Beautiful magic sky

ตอนที่ 6 : ยังคงไม่พอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 ก.พ. 62


ตอนที่ 6   ยังคงไม่พอ


ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ในลิฟต์กับเจ้านายคนใหม่ของผมและเลขาเรียวไม่รู้ว่าโผล่มาตอนไหน วิชานินจาเหรอพ่อคุณ โผล่ออกมาจากเงาเนี้ย =  =


ติ่ง!

ลา ลั่น ลัน ลั้น ล๊า ยินดีต้อนรับจ้า!”  (^∇^)

“หะ”  =   0 =?   ก้าวออกมาจากลิฟต์สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ ตุ๊กตาสีขาวรูปร่างกลมๆ ใบหูคล้ายแมว หน้าตาน่ารัก ขาสั้น สวมเสื้อสูทและแว่นตาสีดำ ยืนเต้นโยกซ้ายโยกขวาแล้วยกมือหมุนรอบตัว พอร้องเพลงจบมันก็ยืนนิ่ง  ผมยืนจ้องจนมันร้องเพลงจบกลั้นยิ้มไม่ไหวจริงๆ ฮ่าๆ  มีไว้เพื่อคลายเคลียดใช่ไหม?

เกรย์จับมือผมเดินไปข้างหน้า ระหว่างทางผมก็สังเกตที่ทำงานใหม่ของผมไปด้วย ทางเดินถูกปูด้วยหินแกรนิตสีดำ มองขึ้นไปข้างบนเป็นเพดานสูง ทางซ้ายมีกระจกใสกั้นวิววิวทิวทัศน์ด้านนอก จะเห็นภูเขาเนินเตี้ยตัดสิ่งก่อสร้างมากมาย ด้านขวาเป็นกำแพงไม้ประดับยาวไปตามแนวและมีสวนหย่อมเล็กกะทัดรัด

“เกรย์เหมือนตุ๊กตาเมื่อกี้ท่าทางมันจะอายๆนะ หรือผมคิดไปเอง?”

“เจ้าตัวนั้นตอนนี้ถูกลงโทษอยู่ครับคุณสกาย ชื่อชิโระ” เรียวตอบแทนเกรย์

“ที่นี่เขาลงโทษกันน่ารักนะครับ” ฮ่าๆ พอนึกถึงเจ้าตัวที่ยืนเต้นอยู่หน้าลิฟต์เมื่อกี้ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ลองนึกว่าเป็นเขาที่ต้องไปยืนเต้นแบบนั้น เป็นใครก็อาย ~  ‘อยากรู้ว่าทำอะไรผิดถึงถูกลงโทษ คิดไปคิดมาอย่าถามจะดีกว่า การอยากรู้อยากเห็นมากไปก็ไม่เป็นผลดี = = ’


  เกรย์จูงมือผมเข้ามาในห้องทำงานของเขา อ้าวผมเอียงคอสงสัย ไม่ได้นั่งข้างนอกเหรอเห็นโต๊ะที่น่าจะเป็นตำแหน่งเลขาอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้า

“ว้าว” *0*ความรู้สึกที่บรรยายออกมาตอนนี้ คือ โล่ง! ใช่ครับห้องโล่งมาก กว้างด้วย มองจากประตูมุมซ้ายบน มีโต๊ะทำงานทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีเทาขาโต๊ะเป็นไม้สีน้ำตาลอ่อน มี 2 โต๊ะขนาดเล็กกับใหญ่แล็ปท็อป วางอยู่

เก้าอี้หนังสีดำ  ทางขวาจากโต๊ะทำงานไปประมาณ 2เมตร มีโซฟาสีดำขนาดยาวถัดจากโซฟาเป็นชั้นหนังสือสีดำขนาดใหญ่ตัดกับพรมปูพื้นของห้องนี้ที่เป็นสีเทาควันบุหรี่ พื้นหลังของห้องทำงานเป็นกระจกใสทั้งหมด และมีม่านปรับแสงติดอยู่  โดยรวมแล้วถือเป็นห้องทำงานหรูสไตล์โมเดิน ทำงานไปมองธรรมชาติของทิวเขาที่ตัดกับสิ่งของสร้างอย่างลงตัว บ่งบอกถึงสไตล์ของเจ้าของห้องเป็นอย่างดี

