คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Short Fic] Ikanaide (Shinosuke x Kazama)

โดย ninoon=]

(ShortFic) :: ถ้าเกิดว่าเพื่อนตัววุ่นอย่าง 'ชินโนะสึเกะ' (?) ที่คอยวนเวียนเขารอบตัวเขา 'คาซาม่า' อยู่เสมอ ตอนนี้กำลังจะห่างกันไกลออกไป..ความรู้สึกที่ลึกในใจจะชัดเจนขึ้นมั้ยนะ (?)

ยอดวิวรวม

794

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


794

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 เม.ย. 59 / 17:08 น.
นิยาย [Short Fic] Ikanaide (Shinosuke x Kazama) [Short Fic] Ikanaide (Shinosuke x Kazama) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




[ShortFic shinchan] : いかないで  (Ikanaide)

Pairing : Shinosuke  Kazama



สวัสดีค่า ทั้งนักอ่านที่รู้จักหรือเพิ่งเข้ามาอ่านทุกคน >v<

กลับมาแย้ววว !  คิดถึงบรรยากาศตอนอัพฟิคจัง ฮาา

(แต่ห้ามทวงฟิคที่ยังไม่ได้อัพนะคะ เคยพูดเหตุผลไปแล้วนะคะ...

ว่าพอดีแต่งฟิคแค่ยามว่างค่ะ มีความติ่งมากก็แต่งไปเรื่อย---.. ; v ;)


กลับเปิดฟิคสั้นค่ะ แฮ่ๆ จริงๆชอบดูชินจังมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ การ์ตูนในดวงใจตอนเด็กเลย

ชอบชินจังมากกก (เกรียนแบบเต็มพิกัดมาก---) แต่เคมีคู่นี้เพิ่งมาสัมผัสเมื่อได้กลับมาดูอีกครั้ง----

เรื่องนี้เราเขียนอิงส่วนหลักมาจากภาค Movie ของชินจัง ภาค ผจญภัยต่างแดนกับสงครามกระบองเพชรยักษ์ ค่ะ

ภาคมูฟวี่ภาคนี้เน้นสนุกแต่ยังกินใจอยู่เหมือนเดิมค่ะ...ภาคนี้เน้นเรื่องกลุ่มเพื่อนของชินจัง

(ซึ่งคู่นี้มันชัดเจนขึ้นเหลือเกิน โอ้ยยยย----- //ใจเย็นๆร่มๆนะตัวฉัน...)

ยอมรับเลยว่าเราไม่ได้แต่งฟิคมา 2-3 ปี ได้แล้วค่ะ หากภาษาแปลกๆก็ต้องขออภัยนะคะ //พราก...

เห็นว่าฟิคชินจังน้อยมากๆด้วย..เลยลองแต่งดูค่ะ 

ถ้าดูมูฟวี่ภาคนี้มาก่อนก็จะเพิ่มความอินขึ้นระดับนึงค่ะ ฮาา 


ยังไงก็ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ <3

••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••




t
b

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 เม.ย. 59 / 17:08




Nohara Shinosuke * Kasama Tooru


(1) 

いかない

..อย่าไปเลยนะ..

(Ikanaide)


                “ชินจัง เค้าต้องย้ายไปจากคาซึคาเบะแล้วล่ะ..

                “เอ๋ !!”

                “ไปอยู่แมคโกซิ!”

                “ไปแมคซิโกต่างหากไม่ใช่เหรอจ้ะ ?”  คุณครูโยชินาง่า คุณครูประจำชั้นห้องทานตะวันแก้ต่างให้คำพูดของเด็กชายคิ้วหนา เจ้าเด็กคนนี้มักพูดติดตลกอยู่ทุกสถานการณ์ ทุกๆครั้งทุกคนจะมีสีหน้าไม่โกรธก็โวยวายใส่เจ้าตัวหรือไม่ก็ทำหน้าเอือมๆตามปกติ แต่วันนี้กลับเปลี่ยนไป..สีหน้าของทุกคนต่างเศร้าหมองราวกับจะร้องไห้ได้ตลอดเวลา ต่างรุมล้อมเด็กชายชินโนะซึเกะ เอาแต่แย่งกันถามคำถามต่างๆนาๆ ทั้งๆที่น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาทีละน้อย


                เว้นแต่เด็กชายผมสีน้ำเงินที่ถือตัวอยู่ตลอดเวลา เมื่อได้ยินสถานการณ์ในตอนนี้ก็ได้แต่ยืนนิ่งและทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนสั่น มือยังกำกระดาษที่ออกแบบเข็มกลัดของกลุ่มหน่วยคาซึคาเบะที่หวังว่าจะให้เพื่อนกลุ่มของเขาแล้วได้อยู่ด้วยกันต่อไปเรื่อยๆ


                แต่จะทำแบบนั้นต่อได้อย่างไร...ก็ในเมื่อเจ้าตัวที่ต้องการมอบให้กำลังจะจากเมืองนี้ไปแล้ว


                “จะไปได้ยังไงกัน มันไกลมากเลยนะ..

