หนี้พิศวาส (Debt love)

ตอนที่ 29 : บทที่ 29 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    22 ก.ย. 56

 

    หนี้พิศวาส 29

            สิ้นคำประกาศของรสสุคนธ์ ปลายเทียน ประจักรพงษ์ ถึงกับอึ้งและนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าอันตื่นตระหนกของเธอทำให้รสสุคนธ์แอบยิ้มเยาะ คณะกรรมการที่ร่วมตัดสินลงนามเองก็ตกใจไม่แพ้กัน พวกเขาไม่ได้เลือกชื่อนี้ให้เป็นผู้ชนะทว่าเรื่องมันกลับตาลปัตรเพราะเจ้าของงานคนสวย หล่อนจงใจที่จะให้หญิงสาวเป็นคนได้รางวัล ปลายเทียนตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนในงานอีกครั้ง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากเธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวและเตรียมใจ ใช่ เตรียมใจกับเรื่องที่ไม่คาดคิด ปลายเทียนรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกกลั่นแกล้งมีใครบางคนอยากทำให้เธอขายหน้า ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอมาช้าและมาเป็นคนสุดท้ายของงานแถมไม่ได้ใส่ชุดแฟนซีและสวมหน้ากากเหมือนคนอื่นเขา เธอจะเป็นผู้ได้รางวัลได้ยังไง ที่สำคัญเธอไม่เคยออกงานสังคมอย่างนี้มาก่อน ใครคนนั้นคงจะรู้และตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ มือบางเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง หัวใจดวงน้อยเต้นแรงและรัวราวกลองชุด  เธอหันไปมองคุณหญิงอรทัยท่านส่งยิ้มมาให้ราวกับเห็นด้วยกับคำประกาศของลูกสาวหล่อน ใจนั้นอยากจะถามนักว่าเหตุไฉนรางวัลนั้นถึงได้เป็นของเธอ แต่ก็ได้เก็บไว้ในใจเพราะปากหนัก

            ทางด้านปรมินทร์เองก็คาดไม่ถึงเช่นเดียวกันว่าคนที่ได้รางวัลจะเป็นปลายเทียนเพราะเธอไม่ได้แต่งชุดแฟนซีแถมยังมาล้าช้ากว่าใครๆ ชายหนุ่มสะกิดพี่ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้า

            พี่เมศวร์ ผมคิดว่าเราคงต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะครับ

            “ใช่ เราต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว น้องปลายกำลังตกที่นั่งลำบากแต่... พระเอกของงานไม่ใช่นาย วุธพี่คิดว่านายควรที่จะเข้าไปช่วยปลายเทียน

            พี่ใหญ่สุดของกลุ่มหันไปบอกเพื่อนของน้องชายซึ่งเขาเองก็รักอาวุธเสมอน้องชายแท้ๆ ไม่ต่างจากปรมินทร์  อาวุธทำหน้าตาตื่นเมื่อได้รับคำสั่งที่ตนยังไม่ค่อยเข้าใจดีนักว่าเรื่องที่จะให้ทำนั้นคืออะไร เขาหันไปมองหน้ากฤษฎาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เห็นเพื่อนมีสีหน้าพิกล เขาจึงหันกลับมาถามปรเมศวร์

            ช่วยน้องปลาย จะให้ช่วยยังไงหรือครับ

            “ไม่ได้นะครับพี่เมศวร์

            ปรมินทร์สวนขึ้นทันควัน ทั้งที่ยังไม่มีวิธีและไม่รู้ว่าจะช่วยเธอยังไงแต่ก็ไม่อยากให้ใครมาแย่งหน้าที่ตัดหน้าตัวเองไป

            ทำไมจะไม่ได้ ไม่ว่าจะยังไงนายก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการอยู่เฉยๆ แพตอยู่บนเวทีกับโรสพี่ไม่รู้ว่าทั้งคู่กำลังคิดอะไรอยู่ ปลายเทียนต้องขึ้นไปรับรางวัลบนนั้นถ้าขืนนายเข้าไปยุ่งด้วยพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะฉะนั้นนายอยู่ที่นี่น่ะดีแล้ว

            “ทำอย่างที่พี่เราบอก วุธลุงฝากด้วยแล้วกันนะ

            คุณมนตรีต้องเข้ามาแทรกเพื่อหยุดลูกชายคนเล็กไม่ให้ทำอะไรตามใจตัวเอง ส่วนอาวุธก็มีสีหน้าหนักใจอยู่ไม่น้อย เขาไม่อยากทำอะไรที่เป็นการหักหารน้ำใจเพื่อน แต่เรื่องนี้คงปล่อยไปไม่ได้เสียแล้ว ดูจากสถานการณ์เห็นทีคงต้องหาทางช่วยปลายเทียนอย่างที่ปรเมศวร์บอกจริงๆ

            ครับ ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง ไม่ต้องห่วงนะเจมส์ฉันจะช่วยน้องปลายเอง

            อาวุธยิ้มมุมปากให้กับปรมินทร์ก่อนจะปลีกตัวออกไป เพื่อหาทางช่วยหญิงสาวที่เขาเองก็แอบมีใจเฝ้าฝันถึง ความรู้สึกที่ปรมินทร์มีต่อปลายเทียนเขาไม่รู้หรอกว่ามันเป็นแบบไหนแต่สำหรับเขาแล้วเธอคือหญิงสาวในฝัน นี่เป็นโอกาสที่เขาจะได้ทำคะแนนและได้ใกล้ชิดกับเธอให้มากยิ่งขึ้น        

            “ขอโทษครับ

            เสียงนั้นดังขึ้นทางด้านหลังของปลายเทียน หญิงสาวหันกลับไปมองก็เห็นคนคุ้นหน้าส่งยิ้มให้ ในที่สุดปลายเทียนก็ยิ้มออกมาได้ หัวใจดวงน้อยแช่มชื่นขึ้นมาทันทีราวกับมีเม็ดฝนมาชโลมดินที่มันเหือดแห้ง

            พี่วุธ

            ทั้งครอบครัวของคุณหญิงอรทัยต่างพากันทำหน้าฉงนที่เห็นอาวุธแทรกเข้ามา โดยเฉพาะกรวิชณ์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นโบว์

            ไม่ขึ้นไปรับรางวัลหรือครับ มา... พี่จะเป็นคนพาขึ้นไปเอง

            มือหนาส่งยื่นไปให้ ปลายเทียนนิ่งคิดอยู่ครู่ก่อนจะยื่นมือไปจับมือเขา อาวุธพาหญิงสาวก้าวขึ้นไปยังบนเวที ขณะที่เดินเคียงคู่กันไปนั้นหญิงสาวกระซิบถามเบาๆ           

            ปลายสมควรที่จะได้รับรางวัลในคืนนี้จริงๆ หรือคะพี่วุธ

            “ทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะครับ

            “พี่วุธก็เห็นนี่คะว่าปลายมาช้าขนาดไหน งานจะเลิกอยู่แล้วปลายเพิ่งจะมาถึงเอง ปลายสงสัยจังเลยค่ะมันต้องมีอะไรแน่ๆ

            “อย่าคิดมากเลยครับน้องปลาย สมควรแล้วครับที่น้องปลายได้รางวัล รู้ไหมคืนนี้น้องปลายสวยมาก สาวๆ ในงานยังเทียบไม่ได้เลยซักคน พี่พูดจริงๆ นะ รางวัลเหมาะสำหรับคนที่โดดเด่นและเป็นที่หนึ่งเท่านั้น

            พูดจบก็หันไปยิ้มกว้างให้หญิงสาวที่เดินเคียงข้างตน ปลายเทียนหัวเราะคิกออกมาเบาๆ กับคำชมและดูเหมือนเขาจะเยินยอเธอมากไปเสียด้วยซ้ำ รู้สึกใจชื้นขึ้นอีกนิดที่ได้พูดคุยกับเขาอย่างน้อยเธอก็ไม่รู้สึกกดดันเหมือนก่อนหน้านี้

            ชมกันแบบนี้ปลายก็เขินแย่สิคะ

            “ไม่ได้ชมครับแต่พูดอย่างที่ตาเห็นและใจคิด สวยก็บอกว่าสวยปากกับใจของพี่ตรงกันอยู่แล้ว

            “ปลายกลัวจังเลยค่ะ

            หญิงสาวเอ่ยขึ้นพลางฉุดให้เขาหยุดอยู่หน้าบันได เขารู้สึกได้ว่ามือของเธอนั้นเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

            ไม่ต้องตื่นเต้นนะ ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ หายใจเข้า หายใจออก อย่างนั้นแหละครับ รู้สึกดีขึ้นหรือยัง

            หญิงสาวทำตามที่เขาแนะนำและรู้สึกผ่อนคลายขึ้น เธอหันไปสบตากับเขาอีกครั้ง มันตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก ชายหนุ่มพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกให้เดินหน้าต่อ ปลายเทียนสูดอากาศเข้าเต็มปอดพื่อเพิ่มพลังความกล้าก่อนจะพยักหน้าตอบกลับไปเมื่อเธอพร้อมที่จะเผชิญกับทุกอย่างแล้ว

            รสสุคนธ์และปาริฉัตรเองต่างก็ใจจดใจจ่อรอการขึ้นมาบนเวทีของเธอ ในที่สุดการเฝ้ารอของทั้งคู่ก็สิ้นสุดลงเมื่อปลายเทียน ประจักรพงษ์ ก้าวขึ้นเวทีมาอย่างเฉิดฉาย ไม่ใช่แค่ชุดของเธอเท่านั้นที่มันสวยจนหาที่ติไม่ได้ รูปร่างหน้าตาของเธอเองก็สวยจนทั้งคู่ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน ร่างบางก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงคู่ชุดฟินาเล่ของงานแล้วก็มีเสียงซุบซิบกันทางด้านล่างเวทีของผู้คนที่มาร่วมงาน มีการเปรียบเทียบกันเกิดขึ้นระหว่างระหว่างสองสาวที่ยืนเคียงคู่กันและชุดที่ทั้งคู่สวมใส่ ปราริฉัตรหันมายิ้มให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ จากที่มองเห็นไกลๆ ว่าสวยแล้วพอได้เห็นใกล้ๆ ชัดเต็มสองตาอย่างนี้ หล่อนยอมรับจากใจจริงเลยว่าผู้หญิงคนนี้สวยจนหาใครเทียบได้ยาก ไม่ใช่สวยแค่ผิวเผิดหากแต่สวยแบบมีเสน่ห์น่าหลงไหล ผู้หญิงด้วยกันยังตะลึงแล้วผู้ชายที่ไหนจะกล้ากระพริบตา

