คัดลอกลิงก์เเล้ว

OS: It's wrong - JunDong -

โดย kattungen

ถ้าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาคือความผิดพลาด...

ยอดวิวรวม

1,094

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,094

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ธ.ค. 58 / 04:33 น.
นิยาย OS: It's wrong - JunDong - OS: It's wrong - JunDong - | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



*OS โคตรชั่ววูบ* 18+ ในความหมายของเราไม่ใช่เรทฟิคนะคะ แต่คือการกระทำตัวละคร OS เรื่องนี้เป็นเพลงสิ่งที่เราจินตนาการการขึ้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับศิลปิน หากไม่พอใจกรุณามาลงที่เรานะคะ น้อมรับคำด่าㅠㅠ

อย่าแบนเรานะเด็กดีㅠㅠ
CR.SHL

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ธ.ค. 58 / 04:33


                                                                            
                                                                             



*สำหรับคนที่อ่านในแอพแล้วไม่ขึ้นเนื้อหา แนะนำให้อ่านในเบราว์เซอร์นะคะ เราอัพฟิคนานแล้วแต่พึ่งเห็นว่ามันอ่านในแอพไม่ขึ้นㅠㅠ


มีผู้คนมากมายกล่าวว่าความผิดพลาดบางอย่างอาจจะเปลี่ยนชีวิตของคุณไปตลอดกาล 

 

 

และความผิดพลาดของผมคือการได้พบกับเขาคนนั้น… 

 

 

เราเจอกันตอนเปิดเทอมฤดูร้อน 

 

 

ในขณะที่ผมกำลังขึ้นเกรด12 

 

 

ผมเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นทั่วไปที่ใช้ชีวิตวันๆไปอย่างเรื่อยเปื่อย ไม่มีสาระ ไม่ได้ตั้งใจเรียนอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับสอบได้อันดับต้นๆของชั้นนั้นจึงทำให้ครอบครัวปล่อย 

 

 

 

ผมถูกเลี้ยงดูมาแบบการให้คิดเอง ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ถูกสอนมาว่าชีวิตวัยรุ่นมีครั้งเดียวใช้ให้คุ้มค่า แต่ควรใช้อย่างมีสติ 

 

 

 

ผมมีสติทุกครั้งไม่ว่าจะทำอะไร 

 

 

แม้จะเกเรขนาดไหนก็ตาม…

 

 

แต่เมื่อพบกับผู้ชายคนนั้น เขาทำให้ผมไม่มีแม้แต่คำว่าสติ 

 

 

เรารู้จักกันจากเพื่อนของเพื่อน

 

 

เขาเข้าหาผมด้วยเหตุผลเดียวกับที่ผมเข้าหาเขา 

 

 

ครอบครัวของเราทั้งคู่ต่างมีหน้ามีตาในสังคม

 

 

เขาเป็นคนรูปร่างสูงโปร่ง ต่างจากผมที่ดูเหมือนจะตัวเล็กไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน 

 

 

เขามีใบหน้าที่เรียวยาวควบคู่กับดวงตาที่แสนดุดัน ผมกับมีใบหน้าที่ไม่ดูหล่อซะทีเดียวแต่กับมีความน่ารักจิ้มลิ้มซ่อนอยู่ 

 

 

ครั้งแรกที่เจอกันมันดูเคอะเขิน ผมพยายามชวนเขาแต่ร่างสูงกลับเงียบและแสดงสีหน้าเรียบเฉย 

 

 

ผมมารู้ทีหลังว่านั้นเพียงเพราะเขากำลังเขินต่างหาก 

 

 

เขาชื่อว่าจุนฮเว…

 

 

เราเริ่มสนิทกันขึ้นทีละนิด จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน และจากเดือนเป็นปี 

 

 

ความสัมพันธ์ของเราดีขึ้นจนผมเริ่มรู้สึกว่าความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

 

 

ผมรู้จักเขาพอๆกับที่เขารู้จักผม 

 

 

จากเพื่อนถูกเปลี่ยนสถานะเป็นคนรัก 

 

 

ตอนนั้นผมตกใจมากที่เขากล้าเอ่ยขอเลื่อนความสัมพันธ์ระหว่างเราสองต่อหน้าผู้คนมากมาย 