                “แหม โทรุจังล่ะก็ อิจฉาเค้าที่ได้ไปแมคซิโก ที่ได้เจอกับสาวๆเยอะแยะเลยละสิท่า” เจ้าคิ้วหนาได้ยินคำพูดของคนตัวเล็กก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาหยอกล้อเล่นเหมือนอย่างเคยๆ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น คนตัวเล็กตอนนี้กำลังฟิวส์ขาดสุดๆทั้งโกรธ โมโหและโศกเศร้า ความรู้สึกนั้นผสมปนเปอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


                “คะ..คนอย่างนายมัน..คนอย่างนายมัน..

                “…”

                “จะไปอยู่แมคซิโกหรือว่าไปอยู่ไหนก็เชิญเลย คนอย่างนายไม่อยู่ได้ก็ดี !!”

••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••


                    จะไม่มาส่งจริงๆงั้นเหรอ…


                สายตาของเจ้าของใบหน้าคิ้วหนาทอดมองหน้าต่างรถไฟอย่างเหม่อลอย ตั้งแต่เก็บของเตรียมเดินทางทุกคนในเมืองคาซึคาเบะต่างก็แวะมาร่ำลาบ้านโนะฮาร่า ไม่ว่าจะเป็นญาติ เพื่อนบ้าน รวมถึงคุณครูที่โรงเรียนอนุบาลฟุตาบะและเพื่อนๆของชินโนะสึเกะ..


             สายตากวาดไปเรื่อย..แต่ไร้วี่แววเงาของ คาซาม่า โทรุ

เขาไม่ได้แวะมาบ้านโนะฮาร่าเพื่อร่ำลาเขาเลยแม้แต่น้อย


เขาพยายามถามเพื่อนๆของเขาแล้วว่าคาซาม่านั้นไม่ได้มาด้วยเหรอ (?) เพื่อนๆต่างพากันส่ายหน้า แล้วก็เป็นเนเน่จังที่เป็นคนให้คำตอบแก่เขาว่า ไปชวนมาแล้วน่ะ แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะมารึเปล่านะ ได้ยินเช่นนั้นแล้วเด็กชายคิ้วหนาก็คอตกลงเล็กน้อย เพื่อนๆของเขาเห็นดังนั้นจึงมอบของขวัญก่อนลาจากนั่นก็คือ เข็มกลัดกลุ่มหน่วยคาซึคาเบะ’ ที่เพื่อนในกลุ่มต่างช่วยกันทำขึ้นมอบให้แก่เขา นั่นทำให้เขารู้สึกดีเล็กน้อยว่า ถึงแม้อนาคตนั้นเขาจะต้องลาจากไปไกลเพียงแค่ไหน เขาก็ยังคงมีเพื่อนที่ดีอย่างพวกเขาคอยเคียงข้างอยู่เสมอ..


กลับมาย้อนความคิดตรงจุดประเด็นเดิม...นี่เขาพูดหยอกล้อกับคาซาม่าแรงเกินไปรึเปล่านะ (?) ถึงได้รุนแรงจนถึงขนาดไม่ยอมมาส่งเขาที่กำลังจะจากไปที่ๆห่างไกลเมืองคาซึคาเบะ ไม่รู้จะได้เจอกันเมื่อไหร่เลยนะ...พอคิดแบบนี้แล้ว พอได้เห็นหน้ากันทุกวันอยู่ๆจะไม่เห็นหน้ากันแล้ว บริเวณที่อกด้านซ้ายก็วูบหล่นอย่างประหลาดราวกับว่าคิดถึงคนที่เขากำลังโหยหาอยู่ ณ ตอนนี้...


                ชินโนะสึเกะ ชินโนะสึเกะ !”


          “คะ..คาซาม่าคุง ! พ่อครับ ช่วยเปิดหน้าต่างให้ผมที !”

