[Assassination Classroom]ช่วยมารักผมทีเถอะครับ[all×oc×yaoi]

ตอนที่ 3 : ♥ Chapter : 3 เบสบอล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

Chapter : 3 เบสบอล




ซึกิโนะซัง  พยายามเข้านะ!!!

                                By :  คาเครุ

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦


เช้าวันต่อมา......


ผมมาโรงเรียนช้ากว่าปกติเพราะรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้มาอยู่ห้อง 3E ผมเลยมาเดินสำรวจรอบๆอีกครั้งต้นไม้สีเขียวห้อมล้อมบริเวณอาคารเรียนหลังเก่าถึงจะดูโดดเดี่ยวแต่ก็มีบรรยากาศที่สดชื่นเสียงนกร้องเบาๆมันทำให้รู้สึกสบายใจจริงๆ


ตอนนี้รู้สึกว่าในห้องเรียนคงจะยังไม่ค่อยมีคนมาสินะเมื่อเปิดประตูเข้าไปมันกลับไม่มีคนมาเลยสักคน!!!! เจ้าพวกนี้ทำไมถึงไม่รู้จักมาโรงเรียนตอนเช้าๆ ฟร่ะ!!  (ไรท์ : แกนั่นแหละที่มาเช้าเกิน!! ) ให้ตายเจ้าพวกนี้


งั้นระหว่างรอผมก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านข้ามเวลา

ฮาว~~ ผมเผลอฮาวออกมา  


ทำไมบรรยากาศน่านอนขนาดนี้เนี่ย~~  เนื่องจากที่เมื่อวานเกิดเรื่องวุ่นวายกับผมขึ้นทั้งการมาอยู่ในโลกของห้องเรียนลอบสังหาร   การถูกกักตัวโดยสองพ่อลูกแสบ!?  และการโดนระเบิดจากลูกกระสุนบีบีกันมันทำให้ร่างกายของผมรู้สึกล้าแปลกๆ


งั้นแอบนอนหลับสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง.......เพราะว่าในห้องไม่มีใครอยู่สักคนนี่ก็เพิ่งจะ 7 โมงเอง


หลังจากนั้นคาเครุก็ได้รับลงไปแสงแดดอ่อนๆทะลุผ่านหน้าต่างเข้ามาพร้อมกับสายลมมันอ่อนจึงทำให้เส้นผมของเด็กหนุ่มคนนี้ดูพริ้วไสวไปพร้อมกับสายลม


และไม่นานก็ได้มีนักเรียนชาย 2 คนหญิง 1 คนเข้ามาในห้องแต่สองคนนั้นก็กลับหยุดกระทำทั้งหมดเพราะสายตาของเขาทั้งสองนั้นได้เอาแต่จ้องบุคคลตรงหน้า   ที่กำลังหลับไหลใบหน้าตอนหลับที่ดูไร้พิษภัยเป็นอย่างมากกับแสงแดดอ่อนๆที่ส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างจึงทำให้สร้างที่หลับใหลอยู่ตรงหน้าดูน่าหลงใหลและหน้าครอบครองเป็นอย่างมาก


" นี่  นางิสะ!! ซึกิโนะ!!เลิกเหม่อได้แล้วนะ"


เมื่อนางิสะกับซึกิโนะหลุดจากมนต์สะกดของเด็กหนุ่มหน้าหวานที่กำลังหลับไหลตรงหน้าก็รีบหันมาตอบเพื่อนสาวของตนทันที


" อะ!!..ปะ ..เปล่าเหม่อซะหน่อยเนอะนางิสะ"

เด็กหนุ่มที่ชื่อ ซึกิโนะ ที่ตื่นจากมนต์สะกดของเด็กหนุ่มหน้าหวานตรงหน้าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตสภานักเรียนก็รีบหันไปสะกิดไหล่ของเพื่อนชายของตน

"อะ?! ชะใช่ครับ" ในขณะที่รู้สึกถึงแรงสั่นที่ไหลก็รีบหันไปเอ่ยตอบทันที

"งั้นหรอ....ว่าแต่เราจะปลุกเขาดีไหม?"  คายาโนะเอ่ยถามนางิสะ

"อืม....งั้นผมจะไปลองปลุกดูนะ"


เมื่อในนางิสะตัดสินใจได้จึงเดินเข้าไปข้างหน้าโต๊ะของคนตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยชื่อเรียกของเขาอย่างแผ่วเบา


"คาเครุคุง.....คาเครุคุง"

เมื่อนางิสะเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าแล้วแต่กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น  ในนางิสะจึงก้มหน้าเข้าไปใกล้กับหน้าของคาเครุและเอ่ยชื่อของเขาอีกครั้ง
แต่ก่อนที่นางิสะจะเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าเขากลับได้กลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนกับกลิ่นของดอกพีโอนีอ่อนๆ มันช่างหอมหวานเหลือเกิน พอจึงทำให้เขาก้มลงเข้าไปใกล้กับใบหน้าของคาเครุมากขึ้น

แต่ไม่นานร่างของคนตรงหน้าก็ขยับนิดหน่อยจึงทำให้นางิสะได้สติกลับคืนมา


"คาเครุคุง....ได้เวลาตื่นแล้วนะครับ"