            ทางด้านปรมินทร์เขาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำนินทาของผู้คนรอบข้าง มีทั้งการเปรียบเทียบและชื่นชม ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอเขาไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้ต่อเพราะทนต่อคำพูดพวกนั้นไม่ไหว ชายหนุ่มค่อยๆ แทรกตัวออกจากกลุ่ม เพื่อไม่ให้ใครสงสัยเขาทำทีขอเครื่องดื่มจากบริกรแล้วก็หายตัวไปเมื่อทุกคนเผลอ สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ ชายหนุ่มปลีกวิเวกออกมายืนรับละอองฝนยังระเบียงด้านนอก ถึงแม้อากาศจะหนาวเย็นแต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเหน็บหนาวของมัน

            ออกมายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียวคะ

            เสียงอันคุ้นหูดังขึ้นทางด้านหลัง

            ออกมาทำไม

            เขาถามสั้นๆ ทว่าไม่ได้หันกลับไปมองเพราะรู้ว่าคำถามนั้นเป็นของใคร

            แล้วพี่เจมส์ล่ะคะ ออกมาทำไม

            อรดีหรือลูกน้ำก้าวเข้ามายืนข้างๆ ชายหนุ่มชำเลืองมองด้วยหางตาก่อนจะถอนหายใจออกมาราวกับมีเรื่องหนักอึ้งให้คิดไม่ตก

            มันคงยากนะคะที่จะตัดสินใจเลือกใครสักคน

            หญิงสาวเอ่ยขึ้นสายตามองตรงไปยังด้านหน้ามองเม็ดฝนที่เทลงมาอย่างต่อเนื่อง

            อีกคนก็ดีแสนดีแถมยังเป็นรักแรกอีกต่างหาก ส่วนอีกคนก็คงจะดีไม่ต่างกันเพราะทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์อีกอย่างใหม่กว่าด้วย

            น้ำ

            เขาเรียกหล่อนเสียงเข้มไม่พอใจกับคำวิจารณ์แกมประชดของหล่อน

            มันเป็นเรื่องส่วนตัวของพี่ ไม่ต้องมาคิดแทน ที่สำคัญไม่มีใครดีไปกว่าใครทั้งนั้น

            “ไม่มีใครดีไปกว่าใคร น่าอิจฉาผู้หญิงสองคนนั่นจังเลยนะคะ สำคัญทั้งคู่ทำไมกับน้ำพี่เจมส์ถึงได้ใจร้ายนักล่ะคะ

            “น้ำ

            ทำไมชีวิตของเขาถึงได้วุ่นวายอย่างนี้นะ คิดจะหาที่เงียบๆ อยู่คนเดียวเพื่อคิดอะไรสักหน่อย อรดีดันเข้ามายุ่งวุ่นวายอีกจนได้

            พี่ขอโทษนะน้ำ ไหนบอกว่าไม่ลืมสัญญาที่เราเคยคุยและตกลงกันไว้ไง ที่พูดมาทั้งหมดนี่เพื่ออะไร

            “เพื่อให้พี่เจมส์กลับมาหาน้ำยังไงล่ะคะ มาหาน้ำบ้างสิคะอย่าหายไปแบบนี้ น้ำคงไม่ขอมากไปใช่ไหมคะ

           

            รสสุคนธ์ก้าวเข้ามาแทรกระหว่าปลายเทียนและปราริฉัตร หล่อนยิ้มให้กับผู้คนที่อยู่ด้านล่างก่อนจะประกาศซ้ำอีกครั้งสำหรับรางวัลในคืนนี้

            นี่คือปลายเทียน ประจักรพงษ์ ผู้ที่ได้รางวัลสำหรับคืนนี้ขอเสียงปรบมือดังๆ ให้กับเธออีกครั้งหนึ่งค่ะ

            เสียงปรบมือดังกระหึ่มขึ้น ปลายเทียนรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้า อาการเก้อเขินของเธอทำไห้อาวุธเข้ามาปลอบใจ

            ยิ้มสู้ และกล่าวขอบคุณสิครับ

            อาวุธก้าวถอยหลังออกไปสองสามก้าวหลังจากที่เขากระซิบบอกกับเธอแล้ว

            พิธีกรได้ยื่นไมค์โคโฟนให้กับหญิงสาว ปลายเทียนรับมาอย่างเก้ๆ กังๆ ก่อนจะกล่าวออกไปอย่างที่อาวุธบอก

            ขอบคุณสำหรับรางวัลค่ะ

            ทว่ามันไม่ได้จบเพียงแค่นี้ เจ้าของงานไม่ได้มอบรางวัลให้แล้วก็จบเลย แต่หล่อนกลับให้เจ้าตัวเอ่ยถึงความรู้สึกกับรางวัลที่ได้รับไม่เพียงเท่านั้นหล่อนยังให้บอกที่มาของชุดที่ใส่มาในงานวันนี้ด้วยนี่สิ หญิงสาวที่ไม่เคยออกงานสังคมไม่เคยแสดงตัวอย่างเปิดเผยที่ไหนมาก่อนนี่เป็นครั้งแรกและเธอยังต้องพูดในสิ่งที่ไม่รู้จะพูดหรือบรรยายยังไงออกมาด้วย ปลายเทียนเหมือนถูกสาดน้ำเย็นเข้าที่ใบหน้าอย่างจังเพราะตอนนี้เธอรู้สึกชาไปหมดแล้ว หญิงสาวกวาดสายตามองหาคุณหญิงอรทัยคนที่เลือกชุดนี้ให้ทว่าหล่อนกลับไม่อยู่เสียแล้วปลายเทียนใจเต้นตุบตับจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้านี้ยังไงดีในเมื่อเจ้าของชุดตัวจริงหายตัวไปเอาเสียดื้อๆ ผู้ช่วยจำเป็นอย่างอาวุธเลยต้องเข้ามาเสนอหน้าแก้ไขสถานการณ์ให้

            ก่อนอื่นผมต้องขอโทษเป็นอย่างมากที่ต้องเสียมารยาท

            ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากที่เข้ามายืนเคียงข้างเธอและแย่งไมฯ จากมือของเธอไปเพื่อพูดแทน

            ชุดที่ปลายเทียนสวมใส่อยู่ในตอนนี้... ที่มานั้นผมไม่ทราบครับ แต่เท่าที่รู้สำหรับผมแล้วชุดนี้ ผมเรียกมันว่า เจ้าหญิงไม่ใช่แค่ชุดเท่านั้นนะครับ ผมรวมไปถึงคนใส่ด้วย เธอสวยเหมือนเจ้าหญิงจริงๆ ทุกคนคิดเหมือนผมหรือเปล่า

            ประโยคหลังเขาหันมาสบตากับเธอและไม่คิดที่จะรอคำตอบจากใคร สายตาที่อาวุธมองมานั้นมันทำให้รู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นเจ้าหญิงจริงๆ สาวสวยแสนซื่อรู้สึกเขินเล็กน้อยกับคำพูดของเขา เธอไม่รู้หรอกว่าเขาพูดมันออกมาจากใจจริงหรือเพียงแค่เป็นการแก้ไขสถานการณ์ไปตามเรื่อง แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้คือ เธอกำลังถูกปล่อยลำจากคุณหญิงอรทัย ถึงจะมีอาวุธคอยช่วยเหลืออยู่ก็ตาม มันไม่ได้ทำให้อุ่นใจขึ้นมาได้เลย ความรู้สึกข้างในมันช่างโดดเดี่ยวห่อเหี่ยวอ้างว้างเสียนี่กระไร คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้ ทำไมต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ด้วยนะ หญิงสาวได้ถามตัวเองในใจ

            อาวุธใช้โอกาสนี้เปิดใจเผยความรู้สึกที่มีต่อปลายเทียนที่มันเก็บซ่อนมานาน เขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกพบ ทั้งที่อยากเจออยากทำความรู้จักอยากสนิทสนมให้มากกว่านี้แต่เวลาและโอกาสกลับไม่เป็นใจให้เลย ทว่าหญิงสาวบอบบางนางในฝันของเขากลับไม่รู้ถึงความหมายที่เขาพยายามจะสื่อถึง เธอยังคงเก้อเขินกับสายตานับสิบๆ คู่ยังด้านล่างเวทีที่ไม่คุ้นเคย

            ใช่แล้วค่ะ พวกเราทุกคนในที่นี้ก็คงคิดเหมือนคุณอาวุธเช่นกัน มิเช่นนั้นปลายเทียนคงไม่ได้รางวัลในคืนนี้ไป จริงไหมคะทุกคน

            คราวนี้รสสุคนธ์หันไปขอความคิดเห็นของผู้ที่มาร่วมงานและคำตอบก็ดังเป็นเสียงเดียวกันว่า ใช่มันจะออกมาจากใจจริงหรือว่าเสแสร้งอันนี้ก็มิทราบได้

            เอาล่ะค่ะ เมื่อคำตอบที่ได้ตรงกันเราก็มามอบรางวัลกันเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา

            หล่อนจำต้องปิดฉากการมอบรางวัลให้กับคนที่รู้สึกเกลียดและไม่ชอบหน้าเอาเสียเลย ถึงอยากจะทำให้ปลายเทียน ประจักรพงษ์ หน้าแตกและขายหน้าด้วยแผนที่หล่อนคิดขึ้นมา แต่เรื่องมันกลับตาลปัตรเพราะอาวุธเข้ามาแทรกเสียก่อน ถึงหล่อนจะไล่ปลายเทียนจนมุมได้แต่อาวุธก็ต้องหาทางช่วยอยู่ดีเพราะฉะนั้นขืนทำตามแผนต่อไปก็ดูจะไร้ประโยชน์

            หลังจากที่หายตัวไปสิบกว่าปรมินทร์ก็กลับเข้ามาในงานอีกครั้ง ชายหนุ่มถูกจับตามองจากคนบนเวทีตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในงาน รสสุคนธ์ยิ้มเยือกเย็นหล่อนคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มันเป็นความคิดที่หล่อนบอกได้เลยว่าปรมินทร์จะต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดได้แล้ว

            คนที่จะมอบรางวัลให้กับปลายเทียนในคืนนี้ไม่ใช่ดิฉันนะคะ แต่เป็นคนที่ใส่ชุดฟินาเล่ของงานนี้ค่ะ

            หญิงสาวขยับตัวแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวและแย้มยิ้มให้เพื่อนสาว ปราริฉัตรมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็เจอเซอร์ไพรส์เข้า หล่อนมองสบตากับรสสุคนธ์และค้นหาอะไรบางอย่างในสายตาคู่นั้นแต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ ทว่าหล่อนไม่อยากจะเชื่อซะทีเดียวนัก อย่างเช่นรางวัลที่ปลายเทียนได้รับนั้นคณะกรรมการก็ไม่ได้เห็นด้วย พวกเขาไม่ได้เขียนชื่อนี้สอดใส่ซองสีขาวเอาไว้ มันเป็นอีกชื่อหนึ่งที่เธอเองก็ไม่รู้จักเพราะไม่มีความจำเป็น มันไม่ใช่กงการอะไรที่จะต้องไปทำอย่างนั้น อีกอย่างหล่อนเห็นเพื่อนสาวจ้องมองปรมินทร์แบบแปลกๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าตนคิดไปเองหรือเปล่า เห็นรสสุคนธ์ทำทองไม่รู้ร้อนเช่นนี้แล้วจึงตัดสินใจกระซิบถามออกไปเพื่อให้หายข้องใจ