                ดวงตาของเจ้าคิ้วหนาเปิดกว้างและตกใจเมื่อเห็นคาซาม่ากำลังวิ่งตามขบวนรถไฟที่เขากำลังนั่งอยู่ คนเป็นพ่อเมื่อได้เห็นและได้ยินดังนั้นจึงรีบเปิดกระจกด้านข้างที่นั่งของตนให้ลูกชายทันที เมื่อเด็กชายคิ้วหนาได้เห็นชัดเจนว่าคาซาม่ามาส่งเขาก็อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน เมื่อเจอหน้าก็ไม่อาจสรรหาคำพูดใดๆ ได้แต่ร้องไห้และเรียกชื่อของคนที่กำลังวิ่งตามมาอยู่ซ้ำๆ  


                เท้าน้อยๆของอีกฝ่ายวิ่งตามขบวนรถไฟของเด็กชายคิ้วหนาพร้อมตะโกนอย่างสุดกำลังหวังว่าเขาจะได้ยินคนที่กำลังวิ่งไล่ตามอยู่ทั้งน้ำตา ในใจเขาอยากจะร้องตะโกนไปเหลือเกินว่า 'อย่าไปเลยนะ...'

               แต่คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเมื่อตอนนี้ขบวนรถไฟกำลังออกตัวอย่างสุดกำลังแล้ว


                ชินโนะสึเกะ หน่วยคาสึคาเบะ สู้เขาา !”

          “คาซาม่าคุง !!”  สิ้นประโยคสุดท้ายร่างบางก็ล้มลงพื้นอย่างจัง แต่ยังพอมีแรงอยู่บ้างจึงคว้าเข็มกลัดแล้วค่อยหยัดยืนขึ้นทีละน้อยก่อนที่จะชูขึ้นสูงราวกับว่าเป็นสิ่งเชื่อมต่อกันและกัน...


                                จะกี่วัน..จะกี่เดือน..หรือกี่ปี..

                                ฉันก็จะรอนายอยู่ที่เดิม...

                                ทุกสิ่งอย่างจะไม่เปลี่ยนไป..

                                เพราะงั้น...ช่วยกลับมาหาคนที่รอนายอยู่ตรงนี้ทีนะ...


                มือเล็กล้วงกระเป๋าหยิบกระดาษใบหนึ่งขึ้นมา เป็นกระดาษที่กลุ่มเพื่อนๆของเขาช่วยกันออกแบบเข็มกลัดกลุ่มหน่วยคาซึคาเบะขึ้น ทั้งเนเน่ โบจัง มาซาโอะ ความรู้สึกและความตั้งใจที่ตั้งกลุ่มนี้ขึ้นมาในใจลึกๆก็เพราะอยากจะให้เป็นสิ่งยืนยันว่า ไม่ว่าจะเวลานานเท่าใดพวกเราจะยังคงเป็นเพื่อนกัน ตลอดไป’ เท่านั้น...


                “เจ้าบ้า..รีบกลับมานะ..

                ในหัวใจของเด็กชายผมสีน้ำเงินกำลังเศร้าหมอง...ถ้ากับเพื่อนๆในกลุ่มทุกคนคงพูดได้อย่างเต็มปากว่ายังคงอยากรักษาคำว่าเพื่อนตลอดไป


                แต่กับเด็กชายที่ชื่อ โนะฮาระ ชินโนะสึเกะ’ ล่ะ (?)

                จริงๆแล้วในหัวใจของเขานั้นต้องการที่จะคงความสัมพันธ์แบบนั้นอยู่หรือไม่ (?)

                หรือแท้จริงแล้ว...ตัวแทนความรู้สึกของหัวใจนี้

                กำลังเรียกร้องสิ่งที่มากกว่าคำนั้น...

 

                ฮึก...อะ..อย่าไปเลยนะ..พูดไม่ทันแล้วสินะ..ฮือ...



••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••♦••••


(2)

ただい

กลับมาแล้ว..นะครับ


                นานเท่าไหร่แล้วนะ...ที่รอบข้างเงียบสงบขนาดนี้

                เงียบสงบจนน่าใจหาย...


