[Fic EXO] ✚ บอดี้การ์ดบยอน ✚ ChanBaek Ft.EXO

ตอนที่ 42 : ✚บอดี้การ์ดบยอน✚ XXXIV [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    22 ต.ค. 58


            “ลูกพี่มีแผนใช่มั้ย” จงอินที่ยกมือที่ถือปืนขึ้นแนบหน้าอกเบี่ยงหน้ามาถามคนที่อยู่ข้างๆ


            “ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ”


            “เราได้ซวยกันหมดนี่แน่” เพราะคนที่ยืนล้อมอยู่ข้างนอกค่อยๆขยับเข้ามาทำให้คนข้างในรู้สึกถึงความบีบคั้นอย่างเห็นได้ชัด


            “นี่พี่ยังไม่ได้ทำงานเลยนะแบคพี่ยังตายตอนนี้ไม่ได้นะ” ลู่หานเริ่มลุกลี้ลุกลน


            “ทุกคนต้องรอดเชื่อผมสิ” ถึงแม้สถานการณ์มันจะเกิดอย่างกระชั้นชิดเกินไปแต่แบคฮยอนก็พยายามที่จะนึกถึงสิ่งที่เขาก็ฝึกมา


            แบคฮยอนหันหน้าไปพยักหน้าให้กับจงอินที่อยู่ข้างๆและจงอินก็พยักหน้าส่งต่อไปที่จงแดที่อยู่ข้างอีกฝั่งหนึ่งของตัวเอง เพราะทั้งสามคนนี้เคยฝึกอยู่ร่วมกันจึงทำให้ไม่พูดเพียงแค่สบตาก็เป็นอันรู้กัน


            ทั้งสามคนกระชับปืนในมือให้แน่นขึ้น เหงื่อที่ไหลลงตามโครงหน้าของคนตัวเล็กทำให้ชานยอลรู้ว่าอีกคนกำลังกดดันมากแค่ไหน


            “นี่ฮยอง จะปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้จริงๆเหรอ” เซฮุนที่ยืนอยู่ข้างนอกสุดก็ไม่วายที่จะส่งเสียงกวนประสาทออกมาให้ได้ยิน


            “หึ้ย!” ชานยอลเตรียมจะแหวกตัวเองให้ออกไปข้างนอกเพื่อที่จะประเคนซักสองสามหมัดให้รุ่นน้องของตัวเองได้ตั้งสติแต่ก็ถูกแบคฮยอนคว้าข้อมือไว้ก่อน


            แบคฮยอนส่ายหน้าช้าๆเพื่อให้ร่างสูงใจเย็นลง ชานยอลได้เพียงแต่ข่มอารมณ์ตัวเองแล้วยืนอยู่นิ่ง


            อยู่ๆแบคฮยอนก็ชูปืนของตัวเองขึ้นเหนือหัวตัวเอง ทั้งชานยอลและลู่หานต่างงุนงงกับการกระทำของคนตัวเล็ก จะมีเพียงแค่จงอินกับจงแดเท่านั้นที่รู้ความหมายของมัน


            เหล่าชายฉกรรจ์มองตามปืนที่แบคฮยอนชูขึ้น ส่วนเซฮุนที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา


            “ยอมแพ้แล้วหรือไง?”


            “ไป!” แบคฮยอนอาศัยจังหวะที่ทุกคนเผลอจัดการกับชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยการใช้ด้ามปืนกระแทกไปบนหน้าผากเข้าอย่างจังจนได้แผล


            จงอินและจงแดเมื่อเห็นว่าลูกพี่ของตัวเองได้เริ่มแล้วก็จัดการกับคนที่อยู่ตรงหน้าตัวเองบ้าง


            “อย่าใช้ปืน! ถ้าไม่อยากให้ทุกคนแห่มาที่นี่” แบคฮยอนตะโกนสุดเสียงและเหวี่ยงตัวหลบเมื่ออยู่ๆก็มีหมัดพุ่งเข้าใส่


            ชานยอลที่เริ่มเข้าสถานการณ์ในตอนนี้แล้วก็ดึงคนหนึ่งที่จะเข้าไปทำลายลู่หานจากข้างหลังก่อนจะประเคนหมัดใส่ไปหนึ่งที และจบลงที่ด้ามปืนนั้นได้กระแทกลงที่ท้ายทอยของชายคนนั้น