เมื่อนางิสะพูดจบร่างบางตรงหน้าก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับขยี้ตานิดหน่อยๆ แต่เมื่อร่างบางปับโฟกัสของสายตาได้นั้นก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าของในนางิสะกับใบหน้าของตนห่างเพียงแค่ไม่กี่เซนจึงทำให้ใบหน้าของทั้งสองนั้นเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย


"อะ!!.....เอ่อ....อรุณสวัสดิ์" เมื่อร่างบางตื่นขึ้นมาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับจารุสวัสดิ์เพื่อนใหม่ของตนพร้อมกับหันหน้าหนี  แต่ถ้าสังเกตดีๆไม่ห่วงค่ะแค่รู้นั้นมีสีแดงจางๆ


"แฮะๆอรุณสวัสดิ์เช่นกันครับ" นางิสะที่ได้สติกลับคืนมาแล้วก็กล่าวอรุณสวัสดิ์ให้กับร่างบางตรงหน้าที่เขินจนหันหน้าหนีตน  จึงทำให้ร่างบางตรงหน้าดูน่ารักขึ้นกว่าเดิม


คายาโนะที่เห็นบรรยากาศอันแสนหวานแบบของทั้งสองคนก็แอบยิ้มในใจเพราะรู้สึกว่าห้องเรียนนี้จะมีเรื่อ คู่ใหม่ปลามันแล้วสิ คิคิ




[ตัดภาพไปช่วงที่นักเรียนเรียนมากันครบแล้ว]


"เอาล่ะทุกคนวันนี้จะมีนักเรียนใหม่ที่จะมาเป็นหนึ่งในสมาชิกของห้อง 3E และจะมาร่วมลอบสังหารอาจารย์ด้วยครับ" อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับขยับหนวดอย่างดีใจ


"งั้นเชิญเข้ามาเลยครับ" 


เมื่อผมได้ยินดังนั้นจึงได้เปิดประตูเข้าไปในห้องพร้อมกับยืนหน้าชั้นเรียน เมื่อทุกคนเห็นผมก็ทำสีหน้าตกใจกันเป็นอย่างมาก


" เอาล่ะ....ช่วยแนะนำตัวให้กับเพื่อนในห้องหน่อยสิครับ" อาจารย์โคโระ


"ครับ....โอซาริ   คาเครุ  ย้ายมาจากห้อง A ยินดีที่รู้จัก " ผมการแนะนำตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย


"นั่นมันอดีตสภานักเรียนนี่!!!" นักเรียนชาย


"ดูเป็นคนเย็นชาจังเลยนะ" นักเรียนหญิง


"เอาล่ะ...แนะนำตัวกันเสร็จแล้วยังไงก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันด้วยนะครับโดยเฉพาะคาเครุคุงที่เพิ่งจะย้ายเข้ามาใหม่ยังไงก็ช่วยกันดูแลแล้วคอยแนะนำเขาด้วยนะครับ" อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับทำสีหน้าเป็นวงกลม


"ค่ะ!!/ครับ!!" ทุกคนในห้อง


"ถ้างั้น..คาเครุคุงไปนั่งข้างอิโซไกคุงได้เลยครับ"

ผมที่ได้ยินดังนั้นก็รีบเดินไปนั่งข้างๆคุณอิโซไก  แต่ก็ไม่ได้สนใจคนรอบข้างเท่าไหร่เพราะมันทำให้ผมเสียสมาธิเปล่าๆ


- ช่วงพักเที่ยง-

"  เอาล่ะครับทุกคนวันนี้อาจารย์มีธุระขอเวลาเดี๋ยวนะครับ" อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับเปิดหน้าต่างห้องเรียน


"ธุระ?"


"ครับ!..ว่าจะไปดูแข่งกีฬาที่นิวยอร์กซะหน่อย" อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับบินออกไปด้วยความเร็วสูง


"ไปแล้วล่ะ"


"อะไรของหอะไรของหมอนั้นกัน?"


"ถ้าเขาซื้อของฝากมาให้พวกเราจะดีไม่น้อยเลยนะ"  คุณคุราฮาชิพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าขึ้นมาเพื่อจะเอาเข้ากล่องขึ้นมารับประทาน


"มีคนอยากได้ของฝากจากเป้าหมายที่ตั้งค่าด้วยหรือไง?" คุณคาตาโอกะหันไปพูดกับคุณคุราฮาชิ


"ก็พวกของกินไงถ้าซื้อมาให้จะยอมอยู่เฉยๆก็ได้นะ" คุราฮาชิ


"เธอนี่ไม่ไหวเลยนะ" คุณคาตาโอกะพร้อมกับยิ้มให้กับคุณคุราฮาชิ


"นายคิดว่าเขาจะเอาอะไรมาฝากเรา?"  คุณอิโซไกเอ่ยถามเพื่อนสนิทของเขา


"เหล้ามั้ง?" มาเฮฮาระพูด


"เราดื่มไม่ได้นะ" อิโซไกพูดพร้อกับหันไปยิ้มแห้งๆให้กับเพื่อนของตน


"ขนมดีที่สุดแล้วล่ะ"คุณคุราฮาชิเอ่ยขึ้น


"หรือจะเป็นสาวผมบลอนด์......อ๊ายยยย"โอคาจิมพ พูดพร้อมกับนึกถึงฝรั่งสาวอกใหญ่หุ่นสุดเซ็กซี่   โรคจิตชะมัด