วันนี้หมดคลาสแล้ว เลิกเรียนได้ค่ะ

“Thank you, Teacher see you again next week

(ขอบคุณค่ะ/ครับ,คุณครู พบกันอีกครั้งอาทิตย์หน้าค่ะ/ครับ)


                วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คาซาม่ามาเรียนพิเศษโดยที่ความรู้ไม่ได้เข้าหัวเสียเท่าไหร่ สัมผัสของตา หู และมือเล็กยังคงจดบันทึกความรู้ลงบนสมุดเลคเชอร์แต่ความคิดนั้นกลับล่องลอยไปเรื่อย เขาถอนหายใจกับตัวเองก่อนที่จะลงมือเก็บสมุดเลคเชอร์และเครื่องเขียนลงกระเป๋าก่อนที่จะเดินออกจากห้องเรียน


                ปกติก่อนที่จะเข้าเรียนพิเศษ ชินโนะสึเกะจะต้องคอยมาแวะเวียนไม่มาแกล้งก็มาหยอกล้อ แต่งตัวประหลาดๆเพื่อมาหาเรื่องกวนประสาทเขาไม่เว้นวัน นับตั้งแต่ที่เจ้านั่นย้ายไปแมคซิโก ชีวิตเขาก็ดูเรียบง่ายขึ้นเยอะ...ก็นี่ไม่ใช่เหรอ สิ่งที่เขาต้องการมาตลอด แต่แล้วพอเจ้านั่นหายไป สมองพาลแล่นคิดแต่เรื่องของเขาจนวุ่นวาย ภายในหัวใจของเขาก็กลับเรียกหาวันเวลาเก่าๆ ไม่เข้าใจเลยว่าตัวเขาจริงๆนั้นต้องการสิ่งใดกันแน่...


                ชินโนะสึเกะ...


                ร่างเล็กกลั้นน้ำตาก่อนที่จะก้าวเดินกลับบ้านแต่แล้วหยาดฝนใสก็ค่อยๆตกลงมาทีละน้อยจนกลายเป็นหนักขึ้น...จะไม่เป็นเรื่องยากเลย หากเด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินนั้นไม่ลืมหยิบร่มที่วางข้างล็อคเกอร์มาด้วย...


                หวาา แย่ล่ะ อย่างนี้เลคเชอร์ฉันก็เปียกหมดน่ะสิ ร่มล่ะร่ม โธ่เอ้ย !” เมื่อรู้ตัวก็รีบวิ่งกลับไปยังที่ที่เคยเดินผ่านมา เนื้อตัวเปียกปอนไปทั้งร่างกาย แต่ร่างเล็กก็ยังคงวิ่งกลับมาถึงสถานที่เรียนพิเศษ เสียงหายใจระรวยระรินเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยจากการวิ่งฝ่าหยาดฝนก่อนที่จะค่อยๆเดินไปหยิบร่มของเขา แต่แล้วสายตาของเขาก็ได้สะดุดพบกับอะไรบางอย่างสอดอยู่ที่ล็อคเกอร์ของเขา..

                เด็กชายผมสีน้ำเงินแปลกใจเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบสิ่งแปลกปลอมนั้นขึ้น มันเป็นกระดาษปกติแต่หากมองดีๆแล้ว นั่นเป็นจดหมายเสียมากกว่า..ซึ่งลายมือจ่าหน้าซอง เมื่อมองลายมือนั้นเขาก็รับรู้ได้ทันทีเลยว่าเจ้าของจดหมายฉบับนี้เป็นของใคร..ฝ่ามือเล็กค่อยๆพลิกจดหมายกลับก็พบกับรูปวาดและลายมืออันคุ้นตา..

 

                ถึง คาซาม่าคุง..

                ถึงเกิดเรื่องมากมายแต่ฉันก็สบายดีนะ ..’

                “เกิดเรื่องอะไรขึ้นละ อ๊ะ...” เด็กชายผมสีน้ำเงินได้อ่านประโยคแรกก็ถึงกับอมยิ้มทีละน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เจ้านั่นถึงอยู่ที่อื่นแต่ก็ยังคงสบายดีสินะ เจ้าตัวอ่านพร้อมกับไล้ปลายนิ้วไปตามจดหมาย เจ้านั่นวาดรูปอีกแล้วแฮะ รู้สึกว่าจะเป็นสภาพแวดล้อมของที่แมคซิโกที่อาศัยอยู่สินะ สายตาของเด็กชายผมสีน้ำเงินได้สะดุดตากับข้อความทิ้งท้ายในจดหมาย ภายในดวงตาที่เขาพยายามอดกลั้นไว้ บัดนี้กลับพรั่งพรูออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน


                สุดท้ายนี้ที่นี่ไม่มีต้นกระบองเพชรอีกต่อไป พ่อของฉันก็จะย้ายกลับไปที่คาซึคาเบะเหมือนเดิมแล้ว

                จะกลับมาเร็วๆนี้...คงจะเกิดเรื่องวุ่นวายอีกแล้วสินะ” เมื่อได้อ่านจนจบเด็กชายผมสีน้ำเงินก็ได้แต่กอดจดหมายฉบับนั้นราวกับเป็นสิ่งสำคัญ ณ ตอนนี้เขาทำได้แต่เพียงร้องไห้ แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปเพราะเขาไม่ได้กำลังโกรธหรือกำลังโศกเศร้า 



                แต่เขากำลังร้องไห้ด้วยความยินดี...


