...ปากที่เสกศิลป์...
|
ชายวัยปลายสามสิบผู้นั้นใช้พู่กันจุ่มสีน้ำ
จรดมันบนกระดาษขาว เขาตวัดพู่กันด้ามนั้นไปมา
บนกระดาษปรากฏภาพชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุดก็กลายเป็นรูปทิวทัศน์วิจิตรงดงาม
ต่อเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา
จึงแลเห็นปากของเขาที่กำลังคาบพู่กันด้ามนั้น
ทนง โคตรชมภู ใช้ปากวาดรูปมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว
และตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เขาวาดภาพเพื่อเลี้ยงชีพ
เขาวาดรูปได้หลายประเภท
เช่น ภาพทิวทัศน์ ภาพดอกไม้ ภาพบุคคล ฯลฯ
ทนงเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2509 ที่ตำบลบ้านถ่อน อำเภอท่าบ่อ
จังหวัดหนองคาย เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6
โรงเรียนชุมชนบ้านถ่อน
เมื่อเขาอายุราวสิบขวบ เขาป่วยด้วยโรคกล้ามเนื้อสลาย
เนื่องจากฐานะทางบ้านยากจน
เขาจึงไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกต้อง
แขนขาของเขาอ่อนเปลี้ยไร้กำลังลงไปเรื่อยๆ
ในที่สุดทั้งขาและแขนก็ลีบ ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ทั้งสิ้น
ต้องนั่งรถเข็น มีคนป้อนอาหารให้
เขาเหลือแต่ปากที่ยังทำงานปกติ
แม้จะพิการ ทนงก็ดิ้นรนเรียนหนังสือจนจบ
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ด้วยการศึกษานอกโรงเรียน
เขายังอยากวาดรูป
ทนงไม่เคยมีโอกาสร่ำเรียนศิลปะจากสถาบันใดๆ
ความฝันผลักดันให้เขาทำในสิ่งที่หลายคนเชื่อว่าไม่อาจทำได้
อาวุธของเขา คือ ความเพียร
แน่นอน รูปที่เขาเขียนด้วยการใช้ปากคาบพู่กันในตอนแรกๆ
ใช้การไม่ได้ แต่เขาก็ฝึกๆๆๆ และฝึกๆๆๆ และฝึกๆๆๆ
จนในที่สุดวันหนึ่งก็มีคนบอกเขาว่า
ภาพที่เขาวาดนั้นสวยงามยิ่ง
ทนงบอกว่า "ผมมิอาจที่จะคาดหวังว่า
จะได้รับการยอมรับและชื่มชม
เพราะผมรู้ในมาตรฐานงานของตัวผมดีว่า
ในสภาพร่างกายที่พร้อมอย่างนี้
ก็ย่อมมีข้อบกพร่องและผิดพลาดอย่างมากมาย
แต่ทั้งหมดมันก็คือ ความตั้งใจเพียรพยายาม
ที่จะทำอย่างจริงจังจังและอย่างต่อเนื่อง
เพราะนี่คือ ทางเลือกของผม
ทางเลือกที่จะเต็มไปด้วยความรับผิดชอบในชะตากรรมของตัวผมเอง...
"และผมก็รู้อยู่เสมอว่าผมยังต้องก้าวต่อไป
เพื่อที่จะได้รับรู้สัมผัสถึงความจริง
ด้วยพลังญาณทัศนะและศักยภาพที่เหลืออยู่ทั้งหมดของผม
ซึ่งแน่ทีเดียวว่าทุกอย่างต้องถูกระดมออกมาใช้อย่างสุดชีวิต
เพื่อที่จะได้เข้าใจศิลปะอันเป็นหัวใจสำคัญ
ของการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อย่างแท้จริง
และงานทั้งหมดนี้คือ
ผลแห่งการเรียนรู้จากข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นในการสร้างสรรค์งาน"
คนจำนวนไม่น้อยยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่สัมผัสอุปสรรค
และเลือกที่จะก่นด่าโชคชะตา
โยนความไม่สมหวังไปที่กรรมเก่า
"ชาติก่อนเราคงทำกรรมมาหนัก
ชาตินี้ก้มหน้ารับกรรมไปก็แล้วกัน..."
