์เอ่ยตอบด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ

     “ฮอกวอร์ตเขาสอนการใช้พลังด้วยเหรอครับ?” สกายเอ่ยถามจริงจังเพราะฮอกวอร์ต เป็นมหาวิทยาที่ประเทศM ไม่ใช่เหรอ?

“สกายมาจากประเทศM ไม่เคยดูหนังเรื่องนี้เหรอ ในหนังเวลาพูดถึงจอมมารผู้คนมักจะไม่เลือกที่จะพูดชื่อ แต่จะพูดว่า‘คนที่คุณก็รู้ว่าใคร’...สกายพี่เล่นมุข” เกรย์เอ่ยตอบและจ้องร่างบางที่ไม่เข้าใจมุขด้วยความสงสัย

เกรย์มองร่างบางตรงหน้าที่อ้าปากและในมือถือช้อนค้างท่าท่างอึกๆอักๆคงไม่รู้จักจริงๆนั้นแหละ น่ารักเกินไปแล้วนะตัวเล็ก หึ หึ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าสกายจะไม่รู้จักเรื่องนี้ เขาถึงกับไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว


“...” สกายไม่คิดว่าผู้ชายมาดนิ่งแบบเกรย์จะเล่นมุข = =  แล้วอีกอย่างผมจะใช้เวลาที่ไหนมานั่งดูหนังกันเล่า วันๆทำแต่งานลองถามเรื่องเพลงสิ


“พี่เรียนที่Milky Way Galaxyตอนนี้จบแล้ว” เกรย์ เอ่ยบอกเพื่อทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหารท

“งั้นเกรย์ก็ต้องมีเพื่อนเยอะแยะเลยสิครับ” สกายถามเกรย์ด้วยความอยากรู้

เกรย์ยกยิ้มุมปากและเอ่ยบอกว่า“ก็ไม่เยอะหรอก...ไว้จะพามารู้จัก”

          สกายโค้งศีรษะให้เกรย์พร้อมพูดว่า“ขอบคุณครับ” และบอกต่อว่า“เพราะผมไม่ค่อยมีเพื่อน พอเกรย์บอกว่าจะพามารู้จักก็ต้องขอบคุณสิครับ”  พูดเสร็จแล้วผมก็ฉีกยิ้มกว้างๆให้เกรย์


สกายทานข้าวพลางคิดในใจ งั้นเพื่อนเกรย์ก็ต้องใช้พลังได้ทุกคนเลยสิดีจัง~ อย่างน้อยเราก็คนปกติล่ะนะ = = เพราะอยู่ที่โน้นเคยเผลอใช้พลังต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่งเป็นจังหวะที่ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าพอดี  เด็กชายประมาณ4ขวบกำลังจะปีนลงมาจากชานระเบียงพยายามที่จะคว้าลูกโป่งที่ลอยออกไปข้างนอก ประมาณชั้น4เห็นจะได้ พอเขาเห็นก็กระโดดขึ้นไปอย่างรวดเร็ว จังหวะนั้นร่างกายไปก่อนสมองเสียอีก  ผมส่งลูกชายให้เธอ เธอทำหน้าตกใจมากไม่รู้ว่าเพราะวิ่งมาคว้าลูกเธอไม่ทันหรือเป็นเขาที่กระโดดไปรับลูกชายเธอกันแน่ พอรู้สึกตัวอีกทีว่าเผลออีกแล้ว เหอๆ

ตั้งแต่นั้นมาผมเลยคิดว่าผมแตกต่างจากคนอื่น ผมเลยแก้ปัญหาโดยการไม่ปฏิสัมพันธ์กับใครจะดีกว่า เพราะรู้สึกว่าค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้นิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เก็บเอามาคิดมากครับเพราะมันมีสิ่งสำคัญกว่านั้นให้คิดครับจะอะไรละ เรื่องปากท้องสำคัญที่สุด!   ถ้าไม่อิ่มก็ไม่มีแรงทำงานแย่เลยน่ะ (`・ω・´)

