คัดลอกลิงก์เเล้ว

Regn #แดจิน

โดย kattungen

ขอบคุณที่เข้ามาทำให้ผมชอบสายฝนอีกครั้งนะครับ (ฟิคแก้บน)

ยอดวิวรวม

333

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


333

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 พ.ค. 60 / 07:36 น.
นิยาย Regn #ᴨԹ Regn #แดจิน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
"ขอบคุณที่เข้ามาทำให้ผมชอบสายฝนอีกครั้งนะครับ" 


"ขอบคุณนะที่ทำให้ฤดูฝนของพี่ไม่น่าเบื่อ" 



SF แก้บน 
Twitter: @krislay_fanxing 
น้องจินในเรื่องนี้โตมากพอสมควรค่ะ เราอยากน้องในมุมนี้ กับคุณแดนที่พ้นคุกแล้ว(?) เป็นพี่แดนที่แสนอบอุ่น หวังว่าจะชอบกันนะคะ??’• 
ปล.อย่าเชื่อทุกอย่างของคำโปรย
#regnแดจิน 





เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 พ.ค. 60 / 07:36



"ขอบคุณที่เข้ามาทำให้ผมชอบสายฝนอีกครั้งนะครับ" 


"ขอบคุณนะที่ทำให้ฤดูฝนของพี่ไม่น่าเบื่อ" 



SF แก้บน 
Twitter: @krislay_fanxing 
น้องจินในเรื่องนี้โตมากพอสมควรค่ะ เราอยากน้องในมุมนี้ กับคุณแดนที่พ้นคุกแล้ว(?) เป็นพี่แดนที่แสนอบอุ่น หวังว่าจะชอบกันนะคะ??’• 
ปล.อย่าเชื่อทุกอย่างของคำโปรย
#regnแดจิน 










ในช่วงเช้าของวันพฤหัสบดีที่แสนน่าเบื่อ สายฝนเม็ดใหญ่กำลังรินหล่นลงมาจากท้องฟ้าสีครามที่ขณะนี้มืดครึ้มไม่ชวนมองอย่างเฉกเช่นปกติ นกน้อยบินหายไปจากนภากว้างเหลือเพียงเมฆขนาดใหญ่กับอากาศที่แปรปรวน ต้นไม้ลู่ไปตามแรงลม พื้นต่างระดับเจิ่งนองไปด้วยน้ำขัง 


ลีอูจินแนบหน้าตนเองลงไปกับเคาน์เตอร์ไม้ วันนี้ภายในร้านไม่มีลูกค้าเลยซักคน คาดว่างานวันนี้เขาคงน้อยกว่าที่ควรจะเป็น อาจจะได้วุ่นอีกทีก็ตอนช่วงบ่าย 



เพลงคลาสสิกที่เปิดไว้ดังคลอไปเสียงเม็ดฝนที่ล่นกระทบกับกระจกใส น้ำฝนระเหยเกิดเป็นไอน้ำเกาะอยู่ที่กระจกหน้าร้านจนมันพร่ามัวยากต่อการมองเห็น 


เขาเห็นผู้คนมากมายวิ่งวุ่นในการหาที่หลบฝนบางคนมีร่มบางคนมีเพียงกระเป๋าใบเก่งที่ยกขึ้นมาบังฝนในตนเอง 



อูจินหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกหมาของคุณแคททีเจ้าของร้านขายดอกไม้ฝั่งตรงข้ามวิ่งวุ่นไปชนกับกระถางดอกไม้ที่อยู่ตรงประตูเข้าร้าน คาดว่ามันคงเจ็บพอตัว คุณแคททีถึงทำท่าเหมือนโวยวายใหญ่ก่อนจะอุ้มมันมาแนบอกแล้วโอ๋เหมือนดั่งลูกน้อย



เขาเจ้าหมีขาวหรือลีอูจินเป็นเจ้าของกิจการเล็กๆในเมืองแบลละแรต เมืองขนาดเล็กที่ไม่เคยหยุดนิ่งของรัฐวิกตอเรีย ประเทศออสเตรเลีย เขาเกิดและโตที่นี่แม้ตัวเองจะเป็นคนเกาหลีใต้ก็ตามที