 

 

"ดงฮยอกอ่า เป็นแฟนกันไหม" เสียงนุ่มทุ้มของเพื่อนสนิทอย่างจุนฮเวที่นั่งชั้นเข่าพร้อมยื่นช่อดอกไม้สีสวยนั้นมาเรียกความตกใจจากดงฮยอกได้ดี 

 

 

ผู้คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงเชียร์ เสียงเหล่านั้นมันถูกประดังเข้ามาในหัวของผมจนมันอื้ออึงไปเสียหมด 

 

จนเมื่อรู้ตัวเองทีผมก็พยักหน้าตอบเขาพร้อมกับความร้อนของแก้มที่พุ่งขึ้นตามระดับการเต้นของหัวใจ 

 

ผมถูกจุนฮเวพุ่งตัวเข้ามากอด เขาพร่ำบอกผมว่าขอบคุณและจะดูแลผมอย่างดี กระซิบคำว่ารักเบาๆที่ข้างหูของผมก่อนจะโน้มลงมาเพื่อให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน 

 

จุนฮเวจูบผมเพียงแผ่วเบา ไม่มีการลุกล้ำแต่กับรับรู้ได้ถึงความรู้สึก 

 

 

 

หลังจากนั้นเราก็กลายเป็นคู่รักที่มีแต่ผู้คนอิจฉา 

 

จุนฮเวดูแลผมดีมาก เสมอต้นเสมอปลายเหมือนที่เขาสัญญาไว้ 

 

 

เราคบกันจากเดือนเป็นปี 

 

 

และในวันจบการศึกษา ผมจึงเลือกที่มอบสิ่งสำคัญให้กับเขา

 

 

เพราะผมรู้ว่าผมสามารถฝากชีวิตไว้กับผู้ชายคนนี้ได้ 

 

คนที่ผมรักสุดหัวใจ

 

 

หลังจากปาร์ตี้จากลากับเพื่อนๆ ผมถูกมอมเหล้าจากรุ่นพี่คนสนิท 

 

 

และนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของความผิดพลาด 

 

 

แผ่นหลังของผมถูกดันจนชิดกับฝาผนัง ความเย็นของมันทำให้แผ่นหลังที่ไร้เสื้อผ้าอาภรขนลุกขึ้นได้ไม่ยาก 

 

 

จุนฮเวบดจูบมาที่ผมอยากเร้าร้อน เขาส่งลิ้มมาหยอกล้อกับผมอย่างคุ้นชิน 

 

ไล่มาตั้งแต่ฟันซีกเล็กและหยอกล้อกับลิ้นของผม ลิ้นของเราดูดดุนกันจนมีใสไหลลงมาที่มุมปากของผม 

 

เขาเช็ดมันอย่างไม่นึกรังเกียจ 

 

 

ลิ้นร้อนของจุนฮเวไล่ลงมาจากมุมปากของผมลงไปที่ลำคอ เขาดูดมันจนเป็นรอยแดง จนทำให้ผมส่งเสียงออกไปด้วยความเขินอาย 

 

 

จนเมื่อความเขาไล่ลงมาที่แผ่นอกของผม ลิ้นร้อนของจุนฮเวหยอกล้อกับเม็ดทับทิมสีชมพูของผม ความเสียวซ่านไปทั้งตัวจนเผลอส่งเสียงน่าอายออกไป 

 

 

"อะ…อื้อ จุนฮเว" 

 

 

เขาหยอกล้อกับมันจนพอใจ ก่อนจะไล่ต่ำลงมาจนเกือบถึงขอบกางเกง 

 

 

"อยากให้เราหยุดไหมตัวเล็ก" จุนฮเวเอ่ยทั้งๆที่ยังไม่ละไปจากแผ่นอกของผม 

 

 

"เพราะถ้าตัวเล็กอยากหยุด จุนเน่ก็จะยอม…"

 

ความเงียบทำให้การกระทำของเขาหยุดลงเช่นกัน 

 

 

"อือ…ต่อเถอะจุนเน่" 

 

เพราะผมตัดสินใจแล้ว ผมอยากฝากชีวิตไว้กับเขา

 

