[GOT7] Take off #Bnior #BNyoung #บนติดเกาะ

ตอนที่ 4 : EP03 Rock Cave

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    12 มิ.ย. 60

EP03

Rock Cave





ซ่า ซ่า

 

ฟองคลื่นสีขาวพัดกระทบพื้นทรายจนเกิดเสียง หมวกฟางสีหญ้าแห้งขยับไหวไปตามแรงลมที่พัดโกรก จมูกโด่งเป็นสันโผล่พ้นขอบหมวกสูดหายใจรับอากาศเค็มๆ ยามเช้าตรู่ ก่อนที่มันจะถูกนิ้วชี้ดันขึ้นจนเห็นส่วนของดวงตาอันกล้าหาญหลังเสียงหนึ่งเรียกขึ้นมา

 

"ฮยอง"

 

"หืม" เจ้าของหมวกฟางตอบรับในลำคอ

 

"ได้ยินเสียงอะไรมั้ย"

 

คนที่นั่งอยู่เงียบลงเล็กน้อยและหลับตาลงราวกับกำลังเงี่ยหูฟัง ทันทีที่ดวงตาลืมขึ้น ริมฝีปากก็เริ่มสร้างเสียง

 

"เยอะแยะ"

 

"ไม่ใช่ หมายถึงเสียงคนเรียกอ่ะ เหมือนมีคนเรียกผมเลย"

 

เจ้าของหมวกฟางเอนหลังพิงหินก้อนใหญ่ หลับตาลง ผิวปากหวีดหวิวหนึ่งจังหวะ ก่อนจะเปล่งเสียงพูดออกมาอีกครั้ง

 

"ลองเข้าป่าไปดูสิ เผื่อจะเจอใครเรียกหาอยู่จริงๆ"

 

"อืม.. งั้นเดี๋ยวผมมานะ" แจบอมกล่าว ก่อนจะลุกขึ้นจากพื้นทราย ปัดป่ายเศษละอองออกจากเนื้อกางเกง

 

"เดี๋ยว" คนตัวใหญ่หันขวับไปตามเสียงเรียก วัตถุสีเงินวาววับขนาดเล็กถูกโยนฝ่าอากาศมา ดวงตาเรียวมองตามวิถีโค้ง ก่อนที่มือหนาจะตะครุบรับไว้ในอุ้งมือพอดิบพอดี "เผื่อไว้ตอนฉุกเฉิน"

 

"ขอบคุณครับ จงฮยอนฮยอง" แจบอมฉีกยิ้มบางจนตาหยี สอดวัตถุขนาดเล็กไว้ในกระเป๋ากางเกง หันหลังและเริ่มก้าวเท้าเข้าสู่ผืนป่า

 

แผ่นหลังกว้างลับหายเข้าไปหลังต้นไม้ใหญ่ เสียงสวบสาบของฝีเท้าค่อยๆ กลืนหายไปกับเสียงของคลื่นลม ที่ที่ถูกจับจองเมื่อครู่ว่างเปล่า ก่อนที่หมวกฟางจะปลิวว่อนไปตกอยู่บนกิ่งไม้ที่ถัดจากก้อนหินออกไปไม่ไกล

 



#บนติดเกาะ

 

 

'แจบอม'

 

เจ้าของชื่อชะงักฝีเท้า หยุดทุกการกระทำ ตั้งใจเงี่ยหูฟังเสียงสะท้อนที่้เหมือนตะโกนเรียกเขาจากสักแห่งในป่า

 

'ฮื้อออออ'

 

เสียงนั้นเบาบางเกินกว่าจะคาดเดาว่าเป็นเสียงของใคร แต่ไม่เบาเกินไปที่จะคิดได้ว่าอีกฝ่ายรู้จักเขาและกำลังเดือดร้อน

 

"พัคจินยอง.." ริมฝีปากหยักขยับเป็นคำพูดพึมพำ แจบอมเดินวนรอบตัว พยายามสอดส่ายสายตามองหาคนที่กำลังอยู่ในความคิด

