[Fic EXO] ✚ บอดี้การ์ดบยอน ✚ ChanBaek Ft.EXO

ตอนที่ 20 : ✚บอดี้การ์ดบยอน✚ XVI [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    30 เม.ย. 58



            “ว่าไงนะ!?....ได้....เดี๋ยวเข้าไป” ร่างสูงกรอกเสียงใส่อย่างตกใจปนความหงุดหงิดที่เขาต้องตื่นมาพบกับข่าวที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นในสถานการณ์ตอนนี้



            “มีอะไรเหรอครับ” ร่างเล็กที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำก็ถามร่างสูงที่กำลังกำสมาร์ทโฟนในมือไว้เสียแน่นเหมือนเตรียมจะขว้างมันทิ้งในทุกเมื่อหากคุมอารมณ์ไม่ได้



            “แจฮยอน...ตายแล้ว” ชานยอลหันไปหาร่างเล็กที่ทำสีหน้าตกใจอยู่ไม่น้อย



            “มันเกิดอะไรขึ้นครับ....ทำไมถึง.....”



            “ฉันจะเข้าไปโรงพยาบาล นายก็ไปแต่งตัวได้แล้ว” ร่างสูงพูดขัดก่อนที่บอดี้การ์ดเขาจะถามอะไรไปมากกว่านี้



            “แต่คุณชานยอลต้องไปเรียนนี่ครับ” แน่นอนเป็นบอดี้การ์ดของคุณชานยอลแล้วก็ต้องรู้ถึงตารางเรียนของร่างสูงเป็นเรื่องธรรมดา



            “อาจารย์ยกเลิกคลาสเช้า เร็วเข้า ฉันรีบ” ชานยอลออกเสียสั่งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพราะเขาแต่งตัวอะไรเรียบร้อยแล้วเพราะลืมไปว่ามีเรียนตอนเที่ยง

 

 



 

            ใช้เวลาไม่นานก็ถึงที่หมาย ชานยอลรีบร้อนและกระวนกระวายจนอยู่ไม่สุข ระหว่างที่อยู่ในลิฟต์ร่างสูงก็ยืนพิงกับผนังเย็นๆของลิฟต์พลางเคาะนิ้วลงบนราวจับข้างๆ ฝ่ายร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆก็กังวลแทนร่างสูงไม่แพ้กัน ถ้าแจฮยอนตายแล้วก็เท่ากับว่าจิ๊กซอว์ตัวสำคัญที่จะเชื่อมไปยังส่วนอื่นๆก็พังลง คราวนี้ได้คิดหนักจนสมองพังไปข้างหนึ่งแน่ๆ



            เมื่อเดินเข้าไปในห้องก็เจอกับหมอและพยาบาลอยู่ในห้องนั้นก่อนแล้ว ชานยอลเอียงตัวเพื่อมองดูร่างคนที่นอนอยู่บนเตียง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้ๆกับเตียงคนไข้เพื่อมองดูอย่างชัดๆ ร่างของแจฮยอนตอนนี้คล้ายกับคนที่นอนหลับเฉยๆ ร่างกายไม่มีรอยฟกช้ำจากการต่อสู้



            “คนไข้ถูกสารบางอย่างฉีดเข้าไปครับ ซึ่งสารตัวนี้จะใช้แบบเดียวกับการประหารนักโทษ มันจะเข้าไปหยุดอัตราการเต้นของหัวใจ ถ้าดูจากภายนอกแล้วคนไข้จะเหมือนนอนหลับไปแต่ถ้าตรวจดีๆ......ระบบประสาทส่วนต่างๆได้ถูกทำลายไปหมดแล้วครับ” คุณหมอที่รีบหน้าที่เป็นเจ้าของเคสผู้ป่วยอย่างแจฮยอนอธิบายถึงสาเหตุต่างๆ



            “เขาได้ยาไปตอนไหนครับหมอ” ชานยอลหันไปถามหมอ



            “ประมาณตอนตี2ครับ แต่เราพยายามช่วยเหลือคนไข้แล้วนะครับ” คุณหมอขยับแว่นขึ้นพลางมองข้อมูลของคนไข้ทั้งการเข้ามาตรวจและการให้ยา แต่ครั้งสุดท้ายที่เข้ามาตรวจคือตอน5โมงเย็นของเมื่อวาน