แล้วก็ก้มหน้ารับกรรมไปอย่างว่าง่าย
แต่อีกหลายคนกลับเห็นว่า
ความพิการทางกายภาพไม่ใช่จุดสิ้นสุดของชีวิต
ดิ้นรนใช้ทุกอย่างที่ตนเหลืออยู่เป็นเครื่องมือเดินหน้าต่อไป
ทนงเคยกล่าวว่า "ความพยายามของผมไม่เสียหลาย
ได้ช่วยเพื่อนๆ ที่พิการให้รับรู้ว่า
ชีวิตต้องต่อสู้ดิ้นรนและตอบแทนสังคม"
ทนง โคตรชมภู ใช้ความเพียรขับเคลื่อนชีวิต
ใช้ความอดทนสร้างทางเดินให้ตัวเอง
ใช้ศิลปะเป็นพาหนะ ปลดปล่อยชีวิตเป็นอิสระ
และอยู่เหนือ 'กรรมเก่า' ใดๆ
คุณค่าของมนุษย์มิได้อยู่ที่ร่างกายครบสามสิบสอง
หรือสรีระที่สวยงาม หากอยู่ที่กำลังใจที่เข้มแข็งด้วยความเพียร
และจิตใจที่งดงามด้วยศิลปะ
เพราะนั่นเป็นพื้นที่เดียวที่คนพิการ
และคนไม่พิการมีโอกาสเท่าเทียมกัน
หมายเหตุ : ทนง โคตรชมภู ได้รับรางวัลอันดับ 1 เหรียญทอง
จากการแสดงศิลปกรรม The Hebe Ransford Memorial Melbourne, Australia เป็นครูสอนศิลปะพิเศษและวิทยากรตามสถาบันต่างๆ
ทั่วประเทศ ตั้งแต่โรงเรียนในชนบท
เช่น โรงเรียนชุมชนบ้านถ่อน ไปจนถึงมหาวิทยาลัยต่างๆ
เช่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์,
มหาวิทยาลัยศิลปากร และสมาคมคนพิการต่างๆ
ทุกวันนี้เขายังเขียนภาพเพื่อผลิตเป็นบัตรอวยพรปีใหม่ทุกปี
ผ่านกลุ่มจิตรกรสร้างสรรค์ด้วยปากและเท้า
ซึ่งเกี่ยวข้องกับ The Association of Mouth
and Foot Painting Artists of the World (MFPA)
ซึ่งเป็นองค์กรนานาชาติ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499 ที่ลิคเตนสไตน์
วินทร์ เลียววาริณ
www.winbookclub.com
18 พฤษภาคม 2550 |
ที่มา : http://www.winbookclub.com/frontpage.php |
|
|
|
ความคิดเห็น
พระองค์ทรงเป็นผู้นำตามแนวพระราชดำริ ให้เจริญรอยตามเบื้องพระยุคคลบาทด้วยเศรษฐกิจพอเพียง
ร้อยรัดดวงใจเพื่อเทิดไท้องค์ราชัน ที่พระองค์ทรงฝ่าฟันให้ไทยนั้นได้ร่มเย็น
เราเป็นไทยมาได้จนถึงทุกวันนี้ก็ด้วยพระบารมีของพ่อหลวง
๓ สถาบันหลักของชาติไทยเป็นมรดกมาจากบรรพบุรุษของเรา
ธงชาติไทยมี ๓ สี แต่ละสีมีความหมาย ช่วยไทยรักสามัคคี
แม้แต่โจรยังรักในหลวง แล้วเราเป็นใครล่ะจะไม่รักหรือ
เราคงสิ้นแผ่นดินถิ่นอาศัย หากสิ้นชาติ สิ้นศาสน์ สิ้นกษัตริย์
ชาติไทยผ่านพ้นวิกฤตมาหลายคราด้วยพระบารมีของล้นเกล้า
Gangkaitia "รักในหลวง"