“สกายศึกษางานคราวๆที่โต๊ะด้านนอกกับเรียวก่อน  ตอนเที่ยงกลับเข้ามาหาพี่นะ”

“ครับ” สกายรับคำอย่างว่าง่าย แล้วก็เดินออกไปด้านนอกซึ่งเรียวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ตอนนี้ ผมกำลังนั่งฟังเรียวสอนงานให้ผมอยู่ เรียวบอกเกี่ยวกับหน้าที่หลักๆเช่น จัดตารางนัดประชุม ตารางนัดลูกค้า งานสังคม การประสานงานการประชุมคณะกรรมการบริษัท และการประชุมผู้ถือหุ้น รวมไปถึงจัดทำและเก็บรักษาเอกสารต่างๆ  เรียวเขาสรุปให้ผมคราวๆ หน้าที่หลักของผมที่ต้องทำคือ ดูแลในส่วนของการสรุปรายงานประชุม ทุกครั้งหลังจากประชุมเสร็จแล้ว ต้องสรุปรายงานส่งให้เกรย์เป็นไฟล์ลงในระบบเฉพาะของเลขา

ตอนแรกสกายก็คิดว่าต้องทำหน้าที่ล่ามแปลภาษาด้วย ปรากฏว่าไม่ใช่เพราะเจ้านายผมเขา อ่าน พูด ฟัง เขียน ได้ 15 ภาษาหรืออาจมากกว่านั้นเรียวบอก  ในประกาศสมัครงานพิมพ์ว่า สามารถใช้ได้หลายภาษา นั้นก็เพราะว่าต้องไปดูงานในหลายประเทศ ผมต้องฟังภาษาเหล่านั้นได้และสรุปส่งให้เกรย์  ผมว่า9ภาษานี่เยอะละน่ะ = =

บริษัทของเกรย์เป็นบริษัทเกี่ยวกับระบบการคมนาคมแทบทุกอย่าง ทางน้ำ ทางบก ทางอากาศ และเป็นบริษัทเดียวในโลก ที่ใช้นวัตกรรมล้ำสมัย ระบบการขนส่งแบบใหม่มีความสะดวกสะบาย ปลอดภัย ปราศจากมลพิษ และรวดเร็ว จากประเทศ J ไปประเทศM ปกติจะใช้เวลา 10-13ชั่วโมงเนื่องจากอยู่คนละซีกโลหก ปัจจุบันนี้เหลือเพียงแค่ 30นาทีเท่านั้น ที่สำคัญราคาถูก!

ตอนนี้ เรียวให้ผมนั่งอ่านไฟล์สรุปการประชุมที่ผ่านมาให้ผมศึกษาเป็นแนวทางไปพลางๆก่อน เพราะตอนนี้เกรย์เรียกให้เรียวเข้าไปในห้อง บางทีก็สงสัยนะไปเรียกกันตอนไหน  โทรศัพท์ก็ไม่ได้หยิบขึ้นมาดูข้อความ

“ตรวจสอบได้เรื่องว่ายังไง” เกรย์เอ่ยถามความคืบหน้าของงานที่ให้เรียวไปตรวจสอบ

“จับได้แล้วพอจะเค้นคำตอบ มันชิงฆ่าตัวตายก่อน สภาพร่างกายถูกย่อยสลาย ไม่มีเหลืออะไรให้ตรวจสอบเพิ่มเลยครับ” เรียวเอ่ยตอบเกรย์ด้วยความเป็นกังวลเพราะงานไม่คืบหน้า

“มีสิหลักฐานหนะ” เกรย์เอ่ยและเงียบไปสักพัก และเอ่ยต่อ“ที่ว่าไม่เหลืออะไรนั้นไง... ”

“เรื่องสกายละ?”