เขาจำไม่ได้แล้วชีวิตประจำวันของตัวเองเริ่มต้นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ การที่ต้องตื่นแต่เช้ามาเปิดร้าน จัดโต๊ะและพูดคุยกับเจ้าดอกสีฟ้าเข้มขนาดเล็กที่อูจินชอบอย่างForget me notในกระถางใบเล็กสีน้ำตาลเข้มลวดลายแปลกตา


มันเป็นเหมือนวัฏจักรของชีวิตที่วนเวียนไปแบบนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่มีอะไรที่เพิ่มเข้ามาและหายไป



พรางนึกถึงเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว เขาในตอนนั้นมีความสุขจนเหมือนไปยืมความสุขในอนาคตมาใช้เลยล่ะ และตอนนี้อูจินเองกำลังใช้คืนมันอย่างทรมาน 








"ก๊อกๆ" 

เสียงเคาะกระจกหน้าร้านทำให้อูจินเงยหน้าขึ้นมาจากกิจกรรมที่ทำอยู่ เขายิ้มให้กับอีกคน ภาพตรงหน้านั้นชวนให้อมยิ้มเบาๆ 


ผู้ชายตัวโตในชุดกันฝนยาวคลุมตัวสีฟ้าที่เราไปซื้อด้วยกันเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ในมือถือถุงอาหารแกว่งไปมามืออีกข้างก็ถือแฟ้มงานมากมายไว้พร้อมๆกัน ใบหน้าคมกำลังยิ้มร่า ฮ่าฮ่า พี่แดเนียลนี่ตลกชะมัดเลย 


เขารีบปล่อยมือจากแก้วที่ตัวเองกำลังสาละวนเช็ดอยู่ก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูให้อีกคน 


"ฮ่าฮ่า เปียกหมดแล้วฮะดูสิ" อูจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุๆปนหัวเราะพรางเช็ดน้ำฝนที่เปียกปอนบนใบหน้าของอีกคนด้วยความเบามือ 

"ก็พี่รีบเอามื้อเที่ยงมาให้ใครซักคนนี่นา กลัวคนแถมนี้จะหิวแล้วพาลโมโหหิว" แดเนียลแกว่งถุงที่ตัวเองถือไว้ไปมา วางแฟ้มของตนเองไว้บนโต๊ะใกล้ๆ 


บีบจมูกคนตัวเล็กในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวฟ้าไปมาด้วยความหมั่นเขี้ยว อูจินบ่นงุ้งงิ้งกับตัวเองที่โดนแซวเข้า อีกคนยู้ปากใส่เขาอย่างน่ารัก 


ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่อูจินจะหยุดน่ารักใส่แดเนียล ให้ตายสิน่ารักชะมัดหยาดเลย



"อูจินงี่ไปนั่งรอพี่ที่โต๊ะก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ไปเวฟอาหารมาให้" แดเนียลพูดยังไม่ทันจบประโยค เสียงเล็กก็ขัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น 


"แต่…" 


"ไม่มีแต่ครับ ไปนั่งเลย" คนพี่เอ่ยขัดอีกคน อูจินทำท่าไม่พอใจเล็กน้อยที่โดนคนรักขัดใจ คาดว่าอีกคนคงไม่อยากให้เขาทำคนเดียว แดเนียลเลยสั่งให้คนตัวเล็กกว่าถือแฟ้มงานไปรอเขาที่โต๊ะแทน 



แดเนียลเอาถุงอาหารไปวางไว้บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะหยิบจานและช้อนออกมาอย่างคุ้นชิน ก็เขามาที่ร้านของอูจินบ่อยกว่ากลับบ้านตัวเองเสียอีก เทสปาเก็ตตี้ของโปรดอีกคนใส่จานก่อนจะนำไปเข้าเวฟเพื่อให้อาหารร้อนขึ้น เพราะกว่าเขาจะเดินมาถึงคาเฟ่ของอูจินอาหารที่ทำมาก็เริ่มเย็นชืดแล้ว 


เดินนำอาหารไปเสิร์ฟให้กับอูจินที่นั่งรออยู่ สปาเก็ตตี้ร้อนๆกับน้ำเย็นแก้วใหญ่ทำเอาอีกคนยิ้มร่าใส่แดเนียลอย่างน่ารัก


"อาหารมาเสิร์ฟแล้วครับผม" วางจานไว้ตรงคนตัวเล็กก่อนจะวางแก้วน้ำไว้ข้างๆ คนพี่ถือถาดไว้แนบอกก่อนจะเดินนำมันกลับไปไว้ที่เดิม แว่วได้ยินเสียงขอบคุณของอูจินตามหลังมา