            “ครับหมอ” ชานยอลหันกลับไปมองที่แจฮยอนอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เพิ่งจะกวนประสาทเขาไปเมื่อวานจะจบชีวิตลงเร็วขนาดนี้



            “งั้นหมอจะย้ายศพคนไข้ไปที่ห้องเก็บแล้วกันนะครับ หมอขอตัวก่อน” คุณหมอและพยาบาลโค้งลงนิดให้ชานยอลและเดินออกจากห้องไป



            ชานยอลทิ้งตัวลงบนโซฟาเหมือนตอนนี้หัวมันหมุนไปมาจนเขารู้สึกหมดแรงไปซะดื้อๆ แบคฮยอนที่เฝ้ามองอาการของร่างสูงก็นั่งลงข้างๆเพื่อดูอาการของร่างสูงที่เหมือนจะไม่ค่อยดีนัก



            “คุณชานยอลครับ ผมว่าคุณไปตรวจร่างกายหน่อยดีมั้ยครับ คุณดูเหนื่อยๆนะ” มือเล็กวางบนหลังมือของร่างสูงที่อยู่ข้างลำตัว



            “ฉันแค่....ฉันขอพักแป๊บเดียว นายไปเรียกคนที่อยู่เฝ้าหน้าห้องมาให้หน่อยได้มั้ยฉันมีอะไรจะถาม”



            หลังจากที่ชายหนุ่มทั้งสองคนที่ทำหน้าที่เฝ้าหน้าห้องเข้ามาในห้องแล้ว ร่างสูงก็ไม่รอช้าถามถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทันที สรุปได้เรื่องมาว่าคนที่เฝ้าห้องหนึ่งคนได้ลงไปซื้อของที่ร้านค้าข้างล่างโรงพยาบาลทำให้เหลือคนที่ทำหน้าที่อยู่เพียงคนเดียว



            แล้วก็มีคนที่ใส่เสื้อกาวน์แบบหมอและสวมแมสปิดจมูกด้วยจึงทำให้เห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจนจู่โจมเขาด้วยเข็มฉีดยาลงที่หลังต้นคอจนสลบไป รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลาเช้าแล้ว หลังจากที่คนเฝ้าที่ลงไปข้างล่างขึ้นมายังห้องแล้วเห็นว่าเพื่อนที่เฝ้าอยู่ด้วยกันหมดสติไปก็เรียกหมอและพยาบาลให้มาดูคนไข้ในห้องก่อน แต่มันก็สายไปเสียแล้ว



            ร่างสูงถามถึงลักษณะคนที่เข้ามาก่อเหตุก็ได้ความว่ารูปร่างสมส่วนและสูงน้อยกว่าชานยอลนิดหน่อย เมื่อถึงประเด็นนี้ชานยอลก็เหลือบมองไปแบคฮยอนเล็กน้อยมองดูท่าทีว่าร่างเล็กแสดงอาการอย่างไรแต่กลับดูปกติจนจับผิดไม่ได้ มีเพียงสองอย่างเท่านั้นที่แบคฮยอนทำในตอนนี้คือ ไม่รู้เรื่องจริงๆกับ.....แสดงละครเก่งจนร่างสูงดูไม่ออก.....



            หลังจากที่ร่างสูงจัดการเรื่องแทบทั้งหมดก็กินเวลาไปเกือบ11โมงใกล้เวลาที่ร่างสูงจะต้องเข้าเรียน โดยชานยอลเลือกที่จะไปส่งแบคฮยอนที่คอนโดแล้วค่อยเรียน แต่แบคฮยอนปฏิเสธพร้อมบอกว่าจะไปทำธุระต่อโดยได้โทรบอกจงแดและจงอินไปแล้วว่าให้มารับที่หน้าโรงพยาบาล



            ชานยอลก็พยักหน้ารับ หากเขายังห่วงแต่ว่าจะไปส่งแบคฮยอนที่คอนโดให้ได้ล่ะก็ คงไปเรียนสายกันพอดี ชานยอลเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างในสตาร์ทเครื่องจนมันพร้อมจะทะยานไปที่ไหนก็ตามที่ร่างสูงต้องการ แบคฮยอนก็หยุดยืนข้างๆตัวรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับพร้อมโบกมือไปมาเชิงลาแล้วทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างจนชานยอลต้องกดเลื่อนกระจกลง