"จริงด้วยนะ!!!" นี่ก็อีกคน


ไอ้พวกนี้คิดอะไรเกินเด็กมอ 3 มีจริงๆ ผมที่ตอนนี้ที่กำลังนั่งทำสีหน้าเหนื่อยใจกับสมาชิกในห้องอยู่ก็เห็นนางิสะที่กำลังจะเดินเข้ามาทักผมแต่เขาก็ต้องหยุดเพราะเห็นร่างของชายหนุ่มวัยประมาณ 30 ปีผมสีดำสวมชุดสูท เดินเข้ามาในห้องเรียน คนไปนั้นคือ!!! อาจารย์คาอาจารย์คาราสุมะ นั้นเอง ถึงตอนนี้จะไม่ใช่อาจารย์ก็เถอะเขามาจากกระทรวงความมั่นคงแห่งชาติจากที่ผมอยู่ในอนิเมะแล้วฝีมือน่ากลัวอยู่เพราะ


"เป็นไงมีความคืบหน้าบ้างไหม? คุณคาราสึมะถามทุกคนในห้อง


"ความคืบหน้า?" เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นกับก้มหน้าลงพร้อมกับสีหน้าที่ดูสิ้นหวัง


"ก็รู้อยู่นะพวกเราเป็นห้อง E "


"มันเป็นไปไม่ได้หรอกครับคุณคณะสุมะ" อิโซไกพูด


"เขาไวเกินไปนะครับ! ทั้งความเร็วตั้ง 20 มัคใครจะไปฆ่าได้ล่ะ"


"จริงด้วยตอนนี้ก็ยังไม่มีกองทัพไหนทำสำเร็จเลย...."คาราสุมะพูด


"ใช่ ไหมครับ!!"


ฮึก....บรรยากาศแบบนี้ไม่ชอบเลยรู้สึกอึดอัดจัง รู้สึกเหมือนจะอาเจียนยังไงไม่รู้แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังสิ้นหวังเราต้องช่วยพูดเป็นแรงผลัดดันให้เขาสิ


"หึ...อะไรก็บอกว่าเป็นไปไม่ได้ๆ ทั้งๆที่พวกนายไม่ได้พยายามเลยแท้ๆ...พวกนายเนี้ยพวกนายเนี้ยเหมาะสมกับห้อง 3Eจริงๆ"ผมพูดพร้อมกับกับหยิบน้ำผมผลไม้ในกระเป๋าขึ้นมา


"อะไรนะ!!! มาเอฮาระพูดพร้อมกับกัดฟัน


"หึ...ก็บอกว่าพวกนายเหมาะสมกับห้อง 3E ยังไงล่ะ!!" ผมพูดขึ้นผมพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหันไปมองทุกคนอย่างเย็นชา  แต่แล้วจู่ๆมาเอฮาระก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับมัดที่จะพุ่งเข้ามาหาผม


หมับ!!!


"ถ้าเกิดนายยังไม่สามารถต่อยผมได้....นายก็ไม่สามารถฆ่าอาจารย์ได้เหมือนกัน " เมื่อผมพูดจบก็รีบเดินออกจากห้อง E


ตอนผมเดินออกมาจากอาคารห้อง 3E แล้วก็มานั่งปักหลังตรงบรรไดเเถวหน้าอาคารแต่เมื่อกี้ผม..ทำอะไรลงไปเนี้ย!!! แทนที่จะพูดให้กำลังใจพวกเขาดีๆ แต่กับไปตอกย้ำพวกเขาอีก ตรูจะโดนเกลียดก็คร่าวนี้ล่ะ......ผมได้แต่ผมได้แต่นั่งบ่นใจพร่างดื่มน้ำผลไม้กล่องในมือ แต่ไม่นานนักผมก็ได้ยินเสียงเท้าของใครไม่รู้กำลังเดินมาทางผม


"ขอโทษนะ....นายชื่อโอซาริ  คาเครุใช่คาเครุใช่รึเปล่า?"  เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจึงทำให้ผมหันไปมอง เขาก็คือคุณซึกิโนะ คนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาใหญ่เมื่อตอนเช้า



"อืม....ก็ใช่ แล้วมีอะไร? หรือจะมาหาเรื่องกันอีก" ผมตอบคำถามของเขาผมกับทำสีหน้าเรียบนิ่ง


"ปะ....เปล่าก็แค่จะมาขอกินข้าวด้วย" ซึกิโนะพูดพร้อมกับโบกมือปฏิเสธ


"งั้นก็เชิญ...ผมขอตัวก่อน" ผมลุกขึ้นแล้วกำลังจะก้าวเท้าออกไปก็ถูกมือของซึกิโนะจับเอาไว้


''คะ...คือว่าช่วยนั่งเป็นเพื่อนก่อนจะได้ไหม..." =///= ซึกิโนะพูดพร้อมกับเกาคอเขินๆ


"อืม....ได้สิ"ผมตอบรับตามคำขอของเขา  แล้วก็นั่งลงที่เดิมหลัวจากนั้นเราสองคนก็นั่งเงียบเหมือนเดิมแต่จู่ๆซึกิโนะก็พูดอะไรออกมา....