เกรย์ไม่แน่ใจว่าเกรย์ถามเรื่องไหนของคุณสกายเพราะให้ตรวจสอบหลายเรื่อง เขาจึงเอ่ยตอบเจ้านายไปทั้งหมด

“ตรวจสอบแล้วครับ มีวงเวทย์ปกปิดร่องรอยการใช้เวทย์มนต์ขั้นสูงอยู่บริเวณรอบตัวบ้าน ส่วนเรื่องศึกษางาน คุณสกายเป็นคนที่เข้าใจงานได้รวดเร็ว เหมือนฟองน้ำที่ดูดซับความรู้ครับ”

“อืม อีกเรื่องที่จะให้นายไปทำ ลงทะเบียนประวัติประจำตัวเวทย์มนต์ให้สกายด้วย ใช้เวลาเร็วสุดนานเท่าไร”

“เร็วสุดไม่เกิน 1เดือนครับ”  เรียวเอ่ยตอบเกรย์ด้วยความมั่นใจ

“ดี! อย่าให้ใครตรวจสอบได้ ” เกรย์เอ่ยย้ำเรียวเพราะงานนี้ถ้าพลาด ก็ต้องตามแก้กันยาว


หลังจากเกรย์สั่งงานเรียว ต่อจากนี้คงมีเรื่องให้ทำเพิ่มขึ้นอีกในอนาคต เรื่องที่ปู่ข้อร้องให้ช่วย ‘ตามหา’เกรย์เองก็ไม่แน่ใจว่า จะทำสำเร็จไหมเพราะงานนี้เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร เฮ้อ แล้วไหนจะพวกตาแก่งี่เง้าในสภาเวทย์อีก

นับตั้งแต่ที่เกรย์ลงมายังโลกเบื้องล่าง ร่างกายของเขาแทบจะไม่ได้หยุดพักเลย ช่วงที่ได้พักก็ตอนที่อยู่บ้านสกายเท่านั้น ส่วนสกายเองก็มีเรื่องที่น่าสงสัยอยู่หลายเรื่อง ยังไงก็ต้องรอให้ร่างบางปริปากพูดออกมาเอง ยังไงเขาก็รอได้อยู่แล้ว

เกรย์เดินไปด้านหลังโต๊ะทำงานเงยมองท้องฟ้าสีครามมีแสงแดดทอประกายอ่อนๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆว่า “รอได้ทั่งชีวิต...”

นาฬิกาตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้วเกรย์บอกให้เขา เข้าหาไปในห้องตอนเที่ยง

ขาเรียวก้าวเข้าไปในห้องทำงานเห็นร่างสูงยืนหันหลังให้โต๊ะทำงาน มองจากข้างหลังบรรยากาศรอบตัวของเกรย์ เหมือนกำลังมีเรื่องให้คิดเยอะ  ‘สงสัยคงคิดเรื่องงาน’

“เกรย์” ผมเรียกเขาเบาๆ

“มานั่งข้างๆสิ สกาย”  เรียวหันมาเอ่ยตอบสกายให้มานั่งข้างๆเขา

“ครับ”ร่างสูงเอ่ยอย่างใจดี ผมดึงเก้าอี้จากโต๊ะทำงานที่คาดว่า จะต้องใช้นั่งทำงานในอนาคตลากมานั่งข้างๆเกรย์   

“ศึกษางานเป็นยังไงบ้าง”  เกรย์เอ่ยถามคนตัวเล็ก

“ตอนแรกก็กังวลแต่ตอนนี้สนุกครับ เป็นครั้งแรกด้วยที่ทำงานแบบนี้ครับ  ” แน่ละจบภาษาศาสตร์มา ทำงานเกี่ยวกับบรรณารักษณ์ห้องสมุดดิจิตอล ขับรถส่งอาหาร แทบจะไม่ได้ใช้เลยภาษาเนี้ย

“ตรงไหนไม่เข้าใจถามเลยน่ะ”   เกรย์มองเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่นั่งอยู่ข้างๆเขา วันนี้สกายมัดผมเรียบร้อยดูแปลกตาไปอีกแบบ หืมเขาหรี่ตาลง ครั้งแรกที่ทำงานแบบนี้งั้นเหรอ แสดงว่าร่างบางเคยทำงานที่อื่นมาก่อนแต่ในประวัติที่ตรวจสอบมาไม่มีเขียนบอก…

“ทานข้าวเที่ยงกัน เตรียมไว้ให้แล้ว”