            “คุณชานยอลตั้งใจเรียนนะครับ” ยิ้มจนตาหรี่ลงเป็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวโชว์รอยยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวพลางโบกมือไปมา แบคฮยอนรู้...ว่าตอนนี้ร่างสูงน่าจะต้องการกำลังใจมากที่สุด



            “รู้แล้วน่า อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กอนุบาลที่ให้แม่มาส่งสิ ฉันไปล่ะ ดูแลตัวเองด้วย” จบคำพูดร่างสูงก็กดเลื่อนกระจกขึ้นตามเดิม ถ้าแบคฮยอนตาไม่ฝาดจะเห็นได้ว่าใบหูของชานยอลแดงไปนิดนึงพร้อมกับรอยบุ๋มลงที่ข้างแก้มของร่างสูง



            แบคฮยอนโบกมือลาจนรถของร่างสูงไปไกลจนลับสายตา ตากลมมองไปทั่วๆพื้นที่แต่เมื่อมองตรงไปที่ฝั่งตรงข้ามของถนนอีกฟากหนึ่งก็เห็นเหมือนกับใครบางคนจ้องมองมาที่เขาก่อนที่จะหายไปอย่างรวดเร็ว แบคฮยอนเพ่งมองไปที่ตรงนั้นว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง ก่อนที่จะได้หาอะไรไปมากกว่านี้เสียงบีบแตรรถก็เรียกสติเขามาเสียก่อน



            “ลูกพี่ขึ้นรถเร็ว” จงอินที่นั่งฝั่งข้างคนขับลดกระจกลงแล้วเรียกแบคฮยอนให้รีบขึ้นมานั่งบนรถ ไม่ต้องเรียกเป็นครั้งที่สองแบคฮยอนก็เปิดประตูข้างหลังของรถออดี้4ประตูเข้าไปนั่งข้างใน แล้วจงแดก็เหยียบคันเร่งให้รถเคลื่อนตัวทันที



            “ฉันรู้สึกแปลกๆเหมือนมีใครมองจากอีกฝั่งของถนนไม่รู้” แบคฮยอนกระชับเสื้อโค้ทในมือให้แน่นขึ้น



            “ตอนที่ผมขับรถมาก็เห็นคนน่าสงสัยนะแต่อยู่ๆเขาก็หายไปอย่างกับมายากลแน่ะ ไม่รู้ว่าหลบใคร” จงแดเล่าถึงสิ่งที่เขาเห็นเมื่อซักครู่ก่อนที่จะจอดรถตอนมารับแบคฮยอน



            “ฉันว่าคนนั้นไม่หวังดีแล้วล่ะ”



            “ช่วงนี้ยังกะช่วงไฟนอล คนตายเป็นว่าเล่น ลูกพี่น่ะระวังตัวเองไว้เถอะ” จงอินเอ่ยเตือนอย่างเป็นห่วง



            “ฉันระวังตัวอยู่น่า” มือเรียวเอื้อมไปแตะซองปืนที่สะพายไหล่ที่อยู่ภายใต้เสื้อโค้ทเขารอบคอบเสมอไม่ยอมตกเป็นเป้าหมายใครเป็นครั้งที่สองหรอก



            “แล้วสรุปเราจะไปไหนกันลูกพี่” จงแดมองแบคฮยอนผ่านกระจกมองหลังพลางถามถึงจุดหมายในครั้งนี้



            “บ้านของแจอุคฮยอง ฉันจะไปถามให้รู้เรื่อง.....”




 

+++++++++++++++++

 

 

            ทั้งสามเดินทางไปยังคยองกีซึ่งเป็นบ้านที่แจอุคอยู่ก่อนที่จะหายไป3ปี เป็นบ้านที่ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ซึ่งอยู่ห่างจากโซล ใช้เวลา2ชั่วโมงก็ถึงที่หมาย



            แบคฮยอนเปิดประตูรถแล้วก้าวเท้าลงอย่างระมัดระวัง ปกติคนที่นี่จะมานั่งเล่นที่หน้าบ้าน ทำกิจกรรมกันในสวนของบ้าน แต่ครั้งนี้มันแปลก...แปลกที่ตัวบ้านมันเงียบมากจนแทบนึกว่าไม่มีคนอยู่ ขาเรียวก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง ส่งสัญญาให้ลูกน้องทูจงรออยู่ในรถอย่าเพิ่งออกมา