หลังจากนั้นจุนฮเวก็ป้อนความสุขสมให้กับผม ถึงแม้มันจะเจ็บแต่เขากับอ่อนโยนกับผมอย่างน่าประหลาดใจ 

 

 

เราพร่ำบอกรักกัน จุนฮเวคอยปลอบประโลมผมทุกครั้งที่รู้สึกเกร็ง 

 

 

เขาซับน้ำตาบนใบหน้าของผมยามเมื่อเขาสอดแทรกเนื้อเอ็นอุ่นเข้ามาที่ส่วนหลังของผม ความเจ็บที่ทำเอานิ่วหน้าและน้ำตาซึมได้ 

 

 

จุนฮเวปลอบประโลมผมด้วยความใจเย็น ไม่ได้รีบร้อนอย่างอารมณ์ที่พุ่งสูง

 

 

เมื่อกิจกรรมรักนะหว่างเราสองจบลง 

 

 

เขากระซิบคำว่ารักที่ข้างๆหูของผม คำว่ารักที่ดูอบอุ่นนั้นเรียกความร้อนบนแก้มของดงฮยอกได้ดี 

 

 

ร่างเล็กกระชับกอดของคนข้างกายก่อนที่จะหลับไหลไปด้วยความเหนื่อยล้า 

 

 

และเมื่อมันมีครั้งก็ย่อมตามด้วยครั้งต่อๆไป

 

 

เราทั้งสองต่างป้องกันอย่างดี 

 

จุนฮเวมักส่วมถุงยางและมักจะแตกนอกเสมอเหมือนกับผมที่มักจะกินยาคุมกำเนิดตลอดเวลา 

 

 

 

แต่เมื่อมันถึงคราวที่พลาดขึ้นมา 

 

 

 

ดงฮยอกท้อง…

 

 

 

มันเหมือนกับสวรรค์กลั้นแกล้ง เพราะราวกับตลกร้าย เราทั้งคู่เป็นเพียงแค่เด็กอายุ 18 ปีที่กำลังรอการเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย 

 

ถ้าครอบครัวของทั้งสองฝ่ายทราบ ท่านคงเหมือนหัวใจแตกสลาย 

 

 

มันทำให้ดงฮยอกทั้งมีความสุขและเป็นกังวล 

 

 

ผมคงเป็นเหมือนลูกที่เลวจนไม่หน้าให้อภัย 

 

 

ถ้าผมบอกเรื่องนี้กับครอบครัว ท่านจะรับได้ไหม

 

 

นั้นคือสิ่งที่หลอกหลอนดงฮยอกอยู่ตลอด 

 

 

และคนที่อยากจะให้รับรู้เรื่องราวตลกร้ายนี้นั้นก็คือผู้ชายคนที่อยากจะฝากชีวิตไว้ 

 

 

 

"จุนฮเว…ฮึก…เราท้อง" ราวกับพระเจ้ากลั่นแกล้งเขา จุนฮเวกลับเงียบไปหลังจากที่ผมเอ่ยคำนั้น 

 

 

ใบหน้าเรียบเฉยของเขาไม่สามารถทำให้ผมสามารถเดาความรู้สึกของเขาได้เลย

 

 

"ฮึก…ฮือ…อย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม เราใจไม่ดีเลยนะ" 

 

ได้โปรด… 

 

 

น้ำตาที่ไหลรินบนใบหน้าเป็นเครื่องยืนยันความเจ็บปวด ร่างบางร้องไห้จนตัวโยน 

 

ราวกับทุกอย่างดับสลาย 

 

 

ความรู้สึกทุกอย่างมันถาถมเข้ามาจนทำให้ดงฮยอกทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง ยกมือเรียวสวยขึ้นมาปิดบังใบหน้า ซ่อนความรู้สึกอ่อนแอของตัวเอง 

 

 

ดงฮยอกเคยคิดว่าผู้ชายตรงหน้าจะเป็นคนที่เขารักมากที่สุดและสามารถฝากชีวิตไว้ได้

 

 

แต่เขากับรู้แล้วว่าตัวเองอาจจะคิดผิด…

 

 

 

 

 

 