“ครับ”  อันนี้ไม่ใช่งานแต่ถามได้ไหมว่าไปเตรียมข้าวเที่ยงกันตอนไหน? ผมไม่เห็นมีใครเดินเขาออกห้องเลย  นอกจากเลขาเรียว.. และที่สำคัญของฟรี ผมไม่ปฎิเสธหรอก อิอิ ^^~

ผมหันไปตามทิศทางที่ร่างสูงจ้องมองอยู่  ทางมุมซ้ายของห้องบนโต๊ะกระจกทรงกลมมีข้าวกล่องวางอยู่ พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆดูจากลักษณะกล่องก็รู้ว่าของใน น่าจะมีของอร่อยๆ ~

มีเจ้านายใจดีความรู้สึกมันดีอย่างงี้นี้เอง^^~ งานล่าสุดที่ผมทำวันไหนที่เขาไม่ได้เตรียมอาหารกลางวันไป มื้อนั้นต้องอด เพราะเขาไม่ใช่หุ่นยนต์ ที่ไม่มีความต้องการอาหาร

หลังจากผมทานข้าวเสร็จ เกรย์บอกว่ามาศึกษาไฟล์ในแล็ปท็อปในห้อง มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนแสงแดดจากม่านปรับแสงแยงเข้าตาหันไปตามทิศที่แสงส่องมา เจอเกรย์ยืนอยู่ตรงนั้นผมหรี่ตามองเกรย์  = = อื้อฮือ ความหล่อบาดตา ครับ ‘พี่ท่านไปทำอะไรตรงนั้นครับ?’

“ถึงเวลาเลิกงานแล้วครับ” เกรย์เอ่ยตอบร่างบางที่ตั้งใจศึกษางานในแล็ปท็อป เวลาสกายอ่านอะไรก็ตามจากที่เขาสังเกต คนตัวเล็กมักจะมีโลกส่วนตัวสูงพอสมควร น่าแกล้งดี หึ หึ ^^~

“ครับเกรย์”  สกายเอ่ยตอบรับเกรย์ เขากำลังงานสรุปรายงานประชุมเพลิน ๆเลย


“ทั้งหมดเท่าไรครับ”


“1230เซค่ะ” นี่ครับ

“ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ”

ตอนนี้ผมกำลังจ่ายเงินค่าหนังสืออยู่ครับ ที่เกรย์บอกกับผมเมื่อเช้าว่าจะพามาซื้อ ได้นิยายมา3เล่มอีกสองเล่มเป็นหนังสือทำอาหารครับ

หลังจากออกจากร้านหนังสือจุดหมายต่อไปคือทานข้าวเย็นที่นี่ตามสเต็ปครับ เกรย์ต้องจ่ายเพราะถ้าหากเกรย์ไม่จ่ายเราจะต้องกลับไปทำอาหารทานเองที่บ้าน ไม่รู้สิผมติดนิสัยประหยัดเงินตั้งแต่ผมเริ่มทำงาน จ่ายค่าไฟ ค่าน้ำเอง คำเดียวที่ให้ได้ตอนนี้คือผม งก


คิกๆ


สกายเงยหน้าจากถุงหนังสือมองไปทางเสียงหัวเราะ ขสองสาวกำลังคุยกันกะหนุงกะหนิงอยู่ด้านหน้าเขามองแล้วน่ารักดีครับ พวกเธอสองคนแต่งกายด้วยชุดรัดรูปเกาะอกที่ขาวอีกคนชุดเดรสยาวสีครีมโดยรวมแล้วรูปร่างดี และทรงยาวไปถึงกลางหลัง เพลินสายตาจริงๆ~

เกรย์ที่กำลังเดินอยู่ข้างสกายสังเกตเห็นใบหน้าสวยหวานของคนข้างๆ ก็พบว่าดวงตาของสกายจ้องมองหญิงสาวที่เดินอยู่ด้านหน้าอย่างตั้งใจ นัยน์ตาเรียวคมกระพริบตาลงด้วยความไม่พอใจ เกรย์เร่งฝีเท้าของเขาเดินบังสายตาของร่างบาง

สกายกำลังมองดูสองสาวเพลินๆ แล้วอยู่ๆเกรย์ก็เดินมาบังทางเขา อะไรจะเก็บไว้ดูคนเดียวเหรอ ?’ก็ได้แค่คิดในใจแต่พูดไม่ได้ ถ้าในอนาคตเขาเดินข้างเกรย์ผู้หญิงที่ไหนจะมองเขา =  =?



