สถานีปลายทาง...ของชีวิต

เราต่างมีจินตนาการที่พึงใจซุกซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึกทุกคน
เรามองเห็นตัวเองโดยสารรถไฟไปตามเส้นทางอันยาวไกล

จากหน้าต่างเราเห็นภาพต่างๆ ผ่านไปรถราขวักไขว่บนถนน

เด็กน้อยโบกมือไหวๆอยู่ข้างทาง ฝูงวัวยืนเคี้ยวเอื้องอยู่กลางทุ่งหญ้า

กลุ่มควันลอยตัวขึ้นสูงจากปล่องโรงไฟฟ้า นาข้าวเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา

ที่ราบสนับเนินสูง ตึกระฟ้าสลับศาลาเทศบาล

แต่ใจของเรากลับจดจ่ออยู่ที่สถานีปลายทาง..

เมื่อเราไปถึงที่นั่น วงดุริยางค์จะเริ่มบรรเลง ธงทิวจะปลิวไสว
ความฝันจะกลายเป็นจริง แล้วเหตุการณ์ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
จะปะติดปะต่อได้อย่างเหมาะเจาะเป็นภาพใหญ่ที่สมบูรณ์

เราจึงพากันกระสับกระส่ายรุ่มร้อนกับการที่ต้องรอคอย
เพราะเราเชื่อว่าเมื่อไปถึงสถานี เราจะได้มีความสุขกันเสียที

บ้างก็ว่า "เมื่อซื้อรถเบนซ์รุ่นล่าสุด"
"เมื่อส่งลูกทุกคนจนจบมหาวิทยาลัย"
"เมื่อผ่อนบ้านหมด"
และบ้างก็ว่า
"เมื่อได้เลื่อนตำแหน่ง"
"เมื่อถึงวันเกษียณอายุ"

ทว่าในไม่ช้า เราก็ประจักษ์ว่าไม่มีสถานีปลายทาง
ไม่มีสถานีที่ใดให้เราเดินทางไปถึงเพื่อจบสิ้นการรอคอย

เพราะความสุขแท้จริงของชีวิตอยู่ที่การเดินทาง
สถานีปลายทางเป็นเพียงภาพฝันอยู่
ต่อให้เราเดินทางอีกยาวนานเพียงใด
ก็ยังคงอยู่ไกลแสนไกล

"จงเพลิดเพลินกับวันนี้" ดูจะเป็นคติประจำใจที่ดี
เพราะสิ่งที่ทำให้มนุษย์มัวเมาคลุ้มคลั่งมิใช่ภาระอันหนักอึกในวันนี้

แต่คือความเสียใจที่มีให้กับวันวาน
และความหวาดกลัวต่อวันพรุ่งนี้ต่างหาก

ทั้งสองเปรียบเสมือนโจรที่ปล้นเอาวันนี้ไปจากเรา
เพราะฉะนั้น เลิกกระวนกระวายกับการรอยคอยให้ถึงสถานีปลายทางเสียเถอะ

มาปีนปายภูเขา กินไอศครีม เดินเท้าเปล่า ลงเล่นน้ำในลำธาร
ชื่นชมพระอาทิตย์ยามอัศดง หัวเราะให้มากขึ้น
และพร่ำรำพันให้น้อยลง จงใช้ชีวิตทุกวันให้คุ้มค่า
แล้วสถานีปลายทางจะปรากฏขึ้นเองเมื่อถึงเวลา

สถานีปลายทาง...ของชีวิต

ความคิดเห็น