            นิ้วเรียวกดไปที่ออดหน้าประตูของบ้านเมื่อกดเสร็จก็เอาหูแนบกับประตูบ้านเพื่อฟังถึงความเคลื่อนไหวของคนภายในบ้าน มีเสียงกุกกักดังอยู่ข้างในนั้น ซึ่งหมายความมีคนอยู่ในบ้าน



            “คุณป้ากาอินครับ เปิดประตูให้ผมหน่อย” แบคฮยอนส่งเสียงเรียกคุณป้าที่เป็นแม่ของแจอุคให้เปิดประตูให้แต่ก็ยังเงียบ..... “ผมแบคฮยอนเองนะครับ คุณป้าเปิดประตูให้ผมหน่อย” ครั้งนี้เหมือนจะได้ผลเขาได้ยินเสียงจากอีกฝั่งของประตู แต่คล้ายกับเสียงกระซิบมากกว่า



            “แบคฮยอนเหรอ? หนูบยอนใช่มั้ย” เสียงของผู้หญิงที่มีอายุหน่อยถามกลับมาอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ



            “ครับ ผมแบคฮยอนเป็นรุ่นน้องของแจอุคฮยองไงครับ”



            ไม่ต้องรอให้เรียกซ้ำอีกครั้ง บานประตูบานนั้นเปิดค่อยๆแง้มเปิดออกช้าๆ โดยคนภายในบ้านสอดสายตามองมาที่บุคคลตรงหน้าก่อนที่จะปิดประตูลงอีกครั้ง



            “หนูกลับไปเถอะ”



            “คุณป้าครับเปิดประตูให้ผมเข้าไปเถอะครับ” แบคฮยอนตะโกนพลางใช้มือเคาะประตูย้ำๆ



            “....”



            “ผมไม่ต้องการให้แจอุคฮยองต้องมาตายอย่างเสียเปล่า ได้โปรดอธิบายผมด้วยครับ” มือเรียวเคาะประตูไปเรื่อยๆจนข้อนิ้วเริ่มแดง



            “ได้โปรด.....”



            บานประตูของบ้านค่อยเปิดขึ้นมาอีกครั้งจากฝีมือของหญิงมีอายุคนเดิม เธอเปิดประตูบ้านกว้างพอที่จะให้แบคฮยอนเข้าไปข้างใน แบคฮยอนลอดผ่านช่องทางนั้นเข้าไปในตัวบ้าน ภายในบ้านค่อนข้างที่จะมืดถึงแม้ตอนนี้จะเปิดตอนกลางวันแต่เพราะผ้าม่านที่ปิดรอบทิศทำให้บ้านมืดตลอดเวลา



            “มันเกิดอะไรขึ้นครับ” ร่างเล็กที่เดินตามแม่ของแจอุคมาเรื่อยๆจนถึงที่ห้องรับแขกก็ถามเพราะเห็นว่าบ้านของเธอมันต่างจากครั้งสุดท้ายที่มาเยี่ยมอย่างลิบลับ



            ใบหน้าของแม่แจอุคมีสภาพค่อนข้างจะโทรมลงนิดหน่อย จากรอยขอบตาคล้ำที่เหมือนกับคนอดหลับอดนอนและท่าทีดูเหนื่อยอ่อนนั้นทำให้แบคฮยอนรู้สึกเป็นห่วง อยู่ๆก็มีเด็กชายวัย7ขวบวิ่งมาจากส่วนหนึ่งของบ้านเข้ามากอดที่เอวของคุณป้ากาอินแล้วจ้องมองมาที่เขาอย่างหวาดกลัว



            “แจซองนี่พี่แบคฮยอนไงลูกเขามาหาลูกบ่อยๆตอนเด็กไง สวัสดีเขาสิลูก” คุณป้ากาอินย่อตัวลงให้พอดีกับเด็กน้อยแล้วเอื้อมมือลูบไปบนผมของลูกน้อยอย่างเบามือ



            เด็กน้อยโค้งให้อย่างเก้ๆกังๆแล้วหลับไปที่ข้างหลังของแม่ตัวเองอีกครั้ง



            “แล้วคุณลุงล่ะครับ คุณลุงเขาไปไหน” เพราะคำถามนี้ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสะอึก นัยน์ตาที่อ่อนล้านั้นเริ่มมีน้ำใสๆคลอก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดที่ใบหน้าแล้วทรุดลงบนพื้น แบคฮยอนไม่เข้าใจ....มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับครอบครัวนี้กันแน่



