[GOT7] Take off #Bnior #BNyoung #บนติดเกาะ

ตอนที่ 10 : EP09 Loss

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

EP09

Loss




'ติดตามกันอย่างต่อเนื่อง สำหรับเที่ยวบิน GT2222 ที่ยังไม่กระจ่างกันสักเท่าไหร่ เดือนนึงแล้วนะคะนับจากวันเกิดเหตุ ล่าสุดเจ้าหน้าที่ได้ทำการกู้ข้อมูลจากกล่องดำพบว่า เครื่องบินเนี่ย ทิ้งดิ่งลงมหาสมุทรอย่างรวดเร็ว และเมื่อเย็นวานนี้้ิเองที่เจ้าหน้าที่พบซากเครื่องบินที่อยู่ใต้ผืนน้ำ และนั่นล่ะค่ะสิ่งที่เราไม่ได้อยากได้ยินมากที่สุด การที่เครื่องบินทิ้งดิ่งลงแบบนี้แน่นอนว่าโอกาสรอดชีวิตต่ำมาก ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ'

"เลิกดูเถอะน่า"

"เงียบก่อน"

'แต่ว่านะคะ..'

"..."

'ข้อมูลล่าสุดเช้านี้ มีรายงานผูุ้โดยสารสูญหายอย่างปริศนาถึงแปดคน! แถมยังมีลูกเรือหายไปอีกหนึ่งคนด้วย เป็นไปได้มั้ยว่าขณะเกิดเหตุลูกเรือคนนี้พยายามช่วยเหลือผู้โดยสารให้หนีรอดไปได้ก่อนที่เครื่องบินจะตกลงไปในน้ำ'

'ทุกอย่างจะต้องรวดเร็วมากเลยนะคะ'

'ใช่ค่ะ ก็มารอดูกันต่อไปว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง ส่วนตอนนี้อยู่ในขั้นตอนของการระบุอัตลักษณ์ผู้เสียชีวิตนะคะ อีกไม่นานคงได้รู้กันว่าใช่ญาติของคุณผู้ชมหรือเปล่า'

'สามารถติดตามได้ที่นี่ที่เดิม..'

พรึ่บ

ชายหนุ่มในชุดพนักงานออฟฟิศหลุดลุ่ยกดปุ่มรีโมทเพื่อปิดหน้าจอที่สว่างวาบให้ดับลง มองเพื่อนร่วมห้องที่ตาลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้วถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยหน่าย

แทคยอนไม่ได้มีอาการดีขึ้นเลยจากวันแรกที่เจอกัน ข่าวสารในโทรทัศน์ก็มีรายงานลดลงทุกที มันถูกแทนที่ด้วยข่าวอื่นที่ฮอตกว่า สดกว่า น่าสนใจกว่า ผู้คนเริ่มสนใจมันน้อยลง ในขณะที่ความหนักอึ้งในหัวใจของคนเป็นพี่ชายกลับมากขึ้นทุกวัน

คำว่า 'ผู้สูญหาย' เป็นความหวังอันริบหรี่เสียยิ่งกว่าแสงเทียนใกล้มอด ทว่าความริบหรี่นั้นกลับเป็นแสงที่สว่างที่สุดในหัวใจของชายผู้สิ้นซึ่งความหวังเช่นนี้

"คุณ"

"ครับ" นิชคุณนั่งลงข้างกายแล้วตอบรับด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา ทว่าสดใสกว่าคนเริ่มบทสนทนามากนัก

"พรุ่งนี้ลางานแล้วไปเที่ยวกัน"

คนฟังเพ่งมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

"อะไรนะ คุณพูดว่าไปเที่ยว?"