            โรส... คิดจะทำอะไร

            “เปล่านี่... ก็แค่อยากจะให้แพตเป็นคนมอบรางวัลให้กับปลายเทียนเท่านั้นเอง อย่าลืมสิว่าแพตเป็นคนใส่ชุดฟินาเล่นะ

            “แต่โรสก็น่าจะบอกกันก่อน ไม่ใช่คิดจะทำอะไรก็ทำแบบนี้ รู้หรือเปล่าว่าตั้งตัวไม่ทัน

            “โธ่... แพต มันไม่ใช่เรื่องใหญ่และยากอะไรเลย ก็แค่มอบรางวัลเท่านั้น และนี่รางวัลเงินสดห้าหมื่นบาท รีบมอบซะจะได้จบๆ

            อาวุธผู้ที่ยืนอยู่ไม่ห่างนักพยายามเงี่ยหูฟังสองสาวกระซิบกระซาบกันแต่จับใจความอะไรไม่ได้มากนัก ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆ กับประโยคสุดท้าย รีบมอบซะจะได้จบๆถ้าหล่อนต้องการให้เรื่องนี้จบเร็วๆ ทำไมถึงตัดสินให้ปลายเทียนเป็นคนได้รางวัลล่ะ หล่อนต้องการอะไรกันแน่นะ หรือว่า

            เจมส์

            เขาเผลออุทานชื่อของเพื่อนรักและสนิทออกมา ทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อย่างปลายเทียนได้ยินเต็มรูหูด้านซ้ายอย่างถนัด

            มีอะไรหรือคะพี่วุธ

            “ห๊ะ เอ่อ...

            ชายหนุ่มได้แต่อ้ำอึ้งมองหน้าปลายเทียนสลับกับปราริฉัตร ในที่สุดเขาก็ถึงบางอ้อเข้าใจในสิ่งที่รสสุคนธ์กำลังทำอยู่ หล่อนต้องการให้ปรมินทร์ปวดหัวเล่นกับผู้หญิงสองคนที่ดูเหมือนว่าตัดสินใจเลือกใครไม่ได้ ถ้าเขาเดาไม่ผิดมันควรเป็นแบบนี้ อาวุธยิ้มที่มุมปากมองรสสุคนธ์ด้วยสายตาชื่นชม หล่อนไม่ใช่แค่สวยเพียงอย่างเดียวหากแต่ฉลาดที่สำคัญหล่อนร้ายลึก

            รับรางวัลครับน้องปลาย

            เขากระซิบบอก และไม่คคิดที่จะตอบคำถามนั่น ปลายเทียนหันหน้าไปเผชิญหน้ากันตรงๆ กับคนที่มอบรางวัล ทั้งคู่ยิ้มให้กันและแอบชื่นชมกันในใจ หญิงสาวรู้สึกว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าช่างดูสวยและมีเสน่ห์ยิ่งนัก หุ่นบางเพรียวสวยสมส่วน ดูเป็นผู้ดีทุกระเบียดนิ้วตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่วนปราริฉัตรหล่อนกลับรู้สึกอิจฉาเลยล่ะ ปลายเทียน ประจักรพงษ์ คนนี้ช่างมีรูปร่างแบบบางหากแต่มีส่วนเว้าส่วนโค้ง หน้าอก เอว สะโพก ทุกอย่างดูมันลงตัวกันไปเสียหมด ยิ่งใบหน้าของเธอด้วยแล้วยิ่งน่าอิจฉา ปากนิดจมูกหน่อยมันเป็นอะไรที่ลงตัวและพอดี หล่อนไม่สามารถปฏิเสธได้เลยจริงๆ

            ดีใจด้วยนะคะ

            ปราริฉัตรเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นซองสีขาวให้

            ขอบคุณค่ะ

            ปลายเทียนรับเงินรางวัลมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณ ขณะที่สองสาวกำลังทำการมอบรางวัลให้กันอยู่นั้น พวกเธอหารู้ไม่ว่ามีใครคนหนึ่งด้านล่างเวทีกำลังจะอกแตกตาย ในที่สุดภาพที่ไม่อยากเห็นก็เกิดขึ้น ปรมินทร์คิดถึงอนาคตข้างหน้าที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างเขากับปราริฉัตรมันกำลังจะกลายเป็นศูนย์ อาวุธเห็นเพื่อนยืนหน้าซีดอยู่กลางงานก็รู้สึกสงสารและเห็นใจ ดูท่าเพื่อนของเขาคงเข้าตำรารักพี่เสียดายน้อง ปรมินทร์คงไม่อยากจะเสียใครไปเลยสักคน แต่มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะถึงยังไงเรื่องอย่างนี้คงไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมได้ โดยเฉพราะคนที่มาก่อนอย่างปราริฉัตร หล่อนไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแล้วจู่ๆ จะมาเขี่ยหล่อนทิ้งไปเฉยๆ คิดหรือว่าคนอย่างปราริฉัตรจะยอมนิ่งเฉยให้คนอื่นมาแย่งคนรักไปต่อหน้าต่อตาได้ สองคนนี้ยังไม่น่าสงสารเท่ากับคนที่สามอย่างปลายเทียน เธอจะรู้หรือเปล่าว่าปรมินทร์มีแฟนอยู่แล้ว หรือถึงรู้แต่ทำเฉย อาวุธมองแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวแล้วก็คิดไปต่างๆ นานา

            หลังจากการมอบรางวัลได้เสร็จสิ้นลง ปลายเทียนราวกับได้เกิดใหม่ความอึดอัดและกดดันเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง อาวุธพาเธอกลับมาร่วมโต๊ะกับพวกตน เขาไม่ยอมให้หญิงสาวกลับเข้าไปร่วมกลุ่มกับครอบครัวของคุณหญิงอรทัยอีก

            คุณลุง

            หญิงสาวยกมือไหว้คุณมนตรี ชายวัยกลางคนลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับเธอ

            ไหว้พระเถอะ นั่งก่อนสิหนูปลาย... เป็นยังไงบ้างตื่นเต้นไหมที่ได้รับรางวัลในคืนนี้

            “ตื่นเต้นมากเลยค่ะ ความจริงปลายตกใจเสียมากกว่าไม่คิดไม่ฝันเลยว่าตัวเองจะเป็นคนได้รางวัลนี้ด้วยซ้ำ

            เธอบอกเมื่อนั่งลงยังเก้าอี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

            “นั่นสินะ

            เขาเห็นด้วยใครจะคาดเดาอนาคตได้ สิ่งแน่นอนคือสิ่งที่ไม่แน่นอน ชายวัยกลางคนยิ้มให้กับสาวน้อยแสนสวยด้วยความเอ็นดูรักใคร่ เธอทำให้เขาหวนคิดไปถึงวันเก่าๆ กับบุษบาวรรณ อดีตที่เคยสุขสม ทว่ามันไม่ได้ยาวนานแต่สิ่งยาวนานถาวรคือความขื่นขมและเจ็บปวดอันแสนทรมาน ยิ่งเห็นปลายเทียนใส่ชุดที่เขาสั่งตัดให้กับแม่ของเธอแล้วก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ หน้าชื่นอกตรมใครจะรู้ว่าหัวใจของเขานั้นทรมานเพียงใดที่ไม่สามารถลืมทุกอย่างในอดีตได้ โดยเฉพาะกับผู้หญิงคนนั้นถึงแม้หล่อนลาโลกอันวุ่นวายไปนานแล้วก็ตาม

            “แต่คืนนี้หนูปลายสวยมาก ลุงเห็นด้วยกับโรสเขานะที่เลือกหนู ลุงคิดว่าโรสเขาคิดถูกแล้วล่ะ

            นี่เป็นครั้งแรกที่เขาชมเธอออกมาจากใจจริง ปลายเทียนสวยเหมือนแม่ของเธอราวกับพิมพ์เดียวกัน

            “ขอบคุณค่ะ ปลายคงไม่ได้สวยอะไรขนาดนั้นหรอกมั้งคะ ที่ได้คงเป็นเพราะชุดของคุณหญิงอรทัยมากกว่า

            พูดถึงคุณหญิงอรทัยเขาเองก็เพิ่งมานึกขึ้นได้ตั้งแต่ปลายเทียนก้าวขึ้นเวทีหล่อนก็หายตัวไปอย่างไร้วี่แวว ทำไมหล่อนจึงได้ทำตัวแปลก มันต้องมีอะไรแน่ๆ เรื่องชุดที่ปลายเทียนใส่อยู่นี่ก็เหมือนกัน ชุดนี้มันได้หายสาปสูญพร้อมกับวันที่บุษบาวรรณแต่งงานกับภาสกร เขาจำได้ว่าวันนั้นหล่อนได้คืนชุดนี้ให้และเขาได้นำมันไปทิ้งถังขยะพร้อมกับเพชรที่หายากและราคาแพงที่สุด อย่างไม่เสียดาย จู่ๆ มันกลับโผล่มาอีกหล่อนได้มันมาจากไหนและได้มายังไง ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความจงใจของหล่อน

            ชุดมันก็เป็นสวนสำคัญอย่างหนึ่ง แต่ที่แน่ๆ พี่ขอชมน้องปลายด้วยอีกคน คืนนี้น้องปลายสวยมาก ไม่เชื่อถามนายกฤษดูสิ เห็นไหมว่าหมอนี่นั่งจ้องน้องปลายจนตาจะถลนออกมาอยู่แล้ว

            ปรเมศวร์พูดพลางเอื้อมมือไปสะกิดไหล่เพื่อนของน้องชาย ขณะที่กฤษฎากำลังฝันหวานว่าตนได้เห็นนางฟ้าลงมาจุติบนดินแดนโลกมนุษย์ ฝันนั้นได้มลายหายไปกลายเป็นโลกแห่งความจริง

            ห๊ะ เอ่อ... ใช่ครับ สวยครับเห็นด้วย ยิ่งดูใกล้ๆ ก็ยิ่งสวย สวยไปหมดเลย

            ชายหนุ่มยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

            ถ้าสวยไปหมดแล้วมันจะเหลืออะไร

            เสียงหนึ่งแทรกดังขึ้นทางด้านหลังของพวกเขาซึ่งกำลังสนทนากันอยู่ ทุกคนหันไปมองเจ้าของเสียงเป็นตาเดียว มุขของเขาไม่ได้ทำให้เกิดเสียงหัวเราะหากแต่ทำให้ฉงนเสียมากกว่า