            แบคฮยอนประคองคุณป้าให้มานั่งที่โซฟาดีๆโดยมีลูกน้อยของเธอเฝ้าดูแลอยู่ไม่ห่าง เด็กน้อยขึ้นไปนั่งลงข้างๆแม่ตัวเอง มือป้อมเอื้อมไปเช็ดน้ำตาของแม่ที่ไหลรินอย่างไม่หยุด



            “คุณป้าช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดได้มั้ยครับ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” แบคฮยอนเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเขารู้สึกว่าที่นี่มันแปลกๆตั้งแต่รถมาหยุดอยู่ที่หน้ารั้วบ้านแล้ว



            “.......” ไม่มีคำตอบมีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้น



            “ผมขอโทษนะครับ ถ้ามันทำให้คุณป้ารู้สึกลำบากใจ” ร่างเล็กทำท่าจะถอดใจกลับไปก่อนเพราะเห็นอีกฝ่ายยังไม่อยากจะตอบเขาตอนนี้



            “ป้าจะเล่าให้ฟัง”

 











 

            ในช่วงฤดูใบไม้ผลิผู้คนในบ้านต่างออกมานั่งเล่นกันที่หน้าบ้าน คุณพ่อที่นั่งอ่านหนังสือในมืออย่างสบายใจ คุณแม่ที่กำลังนั่งปอกผลไม้อยู่ข้างๆและลูกชายตัวน้อยที่ยังวิ่งเล่นไปมาในสวนด้วยวัยที่เพิ่งขึ้นประถมต้น ส่วนลูกชายคนโตก็ได้ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศได้2ปีกว่าแล้ว



            อยู่ๆก็มีรถยนต์สีดำ2-3คันจอดที่นอกรั้วบ้าน คนที่นั่งฝั่งข้างคนขับเปิดประตูรถออกมา เขาใส่สูทสีดำและแว่นตาสีดำที่ดูเข้ากันกับชุด เขาเดินมาหยุดอยู่ที่นอกรั้ว จนคนเป็นแม่ต้องวางผลไม้และมีดที่อยู่ในมือลงเพื่อเข้าไปหาผู้มาใหม่



            “มาหาใครหรือจ๊ะ” คุณแม่ถามชายตรงหน้าด้วยความเป็นมิตร



            “ที่นี่ใช่บ้านของแจอุคหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ห้วนที่ดูแล้วไม่ค่อยเป็นมิตร



            “เขาไม่อยู่หรอกจ๊ะ เขาไปเรียนต่อได้2ปีกว่าแล้ว มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”



            ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับพยักพเยิดไปที่รถที่จอดอยู่ ก่อนที่จะมีชายคนอื่นๆที่อยู่ในชุดเหมือนกันกับคนนี้ลงมาจากรถก่อนจะเดินเข้าไปในเขตของบ้านอย่างบุกรุก



            คนเป็นแม่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วพยายามที่จะวิ่งหนีแต่ก็ถูกจับไว้ก่อน ส่วนพ่อก็พยายามจะพาลูกน้อยหนีแต่ก็ไม่ทันถูกจับด้วย ส่วนเด็กก็ถูกจับไว้เช่นกัน



            ทั้งสามคนถูกพาตัวเข้าไปในบ้านและถูกมัดรวมกันไว้ที่กลางห้องรับแขก โดยมีผ้าคาดไว้ที่ปากกันส่งเสียงดัง มีชายหนุ่มในชุดสูทสีดำทั้ง6คนยืนล้อมรอบอยู่ เด็กน้อยตกใจจนร้องไห้งอแงไม่หยุด หนึ่งในลูกน้องนั้นมีอาการเริ่มรำคาญจึงเข้าไปนั่งยองๆลงข้างหน้าพร้อมใช้มือบีบคางเด็กน้อยแล้วบอกให้เงียบแต่นั้นกลับทำให้เด็กร้องมากกว่าเดิม ด้วยความที่หมดความอดทนเขาจึงง้างมือตัวเองและตบลงไปที่ใบหน้าจนขึ้นริ้วแดงตามรอยฝ่ามือ