"ใช่ ไปเที่ยวกัน ผมอยากไปทะเล เผื่อทะเลจะพาน้องชายผมกลับมา"

"โอ.. โอเค งั้นไปกันตั้งแต่เช้าเลยแล้วกัน"

แม้ไม่เข้าใจความคิดของเจ้าของห้องมากนักแต่เขาไม่มีความคิดที่จะขัด เป็นเดือนแล้วที่อีกฝ่ายไม่แสดงความปรารถนาในใจออกมา เขาเชื่อว่าอย่างน้อยคลื่นทะเลก็จะช่วยพัดพาแบ่งเบาบางอย่างในใจออกไปได้บ้าง

บางที แทคยอนอาจกลับมาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ไม่ใช่สภาพซอมบี้ตลอดเวลาแบบนี้

 

แดดจ้า ฟ้าใส ทะเลสวย

แต่จะสวยเท่าพื้นที่อันห่างไกลในอีกฟากโลกไหมนะ

 

รองเท้าผ้าใบอะดิดาสหุ้มส้นที่เคยเป็นสีขาวสว่างบัดนี้กลายเป็นสีเหลืองปนน้ำตาลหม่นเหม็น สองขาย่ำเหยียบเศษใบไม้แห้งดังกรอบแกรบ ทั้งยังกิ่งไม้บนล่างที่คอยจ้องแต่จะขีดข่วนให้แขนขาขาวเป็นรอยด่าง ใบหน้าอวบอิ่มอ่อนล้าปรากฏร่องรอยคราบน้ำตาตามร่องแก้มและแผลแห้งกรัง

"โอ๊ย!"

เดินไม่ทันไร ด้วยความไม่ระวังผสมไปกับค่าสายตาที่สั้นติดลบเกือบๆ สองร้อยสร้างรอยแผลสดใหม่ลากยาวตรงหางคิ้วมาอีกหนึ่ง

ชายหนุ่มที่ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าความสะอาดสะอ้านเบะปากร้องไห้งอแงกับตัวเองเสียงกระซิก

"มืดก็มืด หิวก็หิว ฮึก อยากกินไก่ทอดกับต๊อกบ๊กกี ฮือออออ"

เสียงกระซิกดังสะท้อนผืนป่าแว่วไหวกลืนไปกับเสียงลมพัดและเหล่าแมลง ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่าไม่ควรมาเดินอยู่กลางป่ามืดๆ ดึกๆ แบบนี้คนเดียว ทั้งผีทั้งสัตว์ป่า ไม่มีสิ่งไหนที่ไม่เกรงกลัว แต่น่าแปลกที่เขาใช้ชีวิตโดยการกินผลไม้ใบหญ้าแล้วสามารถอยู่รอดมาได้ร่วมเดือนแล้ว

รอดมาอย่างหิวโซและซกมกไปทั้งตัว นึกรังเกียจตัวเองที่สุดในชีวิตก็ตอนนี้นี่แหละ

แซ่กๆ

กึก

สองเท้าชะงักเมื่อแว่วเสียงประหลาดเข้ามาเต็มสองรูุหู แว่วเหมือนอยู่ไกลทว่าชัดเจนจนขนลุกชัน เสียงปริศนาที่นำพาความรู้สึกสยดสยองอย่างไม่มีคำอธิบายจนไม่อยากจะก้าวเดินต่อ

ทว่าความอยากรู้อยากเห็นเป็นคุณสมบัติสำคัญที่สร้างอารยธรรมของมนุษยชาติ

คนที่ร่างกายอ่อนล้าเต็มทีย่องไปตามเสียงร้องเรียก เสียงคล้ายคนทะเลาะกันดังประสานกับใบไม้ไหว เดินไปได้ห้าก้าวมันถึงได้เงียบลงกะทันหันจนต้องหยุดก้าวตาม

ที่สุดแล้วแหล่งกำเนิดเสียงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า พุ่มไม้ใหญ่เป็นปราการสำคัญในการอำพรางตัว เจ้าของดวงตากลมอ้าปากค้างพลันหัวใจเต้นถี่รัวอย่างไร้สติ สองมืออุดปากไม่ให้เผลอส่งเสียงใดๆ ที่บ่งบอกตำแหน่งว่าตนยืนอยู่ตรงนี้