            นายหายไปไหนมาเจมส์

            อาวุธถามขึ้นเพราะตอนที่เขายืนอยู่บนเวทีเห็นปรมินทร์เดินเข้ามาทางด้านหน้าประตู

            ฉันเห็นนายเดินเข้ามาทางหน้าประตู อย่าตอบนะว่าไปเข้าห้องน้ำมาเพราะห้องน้ำไม่ได้อยู่ทางนั้น

            ถูกดักคอแบบนี้คนถูกถามเลยต้องตอบตามความจริง

            ไปสูดอากาศมา

            เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเข้าไปนั่งยังเก้าอี้ที่มันว่างข้างบิดา

            หืม... สูดอากาศตอนฝนตกนี่นะ อากาศมันคงจะดีมากสินะใช่ไหม

            “ก็ไม่ได้ดีมากและไม่เลวร้ายอะไร

            เขาตอบเสียงเรียบไม่รู้สึกรู้สากับการประชดประชัดของอาวุธ เขาไม่มีเวลาที่จะมาใส่ใจกับคำพูดไร้สาระพวกนี้เพราะหัวสมองครุ่นคิดหาทางออกว่าจะทำอย่างไรให้คืนนี้มันผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น ปราริฉัตรจะรู้หรือยังนะว่าปลายเทียนเป็นใครและกำลังจะแต่งงานกับเขาในเร็วๆ นี้ แต่เท่าที่สังเกตหล่อนคงยังไม่รู้หรอกเพราะถ้ารู้ป่านนี้คงโวยวายไปนานแล้ว

            เจมส์ เครื่องดื่มสักแก้วไหม

            ปรเมศวร์เอ่ยขึ้น ปรมินทร์เงยหน้ามองสบตากับพี่ชาย เขารู้ว่ามันไม่ใช่คำถามเพื่อต้องการเอาใจหากแต่เป็นการสะกิดเตือนให้รู้ว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเขาจะต้องเผชิญกับอะไร

            ไม่ล่ะครับพี่เมศวร์ พอแล้วครับ

            “พอแล้วอะไรกันนายเพิ่งดื่มได้ไม่ถึงแก้วเลยนะเจมส์ เดี่ยวนี้กลายเป็นคนคออ่อนไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

            กฤษฎาแซวขึ้นเพราะไม่รู้ความนัยของสองพี่น้องที่สื่อให้กัน ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้เดินไปเอาเครื่องดื่มจากบริกรมาให้ ปรมินทร์นึกขำในความหวังดีของเพื่อนและเขาก็ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร ชายหนุ่มหันไปมองคนที่เพิ่งได้รับรางวัลมาหยกๆ เงินนั่นยังอยู่ในมือของเธอ หญิงสาวกำมันแน่นเมื่อสบตาคมคู่นั้น เขามองเธอแบบนี้อีกแล้วแบบที่เธอไม่ชอบเอาเสียเลย มันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างไรชอบกล

            ชุดสวยคนก็สวย เพชรนั่นก็สวย ชุดนี้คงราคาแพงอยู่ไม่ใช่น้อย ฉันว่าเธอรีบไปเปลี่ยนเถอะยิ่งซุ่มซ่ามอยู่ด้วย ขืนชุดของคุณป้าเป็นอะไรขึ้นมาจะแย่นะ เธอรู้หรือเปล่าปลายเทียนว่าเพชรเม็ดใหญ่อันนั้นมันเป็นเพชรแท้และหายาก เธอลองตีราคาดูสิว่า... เพชรเม็ดขนาดนี้และแถมยังหายากอีกต่างมันจะราคาซักเท่าไหร่

            “เจมส์ นี่เรากำลังพูดอะไร

            คุณมนตรีหันมาเอ็ดลูกชายเบาๆ ที่พูดจาไม่สุภาพ

            พูดให้กับคนที่กำลังเพ้อฝันกลับเข้าสู้โลกแห่งความเป็นจริงยังไงล่ะครับ ชุดนี้มันไม่ใช่ของเธอต่อให้มันเหมาะกับเธอก็เถอะ

            ประโยคหลังเขาหันมาพูดกับหญิงสาว

            สโนว์ไวท์ สาวใช้ที่กลายมาเป็นเจ้าหญิงนั่นมันแค่ในนิทาน อย่าคิดว่าตัวเองกำลังเป็นอย่างนั้น ความฝันมันก็คือความฝันอยู่วันยังค่ำและไม่มีวันเป็นจริง

            ทุกถ้อยคำที่ดูถูกเหยียดหยามกรีดลึกลงไปกลางใจอันห่อเหี่ยวเดียวดายของหญิงสาว เธอเข้าใจในความหมายที่เขาพูดดี ใช่ ถ้าเกิดเพชรที่ติดอยู่กับชุดเกิดหล่นหายไปอย่างที่เขาว่าจริงๆ อาจจะไม่ใช่เม็ดใหญ่ เพียงแค่เป็นเม็ดเล็กๆ ที่ประดับประดาอยู่เม็ดใดเม็ดหนึ่งเท่านั้นเธอคงไม่มีปัญญาจะหามันมาคืนได้ ยิ่งตอนนี้เธอกลายเป็นคนตัวเปล่าเล่าเปลือยทั้งชาติเธอก็ไม่สามารถจะหาเงินมาใช้ให้ได้ ผู้ชายคนนี้ยังคงร้ายกาจไม่มีวันจบสิ้น เขาไม่เคยมองเธอในแง่ดีเลยสักครั้ง ที่ผ่านมาที่เขาทำดีกับเธอมันหมายความว่าอย่างไร ทำไมวันนี้มันถึงได้กลับกลายจากหน้ามือเป็นหลังมือ หรือเขาจะกลับมาเป็นคนเดิมอีกอย่างนั้นใช่ไหม

            ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิง

            หญิงสาวเอ่ยขึ้นเสียงสั่น มือบางกำเงินแน่นเจ็บใจในคำหยามหยัน

            ก็ดี

            เขาบอกออกไปโดยไม่มองหน้าคู่สนทนา

            ฉันรู้ว่าฉันเป็นใคร อยู่ในฐานะอะไรและมาจากไหน คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับชุดที่ฉันใส่อยู่ฉันจะรับผิดชอบมันเอง ไม่ต้องมาคิดหนักแทนฉันหรอกค่ะ

            “จะไม่ให้คิดหนักแทนได้ยังไง เพชรแต่ละเม็ดนั่นมันไม่ใช่หมื่นสองหมื่นที่เงินในมือขณะนี้จะใช้คืนได้ ราคามันเป็นแสนเป็นล้านอย่างเธอจะมีปัญญาเหรอ อ้อ... ไหนว่าไม่ลืมไงว่าอยู่ในฐานะอะไร

            ปรมินทร์เลิกคิ้วสูงถาม พูดเตือนสติกับประโยคคำพูดของเธอเมื่อครู่ หญิงสาวสะอึกที่เขาย้ำคำว่าฐานะ ริมฝีปากบางสั่นระริกกับคำแดกดันของผู้ชายใจร้าย

            ฉันไม่มีวันลืมว่าอยู่ในฐานะ... ลูกหนี้

            เสียงนั้นดังฟังชัดจนสองหนุ่มผู้ซึ่งไม่เคยรู้ตื้นลึกหนาบางในเรื่องของเธอมาก่อนถึงกับตะลึง เมื่อได้ยินคำว่าลูกหนี้ออกจากปากหญิงสาวโดยเฉพาะอาวุธเขาเพิ่งรู้เอาเดี๋ยวนี้ว่าปลายเทียนไม่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านของปรมินทร์ในฐานะผู้อาศัยหากแต่เป็น ลูกหนี้ ส่วนกฤษฎานั้นไม่ต้องพูดถึงรายนั้นยิ่งงงงันเข้าไปใหญ่ถึงกับยิ้มไม่ออกเลยทีเดียว

            รู้ก็ดีเพราะฉันเองก็ไม่อยากจะย้ำบ่อยๆ ฉะนั้นเธอควรไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว

            “พูดบ้าๆ ฉันจะเปลี่ยนได้ยังไง คุณลืมไปแล้วเหรอว่าฉันมากับคุณหญิงอรทัย ฉันจะไปหาชุดสำรองมาจากไหน

            “งั้นเดี๋ยวฉันหาให้

            ว่าแล้วเขาก็ลุกจากเก้าอี้ตรงเข้าไปกระชากให้เธอลุกขึ้น

            เจมส์อย่าทำแบบนี้

            ปรเมศวร์ร้องห้ามแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ฟังคำทัดทานใดๆ และจากใครด้วย

            ผมจำเป็นต้องทำแบบนี้

            พูดจบเขาก็ลากเธอออกไปจากงานท่ามกลางความตกใจและตกตลึงของคนในครอบครัว เพื่อนและผู้คนที่มาร่วมในงาน ขาดแต่สองสาวปราริฉัตรและรสสุคนธ์ที่มาไม่ทันเห็นเหตุการณ์เพราะเขาพาเธอพ้นประตูออกไปเสียก่อน

            เจมส์นายจะพาน้องปลายไปไหน ฝนตกหนักอย่างนี้จะไปยังไงจะตากฝนไปอย่างนี้น่ะเหรอ นายบ้าไปแล้วหรือไง เจมส์...