            พ่อที่เห็นดังนั้นก็ส่งเสียงร้องในลำคอเอ่ยห้ามไม่ให้ทำร้ายลูกชายตัวเอง แต่ก็ถูกเอามีดที่อยู่ในมือของคนนั้นจี้อยู่ที่ลำคอ เด็กน้อยที่ถูกตบหน้าไปรู้สึกตกใจและมันชาไปหมด ร่างเล็กสะอึกกลืนเสียงร้องลงไปในคอจนหมด หัวอกของคนเป็นแม่รู้สึกเจ็บที่เห็นลูกชายถูกทำร้ายแต่กลับช่วยอะไรไม่ได้



            ก่อนที่เรื่องมันจะเกิดอะไรขึ้นไปมากกว่านั้น ลูกน้องหน้าเหี้ยมคนที่ลงมานั่งยองๆเมื่อกี้ก็ลุกขึ้นกลับไปยืนเหมือนเดิม พร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่มีผิวพรรณดี โครงหน้าได้รูป ดูหล่อเหลาอย่างเทพบุตร เขาอยู่ในชุดนักศึกษาของมหาลัยบางแห่งเดินเข้าไปใกล้กับสามพ่อ แม่ ลูก



            “ขอโทษทีที่ลูกน้องผมทำรุนแรงไปหน่อย” ร่างโปร่งเดินไปโซฟาแล้วทิ้งตัวนั่งลง “แกะผ้าปิดปากเขาสิ”



            “แกต้องการอะไร!!” เมื่อผ้าหลุดพ้นจากปากไป พ่อก็ตะโกนถามด้วยความบ้าคลั่ง



            “ชู่วว เงียบหน่อยสิ เดี๋ยวลูกชายคุณก็ตกใจหรอก” ชายหนุ่มเอานิ้วแตะที่ปากตัวเองเบาเป็นเชิงว่าให้เงียบลงหน่อย



            “.....” อีกคนได้แต่ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดออกมา



            “ผมก็แค่อยากให้ลูกชายคนโตของคุณมาทำงานให้ผมเพียงเท่านั้นเอง ก็แค่นั้น” ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยด้วยท่าทีที่ดูจะสบายๆจนอีกฝ่ายเริ่มจะอารมณ์เดือดขึ้น



            “เขาไม่กลับมาให้แกใช้เขาหรอก!!



            “งั้นเหรอ?” ชายหนุ่มหันไปพยักหน้ากับลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาหยิบโน้ตบุ๊คออกมาแล้วเปิดโปรแกรมสไกป์เชื่อมต่อวิดีโอคอลกับใครบางคน



            เมื่อหน้าจอของการสนทนาเด้งขึ้นทำให้คนที่อยู่ปลายสายรู้สึกตกใจกับภาพตรง ต่อให้เป็นใครก็ต้องตกใจทั้งนั้นเมื่อเห็นว่าครอบครัวของตนเองถูกจับมัดรวมกันแถมยังมีใครไม่รู้ยืนล้อมรอบอีก



            “ว่าไงแจอุค” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปที่กล้องของโน้ตบุ๊คพลางยกมือทักทาย



            แก!!!’ ปลายทางกำมือไว้แน่น เขาอยากจะเหวี่ยงหมัดใส่ซักสองสามหมัดแต่เพราะอยู่กันคนละที่จึงทำได้เพียงแค่พยายามอดทน



            “โว้ววว อย่าเพิ่งสิ เห็นแค่นี้อารมณ์นายก็เดือดขึ้นแล้วเหรอ”



            ‘….’



            “ฉันจะไม่ทำอะไรครอบครัวของนายหากนายทำตามข้อตกลงของฉัน”



            ข้อตกลงอะไรของแก!!’



            “นายก็แค่กลับมาที่เกาหลีเร็วๆนี้ เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนเรื่องอื่นค่อยมาว่ากันเมื่อถึงที่นี่”



            “อย่ามานะแจอุค!!! อึก......” เสียงของพ่อขาดหายไปพร้อมกับร่างที่ค่อยๆล้มลงไปนอนกับพื้น แจอุคเห็นภาพเหตุการณ์ทุกอย่าง เห็นว่าไอ้คนที่คุยกับเขานี่แหละที่ชักปืนขึ้นมายิงพ่อของเขาต่อหน้าต่อตา



            “กรี๊ดดดด” เสียงกรีดร้องแม่ราวกับที่จะขาดใจเมื่อเห็นชายผู้เป็นที่รักเสียชีวิตไปต่อหน้าต่อตา