            ทุกอย่างเป็นไปด้วยความชุลมุนแต่เซฮุนก็ยังยืนเฉยอยู่ สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณและเห็นว่ารุ่นพี่ของตัวเองเผลอพลาดพลั้งให้กับลูกน้องของตัวเอง


            “หึ”


            “ปะ..ปล่อยเขาไป” เสียงที่เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาดังมาจากข้างๆพร้อมกับแรงดึงที่ชายกางเกงของเซฮุน


            “คนอย่างเธอน่ะ ควรจะอยู่เฉยๆมากกว่า” เซฮุนสะบัดขาออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี ตอนนี้จองอินก็เป็นเพียงคนที่ถูกเขี่ยทิ้งเมื่อทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว


            เหล่าลูกน้องของเซฮุนถูกจัดการทีละคนจนเหลือเพียงเศษเสี้ยวจากทั้งหมด คิดว่าจะมาเล่นกับพวกเขานี่มันไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้หรอก


            “หะ เห้ย!ปล่อยดิ” ลู่หานร้องโวยวายลั่นเมื่อมีคนเข้ามายื้อแย่งปืนจากตัวเองจากข้างหลัง ลู่หานทั้งเตะทั้งถีบคนที่ตัวสูงอย่างสารพัดแต่ก็ดูเหมือนว่าไม่ระคายเคืองแม้แต่นิดเดียว


            ฟึ่บ


            “อ้าก!” ผู้ชายหน้าเหี้ยมคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นและปรากฏร่างอีกคนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง


            “จงแดเจ๋งอ่ะ” ลู่หานยกนิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นมาเพื่อชมศักยภาพของคนที่เพิ่งจะเข้ามาช่วยเขา


            “แน่นอน...ลูกพี่ระวัง!” ขณะที่จงแดกำลังรับฟังคำชมอยู่ก็เห็นว่าชายคนหนึ่งหยิบไม้เตรียมจะเข้าไปลอบทำร้ายก็เอ่ยเรียกถึงแม้ว่าตัวเขาจะเข้าไปถึงตัวไม่ทัน


            ปั้ก!


            ดูเหมือนว่าจะช้าไปสำหรับจงแดเพราะมีคนที่เข้ามาช่วยได้เร็วยิ่งกว่า ชานยอลถีบเข้ากลางหลังของชายคนนั้นเต็มแรงจนหน้าคว่ำก่อนจะเตะซ้ำจนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แบคฮยอนน่ะเขามีพระเอกส่วนตัวคอยช่วยอยู่แล้ว


            ฝ่ายจงอินถูกรุมโดยชายสองคน เขาใช้ช่องว่างระหว่างสองคนนั้นหักแขนของคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดก่อนจะยันเท้าไปถีบข้อพับของอีกคนแล้วทุ่มคนที่ตัวเองจับแขนอยู่ใส่คนที่ล้มลงไปซ้ำอีกครั้ง


            เซฮุนยืนมองลูกน้องของตัวเองที่ถูกจัดการล้มลงไปทีละคนๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาย่อลงนั่งเพื่อคุยกับคนที่นั่งไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพื้นแล้วกระชากผมเธอให้เงยหน้าขึ้นมา


            “ฉันมีโอกาสให้เธออีกครั้ง นัม จองอิน” เซฮุนกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา


            “อะ..อะไร”


            “เธอชอบชานยอลมากใช่มั้ย”


            “!!


            “เพราะเธอชอบเขาเธอเลยคิดจะหักหลังฉันสินะ”


            “มะ...ไม่”


            “แต่น่าเสียดายที่เขาดันมีคู่หมั้นแล้วนี่สิ” เซฮุนจับใบหน้าหญิงสาวให้หันไปมองชายหนุ่มหน้าหวานที่กำลังต่อสู้ด้วยศิลปะการป้องกันตัวของตัวเองและยังมีชายหนุ่มร่างสูงคอยป้องกันอยู่ใกล้ๆ


            “...”