"ทำไมนายถึงพูดเเบบนั้นออกไปล่ะ?" ระหว่างที่นั่งเงียบกันมาตั้งนานจู่ๆซึกิโนะก็เอ่ยถามผมขึ้นมา



"ความจริงแล้ว..ผมน่ะไม่ค่อยเก่งที่จะพูดให้กำลังใจใครเท่าไหร่หรอกเพราะแต่ก่อนผมไม่ค่อยที่จะมีเพื่อน....แล้วก็รู้สึกหงุดหงึดที่ทุกคนเอาแต่พูดว่าเป็นไปไม่ได้ๆจนทนไม่ไหวมันเลยเพ้อพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ.....แต่ถ้าทุกคนตาสว่างได้ถึงผมจะโดนเกลียดผมก็ยอม" ผมอธิบายให้ซึกิโนะฟัง



" นายนี้....เป็นคนดีจังเลยนะ"ซึกิโนะพูดพร้อมกับยิ้มจนตาหยี



" จะเป็นคนดี หรือ คนเลวสำหรับผมมันไม่สำคัญหรอกนะ......สิ่งที่สำคัญคือความเชื่อมั่นต่างหากล่ะ" ผมพูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปข้างหน้าสึกิโนะ


"ถ้านายเชื่อมั่นและพยายามจะพบกับสิ่งที่ตามหานี่แหละคติของผม" ผมพูดพร้อมกับยิ้มให้สึกิโนะ



"อะ...อืม" =///= ซึกิโนะเอ่ยตอบผมด้วยใบหน้าที่แดงขึ้น พร้อมกับกันหน้าหนีผมทันที หมอนี่เขินผมงั้นเหรอ???


"เขินผมงั้นเหรอ...." ผมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์


"ใครเขิน ไม่มี" ซึกิโนะหันหน้ามาตอบผม =///=


"แต่หน้านายมันฟ้องนะ" ผมยังไม่เลิกเเหย่เขา


"เอ่อใช่!!  ฉันเขินนาย" ///ซึกิโนะตะโกนออกมาด้วยสีหน้าที่แดงกว่าเดิม


"มะ...ไม่เห็นต้องตะโกนเลย" ผมพูดพร้อมหันหน้านี้และพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ว่าร่างกายของผมกับถูกฉุดลงไปจึงทำให้ตอนนี้ผมนั่งตักของซึกิโนะอยู่


"ทะ....ทำอะไรขอทำอะไรของนายเนี้ย!!" ผมพูด


"ก็ฉันอยากให้นายอยู่ต่อนิ!!!" ซึกิโนพูดพร้อกับซุกใบหน้าไปที่หลังของผม  อ่าว!!...เอาซะผมไปไม่เป็นเลย



"เฮ่อออ  เอาที่สบายใจถือซะว่าเป็นรางวัลปลอบใจสำหรับเด็กน้อยขี้อ้อนที่ลอบสังหารอาจารย์โคโระเมื่อเช้าไม่ได้ก็แล้วกัน" ผมพูดพร้อมกับหันไปลูบผมของซึกิโนะ



" นี่นายรู้เรื่องเมื่อเช้าด้วยหรอ!?"สึกิโนะพูดพร้อมกับตกใจเล็กน้อย



"ผมก็แค่เรื่องบังเอิญ  ได้ยินก็เท่านั้นเอง....." ผมพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ จะบอกได้ไงล่ะว่าผมดูจากอนิเมะ!!..


"อ๋อ" 


"เพราะงั้น นายเก็บเรื่องเมื่อเช้าไว้เป็นบทเรียนก็แล้วกันนะ"


"ก็อย่างที่ทาเครุคุงพูดนั่นแหละครับ!!" จู่ๆลูกเบสบอลที่อัดลูกกระสุนบีบีกันก็ได้ยื่นมาตรงหน้าของซึกิโนะ ทั้งคู่จึงหันไปหาเจ้าของเสียงซึ่งเจ้าของเสียงนั่นก็คืออาจารย์โคโระนั่นเอง


"อาจารย์โคโระ......"ซึกิโนะเอ่ยชื่อของอาจารย์ตรงหน้า


" นั้นมัน....มะพร้าว?"คาเครุเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง


"ครับ  ซื้อมาเมื่อวานนี้เองสักคำไหมครับทั้งสองคน" อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับกัดลูกมะพร้าวที่อยู่ในมือ


" ขอปฏิเสธครับ" ผมพูดพร้อมมองหน้าอาจารย์โคโระอย่างเหนื่อยใจ  


"เมื่อเช้าคุณขว้างได้สวยมากเลยนะครับ" อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับนั่งข้างๆ ซึกิโนะ


"เป็นอาจารย์ก็พูดได้น่ะสิครับคนอย่างผมจะไปขว้างบอลใส่อาจารย์ที่มีความเร็ว 20 มัคได้ไงกัน" ซึกิโนะพูดติดตลก