@ภายในรถ

สกายมองออกไปข้างนอกกระจกรถ ช่วงเวลาเช้าๆการจราจรติดขัดมาก อาจจะเป็นเพราะชั่วโมงเร่งด่วนเป็นอะไรที่แปลกสายตา

ปกติแล้วผมจะเห็นรถบินอยู่บนท้องฟ้าไม่ใช่บนท้องถนนแบบนี้  สกายก็มองตามทางไปเรื่อยๆ เกาะกลางถนนต้นไม้ที่ปลูกให้ร่มเงาทั้งหมดคือต้นไม้ที่มีดอกสีชมพูสีสวย ซึ่งปลูกเรียงกันสองแถว ส่วนพื้นที่ริมทางเท้าด้านหน้าอาคารส่วนใหญ่เป็นไม้ประดับนานาชนิดที่บริษัทหรือห้างร้านแต่ละแห่งคงปลูกกันเอง  

ผมละสายตาจากทางข้างหน้า หันไปทางซ้ายมือผมเห็นผู้หญิงใบเรียวเล็กทรงผมลอนยาว กำลังแต่งหน้าอยู่ในรถด้านข้างเป็นผู้หญิงผมสั้นอีกคนกำลังทานอาหารเช้า =  = ที่นี่เขาใช้ชีวิตกันแบบนี้เหรอ และเสียงเรียกของเกรย์ดังขึ้น

“สกายครับ” เกรย์เอ่ยเรียกเสียงขรึม  สกายเอียงคอสงสัยและตอบว่า“ครับเกรย์”

“หลังจากเลิกงานจะพาไปซื้อหนังสือ” และเอ่ยต่อ “พี่จะซื้อให้เป็นของขวัญทำงานวันแรกไงดีไหม หืม”

“ดีครับ” สกายพยักหน้ารับของขวัญฟรีแบบ งง

เกรย์จ้องร่างบางที่ตอนนี้กำลังมองผู้หญิงสองคนอยู่ในรถทางซ้ายมือ นัยน์ตาของเขาแคบลงม่านตาดำกระพริบพร้อมกับร่องรอยแห่งความมืดซึ่งยากต่อการตรวจจับ

เขาไม่พอใจจนต้องหาเรื่องคุยในสิ่งที่คนตัวเล็กน่าจะชอบ เพื่อดึงความสนใจ ทั้งหมดมาที่เขา  พอพูดถึงของ'ฟรี'คนตัวเล็กตอบเขาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคมของเขาแคบลงด้วยความพึงพอใจ ที่ ริมฝีปากบางยิ้มกว้างพร้อมทั้งส่งสายตาฉ่ำๆ ให้เขาอย่างยั่วยวนโดยไม่รู้ตัว

เกรย์สูดลมหายใจลึกๆ และใช้เหตุผลทั้งหมดเพื่อยับยั้งปีศาจร้ายในหัวใจของเขา  ‘ยากจริงๆ’





--------------------------------------------------------------------------

#แล้วถ้าน้องยิ้มส่งให้ใคร คนพี่น่าจะคลั่งน่าดู :D

#ขอบคุณนักอ่านที่ติดตามค่ะ Good job (・ω・)b

#ส่วนใครไม่ชอบกดติดตามกดหัวใจให้ก็ได้นะค่ะ จุ๊บๆ XD

*21-02-62 จัดหน้าค่ะ

23-02-62 ปรับเนื้อหา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #14 TD.Spain312 (@spainyer) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 19:50

    คือน้องไม่ได้ส่งสายตายั่วยวนเว้ย แกแค่คิดไปเอง! 555555555

    #14
    0
  2. #9 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 06:53
    แค่น้องมองคนอื่นก็เป็นขนาดนี้แล้ว
    ถ้าน้องยิ้มให้ด้วยเนี้ยคงจับน้องขังลืมแน่ๆ5555+
    #9
    0