ร่างไร้ชีวิตของมนุษย์ตัวเป็นๆ หายใจรวยรินอยู่บนพื้นดินที่อุดมไปด้วยรากไม้ ร่างกายสูงใหญ่กำยำบิดเบี้ยว ใบหน้าละม้ายคล้ายคนเอเชียเหยเกทรมาน ดวงตาเรียวกำลังจ้องมองไปยังใครบางคนที่อยู่สูงกว่า ก่อนที่มันจะเหลือกค้างจนตาขาวปูดโปนเมื่อวัตถุแหลมคมทิ่มลงไปยังตำแหน่งหัวใจอย่างไม่ออมแรงจนของเหลวสีแดงข้นทะลักออกมา

คนที่แอบอยู่ออกแรงปิดปากตัวเองแน่นขึ้นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น แต่ไม่สามารถห้ามหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาได้ ดวงตาชื้นปริ่มค่อยๆ ตวัดมองผู้กระทำอย่างกลัวเกรง ภาพที่ปรากฏเบื้องหลังม่านน้ำตาไม่ชัดเจนทว่าแจ่มชัดในใจจนไม่สามารถลบออก

สองขาจำต้องยืนแข็งอยู่แบบนั้นอย่างไร้ทางเลือก กลัวว่าถ้าขยับตัวจนเกิดเสียงแม้แต่นิดคนที่กำลังลงมีดคมกริบกรีดผิวเนื้อจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เขาแทน ทนรับสัมผัสกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจวนจะอาเจียน ทนรับภาพสยองขวัญสดๆ ตรงหน้าอย่างอับจนหนทาง

และแล้วเขาก็ทนมันไม่ไหวอีกต่อไป

"ฮึก"

แกรบ..

เสียงสะอื้นมาพร้อมกับขาที่ก้าวถอยหลัง เพียงดวงตาคมตวัดมองมาทั้งตัวก็สั่นไหวเป็นลูกนก

ความตายอยู่ใกล้เกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

วัันนี้คงถึงคราวตายของผู้ชายที่ชื่อ 'ชเวยองแจ' เป็นแน่

"อุกอุก อุก"

แต่แล้วเสียงประหลาดที่ประหลาดกว่าเก่าก็ดังมาจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างกายแข็งทื่อจะถูกอุ้มพาดไว้บนบ่าของใครสักคน คนที่อ่อนล้าเต็มทีไร้สิ้นเรี่ยวแรงขัดขืน ปล่อยให้สติเลือนหาย และร่างกายถูกโยกย้ายไปมาโดยไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ทำไมสองคนนั้นไม่กลับมาสักที"

"นั่นสิ มันจะนานเกินไปแล้วนะ"

บทสนทนาดังอยู่ข้างกองไฟใกล้มอด แจบอมกับฮยอนอานั่งรออยู่ตรงที่เดิมมาเนิ่นนาน หากคาดการณ์เวลาก็น่าจะมากกว่าสองชั่วโมง ไม่มีใครกลับมา ไม่ว่าจะเป็นบีเอ็ม ชยอนู

หรือจินยอง..

แจบอมที่ร้อนรนอยู่แล้วร้อนรนมากขึ้นกว่าเดิม สองตาสอดส่ายมองหาไปรอบกายทว่าไร้วี่แวว

"ผมจะไปตามหาสองคนนั้น"

"ตอนนี้เนี่ยนะ เดี๋ยวก็สวนกันพอดี"

"คุณไม่เป็นห่วงทุกคนหรือไง" สายตาตวัดมองอย่างเอาเรื่อง

"เป็นห่วงสิ แต่ฉันเชื่อว่าพวกเขาดูแลตัวเองได้"

"ที่นี่น่ะ มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอก"

"..."