"ซึกิโนะซัง  เคยอยู่ชมรมเบสบอลได้สินะ......."ผมที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น


"...........ใช่ห้องนี้เป็นห้องเดียวที่ไม่อนุญาตให้มีชมรมในเขตแบบนี้หรอกเพราะว่าเกรดไม่ดีเลยต้องถูกบังคับให้เรียนอย่างเดียว"ซึกิโนะพูดพร้อมเดี๋ยวลูกบอลขึ้นบนฟ้าพร้อมกับย้อนความหลังให้พวกเราฟัง


"เป็นการแบ่งแยกสินะครับ......." อาจารย์โคโนะ


"ไม่เป็นไรหรอกครับ....เมื่อเช้าคุณก็เห็นใช่ไหมครับความช้าเป็นเต่าของผมถ้าถึงขั้นที่ว่าขว้างยังไงก็ตีโดนจนถูกไล่ให้ไปนั่งที่มานั่ง...จากนั้นไม่นานผมก็ไม่สนใจการเรียนแล้วก็ได้มาอยู่ที่ห้อง E " ึกิโนะพูดพร้อมกับสีหน้าที่เศร้าลงเล็กน้อย


"ซึกิโนะคุง  ผมจะให้คำแนะนำสักหน่อยนะครับ"อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับรังสีอำมหิตรอบตัว


"ผมว่านายเตรียมตัวเตรียมใจไว้ก่อนก็ดีนะ.."ผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วถอยห่างจากซึกิโนะ


"เอ๊ะ!?..หมายความว่าไง--เหวอ" ซึกิโนะเลยถามผมไม่ทันจบก็ถูกอาจารย์โคโระพันหนวดรอบตัวตามแบบในอนิเมะเป๊ะๆ


"โชคดีนะ ซึกิโนะซัง" ผมพูดพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ


"นี่มันโดนผูกจนเจ็บแล้วนี่หว่า!!!" นางิสะ ที่จู่ๆก็วิ่งมาทางพวกผมทันทีที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด


"ทำอะไรกันน่ะครับอาจารย์โคโระ!!  ไหนบอกว่าจะไม่ทำร้ายนักเรียนไงครับ"นางิสะพูด


"เปล่านะครับ....ซึกิโนะคุงลูกพีชที่เป็นเอกลักษณ์เมื่อเช้ามาจากนักเบสบอลเมเจอร์ลีก อริตะ ใช่ไหมครใช่ไหมครับ?  รู้ไว้ก่อนเลยนะครับว่าหนวดนี้ไม่เคยพลาดและถ้าเทียบกับกล้ามเนื้อไหล่ของเขาแล้วคุณยังเทียบไม่ติดเลยครับ" อาจารย์โคโระอธิบายเสร็จก็ปล่อยตัวของซึกิโนะลง


"อาจารย์กำลังจะพูดอะไรหรอครับ......."


"เธอไม่มีทางขว้างลูกพีชที่รวดเร็วด้วยร่างกายแบบนั้นได้หรอกครับถึงจะพยายามเลียนแบบสักกี่รอบก็ไร้ความหมายนะครับ...."


"...!!!"  เมื่อได้ยินอาจารณ์โคโระพูดจบบบรยากาศทุกอย่างกับเงียบลง...


"ทำไม?...." นางิสะพูดนขึ้นจึงทำให้บรรยากาศลอบตังถูกทำลายลง แต่สีหน้แต่สีหน้าของเขากับแย่ลง นางิสะก้มหน้าพร้อมกับก้มหมัดแน่น


"อาจารย์ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?!!!" นางิสะตะโกนขึ้นมาทำให้ทุกคนตกใจยกเว้ณผมกับอาจารณ์โคโระ


"นางิสะ...." ซึกิโนะเอ่ยชื่ของนางิสะอย่างเเพร่วเบา



"..........."  ผมกับเงียบไม่แสดงสีหน้าท่าทางอะไร


"เพราะว่าเรเพราะว่าเราเป็นจุดด่างหรอ!! หรือ เพราะเราเป็นห้อง E เพราะเราทำอะไรไม่ได้เรื่องใช่ไหมล่ะ?!" นางิสะตะโกนขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าที่ดูโกรธ  แต่ไม่รู้ทำมือของผมกับขยัยขึ้นมาและพุ่งไปที่ใบหน้าขอนางิสะ

เพี๊ยะ!!!