            อาวุธร้องตามหลัง คนเอาแต่ใจอย่างปรมินทร์น่ะเหรอจะฟังเสียงใครนอกจากตัวเขาเองเท่านั้น

            ร่างบางที่ถูกลากออกมาจากงานจนเปียกโชกไปทั้งตัวรวมทั้งเขาด้วย ชายหนุ่มปล่อยมือจากเธอก่อนจะหันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากัน เพี้ย เสียงฝ่ามือที่ฟาดกระทบใบหน้าเขาเต็มแรง ปรมินทร์หน้าหันไปตามแรงตบ ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำไม่ขาดสายและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ เสียงฟ้าร้องฟ้าแลบยังคงดังเป็นระยะ

            เมื่อไหร่คุณจะเลิกบ้าเสียที

            เธอตะโกนแข่งกับสายฝน น้ำตาไหลอาบสองแก้มหากแต่ถูกสายฝนกลืนหายกลายเป็นเนื้อเดียวกัน

            ตราบใดที่ยังมีเธออยู่ในชีวิตของฉัน ตราบเท่าที่ลมหายใจของฉันยังไม่หมด

            เขาประกาศก้องท่ามกลางสายฝนเช่นกัน ทว่าเสียงของเขากลับดังฟังชัดเต็มสองหูของหญิงสาวถึงแม้เสียงฟ้าจะร้องก้องดังหากแต่ไม่สามารถปิดกั้นการได้ยินได้เลย

            คุณทำแบบนี้ทำไม

            “เพราะฉันเห็นแก่ตัว

            เขายอมรับออกมาตรงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถสารภาพความรู้สึกของตัวเองออกมา ปลายเทียนชะงักอึ้งไม่คิดว่าเขาจะตรงไปตรงมากับคำถาม

            ไปกับฉันเถอะปลายเทียน

            มันไม่ได้เป็นการเอ่ยชวนหากแต่เป็นคำอ้อนวอน นี่ก็เป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่เอ่ยอ้อนวอนขอ ตั้งแต่เกิดจนถึง ณ เวลานี้เขาไม่เคยเอ่ยอ้อนวอนผู้ใด เธอเป็นคนแรกและจะเป็นหญิงเดียวที่ได้ยินมัน

            ไปไหน คุณจะพาฉันไปไหน

            หญิงสาวถามเสียงสั่นร่างบางเริ่มสั่นระริกด้วยความเหน็บหนาวที่เปียกโชกไปทั้งตัว

            ออกไปจากที่ตรงนี้กัน

            พูดจบรถเก๋งคันหรูก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบคนทั้งสอง ปรมินทร์เปิดประตูด้านหลังพร้อมกับคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอ หญิงสาวถูกเขาผลักเข้าไปยังเบาะนั่งด้านหลังและตามด้วยตัวเขา จากนั้นรถเก๋งคันงามก็วิ่งฝ่าสายฝนออกไปอย่างเร่งรีบ

            เจมส์

            เสียงปราริฉัตรตะโกนตามหลังหากแต่สายเกินไป หญิงสาวเตรียมจะวิ่งฝ่าสายฝนออกไปเพื่อหยุดเขาทั้งที่รู้ว่ามันเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์และดูโง่มาก

            แพต อย่า!”

            ปรเมศวร์รีบวิ่งเข้ามาห้ามพร้อมกับดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ก่อนจะพาหล่อนเข้าไปในงานเพื่อสงบสติอารมณ์ รสสุคนธ์ถึงกับเข่าอ่อนเมื่องานเปิดร้านใหม่ของหล่อนล่มไม่เป็นท่า เพื่อนรักต้องมาร้องห่มร้องไห้เพราะแฟนของตนไปกับผู้หญิงคนอื่น

            คุณพ่อ...

            น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ล้นทะลักเมื่อมันสุดจะทานทนไหว รสสุคนธ์โผเข้ากอดบิดาสะอื้นไห้กับอ้อมกอดอันเป็นที่พึ่งสุดท้ายที่ดีที่สุด

            ไอ้เจมส์ เรื่องนี้แกจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ

            กรวิชญ์พูดลอดไรฟันโยนความผิดไปที่ปรมินทร์ เขามองไปยังครอบครัวของธรรมรงค์ยุทธ์พวกนั้นดูจะไม่สะทกสะท้านเอาเสียเลยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ลูกชายคนเล็กทำลายงานของน้องสาวของเขาจนพังไม่เป็นท่ายังนิ่งเฉยกันอยู่ได้

            วิชญ์มันไม่ใช่ความผิดของเจมส์ และอย่าได้ไปโทษพวกเขา เรื่องทุกอย่างมันมีที่มาและที่ไป ที่ต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะคนในครอบครัวของเรา ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนเลย

            รสสุคนธ์ที่ซบหน้ากับอกกว้างของบิดาค่อยๆ ผละออกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าบิดาพร้อมกับเอ่ยถาม

            คุณพ่อว่าอะไรนะคะ

            เสียงนั้นปนสะอื้น รสสุคนธ์รู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินจากบิดา หล่อนไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม

            ทางด้านปราริฉัตรตอนนี้หล่อนหยุดร้องไห้และต้องการรู้ความจริงของเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เหตุใดปรมินทร์ถึงได้ทำกับหล่อนเช่นนี้เขาไปกับผู้หญิงคนอื่นได้ยังไงทั้งที่หล่อนกลับมาที่นี่ก็เพื่อเขา ทำไมเขาถึงใจร้ายทำกับหล่อนได้ลงคอ

            ปลายเทียนเป็นใครคะคุณลุง

            หล่อนหันไปถามคุณมนตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ ชายวัยกลางคนถอนหายใจออกมารู้สึกลำบากใจที่จะตอบคำถาม เมื่อมีคำถามแรกคำถามที่สองก็จะต้องตามมา สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะสมที่จะพูดคุยถึงเรื่องของคนในครอบครัว เพราะผู้คนที่มาร่วมงานต่างมีหน้ามีตาทางสังคม พ่อแม่บางคนก็ทำธุรกิจร่วมกับเขาไม่ดีแน่หากเรื่องอย่างนี้ต้องแพร่งพรายออกไป ต้องไม่มีใครรู้ว่าปลายเทียน ประจักรพงษ์คือใคร

            ปลายเทียนเป็ลูกสาวของเพื่อนลุงเอง

            “ลูกสาวของเพื่อนแต่ดูเหมือนจะมีความสำคัญสำหรับเจมส์มากเลยว่าไหมคะ คุณลุงรู้ไหมคะว่าเจมส์พาปลายเทียนไปไหน

            “ไม่มีใครรู้ว่าเจมส์กำลังคิดหรือทำอะไร เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ไม่มีใครคาดคิดเหมือนกันว่าเจมส์จะบ้าได้ขนาดนี้

            ปรเมศวร์ตอบคำถามแทนบิดาพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างระอา เพราะเขาจนปัญญาจริงๆ กับน้องชายคนนี้ ปรมินทร์เป็นคนที่คิดหรือทำอะไรตามใจตัวเองแถมยังเดายากอีกต่างหาก ไม่มีใครตามเขาทันแม้แต่คนในครอบครัวเดียวกัน

            ที่เจมส์เป็นแบบนี้เพราะใครหรือเปล่าคะ

            หล่อนกำลังหมายถึงใครบางคนที่ไม่ต้องเอ่ยชื่อแต่เข้าใจได้เองกันทุกคน คนที่กำลังถูกเอ่ยถึงได้แต่กอดตัวเองจากความเหน็บหนาว เปียกโชกไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอต้องมาเจอกับแอร์เย็นอันเฉียบภายในรถเก๋งคันหรูราคาแพงนี่อีก ร่างบางกำลังจะหนาวตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้วหากคนนั่งข้างๆ พอจะรู้ได้โปรดช่วยเธอด้วยเถอะ ในใจนั้นร่ำร้องภาวนาหากแต่ปากหนักพูดไม่ออก

            ผ้าขนหนูครับคุณเจมส์

            กล่องหันกลับมามองคนนั่งเบาะหลังพร้อมกันยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่สองผืนมาให้ขณะที่รถกำลังติดไฟแดง

            ผ้าเช็ดตัว

            เขาอุทานออกมาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นโบว์ ตลอดทางที่เขานั่งมามีผ้าเช็ดตัวอยู่ในรถนี้ด้วยแต่เจ้าคนใช้เพิ่งจะยื่นมาให้

            ทำไมไม่ให้ฉันสองคนหนาวตายไปซะก่อนล่ะถึงเอามาให้

            คำประชดของเจ้านายทำเอากล่อนถึงกับยิ้มแหยๆ ก่อนจะพูดเสียงอ่อย

            ก็ผมเห็นคุณเจมส์รีบ อีกอย่างผมหาจังหวะไม่ได้เพราะฝนมันตกหนักถนนมันลื่นไม่กล้าหันไปยื่นให้กลัวจะเกิดอุบัติเหตุน่ะครับ

            กล่องหาคำแก้ตัวให้กับตัวเองแต่ก็ฟังดูเข้าที หากแต่ปรมินทร์ไม่สนใจจะฟังกับคำแก้ตัวของคนสนิท เขาคลี่ผ้ากางออกสุดผืนก่อนจะห่มให้เธอ จากนั้นเขาก็จัดการกับตัวเองชายหนุ่มถอดเสื้อนอกออกโดยไม่สนใจคนนั่งข้างว่าจะรู้สึกเช่นไร

            เสื้อที่ฉันสั่งแกเอามาด้วยหรือเปล่า

            “เอามาครับ

            พร้อมกับพูดกล่องยื่นเสื้อยืดสีดำให้กัเจ้านาย ปลายเทียนเบือนหน้าหนีเมื่อเขาถอดเสื้อกล้ามข้างในออกก่อนจะเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดสีดำตัวนั้น

            คนบ้าทำอะไรไม่เกรงใจคนอื่นเอาเสียเลย

            เสียงของหญิงสาวพูดขึ้นลอยๆ ปรมินทร์ชำเลืองมองเธอด้วยหางตา ยิ้มที่มุมปากก่อนจะเอยขึ้นว่า

            แก้ผ้าอยู่ด้วยกันก็ยังเคยมาแล้วจะอายทำไม

            ปลายเทียนคอแข็งขึ้นมาทันที ร่างกายที่มันเหน็บหนาวเริ่มมีไออุ่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เจอเข้าแบบนี้ถึงกับพูดไม่ออก ชายหนุ่มหัวเราะหึ หึ คล้ายจะเย้ยคนหมดทางสู้ เล่นกันแบบนี้เธอจะสู้ได้ยังไง รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ ตรงไปยังจุดหมายปลายทางที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านาย เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ จากคนขับทำให้ปลายเทียนอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เสียจริงๆ

            คุณจะพาฉันไปไหน

            คราวนี้เธอเปลี่ยนเรื่องและมันได้ผล ปรมินทร์หยุดเช็ดผมที่ยังเปียกอยู่ทันที

            เธอถามใคร

            เขาถามกลับไปแบบกวนๆ

            ก็ถามคุณน่ะสิ ไม่ถามคุณแล้วจะให้ฉันถามใคร

            หญิงสาวหันมาแหวใส่เขาทันที

            อ้าวเหรอนึกว่าถามกระจกเห็นหันหน้าไปทางนั้น นี่เธอคุยกับฉันหรอกเหรอ

            “นี่คุณ

            เจอเขากวนประสาทเข้าให้หญิงสาวถึงกับควันออกหู

            ฉันไม่ใช่คนบ้านะที่จะพูดกับกระจก อีกอย่างกระจกมันพูดได้ซะที่ไหนล่ะ

            “อ้อเหรอ...