"ถ้าคุณจะอยู่ก็อยู่ แต่ผมจะไป" ชายหนุ่มยื่นคำขาด สองมือควานหาไม้มาจุดไฟเป็นคบเพลิง ทว่ายังไม่ทันที่ไฟจะเผาไหม้จนเสร็จสิ้น เสียงฝีเท้าที่มากกว่าหนึ่งคนก็ดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงพูดคุยที่ไม่เข้าใจความหมาย ดวงตาทั้งสองคูุ่จ้องมองกันเลิ่กลั่ก แจบอมหันมองไปยังต้นเสียง มองเห็นดวงไฟสีส้มไหวๆ ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วเอ่ยอย่างร้อนรน

"พวกเราอยู่ที่นี่กันไม่ได้แล้ว" พูดพลางใช้สองเท้าพยายามเหยียบย่ำกองไฟให้ดับลงมากที่สุด

"ช่างมันเถอะน่า รีบหนีกันก่อน" ฮยอนอาร้อนรนไม่แพ้กัน ใบหน้าเป็นกังวลกับหัวคิ้วขมวดมุ่นมองสลับไปมา "นี่ ไปกันเถอะน่า ถ้าไม่ไปฉันไปแล้วนะ"

แจบอมยังคงวุ่นกับการทำลายแหล่งกำเนิดแสง ถ้าไม่มีแสง อย่างน้อยๆ ใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาก็จะมองเห็นทางได้ไม่สะดวก และที่สำคัญ หลักฐานที่ว่าเพิ่งมีคนพำนักกันอยู่ที่นี่ก็จะถูกทำลายไปด้วย

ฮยอนอาหายลับเข้าไปในป่าหลักจากบทสนทนาสุดท้ายจบลง แจบอมมองดวงไฟที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แม้กระนั้นเขาก็ไม่สามารถทำตามความตั้งใจได้สำเร็จ แจบอมเร่งฝีเท้าวิ่งหนีก่อนที่ใครบางคนจะเห็น สองเท้าสับไวออกไปให้ไกลจากจุดเกิดเหตุมากที่สุด

ทว่าไม่มีใครนึกถึงกระเป๋าใบโตที่เจ้าของย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นสิ่งสำคัญ มันยังวางอยู่ที่เดิม

ตรงนั้น

ข้างกองไฟที่ค่อยๆ มอด

 

 

 

 

 

 

 

 

คนที่เชี่ยวชาญเส้นทางในผืนป่าอันกว้างใหญ่ลัดเลาะไปตามเส้นทางอันคุ้นเคย ความคล่องแคล่วลดลงไปเล็กน้อยจากน้ำหนักที่ทิ้งลงบนบ่า ความมืดไม่ได้เป็นอุปสรรค แม้หลับตาเขาก็ยังกลับที่พำนักของตัวเองถูก คนขี้โม้กล่าวกับคนอื่นแบบนั้น

แสงไฟรำไรจากข้างหน้าเป็นสัญญาณว่าเขาใกล้ถึงจุดหมายแล้ว คนตัวโตเร่งฝีเท้า กล่าวทักทายผู้เฝ้าประตูด้วยภาษาเฉพาะที่รู้กัน ก่อนจะพาบุคคลที่ตัวเองอุตส่าห์หอบมาเข้าไปในสถานที่ที่เขาเรียกมันว่า 'หมู่บ้าน'

 

(กรุณาออกไปรับวุ้นแปลภาษาได้ที่ต้นมะพร้าวต้นที่สองร้อยห้าสิบห้า เคี้ยวสองทีแล้วกลืนค่ะ ถ้าหาไม่เจอให้กดล็อคหน้าจอ ส่องหน้าตัวเองแล้วพูดว่า ฉันรักเธอจังพร้อมส่งจูบให้คนในจอ)

 

((ต้องทำนะ ไม่งั้นจะอ่านข้อความด้านล่างไม่รู้เรื่อง มันเป็นภาษาชาวเผ่า นี่พูดจริง))

 

.

.

.

 

"มีคนมาที่นี่อีกแล้วเหรอ" ผู้อาวุโสผู้อยู่ในชุดชนเผ่าถามผู้มาเยือน ใบหน้านั้นขึงขัง ปรายตามองเพียงน้อย

"ครับ"

"จากไหนล่ะ"

"ทิศใต้ กำลังจะตกเป็นเหยื่อ"

"หึ เจ้ามนุษย์พวกนี้"

"..."