            “ดูสิว่าเขาเป็นห่วงกันมากแค่ไหน” เซฮุนยังคงเติมไฟในใจให้หญิงสาวอยู่เรื่อยๆ


            “...”


            “ถ้าเธออยากได้....เธอก็ต้องจัดการคู่หมั้นของเขาสิ...”


            เซฮุนหยิบปืนพกอีกกระบอกที่เก็บไว้ยื่นให้แก่หญิงสาวที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าสับสนเหมือนคนที่กำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกต


            ใช่...ถึงเป้าหมายแรกของเธอคือการหลอกให้เหยื่อตายใจแล้วจัดการทิ้งซะ แต่อยู่ๆมันกลับเบี่ยงไปเมื่อเธอได้เจอกับร่างสูงด้วยตัวเอง เธอชอบเขาตั้งแต่วันที่ชานยอลมาฝึกงานที่บริษัท ถึงแม้เซฮุนจะวางแผนให้เธอไปเข้าทำงานตั้งแต่เนิ่นๆเพื่อให้ทุกคนตายใจ


            เธอกำลังผิดแผนและเธอก็เริ่มทำอะไรตามใจตัวเองโดยไม่เชื่อคำสั่งของเซฮุนอีกต่อไป เธอทำมันไม่ลง....แต่ระหว่างที่ทุกอย่างเกือบจะไปด้วยดีก็ดันมามีศัตรูหัวใจเข้ามาเสียก่อน ยอมรับว่าตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าร่างสูงมีคู่หมั้นมาก่อนแล้วแต่วันที่คุณนายปาร์คเรียกเธอไปคุยเธอก็เข้าใจทุกอย่าง


            แต่เธอทำมันไม่ลง....เธอฆ่าเขาไม่ได้


            ฉะนั้นคนที่ฉันควรจัดการมากที่สุดคือแก! แบคฮยอน!


            จองอินรับปืนไว้ในมือค่อยพยุงๆร่างตัวเองให้ยืนขึ้นโดยมีเซฮุนยืนมองอยู่ใกล้ๆไม่ละสายตา


            “เอาเลยสิ”


            เธอถือปืนไว้มั่นก่อนจะยกมันขึ้นมาตั้งฉากกับพื้นและเล็งไปที่เป้าหมาย


            อย่าอยู่เลย!


            .


            .


            .


            .


            ปัง!

 


           +++++++++++


 

            ดวงตาเรียวกวาดมองไปทั่วทิศเพื่อมองหาศัตรูคนอื่นที่อาจจะสามารถลอบเข้ามาทำร้ายได้ จนสุดท้ายเขาก็เห็นถึงปลายกระบอกปืนกระบอกหนึ่งกำลังเล็งทิศทางมาทางเขา แต่เมื่อมองดีๆมันไม่ได้เล็งมาที่ตัวร่างสูงเองมันกลับเล็งเลยไปข้างหลังเขาไปอีก


            แบคฮยอน!!


            ปัง!


            ชานยอลรีบกลับหลังแล้วสวมกอดแบคฮยอนเอาไว้แน่นก่อนที่จะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หลังของตัวเองก่อนมันจะชาไปทั่วจนไม่รู้สึกอะไร ร่างสูงทิ้งตัวเองลงกับอย่างไร้เรี่ยวแรงแต่แบคฮยอนรับไว้ได้ทันแล้วพยุงนอนลงบนพื้น


            มือที่ไปสัมผัสกับกลางแผ่นหลังกว้างก็รู้สึกถึงความเปียกและหนืดก่อนจะยกมือขึ้นมาดูด้วยแรงสั่นระริก....เลือด! คุณชานยอลถูกยิง!


            “คุณชานยอล!” แบคฮยอนพยายามเรียกชื่อคนที่เข้ามาช่วยชีวิตเขา มือเล็กเขย่าไปมาที่ตัวของร่างสูง นัยต์ตาใสเริ่มสั่นเพราะความกลัว...กลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นอะไรไป


            เซฮุนยิ้มเยาะ เขาไม่คิดว่าสิ่งที่คาดคะเนเอาไว้มันจะดีเกินคาด แค่ไซโคใส่ยัยคนหัวอ่อนนิดหน่อยก็หลงเชื่อและเขายังรู้ดีว่าหากตั้งเป้าไว้ที่แบคฮยอนยังไงชานยอลก็มารับแทนอยู่ดี ถึงจะยิงแบคฮยอนไปก็เป็นผลดีเพราะจะได้จัดการร่างสูงง่ายขึ้นแต่หากยิงชานยอลได้มันก็เป็นกำไร


            ถือว่าได้ผลดีเกินคาดเลยล่ะ


            “ไม่นะชานยอล!” จองอินร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อสิ่งที่เธอคาดมันผิดพลาด


            ปัง!