แต่แรงบีบเบาๆบนไหล่เรียกให้ร่างบางต้องเงยหน้าขึ้นมา 

 

 

"ร้องไห้ทำไมตัวเล็ก…จุนเน่ไม่ได้จะไปไหนซักหน่อย" 

 

เพียงแค่คำพูดไม่กี่ประโยคกับน้ำเสียงอบอุ่นและมือหยาบกร้านที่ลูบไปมาที่แผ่นหลังมันก็ยิ่งทำให้ดงฮยอกร้องไห้จนตัวโยน เขาพุ่งเขาไปกอดคนรักของตัวเองแน่นราวกับว่าถ้าหากคลายออกเพียงนิดเดียวคนตรงหน้าจะหายไป

 

"เราอยู่ตรงนี้ ตัวโตแค่ตกใจเฉยๆ" จุนฮเวใช้มือขึ้นเชยใบหน้าของคนรักขึ้นมาก่อนจะใช้นิ้วเช็ดน้ำตาที่ไหลลินและคลอหน่วงอยู่ในตาคู่สวย 

 

 

ยิ่งเห็นว่าดงฮยอกร้องไห้มากเท่าไหร่เขายิ่งอยากจะฆ่าตัวเองมากเท่านั้น 

 

 

มันยิ่งกว่าการที่ตัวเองเจ็บเอง 

 

 

กลับเป็นคนรักของเขาที่เจ็บปวด

 

 

แต่ที่เจ็บไปมากกว่านั้นก็คือ 

 

 

คนที่ทำให้ดงฮยอกร้องไห้คือตัวเขาเอง…

 

 

 

"ฮึก…จุนเน่อย่าทิ้งเรานะ ได้โปรดล่ะ ฮึก" มันยิ่งเป็นคำขอร้องที่กรีดลงไปกลางหัวใจของผู้ชายที่ชื่อจุนฮเว 

 

 

 

คำว่าทิ้งมันไม่เคยอยู่ในหัวของเขาเลยจริงๆ 

 

 

 

"อย่าร้องนะที่รัก ใจของตัวโตมันเจ็บจนแหลกสลายอยู่แล้ว" แม้จะพยายามกอดคนตัวเล็กไว้แต่ดงฮยอกก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้องไห้เลยซักนิด 

 

 

"ตัวโตไม่เคยมีความคิดที่จะทิ้งตัวเล็กเลยนะ อย่าร้องเลยนะคนดี น้ำตาของตัวเล็กมันมีค่ามากกว่านั้น" 

 

 

"ตัวโตอาจจะไม่ใช่คนที่ดีมาก อาจจะเป็นพ่อที่ดีของลูกในท้องตัวเล็กไม่ได้ แต่สัญญาว่าตัวโตจะไม่ทิ้งตัวเล็กไป" 

 

"ถ้าครอบครัวของเรารับไม่ได้ ไปสร้างครอบครัวใหม่กันนะ หนีไปให้ไกลจากจุดตรงนี้ ไปอยู่ในที่ที่มีเพียงเรา ตัวเล็กตัวโตและลูก" 

 

 

จุนฮเวพยายามเอื่อนเอ่ยประโยคแสนยาวนั้นและไม่มีให้มีเสียงสะอื้นของตนเองปน เขายังไม่อยากอ่อนแอตอนนี้ เพราะถ้าเขาอ่อนแอใครจะปกป้องดงฮยอกกัน 

 

 

ถึงแม้วิธีของเขามันเหมือนการหนีแต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆเขาก็พร้อมจะทำ 

 

 

"ขอบคุณมากนะจุนเน่…ฮึก…ขอบคุณที่ไม่ทิ้งเรา"

 

 

 

 

 

เมื่อปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยทั้งคู่ก็จำเป็นต้องไปบอกความจริงกับครอบคู่ทั้งสองฝ่าย 

 

เมื่อทั้งสองฝ่ายรู้แม่ของดงฮยอกร้องไห้เสียจนแทบขาดใจ เอาแต่พร่ำบอกว่ารักลูกมากสักเพียงไหน ไม่มีถ้อยคำด่าทอหรือความบาดหมางอย่างที่คิดไว้

 

 

ท่านกลับยินดีที่จะช่วยหรือทุกอย่าง

 