แดเนียลเดินกลับมายังโต๊ะที่อีกคนนั่งอยู่ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา อูจินในตอนนี้ดูเหมือนเด็กน้อยเลยให้ตายสิ มุมปากบางนั้นเปื้อนไปด้วยซอสสีแดง 


เจ้าลูกหมี(ในสายตาแดเนียล)เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้างงงวย ฮ่าฮ่าตอนนี้อีกทำหน้าคนตลกชะมัด 


"กินระวังหน่อยสิ โตแล้วนะครับเด็กชายอูจิน" แดเนียลก้าวขายาวๆของตัวเองมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอีกคน ก่อนจะใช้นิ้วโป้งของตัวเองปาดเบาๆตรงมุมปากของคนอายุเลขสองแต่ยังทำตัวนิสัยเด็กและนำมันเข้าปากตนเอง



จะว่าไปสปาเกตตี้ที่เขาทำนี่มันหวานเกินไปรึเปล่านะ....



อูจินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตาหยีใส่คนโตกว่าแล้วก้มลงไปกินอาหารตรงหน้าต่อ 

แดเนียลทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หยิบงานขึ้นมานั่งอ่าน แต่สายตากับกำลังจ้องคนตัวเล็กฝั่งตรงข้ามแทน  


คนโตกว่าระบายยิ้มให้เจ้าลูกหมีบางๆและเริ่มทำงานไปพร้อมกับนั่งจ้องอีกคนไปด้วย


แค่นี้ก็มีกำลังใจในการทำงานไปอีกสิบปีเลยล่ะ 









ผมกับพี่แดเนียลเรารู้จักกันผ่านพี่ชายคนสนิท หลังจากที่เอ่ยทำความรู้จักกันอย่างเขินอาย อูจินก็รู้สึกว่าเราเจอกันบ่อยขึ้นจนเกินจะเป็นเรื่องบังเอิญ 



บังเอิญที่พี่แดนเป็นเจ้าของร้านอาหารร้านโปรดของผมที่อยู่ถัดจากคาเฟ่ไปสามช่วงตึก หรือจะเป็นเรื่องบังเอิญที่เราชอบไปดูหนังรอบดึกเหมือนกัน 


บังเอิญที่เราชอบฟังเพลงแนวคล้ายๆกัน บังเอิญที่เราสนใจในเรื่องแนวเดียวกัน บังเอิญที่เราดูเข้ากันได้ดีมากกว่าคนไหนๆ บังเอิญที่เราเหมือนมาเติมเต็มสิ่งที่ขาดให้กันและกัน


บังเอิญที่เราต่างชอบกันและกัน…


พี่แดเนียลบอกว่ามันไม่ใช่ความบังเอิญหากแต่มันคือพรหมลิขิตซึ่งผมไม่ได้เอ่ยขัดอะไร เพราะจะเรียกหรือบัญญัติความความบังเอิญของเราทั้งสองแบบนั้นก็ได้ไม่ผิดเพี้ยนนัก



ทั้งๆที่เราเดินสวนกันออกจะบ่อย เรามีอะไรที่คล้ายกันและอยู่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ แต่เราไม่รู้จักกัน 


พี่เขาบอกว่าอาจจะเป็นพระเจ้ากำลังรอเวลาดีๆให้เรารู้จักกัน ซึ่งผมก็เห็นด้วยกับมันไม่น้อย 








วันอาทิตย์ในช่วงพฤษภาคมที่แสนน่าเบื่อ ข้างนอกฝนตกไม่หยุดมาตั้งแต่เช้า วันนี้ผมและพี่แดนตัดสินใจปิดร้านถือว่าเป็นการพักผ่อนไปในตัว 


เรานอนเล่นกันอยู่โซฟากลางบ้าน จะเรียกแบบนั้นคงไม่ถูกเพราะมีแค่ผมที่นอนอยู่บนตักเขา ส่วนพี่แดนนั้นนั่งแล้วเป็นหมอนหนุนให้ผม 


หนังสือนิยายยังคงเปิดค้างไว้ที่หน้าเดิม เสียงเพลงโปรดของเราทั้งคู่ดังคลอเบาๆไปกับเสียงฝน 