            “นายเห็นแล้วใช่มั้ย ถ้าปฏิเสธล่ะก็ ฉันจะยิงครอบครัวแกไปทีละคน” ร่างโปร่งพูดพร้อมเล็งไปที่แม่ที่นั่งหลับตาลงแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลลงอย่างช้าๆ



            ฉันยอมแล้ว....ฉันจะกลับไป....งานอะไรก็ว่ามาเลยแจอุคเอ่ยเสียงสั่นเพราะเขาไม่คิดว่าจะเสียพ่อไปในเวลาพริบตาเดียว   



            “ดีมาก แต่เงื่อนไขของงานฉันก็คือ.......ถ้าทำงานมันไม่สำเร็จก็ทิ้งชีวิตลงที่นั่นซะ.......”





 

 

 

 

 

            เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้คุณป้าก็ร่ำไห้ออกมาอีกครั้ง นึกถึงอดีตที่ไม่หน้าจดจำ อดีตที่มันเลวร้ายเกินกว่าที่ผู้หญิงเพียงตัวคนเดียวจะรับมันไว้ สูญเสียทั้งคนรักและลูกชายในเวลาไล่เลี่ยกัน อย่างน้อยสิ่งที่ทำให้เธอมีชีวิตมีลมหายใจอยู่ทุกวันนี้คือลูกชายคนเล็กที่เหลือเพียงคนเดียวในครอบครัว



            “คุณป้าพอจะจำใบหน้าเขาได้มั้ย” แบคฮยอนที่นั่งคิดตามมาตลอดก็ถามบ้าง หากอีกฝ่ายไม่ได้ปิดบังใบหน้าคุณป้าก็น่าจะจำได้บ้าง



            “ป้าจำหน้าเขาไม่ค่อยได้.....แต่ป้าจำชื่อของเขาบนเสื้อได้.......” เธอร้องไห้หนักขึ้นเมื่อพยายามนึกถึงเรื่องในวันนั้น



            “เขาชื่ออะไรครับป้า?.....” แบคฮยอนถามพร้อมตั้งใจฟังคำตอบ



            “เขาชื่อ โอ เซฮุน...................”







==============


 เซฮุนนนน ไอ้โหด T^T เป็นไงคะ ใช่คนที่สงสัยกันใช่มั้ย คนที่เดาออกถือว่าเก่งมาก นับถือๆ

ยื้อมาหลายตอนกว่าจะเฉลยได้นี่ก็ลีลาจริง เอ๊ะ!แต่คุณชานยอลมีนัดไว้ว่าจะเที่ยวกับเซฮุนนี่หน่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ติดตามกันค่ะ

ช่วงนี้อาจจะลงถี่เพราะใกล้เปิดเทอมแล้วไหนจะฟิคที่เปิดทิ้งไว้อีกต่างหาก แต่ก็ชอบกันใช่ม๊า?5555+ เรื่องจะจบแล้วอ่ะเศร้า อีกประมาณ5ตอนน่าจะได้(มั้ง?)

**แก้ใข เนื่องจากคิดว่าฟิคมันสั้นไปเราจะพยายามต่อยาวๆให้แล้วกันเนอะ5555

เม้นท์ด้วยจ้า [ความขยันอัพขึ้นอยู่กับคอมเม้นท์]