".....พวกนายไม่ได้ไร้ค่า....หรือเป็นจุดด่างหรอกนะ  "  ผมพูดขึ้นด้วยสีหน้าทีดูโกรธในระดับนึง


"คะ..เครุคุง"นางิสะเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าออกมาพร้อมกับทำสีหน้าที่ดูสงสัยในคำพูดของผม


"พวกนายน่ะมีพวกพ้องที่ดี  มีอาจารย์ที่ยอดเยี่ยม และมีพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่...ดังนั้นอย่ามองตัวเองว่าเป็นจุดด่างเลยนะ" ผมพูดความในใจออกไปทั้งหมด


".....จริงนั่นแหละครับผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าเป็นไปไม่ได้" อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับโชว์หลักฐานทั้งหมดออกมา


"อาจารย์โคโระไปดูการแข่งขันเบสบอลที่ฮาวายมาเพื่อนายเลยนะ ซึกิโนะ" ผมพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปหาพวกเขา


"อีกอย่างอาจารย์โคโระเขาไม่ได้พยายามจะดูถูกพวกนายแต่แค่มันจะสอนบทเรียนให้ต่างหากล่ะ" ผมอธิบายพร้อมกับไปยืนข้างหน้าของซึกิโนะ


"......เข้าใจแล้วแค่ความสามารถต่างกันสินะ" ซึกิโนะพูดพร้อมกับก้มลงมามองที่พื้น


"เรื่องนั้นก็มีส่วนอยู่บ้างแหละ.......แต่ว่าต่อกับข้อมือของนายคล่องแคล่วกว่าเยอะ"ผมพูดพร้อมกับจับไปที่ข้อมือของเขา


"ศอกและขอมือของฉันดีกว่างั้นหรอ......พรสวรรค์ของฉันสินะ!!"ซึกิโนะพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม


"ก็ตามที่คาเครุคุงพูดนั่นแหละครับแต่ว่าแย่งบทเท่ของอาจารย์แบบนี้อาจารย์ก็น้อยใจนะครับ"อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับหันหลัง


"หวังว่า....จะลอบสังหารอาจารย์ได้ดีกว่านี้นะครับ" อาจารย์โคโระพูดจบก็เดินเข้าไปในอาคารเรียนหลังเก่าของห้อง E  ทันที



ผมที่กำลัผมที่กำลังจะเดินตามอจารย์โคโระไปแต่ก็ถูกใครไม่รู้  จับเข้าที่ข้อมือของผมซะก่อน  


" อะ...เอ่อ...คือว่า" เมื่อผมหันกลับไปก็เห็นนางิสะพี่กำลังจะพูดอะไรกับผมซะอย่าง


"มีอะไร....."  ผมถามออกผมถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง


"คาเครุคุง....ไม่ได้เกลียดผมใช่ไหม?" นางิสะเอ่ยถามผมด้วยสีหน้าที่กังวนสุดๆ  หมอนี่เอาแต่คิดถึงผมงั้นหรอ!!! 


"เฮ้อออ....." ผมถอนหายใจออกมา  ส่วนนางิสะที่เห็นผมถอนหายใจก็ก้มหน้าลงพร้อมสีหน้าที่ดูเศร้าเล็กน้อย


"ใครจะไปเกลียดนายลงกันล่ะ" ผมพูดพร้อมกับลูบหัวของนางิสะเบาๆ  เมื่อนางิสะได้ยินดังนั้นจึงพุ่งเข้ามาก่อนผม!!


"จริงหรอครับ!!!"  นางิสะกอดผมและซุกเข้าที่อกของผม  โอ๊ยยยยจะบ้าตายทำแบบนี้ผมก็เขินนะสิ


"อืม....เลิกกอดผมได้แล้ว"  ผมพูดพร้อมกับหันหน้าหนี


"ขะ...ขอโทษครับ"O///o นางิสะที่พึ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้ทำอะไรลงไปก็ระเบิดหน้าแดง ออกมา


"ผมต่างหากที่ต้องขอโทษที่ตบนายไป" ผมกล่าวผมกล่าวขอโทษนางิสะออกไป


"ไม่เป็นไรหรอกครับ"


"งั้น...นายรีบไปส่งงานอาจารย์เถอะผมจะได้ทำแผลให้" ผมพูดพร้อมกับสีหน้าที่สำนึกผิดสุดๆ


"ครับ!.....งั้นช่วยรับผมสักแป๊บนึงนะครับ" หลังจากนั้นในสระก็รีบวิ่งเข้าไปส่งงานให้กับอาจารย์โคโระและรีบเดินมาหาผมทันที



- ณ ห้องพยาบาล -


เมื่อผมมาถึงห้องพยาบาลของอาคารตึกเก่าก็มุ่งหน้าเข้าไปหยิบสำลีกับแอลกอฮอล์และยาทาแผลต่างๆ


"นางิสะไปนั่งรอเลยนะ" ผมบอกกล่าวนางิสะ  เขาก็พยักหน้าพร้อมกับนั่งลง


" ว่าแต่....ทำไมคาเครุคุงถึงมาอยู่ห้อง E ได้เหรอครับ"  นางิสะที่อยู่ว่างๆจึงหาเรื่องชวนคาเครุคุย


"ก็.....ผมถูกผู้อำนวยการโรงเรียนส่งตัวมาเพื่อดูแลห้อง 3E นะ"  ผมอธิบายผมอธิบายพร้อมกับหยิบสำลีชุบยาขึ้นมา


" สำหรับผู้อำนวยการโรงเรียนทุกอย่างก็คือ เกม นั้นแหละ มีผู้แพ้ ก็ต้องมี ผู้ชนะ" ผมพูดอธิบายต่อ


"งั้นเหรอครับ...." นางิสะ


"งั้นผมขอถามกับบ้างนะ"  