 

และบอกให้ดงฮยอกดูแลตัวเองให้ดี 

 

 

 

น้ำตาของผู้เป็นแม่นั้นทำให้ดงฮยอกแทบขาดใจ เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดี เขาทำให้คนที่ตัวเองรักผิดหวังและร้องไห้ 

 

 

 

แม้จะรู้สึกผิดแต่เมื่ออีกคนเกิดมาแล้ว ทั้งสองก็ไม่คิดอยากจะทำร้าย 

 

เพียงอีกคนอาจจะทำลายอนาคตของทั้งคู่ 

 

 

 

เด็กในท้องของดงฮยอกไม่ได้เกิดมาเพราะความผิดพลาด แต่มันเกิดมาเพราะความรัก 

 

 

ความรักของคนเป็นพ่อเป็นแม่… 

 

 

 

 

 

 

แต่สิ่งที่อยากจะบอกคือ ถ้ามันพลาดก็ควรรับผิดชอบ 

ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม ถ้าทำก็ควรจะมีความรับผิดชอบ

 

ถึงคุณไม่พร้อมแต่คุณควรจะจับมือคนที่ตัวเองรักไว้ อย่าปล่อยให้เขาต้องแบกรับปัญหานี้ไว้คนเดียว 

ถ้าคุณเข้าใจกันและกัน คนทั้งโลกก็พร้อมเข้าใจคุณ 

 

ถ้าอนาคตของคุณมันจะจบเพียงเพราะเรื่องแค่นี้ 

แต่ชีวิตของอีกคนเขาอาจจะจบตั้งแต่ยังไม่ทันลืมตาขึ้นมาดูโลกเลยด้วยซ้ำ…  

 

 

แต่สิ่งที่อยากจะเตือนไม่ว่าก่อนจะทำอะไร คุณจะรักอีกคนมากแค่ไหน แต่อยากให้คิดถึงผลที่ตามมา 

 

คนที่เสียใจมากที่สุดอาจจะไม่ใช่คุณ แต่เป็นคนที่รักคุณมากที่สุดอย่างพ่อแม่ 

 

 

เหตุการณ์นี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง…

 

 

และในชีวิตจริงอาจจะไม่ได้เกิดเหตุณ์ดีๆแบบนี้ขึ้นเสมอ

 

 

รักกันอย่างมีสตินะคะ ด้วยรักและห่วงใย...

 



Talk with me

อย่าขว้างรองเท้าใส่เรา พยายามแต่งไม่ให้ลูกเสียใจมากที่สุดแล้ว ความจริงมันจะดาร์กกว่านี้ค่ะ แต่ไม่อยากถูกเมนดงและจุนเน่เขวี้ยงมีดใส่ 55555 เรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งนะคะ หากไม่ถูกใจก็ด่าได้เลยค่ะ เอาที่สบายใจ น้อมนับคำด่า 5555

-KATTUNGEN-

CR.SHL

ผลงานทั้งหมด ของ kattungen

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 WhiteRabbit1509 (@WhiteRabbit1509) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 20:45
    ทำไมของเค้ามันขึ้นแต่รุปอ่าา-3-
    #6
    1
    • 28 ธันวาคม 2558 / 22:54
      คือเราให้พี่มาสต์แก้ไขให้แล้วค่ะ แต่มันยังอ่านไม่ได้ แต่สามารถอ่านในเบราว์เซอร์ได้ตามปกตินะคะ เพราะลงเนื้อหาไปเรียบร้อยแล้ว^^
      #6-1
  2. วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 16:32
    จุนเน่ดุแลลูกสาวกับหลานเราดีน้า

    ตอนแรกนึกว่าจะดราม่าแต่ไม่ใช่

    ชอบอะ รอจนดงเรื่องต่อไปน้าาาาาาาา
    #5
    0
  3. วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 18:51
    รอค่ะ....
    #4
    0
  4. วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 18:50
    รอค่ะ....
    #3
    0
  5. #2 brownty (@boobyte) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 03:34
    รอนะฮับ
    #2
    0
  6. #1 Nenoona
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 10:20
    นึกว่าเน่จะทิ้งดงซะแล้ว
    #1
    0