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

1,221 ความคิดเห็น

  1. #1218 manitasaebea (@manitasaebea) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 16:20
    OMGเซฮุ๊นนนนนนน
    #1218
    0
  2. #1190 bang-SP28 (@bang-SP28) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 08:03
    ตอนแรกก็คิดว่าเทา หลังๆคิดว่าเซฮุนเพราะ-ตอนปลอมตัวเป็นหมอ
    #1190
    0
  3. #1181 Darlene0409 (@Darlene0409) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:55
    โหหหหหหที่ผ่านมาไรทแต่งได้น่าลุ้นมากอ่ะ
    #1181
    0
  4. #1180 Darlene0409 (@Darlene0409) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:55
    ตอนแรกๆคิดว่าเป็นเทา แต่พอมีประโยคที่บอกว่าเตี้ยกว่าชานยอลหน่อยนี่คิดถึงเซฮุนเลย
    เพราะยังไงไม่คิดเป็นเเบคอยู่แล้ว ที่อ่านมาแบคตั้งใจทำงานขนาดนี้ไม่น่าเป็นแบค
    #1180
    0
  5. #1177 OHAprilOH (@papitch) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 17:22
    คือตอนแรกสงสัยจื่อเทา แต่เป็นเซฮุน!? โหยยนี่อยากรู้มากว่ามีใครอยู่เบื้องหลังอีกหรือเปล่า
    #1177
    0
  6. #1173 Cinnamonfly_yu (@Cinnamonfly_yu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 21:19
    เป็นเซฮุนหรอเนี่ย...นี่ช็อคเลย ตอนแรกเราอยู่ข้างแกนะโอเซฮุ๊นน แล้วไมมาทำงี้แงง
    #1173
    0
  7. #1163 NookNH94 (@kachapa30) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 19:52
    โอ้ม่ายยยยย เซฮุนนาาา ไม่จริงงง
    #1163
    0
  8. #1148 inkjetYehet (@inkhun94) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 22:35
    เซฮุน ฮืออ เกเรหรอ นอนนอกห้อง!! เดี๋ยวๆ555555
    #1148
    0
  9. #1138 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 18:47
    ผิวพรรณดีนี่รู้เลย555556555
    #1138
    0
  10. #1110 beambeam1a (@beambeam1a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 02:29
    เอาจริงๆนี่ตอนบอกผิวพรรณดี เรานี่ถึงกับตัดเทาทิ้งไปเลย เพราะยังไงเป็นอิฮุนแน่ และอีกอย่างคือไม่สงสัยแบคหรอก เรารักนาง 555
    #1110
    0
  11. #1109 beambeam1a (@beambeam1a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 02:27
    นั่นน! ใช่ฮุนจริงด้วย ทำแบบนี้ทำไมนะเซฮุน พ่อนายสั่งหรือนายคิดจะทำเองว่ะ
    #1109
    0
  12. #1083 Nook Kra (@nongnookpoohza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 17:35
    เซฮุนจริงๆอ้ะเรอะ โหวววววววว
    #1083
    0
  13. #1064 Punyisa Kleechaiya (@pang-by) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 21:55
    อิเน่มันร้ายยยยยยย ><
    #1064
    0
  14. #1059 roptoey (@roptoey) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 11:51
    อิพิฮุนมันร้ายย กรี๊ดดดดด
    #1059
    0
  15. #1050 rabbit kudo (@bouquet23381) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 06:45
    ว่าแล้วว่าต้องเป็นเซฮุน สงสัยมันตั้งแต่ตอนมาเล่นที่ห้องละ
    นังนี่มันร้ายค่ะคุณ รอติดตามความเฬวของมันต่อไป,
    #1050
    0
  16. #981 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 23:51
    แล้วคนที่ฆ่าคนนั้นน่ะคือใคร? เซฮุนป่ะ?
    #981
    0
  17. #569 PBaCon (@peingbright) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 23:30
    คิดว่าเป็นอิเน่ตั้งกะบอกว่าผิวพรรณดีละ555555 คงไม่ใช่จื่ออะ เทาเราขอโต๊ดดดด
    #569
    0
  18. #503 ชานแบคทำติดลิมิต (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 22:11
    กรี๊ดดดดด ใช่จริงๆด้วยให้ตายเหอะT^T ม่ายยย เซฮุนอ่าาาาาาา เววววววว บยอนอ่ารีบไปหาชานเลยนะ
    #503
    0
  19. #396 mpchax (@pzzzzz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 19:56
    เซฮุนเอ้ยยยย
    #396
    0
  20. #323 Jenned Jiempanya (@jenned) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 22:02
    โอเซฮุน!!!!!
    #323
    0
  21. #299 paledppetch (@petchza-chain) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 01:31
    แม่งว่าแล้วนางมานิ่งๆคนเดียวเลยฮืออออออออ เสียใจทำไมทำกับปาร์คชานแบบเน้ฮุนน่าาาาาา T^T
    #299
    0
  22. #297 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 14:55
    เซฮุนจริงด้วย!!! ฮือออออมาทำแบบนี้ทำไมกัน นั่นพี่รหัสแกเลยน่ะะะะะ
    #297
    0
  23. #290 Nuanlaor1213 (@mnuanlaoro) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 21:09
    โอเซฮุนอย่างที่คิดจริงๆด้วย !!!!!
    #290
    0
  24. #274 Sefiro (@byunsiara) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 19:33
    โอเซแกมันร้าย
    #274
    0
  25. #272 Natcha Aomamm (@ammza-10) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 05:15
    แหงะะ เซฮุนน
    #272
    0