"ไม่เคยรู้จักพอ"

เปลวเทียนพัดไหวตามแรงลมสะท้อนวาบในดวงตาสีดำสนิท ก่อนที่มันจะปิดลง

 

 

 

 

 

 

 

 

ผืนป่ากว้างใหญ่

วิเวกวังเวง

เสียงจิ้งหรีดเรไรร่ำร้องราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ

แจบอมไม่เคยเดินทางในป่าท่ามกลางความมืด แค่เพียงกิ่งไม้ที่ห้อยลงก็น่ากลัวราวกับมือของปีศาจร้าย เสียงใบไม้เสียดสีก็น่าสยดสยองราวอสุรกายเดินตาม

เขาต้องแหวกฝ่าความกลัวในทุกก้าวเดิน แสงจันทร์ในยามนี้ไม่ได้ช่วยให้ทัศวิสัยดีขึ้นมากนัก ความจริงแล้วแจบอมไม่ใช่คนกล้าหาญอะไร เขาเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตในเมืองหลวง ทำงานฟรีแลนซ์ เลี้ยงแมวสามตัว ทุกๆ วันดำเนินไปอย่างเรียบง่ายไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น ไม่มีใครผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่เคยรู้จักการสูญเสียในรูปแบบของคนรัก

แต่ตอนนี้เขากลับกลัวการสูญเสียจับใจ ภาพของใครบางคนฉายวาบขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหน่วงในอก

นายอยู่ที่ไหน..

พัคจินยอง

 

 

 

 

 

 

 

 

"จริงเหรอ! มีคนติดอยู่ที่นี่นอกจากพวกเราด้วยเหรอ!"

"อื้ม พี่เพิ่งจะคลาดกับพวกเขา"

"พี่มาร์คดูสิ เห็นมั้ย แบมบอกแล้วว่าแบมเห็น แบมไม่ได้คิดไปเองนะ"

ดูเหมือนว่าจินยองจะเจอกับคนที่เจื้อยแจ้วแข่งกับตัวเองได้แล้ว แถมอีกคนที่อยู่ด้วยก็ดูจะเงียบมากๆ อีกต่างหาก

เหมือนแจบอมเลย..

"แล้วพวกเขาอยู่ไหน ไม่สิ พี่คลาดกับพวกเขาที่ตรงไหน เราจะได้ไปตามหากันไง"

"เด็กบ๊อง" แบมแบมโดนเคาะหัวไปหนึ่งทีจากคนข้างๆ "เขาไม่อยู่ที่เดิมให้เราออกตามหาหรอกน่า ป่านนี้ตามหาจินยองกันให้วุ่นแล้ว"

"นั่นสิ แล้วที่สำคัญเราก็จำไม่ได้แล้วด้วย มีแต่ป่า เหมือนกันไปหมดเลย" คนตัวขาวยิ้มแหย

ทั้งสามคนยังคงอาศัยถ้ำหลังน้ำตกเป็นที่พักพิง ที่นี่มีทั้งแหล่งน้ำ ทั้งอาหารที่หาได้รอบๆ เรียกได้ว่าอุดมสมบูรณ์จนมาร์คและแบมแบมไม่คิดออกไปไหน แล้วคณะเดินทางของจินยองก็ไม่เคยเจอสถานที่นี้ด้วย ก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะไม่เคยเจอกัน

เช้าวันนี้จินยองตั้งใจว่าจะร่ำลาทั้งสองคนเพื่อออกตามหาคณะเดินทางของตัวเอง หรือถ้าทั้งสองคนอยากร่วมเดินทางไปด้วยกันก็ยินดี

"ขอบคุณมากนะที่ช่วยเราไว้ แต่เราว่าเราต้องไปแล้ว"

"จะไปไหนอ่ะพี่!" แบมแบมโพล่งถามขึ้นมาด้วยความตกใจ

"เราต้องกลับไปหาทุกคน ทุกคนคงจะตามหาเราอยู่ เราไม่อยากให้พวกเขาไม่สบายใจ"

"พี่ไปไหนให้แบมไปด้วยสิ"

"แบม" คนข้างกายใช้แขนสะกิดเตือน แต่แบมแบมยังยืนกราน

"อะไรล่ะพี่มาร์ค พี่คงไม่คิดจะอยู่ที่นี่ตลอดไปหรอกใช่มั้ย"

"ก็ไม่.. แต่ในป่ามันอันตรายเกินไป เราเพิ่งบอกไม่ใช่เหรอว่าเราฝัน"

ฝัน?