            แบคฮยอนมองไปที่หญิงสาวอย่างอาฆาตก่อนจะกระชับปืนในมือเอาไว้แน่น แล้วยิงไปที่ไหล่ซ้ายของหญิงสาวอย่างเฉียดๆแต่มันกลับทะลุไปที่คนข้างหลังอีก


            “อึก...” เซฮุนกุมที่ท้องของตัวเองไว้แน่นเมื่อกระสุนที่คิดว่าแบคฮยอนจะยิงใส่หญิงสาวนั้นมันกลับเลยทะลุมาที่ตัวเขา


            ถ้าเทียบกับสำนวนมันก็คือยิงนัดเดียวได้นกสองตัวนั่นแหละ


            เซฮุนพยายามที่จะหลบหนีแต่ก็ถูกจงอินและจงแดรวบตัวไว้ก่อน ทางลู่หานก็เดินเข้ามาดูอาการของชานยอลที่ดูท่าจะหนักเอาการอยู่


            “ไม่นะคุณชานยอล มองผมสิ” มือเล็กประคองใบหน้าที่เริ่มซีดเซียวของร่างสูง


            “รถพยาบาลกับตำรวจกำลังมาแล้วแบค” ลู่หานโทรไปหาโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด


            “อ่า....ฉันคิดว่า..ชุดครุยของฉันมัน...น่ารำคาญที่สุดเลย..ว่ามั้ย” ชานยอลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เขาเพียงแค่อยากให้แบคฮยอนคลายความกังวลลงในตอนนี้


            “อย่าพูดอะไรมากสิครับ..ฮึก” น้ำตาใสที่กักเก็บเอาไว้เริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือเล็กเอื้อมไปประคองศีรษะร่างสูงให้หนุนตักตัวเอง


            “เฮ้...อย่าร้องไห้สิ...” มือหนาพยายามจะเอื้อมไปจับใบหน้าหวานที่อยู่ไม่ไกลแต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันถึงได้ลำบากอย่างนี้นะ


            “ไม่คุณชานยอล!” แบคฮยอนจับมือหนาเอาไว้แน่นก่อนที่มันจะลดระดับลง


            “แบคหลบให้พยาบาลเร็ว” ลู่หานดึงแขนของคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นเพื่อที่จะให้เหล่าพยาบาลและบุรุษพยาบาลพาร่างของชานยอลนำตัวขึ้นเปลหามและพาไปส่งโรงพยาบาลโดยมีแบคฮยอนเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา


            “จงแดโทรบอกท่านประธานด้วยฉันจะไปโรงพยาบาล” มือเล็กเช็ดน้ำตาของตัวเองออกอย่างลวกๆแล้วหันไปสั่งลูกน้องของตัวเอง


            “ครับ” จงแดตอบรับในขณะที่กำลังคุมตัวของเซฮุนที่ได้รับบาดเจ็บอยู่เหมือนกัน


            “พวกนายคิดว่าควรจะปล่อยเขาไว้บนดาดฟ้าดีมั้ย” ลู่หานยืนเท้าเอวแล้วจ้องมองไปที่เซฮุนที่กำลังยืนก้มหน้าอยู่


            “บ้าพี่ พยาบาลครับคนเจ็บทางนี้ด้วย” จงอินส่งตัวเซฮุนที่ตอนนี้ดูท่าจะหมดฤทธิ์ไปแล้วให้แก่พยาบาล


            “หึ” เสียงหัวเราะแบบเยาะเย้ยดังขึ้นจนทุกคนต้องหันไปมอง


            “นายยังจะหัวเราะออกอีกหรือไง” ลู่หานกอดอกถามระหว่างที่เซฮุนกำลังถูกห้ามเลือดอยู่


            “ลูกกระสุนนั่นน่ะ...มันไม่ใช่ของทั่วไปหรอก” เซฮุนค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตากับลู่หาน “เวลาจะจัดการใครฉันไม่ใช้ของเด็กเล่นธรรมดาหรอก”


            “นี่นายหมายความว่าไง” จงอินดึงคอเสื้อของเซฮุนยกขึ้นแล้วถามออกด้วยความเดือดดาดแต่ก็ถูกให้ระงับอารมณ์โดยจงแด


            “หึ.....”