 

พอไม่เห็นวี่แวว ใจของเขาก็เริ่มร้อนรุ่มขึ้นมา มันระส่ำระส่าย กลัวว่าอีกฝ่ายจะกำลังตกอยู่ในอันตราย คิ้วหนาเริ่มขมวด และเท้าของเขาเริ่มที่จะก้าวไปข้างหน้า มันออกวิ่ง วิ่งไปตามเสียง

 

วิ่งและวิ่งไปเรื่อยๆ

 

สวบสาบสวบสาบสวบสาบสวบสาบ

 

วืบ!

 

แจบอมก้มหัวหลบกิ้งไม้ที่ห้อยระย้าลงมาทั้งที่ยังไม่หยุดวิ่ง

 

สวบสาบสวบสาบสวบสาบสวบสาบ

 

ปึก!

 

"ฮื้อออออ ยะ.. อย่าทำอะไรผมนะ อย่าเลย ผม.. ผม" น้ำเสียงสั่นเครือร้อนรนพูดออกมารัวเร็วจนแทบฟังไม่ทัน คนที่วิ่งมาชนอกแกร่งยังคงหลับตาปี๋และยกมือขึ้นมากุมหัว พอมือหนาจับยึดไว้หวังให้สงบอีกคนก็ผลักออก

 

"จินยอง พัคจินยอง" พูดเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่น ทันทีที่เสียงนุ่มทุ้มกระเด็นเข้าหู คนตัวเล็กก็ยืนนิ่ง เอามือออกและเงยหน้ามองคนที่ตนเรียกหา พลันน้ำตาก็รื้นขึ้นและเริ่มไหลซ้ำจนเต็มสองแก้ม

 

"แจบอม! ฮึก แจบอม แจบอมจริงๆ ใช่มั้ย แจบอม ฮืออออออ แจบอม แจบอม" เรียกชื่อซ้ำไปมา สองแขนเกาะก่ายไหล่กว้างเพื่อพยุงตัวไม่ให้ขาอ่อนล้มลง ร้องไห้คร่ำครวญจนน้ำมูกไหลย้อยออกมาทางจมูกแต่ไม่ได้สนใจ

 

"เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม"

 

"เรา.. อึก ตัวอะไรไม่รู้ เราเจออะไรไม่รู้ ฮือ วิ่ง.. เราต้องวิ่งหนี เดี๋ยวมันตามทันนะ เร็ว ไปเร็ว" มือเล็กพยายามดันไหล่อีกคนให้ขยับ พอไม่ขยับก็เปลี่ยนเป็นดันหลัง ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ แต่คนตัวหนาก็ยอมก้าวไปข้างหน้าแต่โดยดี จากตอนแรกที่ก้าวช้าๆ มันเริ่มกลายเป็นวิ่งเหยาะๆ และเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงดึงของคนที่ดึงมือเขาไปโดยไม่ขออนุญาต

 

สี่เท้าพาร่างทั้งสองวิ่งมาไกลหลายร้อยเมตร กระทั่งสายตาของใครสักคนเห็นบางอย่างที่น่าจะสามารถไปพักพิงอยู่ได้ เปลี่ยนเป็นแจบอมที่ลากจูงจินยองจนมาหยุดอยู่หน้าถ้ำหิน เพราะความล้าของของต้นขาและเหนื่อยเต็มที มือหนาถึงได้พาอีกคนเข้าไปในนั้นโดยไม่ลังเล

 

"นั่งก่อน"

 

"แจบอมจะไปไหน" ตากลมช้อนขึ้นมอง มือเรียวจับยึดชายเสื้อเอาไว้ราวกับไม่ให้คนตัวสูงไปไหนที่ห่างจากสายตา

 

"ไปข้างในนี่ แป๊บเดียว" พอดวงตากลมใสนั้นยังไม่เลิกฉายแววน่าสงสาร แจบอมถึงได้ขยายความ "เหมือนได้ยินเสียงน้ำไหลน่ะ"