จินยองมองหน้าสองคนสลับไปมาอย่างฉงน

"ฝันว่าอะไร"

"ก็แบม..."

 

 

 

 

 

 

 

ทันทีที่แสงสว่างลอดเข้ามาภายในป่า คนที่เดินทางอย่างโดดเดี่ยวก็ปรือเปลือกตาลืมขึ้น แจบอมอาศัยต้นไม่ใหญ่เป็นที่พึ่งพิงสำหรับค่ำคืนที่ผ่านมา

คนที่ยังสติไม่เต็มตื่นดีมองไปรอบกาย สรรพสิ่งที่เคยเป็นสีดำทมึนบัดนี้ได้แสดงสีสันสะท้อนสู่สายตา ทุกอย่างเป็นสีเขียว เห็นมาจนชินตา ทว่าบนต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลกลับมีสิ่งของสีสันสะดุดตา

หมวกฟาง..

ราวต้องมนตร์สะกด แจบอมย่องผ่านรากไม้ เอื้อมหยิบวัตถุที่อยู่สูงกว่าความสูงของตัวเอง คว้ามันเอาไว้ในมือแล้วสำรวจตรวจตราด้วยความสนใจ หมวกฟางใบนี้หน้าตาคุ้นๆ เป็นความคุ้นเคยที่ถูกบันทึกไว้ในสักที่ของเสี้ยวความทรงจำ

...

"ขอบใจนะ"

หมวกฟางถูกแย่งออกไปจากมือด้วยความรวดเร็ว ผู้มาใหม่สวมหมวกฟางบดบังใบหน้าเอาไว้เพียงครู่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้นมาทักทาย

"ไง"

"ฮยอง!"

คนที่กำลังเคว้งคว้างกระโจนกอดคนสูงกว่าจนถลาไปด้านหลัง รอยยิ้มแต่งแต้มใบหน้า แจบอมในตอนนี้เป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่ไม่ได้สวมเกราะอะไรเอาไว้เลย

เสียงสะอื้นดังสะท้อนไปมา ความอัดอั้นทะลักล้นมาจากก้อนความอ่อนไหวที่ถูกกดทับไว้ในใจ เขาเข้มแข็งมาตลอด ไม่รู้ตัวเลยว่าไม่มีสักคนบนโลกที่ไม่อ่อนแอ

"ว่าไงไอ้ลูกหมา ไม่ได้เจอกันนาน หลงกับคนอื่นเหรอ"

คนที่ซุกกับบ่ากว้างขยุ้มเสื้อเชิ้ตแน่น ตอบรับในลำคอเสียงอ่อย

"ที่นี่มันน่ากลัวนะ"

"มากๆ" นิ้วมือออกแรงขยุ้มเสื้อจนจิกเข้าไปในฝ่ามือ

"ไม่ต้องกลัว ฮยองอยู่ข้างนายเสมอนั่นแหละ"

คนตัวสูงกว่าค่อยๆ ผละอีกคนออกจากอ้อมกอด แจบอมยื้อเอาไว้แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ ส่งสายตาอ่อนโยนทว่าหนักแน่น มันคือขุมพลังยิ่งใหญ่ที่ส่งผ่านไปถึงอีกคน

"แจบอม นายต้องเข้มแข็ง"

"ครับ ผมจะเข้มแข็งให้เหมือนฮยอง"

เจ้าของมือหนายีบนกลุ่มผมพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะวาดมือไปทางทิศตะวันออก

"ไปทางนั้นสิ ตรงไปทางนั้น" แจบอมมองตาม มันคือป่ากับป่า ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น "ตามเสียงน้ำตกไป"

"ขอบคุณครับ จงฮยอนฮยอง"

กล่าวคำขอบคุณก่อนจะมุ่งหน้าไปในทิศทางที่อีกฝ่ายแนะนำ ด้วยฝีเท้าที่เร็วขึ้น ด้วยความมุ่งมั่นที่มากขึ้น โดยไม่ได้หันกลับไปมองเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

"แบมฝันว่ามีคนถูกฆ่า!" จินยองอ้าปากค้าง

"..."