 

 

 

 



 

            “คุณชานยอล คุณต้องไม่เป็นอะไรมองผมสิ” แบคฮยอนวิ่งตามเตียงที่ถูกเข็นไปเรื่อยๆไปตามทางของโรงพยาบาล


            มือเล็กกุมไปที่มือหนาที่ตอนนี้ร่างกายเริ่มเย็นเฉียบ


            ไม่นะ...ขอร้อง


            “ญาติคนไข้รอข้างนอกนะคะ”


            ก่อนที่จะเข้าห้องฉุกเฉินร่างของแบคฮยอนก็ถูกห้ามโดยพยาบาลสาวเอาไว้ก่อน ดวงตากลมมองข้ามไหล่ไปเพื่อมองหาร่างสูงที่ถูกเข็นเข้าไป และในที่สุดบานประตูก็ถูกปิดลงจนสนิท


            แบคฮยอนพาร่างที่เหนื่อยล้าของตัวเองทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างนอก สองมือยกขึ้นมาก็ปรากฏให้เห็นในสิ่งที่เขาไม่ต้องการ เลือด....เขายังจำภาพของร่างสูงที่นอนอย่างหมดแรงอยู่บนพื้นได้เป็นอย่างดี


            ชุดครุยที่ร่างสูงสวมใส่ไว้ในวันที่น่ายินดีแบบนี้กลับต้องมาแปดเปื้อน....กับสิ่งที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาปกป้องใครไม่ได้...


            “ฮึก..ฮือ...” น้ำตาที่เคยแห้งไปกลับเริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง


            เขามันเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง ไม่สามารถที่จะปกป้องใครได้และไม่ควรจะมีใครฝากชีวิตไว้ที่เขาได้อีก


            “คุณชานยอลผมขอโทษ...ฮึก”


            คนตัวเล็กต่อว่าตัวเองสารพัด อยากจะยกมือขึ้นมาตีตัวเองอีกหลายๆทีให้สมกับความสะเพร่าของตัวเอง


            “ฮือออ..” แบคฮยอนปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาตามแรงโน้มถ่วง เสียงสะอื้นไห้ดังไปทั่วบริเวณหน้าห้อง ความเข้มแข็งของเขามันสิ้นสุดแล้วเหลือแต่แบคฮยอนคนอ่อนแอคนเดิม


            เขารู้สึกกลัว...กลัวว่าเขาจะต้องสูญเสียคนที่รักไปอีกคน


            “หนูแบคฮยอน” เสียงเรียกทำให้เจ้าของชื่อต้องเช็ดน้ำตาตัวเองออกไป แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กกลับร้องไห้โฮมากกว่าเดิม


            “คุณอา...ฮืออ” แบคฮยอนเดินเข้าไปสวมกอดกับหญิงวัยกลางคนที่มาถึงด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก


            “ใจเย็นๆก่อนนะลูก” คุณนายปาร์คลูบผมของคนตัวเล็กเบาๆจากที่เธอกำลังเสียใจจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอมาเจอกับแบคฮยอนแล้วก็รับรู้ได้เลยว่ามีคนที่เสียใจมากกว่า


            “ผมขอโทษ...ฮึก ผม...ฮืออ”


            แบคฮยอนพูดออกมาไม่เป็นภาษาเพราะความเสียใจและความรู้สึกผิดมันตีขึ้นมาจนรู้สึกเจ็บไปหมด


            “ชานเขาเป็นยังไงบ้าง” ท่านประธานที่ยืนมองทั้งสองคนอยู่เงียบๆก็ถาม


            “ผม..ผมไม่ทราบครับ หมอเขายัง..ไม่ออกมา”