 

"ไปด้วย.. ให้เราไปด้วยนะ"

 

จ้องหน้ากันเปล่าๆ ได้ไม่นาน ใบหน้าคมก็พยักลง

 

 

 

 

 

สิ่งที่เกิดจากธรรมชาติเต็มไปด้วยปริศนา ยิ่งเดินกันเข้าไปลึกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความรู้สึกหวาดระแวงเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

 

ฝ่ามือที่กระชับกันแน่นเริ่มชื้นเหงื่อ ไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นเพราะระยะทางที่ไกลหรืออัตราเร็วของฝีเท้าที่มันช้าเกินไปกันแน่ที่ทำให้รู้สึกว่าเดินกันมานานถึงเพียงนี้ แจบอมหันหลังกลับมามองใบหน้าซีดเผือดของจินยองเป็นระยะ หูของเขาได้ยินเสียงน้ำไหลชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แสงสว่างก็ถูกลิดรอนมากขึ้นเรื่อยๆเช่นเดียวกัน

 

และในที่สุด..

 

"น้ำ! แจบอมน้ำ น้ำจริงด้วย!"

 

คนตัวเล็กเขย่ามือหนาไปมา ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้มที่เห็นมันครั้งสุดท้ายเมื่อบนเครื่องบิน แจบอมยิ้มบางๆ ตามไป เขาพบว่ามันเป็นเครื่องประดับใบหน้าของจินยองที่ช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน ใบหน้าของพัคจินยองไม่เหมาะกับความหวาดกลัวและน้ำตาเอาเสียเลย

 

แรงดึงจากมือเล็กกระชากให้แจบอมวิ่งไปยังแหล่งน้ำนั้นด้วยกัน แหล่งน้ำที่ไหลเอื่อยๆ มาจากด้านในของถ้ำ มีลำแสงเล็กๆ ส่องลงมาให้ความสว่าง ถ้าเป็นเวลาปกติคงจะเคลือบแคลงในความปลอดภัย แต่ตอนนี้ลำคอที่แห้งผากกำลังเรียกหาแหล่งน้ำ ร่างกายที่ซูบเซียวกำลังต้องการความชุ่มชื้นอย่างที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยอดอยากขนาดนี้

 

จินยองคุกเข่าลงกับพื้นหิน ดึงมือของแจบอมให้นั่งลงด้วยกันก่อนที่สองมือเล็กจะค่อยๆ จุ่มลงไปในมวลน้ำแล้วรองมันขึ้นมาส่งให้คนข้างๆ

 

"แจบอมกินน้ำเร็ว ไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน หิวน้ำแย่"

 

ไม่เพียงแค่การกระทำ แต่รวมทั้งแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความซื่อและจริงใจกำลังทำให้แจบอมนิ่งงันไปชั่วขณะ

 

"ไม่เป็นไร เราทำเองได้"

 

แม้ปฏิเสธ แต่คนตัวเล็กก็ยังยืนกรานด้วยการบึนปากขึ้นและส่ายหน้าไปมา

 

"ไม่เอา เราอุตส่าห์ทำให้แล้ว เร็วเข้า เดี๋ยวหยดหมด"

 

ดวงตาคมสบมองอย่างไม่ค่อยเข้าใจ แต่พอเจอสายตาดื้อรั้นมุ่งมั่นที่ส่งผ่านมาเขาจึงยอมแพ้ แจบอมโน้มใบหน้าลงเล็กน้อยเพื่อให้ริมฝีปากมีระดับเดียวกับฝ่ามือบาง และเมื่อเขาเผยอริมฝีปากออกเพื่อรับของเหลวเย็นฉ่ำ

 

เมื่อริมฝีปากหยุ่นสัมผัสเข้ากับผิวเนื้ออุ่นที่อุณหภูมิร่างกาย

 

เขาก็ต้องรีบงับปากลงและเม้มมันไว้ทันที รู้สึกราวกับว่าริมฝีปากกำลังแสดงอาการเตือนที่ไปสัมผัสกับอะไรที่มันไม่เหมาะไม่ควร ส่วนคนที่ร่าเริงอยู่ตลอดรีบดึงมือตัวเองกลับไปแล้วแสดงสีหน้าเป็นห่วง

 

"เย็นเกินหรอ เราขอโทษ!"