"ขอบคุณนะ" คนตัวโตพูดพร้อมกับกุมมือของผมไว้ มืออีกข้างของเขานั้นลูบผมไปอย่างที่ชอบทำ ผมไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมพี่แดนชอบทำแบบนั้น แต่มันก็สบายไม่ใช่หรอที่มีคนมาลูบหัวน่ะ อูจินเลยไม่นึกขัดอะไร 


"พี่แดนขอบคุณเราในเรื่องอะไรหรอ" ผมเอ่ยถามพร้อมกระชับมือที่กุมอยู่ของเราทั้งคู่


"ขอบคุณที่ทำให้ฤดูฝนของพี่ไม่น่าเบื่อ ขอบคุณอูจินคนเก่งของพี่ที่เข้ามาทำให้ฤดูฝนนั้นน่าอยู่มากกว่าหลายปีที่ผ่านมา" ใบหน้าคมที่โน้มลงมาเสียจนใบหน้าของเราเกือบจะติดกันนั้นระบายยิ้มออกมา นัยน์ตาดุดันสะท้อนภาพของผมออกมาอย่างอ่อนโยน 


ผมให้ยิ้มเขาอย่างที่เขายิ้มให้ผม 

เอ่ยบอกความรู้สึกที่ผ่านความอบอุ่นที่เรามีให้กัน 



"เราก็ต้องขอบคุณพี่แดนเหมือนกันนะ"


"ขอบคุณที่ทำให้เราชอบฤดูฝนอีกครั้ง เพราะเราไม่จำเป็นต้องผ่านความเหงานั่นมาคนเดียวเหมือนในทุกปีๆ" ผมยิ้มให้เขาก่อนใบหน้าของเราจะแนบชิดกัน พี่แดนจูบลงมาเบาๆบนริมฝีปากของผม ก่อนจะเลื่อนไปที่แก้มทั้งสอง เปลือกตาและหน้าผากของผม 



ก่อนที่เราจะหัวเราะให้กัน 



พี่แดเนียลโน้มลงมากดจูบบนริมฝีปากของผมอีกครั้ง ผมใช้แขนโอบรัดลำคอของคนด้านบนไว้ แล้วเราก็จูบกันอย่างเนิ่นนาน ค้างอยู่ท่านั้นไม่เปลี่ยนไปไหน


วันหยุดแบบนี้เป็นการพักผ่อนที่อูจินชอบมากเลยล่ะ แต่คงชอบมากที่สุดเมื่อมีพี่แดเนียลอยู่ด้วย








อูจินเอื้อมมือขึ้นมาสัมผัสแก้มทั้งข้างของตัวเองที่ตอนนี้มันเปียกปอนไปด้วยน้ำตา ผมเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว 


ทั้งๆที่สัญญาไว้แล้วแท้ๆแต่แค่นึกถึงน้ำตามันก็พาลไหลออกมาเสียอย่างนั้น 


ให้ตายสิ เราคิดถึงพี่แดนอีกแล้ว คิดถึงมากๆเลยล่ะ








พายุฤดูฝนในเมืองแบลลาแรตเป็นอะไรที่ประมาทไม่ได้เลยซักนิด ช่วงปลายเดือนเมษาที่มักจะมีพายุฝนบ่อยครั้ง อูจินจำไม่ได้ว่าเอ่ยเตือนคนรักที่อายุมากกว่ายามขับรถไม่รู้กี่ครั้งกี่ครั้ง เพราะมันอันตรายไม่น้อย 



วันนี้เรานัดกันมาทำอาหารที่บ้านผม แต่พี่แดนดันเอ่ยขอตัวกลับไปเอาของที่หอพักของตนเองก่อน ซึ่งระยะทางระหว่างหอพักของเขากับบ้านของผมห่างกันไม่น้อย ผมเลือกที่จะซื้อบ้านแถบชานเมืองมากกว่าหอพักในกลางเมืองที่แสนวุ่นวาย 



ขณะนี้เป็นเวลาสองทุ่มแล้วแต่พี่แดนก็ยังไม่กลับมา ข้างนอกนั้นมีพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ อูจินกำลังนึกกังวล ผมควรโทรไปบอกให้พี่เขาอยู่ที่บ้านแล้วค่อยนัดกันใหม่ดีไหม 


เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูที่แผดเสียงออกอยู่กลางห้องทำให้อูจินยิ้มออกมา ผมภาวนาให้พี่แดนเป็นคนที่โทรมาเพราะผมจะได้ไม่ลำบากใจในการบอกอีกคน