            “ไอ้ชาน!” เสียงที่ร้องดังมาจากที่ไกลๆทำให้ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว


            “จื่อเทาเหรอ”


            “มันเกิดอะไรขึ้นครับคุณลุง ผมเห็นรถพยาบาลมาที่มหาลัยเห็นว่าชานมันถูกยิง” จื่อเทาที่วิ่งมาด้วยชุดครุยถามอย่างกระวนกระวายใจ


            “มันผิดที่ผมเอง....” แบคฮยอนกล่าวออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ


            “เลิกโทษตัวเองได้แล้วนะหนู มันเป็นอุบัติเหตุ” คุณนายปาร์คเอ่ยปลอบคนที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มแดงและเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา


            “ผมกลับเข้าไปในหอประชุมแล้ว...นี่ครับ” จื่อเทายื่นสิ่งของบางอย่างที่เขาถือมาตลอดทางให้แก่ท่านประธาน


            “...” ประธานปาร์คไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มองสิ่งที่อยู่ในมือของตัวเองไม่วางตา ใบปริญญาบัตร ใบเกียรตินิยมและหมวกปริญญาของชานยอล


            คุณนายปาร์คเริ่มรู้สึกใจไม่ดีเมื่อเห็นว่าวันที่ควรจะเป็นวันที่ดีของลูกชายตัวเองกลับต้องมาเกิดเรื่องบ้าๆแบบนี้


            “คุณคะ...” คุณนายปาร์คกอดกับสามีของตัวเองด้วยความเสียใจ


            “ขอบใจจื่อเทา” ท่านประธานเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย


            จนเวลาผ่านไปบรรยากาศภายนอกเป็นไปด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงพูดคุยกันมีเพียงแค่เสียงสะอื้นที่แยกเจ้าของไม่ได้ มันรู้สึกอึดอัดจนแบคฮยอนรู้สึกหายใจไม่ออก เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาก็ยังเปื้อนด้วยเลือดอยู่ เขาไม่มีแรงที่จะลุกไปไหนแล้ว


            ครืด


            เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของคุณหมอที่ออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


            “ลูกชายฉันเป็นยังไงบ้างคะหมอ” ท่านประธานประคองคุณนายปาร์คให้เดินเข้ามาหา โดยแบคฮยอนยืนอยู่ข้างหลังกับจื่อเทา


            “คนไข้เสียเลือดมากจนเกิดอาการช็อกมีความเสี่ยงถึง50-60% ตอนนี้หมอกำลังรักษาให้เลือดอยู่ในเกณฑ์ปกติ แต่เราก็พยายามให้ถึงที่สุดครับ”


            “ลูกชายผมเขาจะหายดีมั้ยครับ”


            “ตอนนี้คงต้องดูอาการกันไปก่อน หากเลือดสามารถกลับมาอยู่ในสภาวะปกตินั่นก็เป็นข่าวดีครับ”


            “หมอต้องช่วยลูกชายของฉันนะคะ ได้โปรด” คุณนายปาร์คเอื้อมมือไปจับแขนของคุณหมอให้พยายามช่วยลูกชายของเธอให้รอด


            “หมอจะทำให้ดีที่สุดครับ” แล้วคุณหมอก็เดินกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินไป


            “คุณอาครับ...กลับไปพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะอยู่เฝ้าเอง” แบคฮยอนที่ตอนนี้ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้มานานเอ่ยออกไปให้หญิงกลางคนกลับไปพักก่อน


            “หนูก็อย่าฝืนและอย่าโทษตัวเองอีกนะลูก” คุณนายปาร์คลูบไปตามใบหน้าที่แสนเหนื่อยล้าของแบคฮยอน


            “ครับ”


            ครอบครัวปาร์คได้กลับไปแล้วเหลือแค่แบคฮยอนและจื่อเทาที่นั่งอยู่ข้างกัน


            “เอ่อ...ช่วงเวลาที่ผ่านมานายหายไปไหนมา” จื่อเทาเอ่ยถาม


            “ผม...ไปทำหน้าที่ของผม”


            “รู้มั้ยตอนที่นายไม่อยู่ไอ้ชานมันอย่างกับคนบ้าแน่ะ”


            “...”