            น้ำเสียงและใบหน้านั้นช่างยียวนกวนประสาทจนน่าหมั่นไส้ หญิงสาวได้แต่ฮึดฮัดอยู่ในลำคอเพราะทำอะไรไม่ได้

            คุณจะตอบดีๆ ไม่ได้หรือยังไงทำไมต้องกวนประสาทฉันด้วย

            “ฉันเปล่าเสียหน่อย ฉันทำอะไรที่ดูกวนประสาทเธออย่างนั้นเหรอ

            หญิงสาวถอนหายใจแทนคำตอบพร้อมกับเบือนหน้าหนีขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับเขาให้เปลืองน้ำลาย ลองได้เป็นแบบนี้แล้วถามให้ตายผู้ชายปากแข็งคนนี้ก็ไม่มีทางบอก ขืนเซ้าซี้ต่อก็รังแต่จะหาเรื่องปวดหัวให้ตัวเองเสียเปล่าๆ

            หนาวมากหรือเปล่า

            คำถามห่วงใยลอยมาให้ได้ยินหากแต่หญิงสาวยังคงทำเป็นนิ่งราวกับคำถามนั้นเป็นเพียงลมที่พัดผ่าน เมื่อไม่ได้รับคำตอบคนเอาแต่ใจเลยต้องหาวิธีจัดการกับคนปากหนัก

            อุ๊ย! คุณปรมินทร์

            หญิงสาวร้องออกมาด้วยยความตกใจเมื่อเขาดึงเธอเข้าไปกอดเอาดื้อๆ

            นี่คุณจะทำอะไร ปล่อยนะ อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ นะ

            “ทำอะไรบ้าๆ คืออะไร

            เขาทำหน้าตายเหมือนไม่เข้าใจในคำพูดของเธอ หญิงสาวพยายามดิ้นรนผลักใสทว่าเหนื่อยเปล่าเพราะเขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

            อยากให้ปล่อยก็ตอบคำถามฉันมาก่อนสิ

            เขาบอกหากแต่นัยน์ตาของเขามันดูเจ้าชู้อย่างไรพิกล

            “ตอบอะไร

            หญิงสาวถามเสียงเบา หลบสายตาคู่นั้นมองแค่แผงอกกว้าง

            “อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้นี้ไม่ได้ยิน

            “ฉัน...

            ปลายเทียนถึงกับถอนหายใจออกมา ตอบหรือไม่มันจะต่างอะไรกันหากเขาคิดเล่นไม่ซื่อก็เท่านั้น ผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างเขามีหรือที่จะปล่อยเธอไปอย่างที่พูด เขาไม่คิดจะอายคนอื่นบ้างเลยหรือยังไงนะ ในรถคันนี้ไม่ได้มีแค่เขาและเธอเพียงสองคน หากแต่มีกล่องซึ่งเป็นคนขับอีกคน ดูเอาเถอะเขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรเอาเสียเลย

            “ไม่ตอบก็ไม่ปล่อย ดีเหมือนกันกอดเธอแบบนี้รู้สึกอุ่นดี

            “แต่ฉันอึดอัด

            เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขาเพื่อยืนยันว่าเธอรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ แต่พอตาได้สบตามันกลับไม่เป็นเช่นที่พูด ร่างบางเริ่มหวั่นไหวกับคนร้อยเล่ห์อีกครั้ง ใบหน้าคมอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงฝ่ามือ หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ เขาเคยเป็นอย่างเธอบ้างหรือเปล่านะ ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดแนบสนิทกันเช่นนี้เขาเคยรู้สึกหวั่นไหวบ้างไหมหรือแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึกเช่นนี้

            “ถ้าอึดอัดก็ตอบคำถามฉันมาสิ

            เขายังคงตีหน้านิ่ง มองใบหน้าที่เลอะไปด้วยคราบเครื่องสำอางที่ถูกน้ำฝนชะล้างหากแต่ไม่หมด แม้กระนั้นเธอก็ยังดูน่ารักไปอีกแบบเหมือนเด็กที่เล่นซนจนหน้าตามอมแมม ปรมินทร์เผลอยิ้มออกมา มือหนาเอื้อมไปเช็ดคราบพวกนั้นออกเบาๆ

            หน้ามอมยังกับลูกหมาไปคลุกขี้โคลน

            “ก็ใครล่ะที่เป็นต้นเหตุ

            ว่าพลางเบือนหน้าหนีพร้อมกับผลักเขาออกหากแต่เขาไม่ยอม

            อยู่นิ่งๆ สิ ฉันจะเช็ดให้

            ปลายเทียนรู้สึกสับสนกับเขาจริงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ก่อนหน้านี้เขายังผีเข้าอยู่เลยมาตอนนี้กลับเป็นอีกอย่างสงสัยผีบ้าตัวนั้นคงจะออกไปแล้ว

            พอหรือยัง

            “แล้วเธอคิดว่าฉันควรจะพอได้หรือยัง

            “คุณนี่ช่างยอกย้อนเสียจริง พอได้แล้วและก็ปล่อยฉันเสียที

            “ยังปล่อยไม่ได้

            “ทำไมอีกล่ะ

            “ก็เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันมาเลย จะปล่อยได้ยังไง ตอบมาก่อนสิ

            “คุณถามฉันว่าไง ฉันลืมแล้ว

            คราวนี้เธอยียวนเขาคืนบ้าง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นน้อยๆ

            “หนาวมากหรือเปล่า

            “คุณปรมินทร์คุณรู้ตัวไหมว่าคุณเป็นคนที่เข้าใจยากมาก สิ่งที่คุณทำและคิดอยู่ตอนนี้มันทำให้ฉันกลัวมากกว่าความหนาวเสียอีก ฉันรู้ว่าฉันอยู่ในฐานะลูกหนี้ไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องอะไรได้ และฉันก็ไม่เคยร้องขออะไรพวกคุณเลยแม้แต่อย่างเดียว ครอบครัวฉันเป็นหนี้คุณก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเราต้องตกเป็นทาสอยู่ใต้อาณัติของพวกคุณ ที่ฉันยอมและไม่เคยคิดที่จะสู้เลยนั้นคุณคงรู้ดีว่าเพราะอะไร ขณะนี้และเดี่ยวนี้ฉันกลายเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบหาที่พึ่งไม่ได้ และถ้าหากวันใดวันหนึ่งฉันสามารถหาทางหลุดออกไปจากวังวนของพวกคุณได้เมื่อไหร่ จำเอาไว้นะคะว่าฉันจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก

            นี่ไม่ใช่คำตอบที่เขาอยากฟังหากแต่มันคือความในใจที่แสนจะเจ็บปวดของหญิงสาวที่ถูกลากให้เข้ามาในเกมส์แห่งความโลภของเรื่องราวในอดีต เธอคือหนี้ที่เขาอยากมีไว้ครอบครอง หนี้ที่เขาได้มาด้วยความไม่เต็มใจแต่ไม่อยากจะสูญเสียมันไป แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของเธอเมื่อครู่กลับรู้สึกว่าเธอกำลังจะไกลห่างเขาออกไปทุกที ราวกับว่าร่างที่เขาโอบกอดอยู่ขณะนี้มันจะไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป

            ฉันคงปล่อยเธอไม่ได้หรอกปลายเทียน เพราะที่เธอพูดมาทั้งหมดมันไม่ใช่คำตอบที่ฉันต้องการและอยากฟัง หนี้ที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อแต่ต้องมาชดใช้แทนฉันนั้นพอเข้าใจถึงแม้ในตอนแรกฉันจะไม่พอใจเป็นอย่างมากก็เถอะ แต่ตอนนี้นาทีนี้โปรดรับรู้เอาไว้ด้วยว่าฉันไม่สามารถปล่อยเธอไปได้จริงๆ ถึงเธอจะหนีไปจนสุดล้าฟ้าเขียวฉันก็จะตามหาตัวเธอจนพบและพาเธอกลับมาอยู่ในอ้อมกอดของฉันเหมือนอย่างตอนนี้ให้ได้ ฉันสัญญา

            “คุณไม่ถามฉันบ้างหรือคะ ว่าฉันต้องการอย่างนั้นหรือเปล่า

            “ไม่จำเป็นเพราะฉันจะทำให้เธอยอมรับมันให้ได้

            “คงต้องใช้ความพยายามอย่างมาก และคงยังเอาแต่ใจเหมือนเดิม เมื่อไหร่คุณจะเปลี่ยนนิสัยนี้เสียที

            “เห็นท่าจะยาก มันอาจจะไม่ใช่นิสัยแต่คงเป็นสันดานของฉันเสียมากกว่ากระมัง สิ่งที่เธอเกลียดและไม่ชอบมันรวมอยู่ในตัวฉันทั้งหมดฉันรู้

            ฟังแล้วก็ละเหี่ยใจนี่เขาก็รู้ตัวเองด้วยหรือ แล้วทำไมเขาถึงยังทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบด้วยล่ะ ตบหัวแล้วลูบหลังมักเป็นแบบนี้เสมอ หญิงสาวหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะซบหน้าลงกับแผงอกกว้างปล่อยให้ผู้ชายหลากอารมณ์โอบกอดเธอไว้เช่นนั้น มันเป็นอ้อมแขนที่เธอก็ตอบหัวใจตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าชอบหรือเกลียดกันแน่

            คุณเป็นผู้ชายประเภทไหนกันนะ

            ปรมินทร์ก้มจูบที่ศรีษะอันเปียกชื้นของเธอ มือหนาหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดผมของเธอที่ยังเปียก การกระทำของเขามันช่างอ่อนโยนจนหัวใจดวงน้อยหวามไหว มันต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

            ทำไมก่อนหน้านี้คุณถึงได้พูดกับฉันอย่างนั้นคะ

            เธอเอ่ยถามขณะที่ยังซบหน้าอยู่กับแผงอกกว้าง

            เพราะฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงถึงจะมีโอกาสได้อยู่กับเธอสองต่อสองอย่างนี้น่ะสิ

            “ทำไมถึงอยากอยู่กับฉันสองต่อสอง แล้วนี่คุณกำลังจะพาฉันไปไหน

            “ไปหาคำตอบที่ฉันและเธอควรจะได้รู้เสียที

            “คำตอบของอะไรคะ

            หญิงสาวค่อยๆ ผละออกเงยหน้ามองสบตาเขา คำตอบของเรื่องอะไรที่เธอควรจะรู้อย่างนั้นหรือแล้วใครคือคนที่มีคำตอบสำหรับเรื่องที่เธอไม่เข้าใจเอาเสียเลย นี่เขากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

            อีกไม่นานเธอก็จะได้รู้เองนั่นแหละ ฉันและเธอไม่ได้ต่างอะไรกันหรอกปลายเทียน เราสองคนเหมือนเป็นหมากตัวหนึ่งให้ใครบางคนจับเดินเล่นไปตามเกมส์ และเกมส์นี้คงเดิมพันเยอะอยู่ไม่ใช่น้อย

            “ฉันไม่เข้าใจค่ะ ยิ่งพูดก็ยิ่งงง อธิบายให้ชัดกว่านี้หน่อยจะได้ไหมคะ คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนฉลาดตามเกมส์ใครไม่ทันหรอก