                ดีใจเหลือเกิน...จะได้พบหน้ากันแล้วนะ...

                ...โนะฮาร่า ชินโนะสึเกะ...

 

                ยังขี้แยเหมือนเดิมเลยนะ คาซาม่าคุง..


                “ชะ...ชินโนะสึเกะ! นาย !” คนในความคิดของเขาตอนนี้กำลังยืนมองด้วยสายตาทะเล้นและยิ้มแย้ม ร่างเล็กเมื่อเห็นแบบนั้นก็รีบปาดน้ำตาอย่างลวกๆ เด็กชายคิ้วหนาเดินเข้ามาใกล้เขาก่อนที่จะเช็ดน้ำตาแล้วลูบหัวคนตรงหน้าอย่างสนุกสนาน   

   

                          โถๆ คิดถึงฉันจนร้องไห้เลยสินะ มามะ ให้ฉันกอดก็ได้นะ

                “บะ..บ้ารึเปล่า ! ใครจะไปคิดถึงคนอย่างนายกัน ทุกวันนี้ฉันก็สุขสบายดีน่า !”

                “จริงเร้อ ที่กอดจดหมายของฉันอยู่นี่ ไม่ได้หมายถึงคิดถึงมากๆหรอกเหรอ ?

                “อึก...” เด็กชายร่างเล็กผมสีน้ำเงินได้แต่เบือนหน้าหนีอย่างไม่ตั้งใจ แต่เจ้าคิ้วหนาก็ไม่ได้ยี่หระอะไรแม้แต่น้อย เขายังคงอมยิ้มทำหน้าตาทะเล้นใส่คนตรงหน้า ก็ใบหน้าของเจ้าตัวยิ่งทำตัวถือดีมากขึ้นสักเพียงใด ใบหน้านั้นก็ยิ่งเพิ่มความน่ารักมากขึ้นอีกทวีคูณ ให้ตายสิ..นี่เขาคงจะแพ้ทางคนๆนี้เสียแล้วจริงๆ


                คาซาม่าคุง..

          เจ้าคิ้วหนาเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าก่อนที่จะยิ้มด้วยใบหน้าอ่อนโยนลง

 

“…ただい

..กลับมาแล้วนะครับ

りなさい…

อืม..กลับมาแล้วงั้นเหรอ..


                                สายตาทั้งคู่ต่างประสานกันก่อนที่จะค่อยๆยิ้มแล้วจับมือกันค่อยๆเดินกลับบ้าน หยาดฝนด้านนอกค่อยๆหยุดจนมองเห็นแสงแดดที่กระทบกับพื้นดิน เขาว่ากันว่าหากฟ้าหลังฝนนั้น..มักจะมีเรื่องที่ดีเกิดขึ้นอยู่เสมอ..

 

เพราะเมื่อฝนที่กระหน่ำลงมายังพื้นดิน...

เมื่อหยุดลงแล้วก็จะพบกับแสงแดดและสายรุ้งที่งดงาม

ที่สามารถมองเห็นได้แค่ยามหลังฝนตก...

 

ซึ่งก็เหมือนกับเรื่องราวของผมและเขา...

ที่กำลังจะก้าวต่อไปในวันข้างหน้า...

ความสัมพันธ์ที่ไม่แน่ชัดของผมและเขา...

ตอนนี้อาจจะยังคงไม่สามารถตอบได้...

 

แต่อนาคต...อาจมีผลลัพธ์ที่ต้องการให้เราค้นหาอยู่...


••••♦••••♦••••♦••••♦••END••♦••••♦••••♦••••♦••••

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ninoon=] จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 19:37

    มันอยู่ในเดอะมูฟวี่ใช่ม่ะ

    #2
    0
  2. วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:40
    ฟินนน อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่งดีมากรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆเลย >___<
    #1
    0