            “กินอะไรไม่ลง นอนก็ไม่ค่อยหลับ ชวนไปไหนก็เมื่อคนที่ไร้วิญญาณ...น่าสมเพชสิ้นดี” จื่อเทาบ่นออกมาเพราะตลอดเวลาที่แบคฮยอนไม่อยู่ชานยอลเป็นแบบนั้นจริงๆ


            “ผม....” แบคฮยอนพูดอย่างแผ่วเบา


            “แต่รู้มั้ย...มันน่ะ รอนายกลับไปหาทุกวันเลย”


            ราวกับมีเข็มนับพันพุ่งมาทิ่มแทงที่หัวใจของแบคฮยอน มันชาจนพูดอะไรไม่ออก


            “ฉันรู้ว่าทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ...แต่นายไม่คิดถึงมันบ้างหรือไง”


            “...”


            “ถึงไอ้ชานมันจะหัวรั้นและปากไม่ตรงกับใจไปบ้าง แต่ถ้ามันยอมใครแล้วก็จะไม่สามารถหลุดจากคนนั้นไปได้เลย”


            “...”


            “นายเบื่อที่ฉันต้องบ่นเรื่องแบบนี้ให้ฟังมั้ยล่ะ”


            “...”


            “เหอออ เล่นเงียบใส่แบบนี้ฉันก็พูดอะไรไม่ออกน่ะสิ”


            จื่อเทาขยับตัวเพื่อหยิบสิ่งของบางอย่างจากกระเป๋ากางเกงออกมามันคือกระเป๋าซองหนังเล็กๆที่ถูกดูแลไว้อย่างดีก่อนจะยื่นมันให้แก่คนตัวเล็ก


            “อ่ะนี่”


            “อะไรครับ” แบคฮยอนรับมันมา


            “ไอ้ชานบอกว่าฝากคืนให้เจ้าของตัวจริงด้วย มันอาจจะไม่มีโอกาสคืนด้วยตัวของมันเอง...ฉันไปก่อนนะ”


            แล้วจื่อเทาก็เดินออกไปโดยปล่อยให้แบคฮยอนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง


            มือเล็กค่อยๆแกะกระดุมออกแล้วหยิบเอาสิ่งของที่อยู่ข้างในออกมา แสงวิบวับที่กระทบกับแสงทำให้แบคฮยอนดูออก


            สร้อยข้อมือของเขาที่เคยให้กับชานยอลเมื่อตอนเด็กๆ


            แบคฮยอนจำได้ว่าเขาเห็นร่างสูงใส่มันมาก่อนเขาจำได้ แต่ทำไมมันถึง....


          ‘…มันอาจจะไม่มีโอกาสคืนด้วยตัวของมันเอง…..’


            “คุณชานยอล...”


            แบคฮยอนกำสร้อยข้อมือนั้นไว้แน่นจนเหลี่ยมของสร้อยกดกับมือจนรู้สึกเจ็บ...แต่มันก็ยังเจ็บน้อยกว่าหัวใจของเขาในตอนนี้


            “ผมฝากไว้กับคุณทำไมคุณถึงให้คนอื่นเอามาคืนให้....”


            น้ำตาหลั่งไหลออกมาพร้อมกับความเสียใจที่ดูเหมือนจะออกมาได้เรื่อยๆ


            “คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ....


            .


            .


            .


            คุณต้องกลับมาหาแล้วคืนให้ผมด้วยตัวเองสิ.....”











 ✙ นื่องจากช่วงนี้เราช็อตเราเลยอยากแจกจ่ายมาม่าแก่ทุกโค๊นนนน(อะเกน)

นี่ลงให้ก่อนสอบGat-Patล่ะ เราจะไปไฝว้กับการสอบก่อนแล้วจะมาต่อให้เนอะ

 