@ร้านอาหาร

“สองท่านนะค่ะเชิญด้านในค่ะ” พนักงานด้านหน้าร้านอาหารเอ่ยตอนรับพวกเขาสองคน

“สั่งเผื่อด้วยนะครับสกาย” เกรย์เอ่ยขึ้นเพราะตัวเล็กของเขาทานอะไร เขาก็จะทานด้วยจะได้รู้ว่าร่างบางชอบทานอะไร

“เกรย์เลี้ยงจริงๆนะ” สกายเอ่ยถามขึ้นเพื่อย้ำความมั่นใจ

“ ตัวเล็กแค่นี้พี่เลี้ยงไหวอยู่แล้ว”  หึ หึ นอกจากจะชอบทาน ยังขี้งก


สำหรับสกายแล้วช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาตักตวงความสุขครับ~  อาหารเสิร์ฟเต็มโต๊ะเลย มีเนื้อสดใหม่ไขมันไม่มากเกินไปและทานง่าย ผักกรอบหวาน อย่างสุดท้ายเป็นผลไม้ที่เรียกว่า ‘แตงโม ’เขาอยากทานมานานมากๆ เคยเห็นแต่ในรูปไม่เคยทาน ในอนาคตผู้คนที่มีฐานะทางเงินที่มั่งคั่งเท่านั้นถึงจะทานผลไม้ชนิดนี้ สกายหรี่ตาของเขาลงแล้วหยิบแตงโมจากโต๊ะขึ้นมาทานคำหนึ่ง ริมฝีปากสีอ่อนของเขาถูกปกคุมไปด้วยน้ำแตงโม จนทำให้กลายเป็นสีชมพูฉ่ำวาวสายตาและริมฝีปากเย้ายวนใจแบบนั้น คือสิ่งที่ท้าทายปีศาจในใจของ เกรย์เป็นอย่างมาก

สกายรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาทางเขา สกายก็เอ่ยถามเกรย์ด้วยเสียงงุนงง “ครับ?”

เกรย์ไม่ตอบคำถามของสกาย เขาเอื้อมมือไปหยิบแตงโมชิ้นเล็กๆ และเคี้ยวอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเอ่ยตอบว่า “หวานดี”

สกายก็พยักหน้าให้เกรย์ แล้วเอ่ยว่า “หวานแล้วก็อร่อยมากๆเลยครับ^^~เกรย์รู้สึกถึงความแห้งของริมฝีปากเขาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำแตงโมเพิ่งทานไปเมื่อกี้ และอุณหภูมิในร่างกายของเขาก็เริ่มร้อนขึ้น ไม่ใช่ตอนนี้...แม้ว่าเราต้องการร่างบางมากแค่ไหนปีศาจร้ายในใจของผมที่ถูกขังไว้ มันบอกว่ายังไม่ถึงเวลา แต่เวลานั้นมันจะมาถึงในไม่ช้า!

ให้ตายสิ ทำไมมันยากขนาดนี้ ตอนนี้เกรย์ไม่สามรถห้ามตัวเองไม่ให้เอื้อมนิ้วมือไปที่เช็ดที่ริมฝีปากของสกายได้

“ทานยังไงให้เลอะเนี้ยตัวเล็ก” แหนะยังมาส่งเสียงหัวเราะให้เขาอีก ราวกับว่าการกระทำของเขาก่อนหน้านี้ เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องทำอยู่แล้ว                “ขอบคุณครับ^^” สกายไม่ได้คิดอะไรมากแถมยังส่งยิ่มให้อีกฝ่ายด้วย ร่างบางยังคงยัดแตงโมเข้าปากต่อไป เหมือนกระรอกที่ชอบเก็บอาหารไว้ในกระพุ้งแก้ม


ในขณะที่สกายไม่ได้ให้ความสนใจกับเกรย์  เขาก็ยกนิ้วเรียวขึ้นมา ค่อยๆเลียนิ้วที่เช็ดที่น้ำแตงโมที่เปื้อนมุมปากของร่างบางเมื่อกี้ขึ้นมาชิมพร้อมทั้งก็หรี่สายตาลงทันที ความรู้สึกมันก็หวานมาก หวานกว่าแตงโมที่ขาเพิ่งทานไป ทว่ามันก็ยังห่างไกลเหลือเกินที่จะ ลดเปลวไฟที่ไหม้ร่างกายและหัวใจของเขา