"เฉือนเนื้อทีละชิ้น ควักหัวใจ เลาะกระดูก เลือดเต็มไปหมด"

"..."

"เหมือนกับตอนนั้นเลย ที่แบมเล่าให้พี่มาร์คฟังคราวก่อน แต่คราวนี้คนที่นอนอยู่เป็นผู้ชาย"

"คราวก่อน?"

"ครับ" คนที่เล่าเรื่องราวพูดเหมือนไม่ได้มีอะไรผิดแปลก ทว่าหัวใจคนฟังกลับสั่นรัว "มันก็แค่ความฝัน พี่จินยองอย่าคิดมากสิ"

"ครั้งที่แล้วแบมฝันว่าอะไร บอกเราได้มั้ย" คนตัวเล็กกำลังจะเล่าตามคำขอ แต่คนที่อยู่ข้างๆ แตะหลังมือเพื่อหยุดยั้งก่อนจะได้พูดอะไรออกมา

"มันก็แค่ความฝัน อย่าไปสนใจเลย" จินยองมองตามาร์ค แม้ปากจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่สายตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความกังวล

"แล้วแบมเห็นมั้ยว่าใครเป็นคนทำ" ภาพชาวเผ่าตัวสูงใหญ่ที่ตนเคยเจอฉายขึ้นมาในหัว

"แบมไม่เห็นว่าคนที่ทำเป็นใคร" คนฟังที่เผลอกลั้นลมหายใจถอนลมหายใจออกมา "แต่ความรู้สึกแบมบอกว่าเขา.."

"..."

"คือคนคนเดียวกัน"





 

                                        - S U R V I V O R S -

 

 

สวัสดีจ้ะ ยิ้มหน่อยสิจ๊ะ จ๊ะ จ๊ะ จ๊ะ เอ๋ แฮ่!

ฟิคเรื่องนี้ไม่ใช่ฟิครายเดือน ไม่ใช่ฟิครายปี แต่เป็นฟิครายคัมแบคของกัซ แหะๆ..

ขอโทษที่หายไปนาน ไม่มีอะไรแก้ตัวค่ะ ฮือๆ

มันก็จะเริ่มเจ้มจ้น ในที่สุดก็ครบสมาชิก ตอนนี้เฉลยเรื่องราวค่อนข้างเยอะ(หรอ) ลองปะติดปะต่อกันดูนะคะ

สังเกตป้ายดีๆ มีใคร(ดูเหมือน)หายไป และใครเพิ่มขึ้นมา อิอิ


(จริงๆไม่ต้องซีเรียสกับสัญลักษณ์มากหรอกค่ะ อ่านเอาสนุกๆเนอะ 

อีกเดี๋ยวเรื่องราวก็เฉลย แค่จะนานหน่อย แง้ 55555555 

แต่ชอบให้ทายกันนะ สนุกดีค่ะ ฮี่ๆ)


เนื่องจากหายไปนานถึงครั้งปี (นานไปมั้ยอ่ะ ;_;)

เลยมาใบ้เพิ่มสักเล็กน้อย

สัญลักษณ์ที่มีคนทายถูก(หรือไม่ถูกเป๊ะ แต่แนวๆนั้น)ได้แก่!!!