 

"เปล่าๆ ไม่เป็นไร" คนร้อนตัวทำหน้าเลิ่กลั่กรีบปฏิเสธทันควัน "แค่.. แค่สำลักอ่ะ"

 

เป็นเหตุผลที่.. อืม.. เขายังไม่ได้กระดกน้ำลงคอไปสักหยดด้วยซ้ำ แต่อีกคนนี่สิ เชื่อไปสนิทใจ

 

"ฮื้อ เราขอโทษนะแจบอม ไม่เป็นไรใช่มั้ย"

 

"ไม่เป็นไร แค่นี้เอง กินน้ำไปเถอะ นายเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่" มือเล็กเงอะงะจะลูบหลังให้อีกคนแต่ก็ลังเลเพราะมือตัวเองเปียก ได้แต่พร่ำขอโทษด้วยความรู้สึกผิดอยู่แบบนั้น จนแจบอมต้องย้ำอีกที "ไม่เป็นไรจริงๆ กินน้ำเถอะ เดี๋ยวจะเจ็บคอเอานะ"

 

"ก็ได้.."

 

มือเล็กวักน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหายแบบไม่มีวันอิ่ม ความสดชื่นไหลผ่านลำคอและทำหน้าที่หล่อเลี้ยงไปทั่วร่างกาย คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนว่าเขาได้รับชีวิตกลับคืนมาอีกครั้ง ทั้งแขนขาและอาจจะชุ่มไปหมดทั้งตัว บนเกาะ น้ำจืดคือสมบัติล้ำค่าดั่งทอง เพราะจินยองรู้ เขาจึงนำมาโปะทั้งตัวแบบไม่บันยะบันยัง

 

"ถ้าจะขนาดนี้ลงไปอาบน้ำเลยมั้ย"

 

"ได้หรอ!' พัคจินยองทำตาโต

 

"ถ้านายกล้าแก้ผ้าก็โอเค"

 

"เรากล้านะ!"

 

"เอ่อะ.. แต่เราไม่อยากเห็นว่ะ"

 

"ถ้ามันลงไปอาบได้เราลงไปจริงๆ นะ แต่แจบอมต้องหลับตานะ" คนตัวเล็กยิ้มร่า มือประจำการอยู่ที่ชายเสื้อเตรียมถกขึ้น แจบอมต้องรีบยกมือขึ้นปราม เขาแค่พูดเล่น ใครจะไปรู้ว่าคนข้างๆ จะเอาจริงกัน

 

"อย่าเลย ที่นี่ัมันอันตราย ที่ไหนก็ไม่รู้"

 

"ยูคยอมบอกว่าเป็นเกาะร้างล่ะ" มือเล็กผละออกจากชายเสื้อ สีหน้าหมองลงเมื่อนึกถึงเจ้าของชื่อ "ยูคยอม.."

 

"ทำไม เขาเป็นใคร"

 

"เป็นคนที่เราเจอตอนฟื้น.. เราก่อไฟด้วยกัน จนเมื่อกี้ที่เราวิ่งหนี เราวิ่งหนี.."