ครอบรอบบอดี้การ์ดบยอน1ปีแล้ว เย้!! *ปรบมือ*

ขอบคุณที่ติดตามกันด้วยน้าาาา 


#บอดี้การ์ดบยอน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

1,221 ความคิดเห็น

  1. #1199 bang-SP28 (@bang-SP28) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 15:23
    โอยยยยลุ้น
    #1199
    0
  2. #1000 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 01:59
    ชานนนนน อย่าเป็นอะไรนะะะะะะ
    #1000
    0
  3. #934 0506_B (@19920506b) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:11
    ชานยอลลลลล ต้องไม่เป็นไรนะ
    #934
    0
  4. #924 ซิ้มเคพี (@ovmbabibo25) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 14:19
    พี่ชานอย่าเป็นอะไรนะ!
    #924
    0
  5. #923 fernn14 (@fernn1404) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 13:51
    ไม่ๆๆๆๆพี่ชานอย่าเป็นอะไรเด็ดขาดนะ
    #923
    0
  6. #921 lovenevermild (@loveside) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 19:58
    หวังว่าชานยอลคงจะปลอดภัยนะ  มาต่อไวๆๆๆๆนะ
    #921
    0
  7. #920 PS_JJ (@akano-sarina) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 19:52
    สู้ๆค่ะไรท์ รอออออ
    #920
    0
  8. #919 paledppetch (@petchza-chain) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 18:44
    อันเดววววววววว??
    #919
    0
  9. #918 wawanitip (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 18:02
    โอ้ยยย ชานอย่าเป็นอะไรรรนะะะ ToT
    #918
    0
  10. #917 W D B Y B (@giant87891) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 12:25
    แง้อิพี่ชานนนห้ามมเปนไรเด็ดขาดดดดด
    #917
    0
  11. #916 kittychanyeol (@kittychanyeol) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 08:21
    แง้ ปาร์คต้องไม่เป็นอารายยยเซ่ ไม่้นาาาาาา ฮื่อออออออออออออออ
    #916
    0
  12. #915 kittychanyeol (@kittychanyeol) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 08:21
    แง้ ปาร์คต้องไม่เป็นอารายยยเซ่ ไม่้นาาาาาา ฮื่อออออออออออออออ
    #915
    0
  13. #914 yellowooh! (@nubajijk) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 07:30
    กะแล้ว ;-; พี่ชานนนนน ขออย่าให้พี่ชานเป็นอะไรเลย พี่ชานต้องอยู่กับแบคสิ ;-;
    #914
    0
  14. #913 F_TKk (@nongfah-14092544) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 07:30
    สุ้ๆค่ะไรท์
    #913
    0
  15. #912 CREAM_KXH (@kreamykxh) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 06:47
    สู้ๆๆๆๆๆ
    #912
    0
  16. #911 JoobJang Phaninat (@jcb009) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 06:32
    สู้ๆนะคะไรท์ ขอให้โชคดีในการสอบ
    #911
    0
  17. #910 newByun (@nongnew1711) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 06:06
    เราค้างมากวินาทีนี้ รอดไหมรอดดิ -..- อย่าจบแบบหักมุมเลยขอร้อง พลีสส ขอแฮปปี้หวานๆ นะไรท์นะ 555555
    #910
    0
  18. #909 muktee (@mukhaza) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 05:47
    ชานยอลต้องไม่เป็นอะไร

    ไรท์สู้ๆนะ
    #909
    0
  19. #908 ME3 KAEKY (@keetika333333) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 05:13
    มาม่าาาา ขอน้ำร้อนด้วยยย
    #908
    0
  20. #907 Ananya (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 01:48
    สู้ๆน้าไรท์ กลับต่อเร๊วๆ เค้าอ่านน้ำตาคลอเลย
    #907
    0
  21. #906 PeUm Peum (@peum6612) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 01:22
    ไอ้ชานต้องรอดสิ รอดอยู่แล้วล่ะ ใช่ไหมอะTT?
    #906
    0
  22. #905 kaminuki (@piyamapor) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 00:48
    สู้ๆๆนะไรท์
    #905
    0
  23. #904 ฮยอนบี (@nsparnb04) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 23:39
    ดราม่าแรงงง อย่า ชานยอลอย่าเป็นไรนะ
    #904
    0
  24. #903 ploy yo yo (@ploypapup) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 18:50
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไรท์กลับมาเดี๋ยวนี้น้ะ!!!!!!เค้าอยากอ่านแล้ววววววว
    #903
    0
  25. #901 KYUHYUNNN (@funnykyuhyun) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 18:20
    ฮรืออออใครโดน
    #901
    0