แต่กลับต้องผิดหวังเพราะเบอร์ที่โทรมานั้นมันช่างแปลกตาและไม่คุ้นชิน 


"สวัสดีครับ" อูจินกดรับสายก่อนจะกรอกเสียงลงไปเบาๆ 


"สวัสดีครับผมมิสเตอร์โยนาสโทรมาจากโรงพยาบาลแบลลาแรต นั่นใช่คุณอูจินรึเปล่าครับ"


"ใช่ครับ อูจินกำลังพูดสายครับ" ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกงงงวยไปหมดทำไหมโรงพยาบาลถึงได้โทรมาหาในช่วงค่ำขนาดนี้ หรืออาจจะเกิดอะไรขึ้น 


"คุณแดเนียลเกิดอุบัติที่ถนนสายใหญ่ใจกลางเมืองเนื่องจากถนนลื่นครับ ทางเราเห็นว่าเขากรอกเบอร์ของคุณไว้ถ้าหากเกิดอุบัติเหตุ…คุณครับยังอยู่ในสายรึเปล่าครับ"


อูจินจำไม่ได้แล้วว่าเขาลืมเสียงตัวเองไว้แห่งหนใด จำไม่ได้แม้กระทั่งวิธีการพูด มันถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องไห้ของผม น้ำตาไหลรินออกมามากมาย ความเจ็บปวดตีรันขึ้นมาบนอกจนทำให้อูจินกำมือขึ้นมาแล้วทุบลงบนอกตัวเองรัวๆ 


พรางบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงความฝัน 



สายโทรศัพท์ตัดไปแล้ว แต่น้ำตาของอูจินนั้นยังไม่หยุดไหลรินเลยซักนิด 


ไม่มีความฝันที่โศกเศร้าหากมีแต่ความจริงที่โหดร้าย 


ความจริงที่แดเนียลจากอูจินไปแล้ว 

จากไปแบบไม่มีวันหวนกลับ…







อูจินลูบแหวนเงินที่อยู่ตรงนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองอย่างเบามือ น้ำตาคลอหน่วงอยู่นัยต์ตา ผมเงยหน้าขึ้นพยายามไม่ให้มันไหลรินออกมา 

ทั้งที่สัญญากับพี่แดเนียลไว้แล้วแท้ๆว่าจะไม่ร้องไห้ 


แต่ผมกลับทำไม่ได้เลยซักนิด ไม่มีซักวันที่จะไม่คิดถึงคนตัวโตข้างกาย 


คนที่เป็นเหมือนความสุขอีกส่วนหนึ่งของชีวิต คนที่เข้ามาเติมเต็มผมในส่วนที่ขาด


คนที่ทำให้อูจินกลับมาชอบฝนอีกครั้งและเป็นคนทำให้ผมเกลียดสายฝนมากที่สุดในโลก.…








ผลงานทั้งหมด ของ kattungen

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 xxx
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 08:13
    ฮือออออออ นึกว่าคุณแดนไปมีแฟนใหม่ ที่ไหนได้ จากไปไม่มีวันกลับ แง ฤดูฝนเรื่องนี้เหงาจริงๆค่ะเลย ฮืออ ชอบภาษา ชอบทุกอย่างเลยค่ะ มันเหงาๆแต่อบอุ่นตอนสองคนอยู่ด้วยกันมากก
    #5
    0
  2. #4 มีความเม่น (@luvlygooddie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    น้องง่าาาาา น้องต้องสู้นะฮับ น้องต้องอยู่แทนคูมแดนนะฮับ คูมแดนรักน้องมากนะฮับ ????
    #4
    0
  3. #3 paisean (@panna_pun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 18:06
    เศร้าง่าาาา หื้ออ สงสารอูจิน
    #3
    0
  4. วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 16:49
    เศร้าอ่ะ ฮื้ออออออออออ อูจินอ่าอย่าร้องไห้เลยนะ
    #2
    0
  5. วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 13:50
    ฮรุกก จบแบบนี้เอาแก้วที่น้องอูจินเช็ดมาปาหน้าเลยค่ะ ฮืออ สงสารน้อองงง พี่แดนละมุนมาก ดีมาก แต่ตอนจบมันแบบทำร้ายย แง อีพี่ จะขับรถตอนฝนตกทำไม น้องต้องมานั่งเสียใจเลยเห็นมั้ย
    #1
    0