(รวบรวมจากทั้งคอมเมนต์ในเด็กดีและแท็ก #บนติดเกาะ ในทวิตเตอร์)

1. สัญลักษณ์ของจงฮยอน

2. สัญลักษณ์ของฮยอนอา

นอกจากนั้น ยังมีคนทายเรื่องราวถูกด้วยนะ 5555555555555555555


สู้ต่อไปทุกท่าน อาจจะเจอกันอีกทีตอนกัซคัมแบครอบหน้า แง้! 55555555555555

แต่สัญญาว่าจะมาไห้ไว

อย่าเพิ่งหนีกันไปไหนนะ


ขอบคุณมากถึงมากที่สุดสำหรับการติดตาม

รักทุกคนเยย <3


#บนติดเกาะ

@wanna_fly



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #207 pomy_rr (@pomy_rr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 19:03
    จงฮยอนนี่เป็นวิญญาณหรือเปล่า อาจจะเป็นคนที่แบมแบมฝันว่าโดนฆ่าก็ได้ เพราะอยู่ๆก็โผล่มาหาแจบอม
    #207
    0
  2. #206 rubixrubr (@rubixrubr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 15:30
    ไรท์กลับมาไขเงื่อนต่อไวๆน้า เราอ่านแล้ววิเคราะห์อะไรไม่ได้เลย5555555555
    #206
    0
  3. #204 lupang05 (@esther41) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 16:38
    ไรท์จร้าาาาาาา เมื่อไหร่น้องจินยองจะได้เจอพี่แจบอมอ่าาาาาาา คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #204
    0
  4. #203 tnkaw0649309360 (@tnkaw0649309360) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:52
    ไรท์ ฮ้ะ!!!อยากอ่านแร้ววววววว
    #203
    0
  5. #202 Toeykak (@Toeynuttinee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 00:00
    ไรท์คือบอกตรงๆว่าเราโง่มากๆ รีบกับมาเฉลยด่วนเลยค่าาา แงงงคาใจมากกกก
    #202
    0
  6. #201 GPAPP1362 (@GPAPP1362) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 20:37

    ตอนนี้-เราก็งงเครื่องหมายของแต่ละคนมาก คือ..พี่แจบอมมีช่องโหวง คือ...จะได้กลับไปแบบไม่สมประกอบงั้นหรอ? อินี่เดา ???????? แล้วก็เครื่องหมายของพี่มาร์คกับยองแจ มันคือไรรรร ???? ฮือออ รีบมาไขปริศนาเร็วๆนะคะรออยู่น้าาา

    #201
    0
  7. #200 seonna (@seonna) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 19:35
    ชอบมากๆๆๆๆๆๆ
    #200
    0
  8. #199 EVERTAMMO (@YuikyKung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 08:21

    รอนานมากกกก ในที่สุ้ดดด
    #199
    0
  9. #198 Tuwadee1 (@Tuwadee1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 04:21
    รอนะคะ หลอนนนน
    #198
    0
  10. #197 Notekul (@Notekul) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 23:51
    มาต่อไวๆนะคะ คิดถึงงงงง
    #197
    0
  11. #196 BrownieJM (@BrownieJM) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 14:31
    คิดถึงมากเลย ต้องย้อนกลับไปอ่านตอนแรกใหม่ 555555
    #196
    0
  12. #195 May Alissara (@maymy-kiki) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:20
    แงงง คิดถึงไรท์มากกก น้อยจินยองหลงกับพี่แจบอมมาครึ่งปีแน้ว5555
    #195
    0
  13. #194 Yunau (@Yunau) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 21:27
    ใครพาตัวยองแจไปอะ แล้วหมู่บ้านในป่าคืออะไร จงฮยอนฮยองคือผู้พิทักษ์ใช่ไหมบอกทางให้แจบอมไปหาจินยองสินะ
    #194
    0
  14. #193 Orawan_psw (@yie_1002) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:27

    นี่อ่านไปหลอนไป คราวก่อนอ่านซ้ำตอนกลางคืน นอนไม่หลับเลย เพราะหลอนมากจริงๆ
    #193
    0
  15. #192 Qminanx (@Qminanx) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 14:11
    ยังรออยู่นะคะ สู้ๆ
    #192
    0