 

"หนีอะไร" ใบหน้าน่ารักเริ่มเคร่งเครียด มันฉายแววของความหวาดกลัวจนอีกคนรู้สึกได้

 

"เราทำเขาหลุดมือ" ริมฝีปากอิ่มเบะลงด้านข้าง "เราทำยูคยอมหลุดมืออ่ะแจบอม"

 

"ใจเย็นๆ แล้วค่อยๆ เล่านะ นายหนีอะไรมาจินยอง"

 

"ระ.. เรา เรา" ดวงตากลมเลิ่กลั่ก กลอกไปมาอย่างสับสน "อะไรไม่รู้ตัวใหญ่ๆ ดำๆ มันน่ากลัวมากเลยแจบอม เราไม่ทันมอง แต่มันถือหอกมากันคนละด้าม ทำหน้าถมึงทึง เรากลัว เราก็เลยวิ่งหนี ละ.. แล้ว แล้วเราก็วิ่งเข้าไปในป่ารู้ตัวอีกทียูคยอมก็หายไปแล้วอ่ะ ยูคยอมต้องโดนพวกมันจับตัวไปแน่เลย ทำไงดีอ่ะแจบอม เรามันไม่ได้เรื่องเลย เราควรจับยูคยอมแน่นกว่านี้" ใบหน้าน่ารักเบ้ลงจนไม่เห็นเค้าความร่าเริง ดวงตาใสเคลือบคลอไปด้วยหยาดน้ำที่กำลังจะไหลลงมาปนกับน้ำที่เพิ่งสาดใส่หน้าตัวเองอยู่รอมร่อ

 

จินยองจะร้องไห้ และแจบอมไม่รู้ว่าเขาควรทำยังไงดี แม้แต่โนร่า คุนท่า หรืออ๊อด เขาก็ยังไม่เคยเห็นน้ำตาของพวกมันเลยสักครั้ง

 

แจบอมควรทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ดี (10 คะแนน)

 

เอาล่ะ ตอนนี้แจบอมไม่มีคำตอบให้กับคำถามนั้น เขารู้แค่ว่าตัวเองควรทำอะไรสักอย่างไม่ให้จินยองร้องไห้

 

มือหนาคว้าจับข้อมือบางมาวางทาบทับอีกมือของตัวเอง แยกนิ้วทั้งห้ากางออกก่อนประสานมันเข้าด้วยกันจนแนบสนิท

 

"ต่อไปถ้าจะจับ ก็จับแบบนี้ มันไม่หลุดง่ายๆ แน่"

 

จินยองไม่แน่ใจว่าอะไรที่ทำให้น้ำตาของเขาเหมือนจะนิ่งสนิทอยู่ในดวงตาแบบนั้น อาจเป็นเพราะสายตาอันทรงพลังของแจบอมที่ตั้งใจมองมา หรือความอบอุ่นที่กำลังแผ่ซ่านจากซอกนิ้วแต่ละนิ้วลามไปทั่วร่างกาย และเหมือนมันจะเผื่อแผ่ไปถึงหัวใจ เพราะมันกำลังตั้งใจทำงานหนักชนิดที่ว่า..

 

ถ้าไม่มีเสียงน้ำไหลเขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นได้เลย

 

"อะ.. อืม ต่อไปจะทำนะ"

 

"ดี" แจบอมเหยียดยิ้มกว้างแล้วค่อยๆ ผละมือของตัวเองออก ขณะที่พื้นผิวสัมผัสของฝ่ามือลดลงทีละน้อย มือเล็กก็กระชับมันแน่นไม่ให้อีกคนผละมือออกจากตัวเองได้

 

"จับเราไว้ แจบอมจะได้ไม่ทำเราหลุดมือไง" เสียงหัวเราะเบาๆ จากคนฟัง ทำให้คนมองยิ้มตาม

 

"อ่ะ ดื่มน้ำพอแล้วใช่มั้ย"

 

"อื้ม!" คนตัวเล็กพยักหน้าลงอย่างร่าเริง

 

"นั่งพักสักหน่อยมั้ย"

 

"ได้ แจบอมว่าไงก็ตามนั้น"

 

"ตลกเถอะ" ถูกหัวเราะเยาะไปหนึ่งรอบ แต่จินยองไม่แคร์ ยังคงยิ้มสู้ "เดินไปนั่งข้างหน้ากัน ในนี้ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ"