            ปรมินทร์ยิ้มให้กับคนในอ้อมแขนมองสบตาคู่นั้นของเธอด้วยความหมายลึกซึ้ง หัวใจที่เคยเย็นชาและโหดร้ายได้มลายหายไปสิ้น นาทีนี้เขาบอกกับตัวเองได้เลยว่าไม่ต้องการที่จะเสียเธอไป ผู้หญิงบอบบางและอ่อนแอคนนี้คือคนที่เขาอยากปกป้อง แล้วปราริฉัตรล่ะอีกใจหนึ่งแย้งขึ้น คนรักที่ห่างกันไปนานหล่อนเพิ่งกลับมาหาแต่ดูที่เขาทำกับหล่อนสิ อีกใจชายหนุ่มรู้สึกผิดจนไม่อยากให้อภัยตัวเอง ทว่าอีกใจก็ทิ้งคนในอ้อมแขนไม่ได้เหมือนกัน

            ยิ้มอะไรคะ หน้าฉันมันตลกนักเหรอยิ้มอยู่ได้

            “เปล่า... หน้าเธอไม่ตลกเหมือนลูกหมาคลุกขี้โคลนแล้ว

            “ทำไมต้องเปรียบฉันหมือนลูกหมาด้วย คุณไม่ชอบมันไม่ใช่เหรอคะ

            “ก็เพราะไม่ชอบและเกลียดมาก

            ปลายเทียนงงกับคำพูดของเขา คิ้วสวยขมวดเข้ากันมองสบตาคู่นั้นเพื่อขอคำอธิบาย

            ยิ่งไม่ชอบยิ่งเกลียดก็ยิ่ง...

            ชายหนุ่มหยุดไว้แค่นั้นเพราะไม่กล้าที่จะเอ่ยคำนี้ออกไป รัก เขาไม่รู้ว่ารู้สึกกับเช่นนั้นกับเธอจริงๆ หรือเปล่า หรือแค่เพราะสงสารที่เธอไม่มีใครเลยทำให้หัวใจอันแข็งกระด้างอ่อนไหว ใจที่เคยมั่นคงในรักที่มีให้กับแฟนสาวต้องมีอันแปรเปลี่ยนเมื่อเธอก้าวเข้ามาในชีวิต

            ไม่รู้สิ มันก็แค่คำเปรียบเปรยอย่าไปคิดมากเลย ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้างหายหนาวหรือยัง

            เขาเปลี่ยนเรื่องสนทนาเพราะไม่สามารถตอบคำถามที่ไม่มั่นใจได้ หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ เธอยังคงตามเขาไม่ทันอีกเช่นเคย คิดจะเปลี่ยนเรื่องก็เปลี่ยนเอาเสียดื้อๆ

            ไม่หนาวแล้วค่ะปล่อยฉันเถอะ

            “เธอรู้ไหมว่ามันเป็นคำขอที่ฉันไม่อยากให้ ฉันอยากกอดเธอไว้แบบนี้จนกว่าที่เราจะไปถึงที่หมาย

            “จุดหมายปลางทางนั้นอีกไกลไหมคะ

            “ไม่ไกลและไม่ใกล้... ปลายเทียน... กอดของฉันมันไม่ทำให้เธออุ่นได้เลยอย่างนั้นหรือถึงอยากให้ฉันปล่อย

            ปลายเทียน ประจักรพงษ์ พูดไม่ออกเพราะตอบไม่ได้ เธอไม่รู้จะตอบผู้ชายอารมณ์แปรปรวนคนนี้อย่างไรดี หนาวกายยังดีกว่าหนาวใจทว่าผู้ชายคนนี้กลับทำให้เธอหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ ต่อให้เขาไม่ดีเคยทำร้ายกับเธอสารพัดมาก่อน เจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ สิ่งไม่ดีทั้งหมดที่รวมอยู่ในตัวเขามันกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย อ้อมแขนของซาตานคือที่หลบภัยร้ายที่จะมากล้ำกลายได้ดีที่สุดในยามนี้ เธอรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ หากไม่เป็นการหลอกตัวเอง

            อุ่นค่ะ อุ่นกายแต่หนาวใจ

            “แล้วฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง

            หญิงสาวนิ่งคิดอยู่ครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นการดีหรือเปล่าที่จะพูดมันออกมาเป็นแต่ถึงกระนั้นเธอก็จำเป็นต้องตัดสินใจ และยอมรับผลที่จะได้จากเขาแต่ก็อดภาวนาในใจไม่ได้ว่า ขอให้เขาช่วยเธอด้วยเถอะ ได้โปรด

            ตอบคำถามของฉันสามข้อ

            “พอรึ

            เขาถามแบบไม่ต้องคิด พร้อมกันนั้นใบหน้าคมก็โน้มเข้าไปใกล้ใบหน้าของเธอ

            “พอค่ะ

            เธอกระซิบตอบอย่างพอใจที่คำขอของเธอได้ผล

            “งั้นก็ถามมา ฉันพร้อมจะตอบคำถามของเธอแล้ว

            “แน่ใจนะคะ

            ปรมินทร์พยักหน้าแทนคำตอบ หญิงสาวยิ้มกว้างให้กับเขาก่อนจะเริ่มคำถามแรก

            คุณกำลังจะพาฉันไปไหนไปเพื่ออะไร

            เขายิ้มที่มุมปาก ปลายเทียนเธอไม่ใช่คนโง่อย่างที่พูดเลย เขาบอกเธอในใจ และเดาออกตั้งแต่แรกแล้วว่าอย่างไรเสียเขาคงต้องบอกความจริงกับเธอก่อนถึงที่หมาย เพราะเธอต้องหาทางคาดคั้นเขาตลอดทางอย่างแน่นอน แค่คิดไม่ถึงว่าเธอจะใช้ลูกไม้นี้หลอกถามเอาความจริงแทน

            ฉันกำลังพาเธอไปหาคนที่สามารถให้คำตอบสำหรับหนี้ที่เธอต้องมาชดใช้ให้กับครอบครัวของฉันและเรื่องราวในอดีตที่เธอไม่เคยรู้ พ่อแม่ที่แท้จริงของเธอเป็นใคร มีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวของฉันยังไง

            พอได้ฟังอย่างนั้นปลายเทียนถึงกับหูผึ่ง ในใจเต้นตุบตับรู้สึกตื่นเต้นจนมือไม้สั่น นี่เธอกำลังจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้วจริงๆ น่ะหรือ

            จริงหรือคะ ทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องมาหาเรื่องกันเลย

            “ถ้าฉันไม่หาเรื่องเธอ แล้วจะพาเธอออกมาได้ยังไง ขืนเราสองคนออกมากันสองต่อสองมันย่อมเป็นเรื่องที่น่าสงสัย ฉันถึงต้องทำให้เป็นเรื่องยังไงล่ะ หนึ่งคำถามผ่านไป

            เขาบอกหากแต่เป็นการเตือนให้เธอรู้ว่าอีกสองคำถามนั้นสำคัญแค่ไหน

            คนๆ นั้นคือใครคะ

            “คุณหญิงอรทัย

            หญิงสาวตกใจกับคำตอบของเขา ใบหน้าสวยมีแววครุ่นคิด

            ทำไมถึงเป็นคุณหญิงล่ะ ท่านไม่ได้อยู่ในงานหรอกหรือคะ

            “เธอเห็นท่านอยู่ในงานหรือเปล่าล่ะ

            หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ ใช่คุณหญิงอรทัยหายตัวไปตั้งแต่เธอก้าวขึ้นเวทีไป อาจจะเป็นไปได้ที่หล่อนจะรู้เรื่องราวทุกอย่างในอดีตเป็นอย่างดี แต่ทำไมต้องเป็นหล่อน

            ฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดี ทำไมถึงเป็นคุณหญิงอรทัยทั้งที่ความจริงแล้วคุณพ่อของคุณก็น่าจะตอบคำถามเรื่องพวกนี้ได้เพราะท่านเป็นคนที่ได้กรรมสิทธิ์ทุกอย่างในพินัยกรรม

            “เชื่อฉันเถอะว่าคนที่คุมเกมส์นี้ยังไงก็ไม่ใช่พ่อของฉัน

            “ดูคุณจะมั่นใจมากเลยนะ แล้วถ้ามันไม่ใช่ล่ะ

            “ได้โปรดเชื่อฉันปลายเทียน ฉันมั่นใจว่าคุณป้าต้องมีแผนอะไรบางอย่างที่ไม่หวังดีต่อเธอ

            “ท่านจะทำอย่างนั้นไปทำไม

            “นี่แหละคือคำตอบที่ฉันต้องการจะรู้

            หญิงสาวมองสบตาคู่นั้นของเขาและเริ่มคิดหนัก ยิ่งนับวันยิ่งไม่เข้าใจพวกเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่เธอมีผลประโยชน์อะไรให้กอบโกยอย่างนั้นหรือ แล้วเขาล่ะต้องการรู้เรื่องนี้ไปเพื่ออะไรทำไมไม่ปล่อยให้เลยตามเลยในเมื่อเธอไม่ได้มีค่ามีความสำคัญสำหรับเขาอยู่แล้ว นี่มันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาเสียเวลาเพื่อเธอเลย

            สองคำถามแล้วนะปลายเทียน เหลืออีกเพียงคำถามเดียวเท่านั้น

            เขาบอกพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธออีกนิด หญิงสาวเบือนหน้าหลบก้มมองแผงอกความหวั่นไหวมันก่อตัวขึ้นมาอีกระลอก ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากหมายจะก้มหอมแก้มเนียนหากแต่หญิงสาวปฏิเสธโดยใช้สองมือดันแผงอกของเขาเอาไว้ ปรมินทร์หยุดไว้แค่นั้นเมื่อเธอไม่ยินยอมและรอฟังคำถามที่สาม จะจูบจะหอมเมื่อไหร่ก็ได้เพราะอย่างไรเสียเธอก็หนีจากอ้อมแขนของเขาไม่ได้อยู่ดี ชายหนุ่มบอกตัวเองในใจอย่างย่ามใจ

            ฉันรู้

            เธอบอกด้วยน้ำเสียงประหม่าก่อนจะถามคำถามสุดท้าย

            คำถามสุดท้าย ฉันอยากรู้ว่าที่คุณทำไปทั้งหมดนี้เพื่ออะไร ในเมื่อฉันเป็นเพียงแค่ลูกหนี้ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย ได้โปรดบอกให้ฉันรู้หน่อยเถอะมีอะไรหลายๆ อย่างในตัวคุณที่มันคลุมเครือเหลือเกิน ให้ฉันคิดเองเออเองคนเดียวฉันทำไม่ได้หรอก เพราะฉันทำไม่เป็น

            ปรมินทร์ถอนหายใจพร้อมกับดึงหญิงสาวเข้ามากอดแนบอกอีกครั้ง คำตอบมันมีอยู่แล้วในใจ เพียงแค่รอให้เธอพร้อมที่จะรับฟังแล้วเท่านั้น และเวลานี้ก็มาถึงมันคือสิ่งที่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่งตัดสินใจทำในเรื่องที่ถูกต้องสักครั้ง

            ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นคำตอบที่เธอจะพอใจหรือเปล่า แต่มันคือความในใจของฉันทั้งหมด ฉันคิดทบทวนอยู่หลายรอบแล้วกับเรื่องนี้ เธอพร้อมที่จะฟังแล้วใช่ไหม ปลายเทียน...