แค่นี้มันยังไม่สามารถสนองความต้องการของเขาได้ วันนี้เกรย์ต้องสูดลมหายใจถึงสองครั้งแล้วในวันนี้



เช้าวันถัดมา

ร่างบางถอนหายใจอยู่หน้ากระจก เฮ้อดูเหมือนว่าจะมีรอยสีแดงสาม สี่รอยที่ชัดเจน

สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องขอให้เกรย์ช่วยดู สกายก็ไม่รู้เขาแพ้อะไร? มันถึงมีรอยเพิ่มขึ้น ขนาดใหญ่ สามหรือสี่บนหลัง

        “ทายาที่พี่ให้อีกครั้งหลังจากนั้นไม่กี่วัน มันก็จะหายไป”                
               “จริงเหรอครับ” หลังจากสกายฟังคำอธิบายของเกรย์เขาก็ไม่ได้เก็บมาคิดมากอีกต่อไป เขาผ่อนคลายร่างกายอย่างเชื่อฟังและยอมให้เกรย์ทายาให้

เกรย์มองไปที่รอย ทั้งสี่รอยบนหลังขาวที่เขาทำรอยไว้ และก็อดไม่ได้ที่จะกรอกตาสองสามครั้ง ถ้าสกายไม่ทำให้เขาโกรธในวันนี้ เขาจะไม่ทิ้งรอยที่เห็นได้ชัด

โชคดีที่สกายไม่ได้เป็นคนคิดมากกับอะไรแบบนี้ ยังคิดว่าแพ้ฝุ่น

เมื่อเกรย์คิดได้อย่างนั้นร้องรอยของความขมขื่นปรากฏอยู่ในใจของเขา   ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรที่มันชัดเจนมากยิ่งขึ้น สกายก็จะไม่รับรู้ความรู้สึกของเขา?


ตอนนี้มันยังเร็วเกินไปและเขาก็ไม่มีความมันใจมากพอ ที่จะผูกมัดเด็กคนนี้ไว้กับเขาตลอดไป


ปลายนิ้วของเกรย์แตะที่ครีมหลังจากนั้นก็ทาเบาๆ บนรอยแดง สายตาของเขามืดมน เนื่องจากเขามีความปรารถนาที่จะเลียเอวบอบบางของสกาย จากนั้นเขาก็จ้องมองที่ก้นที่โผล่ขึ้นเหนือผ้าห่ม และถูกปกปิดด้วยชั้นในสีครีม

สักวันหนึ่งเขาจะต้องกดร่างบางไว้ใต้ร่างเขา เพื่อที่คนตัวเล็กจะไม่สามารถใช้สายตาไปมองผู้หญิงอื่นได้อีก นอกจากเขาเท่านั้น  ดังนั้นร่างบางต้องเป็นของเขาคนเดียว!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

# สงสารคนพี่ ฮ่าๆ

เกรย์ : เมื่อไรผมจะได้กินน้องครับ ขอผมเถอะ ~

ผู้แต่ง: อดทนไว้ไม่นานหรอก  พร้อมทั่งตบไหล่ของเกรย์เบาๆเพื่อนปลอบใจ

เกรย์: ความอดทนผมเริ่มจะหมดแล้วนี่สิ ขอตอนหน้าได้ไหม? พร้อมทั้งสงสายตาแบบนี้ความหวังว่าผู้แต่งจะให้

ผู้แต่ง: ใจเย็นๆดิ! เดี๋ยวน้องหนี น่ะ

เกรย์: โอเคผมจะพยายามทน!

#ขอบคุณนักอ่านที่ติดตามค่ะ  Good job (・ω・)b

#ส่วนใครไม่ชอบกดติดตามกดหัวใจให้ก็ได้นะค่ะ จุ๊บๆ XD

*23-2-62 ปรับเนื้อหา

เพิ่มเติมรูป ดูแก้มนาง 555/ อิพี่จะแปรงร่างแล้ววววว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

14 ความคิดเห็น