"ได้สิครับ.." นางิสะเอ่ยตอบผม


"งั้น  พวกนายทุกคนรู้จักผมไหม?" ผมเอ่ยถามนางิสะไป เขาก็ทำสีหน้าที่หงุดงงกับคำถาม


" ก็ต้องรู้จักสิครับก็คุณเป็นถึงอดีตสภานักเรียน แต่ว่าคุณไม่ชอบสุงสิงกับใครเวลามีคนเข้าไปคุยด้วยคุณก็มักปฏิเสธตลอดจึงทำให้ทุกคนเรียกคุณว่า เจ้าชายน้ำแข็ง " นางิสะอธิบายพร้อมกับยิ้มแห้งๆ แสดงว่าหมอนั้น[พระเจ้า] คงจะสร้างตัวตนของเราบนโลกนี้ไว้สินะ


"งั้นหรอ......"ผมขาดรับพร้อมกับคำแผลให้กับนางิสะ


"เอาล่ะเสร็จแล้ว..."ผมบอกพร้อมกับสีหน้าที่เรียบนิ่ง


"ว้าว!!..คาเครุคุงทำแผลเก่งมากเลยครับถึงแม้ว่าคาเครุคุงจะเป็นคนทำผมก็เถอะ..." นางิสะเอ่ยชมผมพร้อมกับทำสีหน้ามู่ถู่


"ก็บอกแล้วไงว่าขอโทษ.....รึว่านายยังเจ็บอยู่?" ผมเอ่ยถามเข้าไป


" ก็ใช่สิครับ แรงคาเครุคุงก็ไม่ใช่น้อยๆ---" ไม่ทันที่นางิสะจะพูดจบใบห้าของคาเครุก็เข้ามาใกล้เขาพร้อมกับจุมพิตตรงแผลของเขา


จุ๊บ....!!


"ความเจ็บ  จงหายไป..." เมื่อผมพูดจบนางิสะก็มีใบหน้าที่แดงขึ้น


"ทะ...ทำอะไรน่ะครับ!!" O///oในนางิสะตะโกนขึ้นมา


"ก็ร่ายเวทมนต์ไง  "ผมพูดพร้อมกับเอียงคอนิดๆ


"พิลึกหรอ....."ผมถามนางิสะไปพร้อมกับก้มหน้าลง


"ปะ...เปล่าหรอกครับมันก็แค่น่ารักเกินไปก็แค่นั้นเอง....." -///-นางิสะเอ่ยอธิบายลนลาน


"งั้น....เรากลับห้องเรียนกันเถอะ"



- ตัดภาพไปช่วงเย็น-


เมื่อผ่านไปสักพักอยู่ๆอาจารย์โคโระก็บอกว่าจะจัดการขอโทษแบบพิเศษอะไรสักอย่างผมที่ได้แต่ยืนนิ่งๆข้างในสระและจ้องมองการกระทำของทุกคน.......


"คาเครุคุง ไม่ไปลอบสังหารหรอครับ?" นางิสะที่สังเกตผมที่ยืนนิ่งๆก็เอ่ยถามผมขึ้นมา


"ผมชอบสังเกตมากกว่า----"ไม่ทันที่ผมจะตอบคำถามของนางิสะอาจารย์โคโระก็พูดโอ้อวดเกี่ยวกับฝีมือของตัวเอง


"เปล่าประโยชน์ครับนักเรียนห้อง E ถึงจะต่อให้แต่ผมก็ยังเร็วอยู่ครับ!  จะฆ่าผมนั้นมันเป็นฝันลมๆแล้งๆ " อาจารย์โคโระที่กำลังพูดโม้โอ้อวดมือตัวเองอยู่นั้นจู่ๆเชือกที่ผูกไว้กับกิ่งไม้ก็หักลงมาซึ่งทำให้ตอนนี้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ


"ฆ่าแม่มมมมมม!!" เสียงของนักเรียนทุกคน


"อันตรายไปแล้ว!!  อันตรายป๊ายยยยย "อาจารย์โคโระพูดพร้อมกับกลิ้งตัวหลบไปมา


"ดะ.....เดี๋ยวก่อนครับ!! นวดมันพันรวมไปกับเชือกแล้ว!! หน่อยแนะ!!"อาจารย์โคโระผู้ที่มีความอดทนน้อยจึงกระโดดขึ้นไปบนอาคารเรียน


"อ๊ะ!!หนีไปแล้ว!!"


"คุณไม่มีทางขึ้นมาบนนี้ได้หรอกครับ  มีความตั้งใจแต่ก็อ่อนหัดนะครับ กระจ๊อก  กระจอก!!" อาจารย์โคโระที่พูดอวดเก่งว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นจึงทำให้ผมรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา


"ผมเปลี่ยนใจแล้ว" 


"เอ๊ะ?!!" นางิสะ


"ขอโทษนะขอยืมไม้ไผ่นั้นหน่อยสิ..."ผมขอยืมไม้ไผ่จาก อิโซไก ยูมะ จากนั้นก็ถอยหลังแล้ววิ่งพุ่งเข้าไปในอาคารและใช้ไม้ไผ่นั้นดันตัวขึ้นมาจึงทำให้ตัวเองลอยขึ้น จังหวะนั้นเองผมเลยใช้ปืนยิงอาจารย์โคโระกับอากาศ


ปัง !  ปัง !  ปัง!  ปัง !