            “ค่ะ ไม่ว่าคำตอบนั้นจะเป็นยังไง ฉันก็พร้อมที่จะรับฟังมัน

               

        

          

จบตอนแล้วค่ะ คำผิดมาแก้ให้แล้วนะคะ 
ถ้าพระเอกจะกลับตัวกลับใจ จะให้อภับไหมคะ ขอคอมเม้นหน่อยค่ะ
หรือยังอยากให้นายปรมินทร์ทำตัวเหมือนเดิม บอกด้วยน้า...
รักนะจุ๊บๆ

 

 

 

 

 
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

1,019 ความคิดเห็น

  1. #987 V-Vupy (@NesTy_321) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 14:51
    ไรต์ค่ะ สโนว์ไวท์ มันคนเเคะทั้งเจ็ดไม่ใช่หรอค่ะ สิ่งที่พระเอกพูดถึงมันต้องเป็นซินโดเรลร่าค่ะ<3

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 เมษายน 2558 / 14:56
    #987
    0
  2. #807 P.NUS (@vnusara) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 19:43
    อ่านมาหลายตอนยังไม่ได้ คอมเม้นท์อะไรเลยค่ะ
    ชอบบุคลลิกพระเอกค่ะ อิมเมจพระเอกก็หล่อถูกใจรีดเดอร์จังค่ะ
    พระเอกแอบน่ารักค่ะ ด่าๆ อยู่ก็สามารถหื่นได้ นางเอกก็น่ารัก
    อ่านแล้วชอบค่ะ เนื้อหาน่าติดตาม
    จริงๆ ก็อยากให้พระเอกเลวแบบเดิม เพราะเขาก็แฝงความน่ารักไว้ตลอด
    ไม่ได้เลวไปหมด
    #807
    0
  3. #731 Hinamori-momo (@mori-jang) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 20:00
    ขอให้จบลงด้วยดี ขอให้พระเอกรู้ใจตัวเองค่ะ เเค่นี่ จบ.
    #731
    0
  4. #701 kati (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2556 / 23:33
    กรี๊ดดดดดดดดในที่สุดก็อ่านมาถึงตอนนี้ขอคม.ที่เดียวเลยนะคะ :)

    ::::

    จริงๆแล้วเจมส์ก็เป็นคนน่ารักนะแค่บ้างทีก็แบบจิตนิดนึงผีเข้าผีออก..

    กินยาไม่เขย่าขวดบ้างอะไรบ้าง บางทีก็ร้ายจนน่าตบบางทีก็แสนดีซะจนน่ารักน่าชัง

    มันไม่แปลกหรอกที่ปลายเทียนจะไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณชายปรมินท์!

    เพราะรัดเดอร์ก็ไม่เข้าใจ บางทีก็โมโหอะไรมาก็ไม่รู้จัดปลายเทียนซะหนัก

    แล้วก็มารู้สึกผิดที่หลัง บางที่ก็ใช้คำพูดคำจาทำร้ายจิตใจเค้าสารพัด..

    แต่สุดท้ายก็มารู้สึกสงสารเค้า.. คืออิคุณปรมินท์ดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่นะ ๕๕



    แต่หลังๆมานี้รู้สึกว่าจะ"รัก"ปลายเทียนออกนอกหน้าแล้วหล่ะ !!

    เริ่มรู้สึกว่าไม่สามารถขาดเค้าไปได้ทั้งที่ตอนแรกนั่งยันนอนยันว่ารักปาริฉัตรนักหนา

    ยังไงก็ไม่แต่งงานกับปลายแน่นอน แต่ดูเหมือนตอนนี้อะไรอะไรก็เปลี่ยนไป

    และถ้าเจมส์จะเป็นแบบนี้ได้ตลอดละก็.. วินไปเลยคุณพี่!! น่ารักที่สุด :)



    แต่ดูเหมือนคู่แข่งจะเยอะพอสมควรใครๆเห็นปลายก็หลงรักกันทั้งนั้น

    แต่คู่แข่งก็เท่านั้นแหละเพราะปลายเทียนไม่ได้สนใจจะมองใครเลยสักนิด

    ตอนนี้ก็เหลือแค่เจมส์แหละว่าจะดูแลปลายเทียนผู้น่าสงสารคนนี้ได้ดีแค่ไหน..

    ประเด็นไม่ได้อยู่แค่โรสกับแพตนะ ยังมีน้ำอีก เอ้ออวววว งานนี้ไม่ง่ายเลยยย

    ไหนจะคุณหญิงอรทัยใครจะร้ายกาจกว่ากันระหว่างคุณหญิงกับคุณมนตรี??



    รีดเดอร์ก็ขอภาวนาว่าขอให้เจมส์ดีแบบนี้ให้ได้ตลอดนะสงสารปลายไม่ไหวละ

    ชีวิตรันทดเกิ๊นนนนน TT อย่างน้องมีเจมส์ไว้อุปสรรครอบข้างก็ไม่หวั่นหล่ะ ^^

    อย่าให้เจมส์ต้องกลับไปผีเข้าผีออกแบบเดิมเลยนะ สงสารปลาย ๕๕๕

    และตอนนี้ก็จบได้ค้างมาก เจมส์บอกรักปลายไปเลยและก็ทำตัวดีๆด้วยนะ



    ส่วนเรื่องแพตก็เดียวค่อยว่ากันอีกทีรายนั้นคง.. ยากเอาการอยู่อ่ะ TT

    สุดท้ายนี้ก็เป็นกำลังใจให้นะค่ะ แลัวก็เดือนละตอนหรือสองเดือนตอนมันนานไปจริงๆนะ TT

    อยากอ่านมากเลยค่ะอาทิตย์ละตอนหรือสองอาทิตย์ตอนก็ยังดีนะคะ สู้ๆ
    #701
    0
  5. #700 คนเดินทาง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2556 / 16:42
    เอาแบบที่ไรท์เตอร์คิดก็ได้ ขอแต่ไม่หักมุมก็พอ ฮ่าๆๆ แต่เดือนละครั้งนี่นานไปนะ รอติดตามตอนต่อไปแบบขออาทิตย์ละครัั้งก็ยังดี (รู้สึกจะขอหลายข้อมากนะเนี่ย)
    #700
    0
  6. วันที่ 11 กรกฎาคม 2556 / 09:59
    ถ้าให้เจมส์ทำตัวเหมือนเดิมนี่ไม่ไหวนะเคอะไรเตอร์ โฮะๆๆๆ
    ขอให้ปลายเทียนเอาคืนทุกคนบ้างนะ
    #699
    0
  7. #698 Yul♥Sica (@xxyulsic4ev3rxx) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 15:55
    ถ้าพระเอกกลับตัวกลับใจก็ให้อภัยได้แต่แบบขอนางเอกเอ้าคืนบ้างอะไรบ้างเหอะหมั่นไส้อะ 55
    #698
    0
  8. #697 onpapa_na (@onpapa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2556 / 19:05
    เกลียดรสสุคนธ์อ่ะ ! !!!
    #697
    0
  9. #696 นานา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2556 / 10:45
    คุณหญิงต้องแบบว่าแอบรักพ่อของปลาย ส่วนพ่อของเจมส์แอบรักแม่ของปลาย แน่ๆ

    แต่ก่อนจบขอแบบให้เจมส์กระอักเลือด ตรอมใจ ทุกข์ทรมาณฝุดๆ เลย แบบไม่ให้เห็นหน้าลูกแล้วทุรนทุราย แดดิ้น
    #696
    0
  10. #695 CuPid_Z-z (@Cupid-Z_z) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2556 / 03:27
    ขอตอนจบแบบเอาคืนนายเจมส์เจ็บๆแสบๆหน่อยนะคะ สงสารหนูปลาย มากมายยย
    #695
    0
  11. #694 mook (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 21:31
    อ่านไปมันแบบว่า ออกแนวเศร้าๆนะคะ แต่แบบว่า.... >< บิดอ้ะ เขินตัวเป็นเกลียวละ รอนะคะ
    #694
    0
  12. #693 Iread (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 20:29
    รออ่านค่า
    #693
    0
  13. #692 ViVi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 18:24
    รอต่อค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #692
    0
  14. วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 18:18
    ถ้าตาเจมส์กลับตัวกลับใจก็คงจะให้อภัย แต่ก่อนให้อภัยให้ปลายเอาาคืนบ้างได้ไหม สงสารอ่ะ โดนกระทำตลอด 
    #691
    0
  15. #690 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 14:07
    คุณหญิงต้องมีปมอะไรในใจแน่ๆ
    #690
    0
  16. #689 dreamer_ (@gongchannie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 14:07
    Up!!!!!! ♥♥♥♥
    #689
    0
  17. #688 iam_mymind (@iammymind) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 12:16
    รอลุ้น ^____^
    #688
    0
  18. #683 mook (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 20:25
    อัพอีกๆๆๆๆ
    #683
    0
  19. #682 Iread (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 18:28
    ไม่ต้องหาเรื่องออกมาด้วยกันสองคน ใครๆ ก็สงสัยอยู่ดี
    #682
    0
  20. #681 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 13:31
    ใครจะเป็นคนเฉลยน้า
    #681
    0
  21. #680 Yul♥Sica (@xxyulsic4ev3rxx) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2556 / 16:38
    ยังงงกับพระเอก เฮ้อ 55
    #680
    0
  22. #678 เสร่อเทพหล่อ (@lovebour) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 23:01
    โอ๊ พระเอกนิสัย เหมือนผมเลย ใครชอบผุ้ชายแนวนี้ ผม เลยอายุ๑๘โทร๐๘๓๓๕๑๐๑๔๗
    #678
    0
  23. #677 Iread (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 21:06
    รออ่านค่า
    #677
    0
  24. วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 19:07
    สงสัยผีจะออกแล้ว  เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ถ้าเป็นเราคงทำตัวไม่ถูก

    #676
    0
  25. #675 mook (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 18:59
    เจมส์ แล้วคุณจะเอายังไงกะแพตเนี่ยยยยยย จับปลาสองมือเลยนะ เขินแทนนางเอก ><

    ต่ออีกนะคะ
    #675
    0