เสียงปืนที่ดังขึ้นมาอย่างเป็นจังหวะก็ทำให้หน่วยของอาจารย์โคโระขาดไปทีละเส้นทีละเส้นจนเหลือเส้นสุดท้ายแต่ว่าร่างของผมกับร่วงหล่นลงมาซะก่อน


"อะ!!!  ซวยแล้ว"


พริบ!!!!


 ผมหลับตาพร้อมกับยอมรับชะตากรรม แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงไม่รู้สึกเจ็บว่าลืมตาขึ้นมาก็เห็นร่างของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มกำลังสวมกอดผมอยู่ คนๆนั้นก็คือ อิโซไกคุงนั้นเอง  แต่ว่าทำไมถึงมาช่วยผมล่ะ


"มาช่วยผมทำไม พวกนายไม่เกลียดผมหรือไง?" ผมไปถามคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย


"ตอนแรกก็แค่รู้สึกโกรธนิดหน่อย...แต่ว่าอาจารย์โคโระเอาคลิปนี้มาให้พวกเราดูน่ะ"มาเฮฮาระพูดพร้อมกับเอาโทรศัพท์ขึ้นมาให้ผมดูก็พบว่าเป็นคลิปที่เกี่ยวกับสิ่งที่ผมพูดไปเมื่อตอนเที่ยงทั้งหมด


"ดังนั้นพวกเราจึงเข้าใจนายเพิ่มมากขึ้นยังไงล่ะ!!" มาเอฮาระเกาแก้มแก้เขิน


"หึ...ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ แต่ก็ขอบคุณนะครับอาจารย์โคโระ" ผมพูดพร้อมกับหันไปยิ้มให้กับอาจารย์โคโระ



"น่าร๊ากกก" ในใจของทุกคน


"นุรุฟุฟุฟ  ไม่เป็นไรหรอกครับแต่ว่าคืนนี้รับการบ้านไป 2 เท่านะครับ " หลังจากที่อาจารย์โคโระพูดจบก็เพิ่งหายไปทันที


"หายไปแล้ว!!!"


"แต่ว่า!!!วันนี้เราก็เกือบฆ่าอาจารย์ได้แล้วนะ"


"ใช่ๆ" เสียงของทุกคน


"พวกเรามาพยายามด้วยกันเถอะ!!!"


"สักวันหนึ่ง....จะฆ่าอาจารย์ได้เหมือนคาเครุคุงไหนนะ?...."คายาโนะเอ่ยถามนางิสะ


"ต้องได้สิงั้นเราจะไปสู้หน้าอาจารย์ก็ยังไงกันล่ะ"นาิสะพูดตอบกับใครน้อพร้อมกับหันหน้าไปมองคาเครุ


"ว่าแต่....ปล่อยผมได้แล้วมั้ง"ผมที่ตอนนี้ยังอยู่ในอ้อมกอดของ อิโซไกคุงอยู่


"โทษที  พอดีตัวนายมันทั้งหอมและนิ่มมากเลยเผลอไป" อิโซไกที่พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไปก็หน้าแดงขึ้น


"เห~~ ฉันก็อยากลองกอดเจ้าชายน้ำแข็งบ้างเหมือนกันนะ!!!" มาเอฮาระตะโกนขึ้นพร้อมกับพุ่งเข้ามากอดผม


" ผม / ฉัน  ก็ไม่ยอมเหมือนกันนะ!!" จากนั้นนางิสะกับซึกิโนะก็พุ่งตัวเข้ามาก่อนผมเหมือนกัน


"ปล่อยผมนะ!!!" O///Oผมตะโกนขึ้น


"ม่ายยย   ปล่อย " ×4 ทั้งสี่ทั้งสี่คนพูดออกมาเสียงเดียวกัน=w=


ทำไมอยู่ๆใบหน้าของร่างบางตรงหน้ากับขึ้นสีอย่างบอกไม่ถูกแต่ว่าทุกการกระทำของคาเครุนั้นอยู่ในสายตาของ  

นางิสะ  ซึกิโนะ มาเอฮาระ และ อิโซไก อย่างไม่รุ้ตัว






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

42 ความคิดเห็น

  1. #13 Aum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 13:02

    ว้ายตายกรี้ดดด เขินค่ะพี่~~>\\\<

    #13
    0
  2. #12 Loveexo-k (@Loveexo-k) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 12:33

    อ้าก~เขิลแทน
    #12
    0
  3. #10 984704135 (@984704135) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 07:00

    ชอบมากกกกกกกกกกก สู้ๆนะ
    #10
    0
  4. #9 Jennie-42022 (@Jennie-42022) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 01:25

    เขิลมากมาย~~-..-
    #9
    1
    • #9-1 nonthicha1510 (@nonthicha1510) (จากตอนที่ 3)
      2 เมษายน 2562 / 01:36
      แฮะๆ ครั้งหน้าคาเครุต้องเจอกับจอมมารหัวแดงแล้ว!!!
      #9-1