 

"ได้!" คนตัวเล็กตอบรับขึงขังก่อนจะลุกขึ้นตามแรงดึงจากฝ่ามือที่เกาะกุมกันไว้ "แต่เดี๋ยว ขอเราล้างมือนิดนึงก่อนไปสิ"

 

"ได้ รีบๆ" แจบอมยอมปล่อยมือให้อีกคนไปนั่งยองๆ ริมน้ำอีกครั้ง แขนเล็กเหยียดยาวออกไปนอกตัว ในขณะที่ปลายนิ้วกำลังจะแตะผืนน้ำ สายตาก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างอยู่ใต้น้ำที่ไม่ได้ลึกนัก

 

"แจบอม" เรียกเสียงแผ่ว

 

"หืม"

 

"เราว่าเราเห็นอะไรก็ไม่รู้.." น้ำเสียงเชื่องช้าติดกังวลทำให้แจบอมย่อตัวลงนั่งข้างๆ

 

"อะไรหรอ"

 

"ตรงนั้นน่ะ" ดวงตาคมมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังกลางน้ำ ที่เดียวกับที่มีแสงส่องลงมา

 

วัตถุสีขาวที่มองเห็นเด่นชัดแยกโดดออกมาจากหินสีเข้มด้านล่างชัดเจน ยิ่งมีลำแสงส่องยิ่งขับให้มันขาวผ่องกระทบสายตา

 

แจบอมขมวดคิ้วแน่น เขามีคำตอบอยู่ในใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร หากแต่ไม่อยากพูดมันออกมา

 

"มันใช่โครงกระดูกหรือเปล่าแจบอม"

 

"..อืม"

 

"นะ.. น่ากลัวจัง" น้ำเสียงสั่น สมองเชื่อมโยงภาพในปัจจุบันกับภาพของตัวประหลาดที่ตนวิ่งหนีมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ผิวเข้ม ตัวใหญ่ ถือหอก.. "ชนเผ่ากินคนงั้นหรอ"

 

"บ้าน่า!" ตอบปฏิเสธทั้งที่ภายในใจหวั่นวิตก แจบอมเอื้อมมือออกไปจับกับอีกคนไว้แน่นหนา ไม่ลืมประสานมือกันเอาไว้ สมองของเขาสั่งให้รีบพาคนข้างตัวลุกเดินออกจากที่นี่ไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่ขามันกลับแข็งจนก้าวไม่ออก

 

"แจบอม.." เขารู้ว่าน้ำเสียงของพัคจินยองกำลังสั่นเครือ

 

"ไม่เป็นไร มันไม่ได้เป็นแบบที่นายคิดหรอก ใจเย็นๆ" แจบอมไล้นิ้วโป้งบนหลังมือของจินยองไปมาแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน "เราไปจากที่นี่กันเถอะ"

 

"อื้อ"

 

และในจังหวะที่พวกเขาทั้งสองกำลังจะลุกขึ้นยืน ขาทั้งสี่ก็ต้องชะงักพร้อมกัน เพราะหูได้ยินเสียงสะท้อนของอะไรบางอย่าง มันคือเสียงฝีเท้า..

 

ฝีเท้าที่กำลังมุ่งหน้าเข้ามาในนี้

 

ตึก

 

ฝ่ามือกระชับกันแน่นขึ้น มันกลับมาชื้นเหงื่อพอๆ กับข้างขมับที่เริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดซึม

 

ตึก

 

จินยองหลับตาปี๋ ไม่อยากรับรู้ถึงอะไรที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ยิ่งในหัวกำลังเชื่อมโยงไปถึงภาพน่ากลัวต่างๆ นานาความกลัวก็ยิ่งเกาะกุมจิตใจ

 

ตึก

 

พัคจินยองขยับตัวเข้าไปชิดใกล้อิมแจบอมเมื่อรับรู้ได้ว่าขนแขนกำลังลุกชัน ทั้งสองสบตากัน เจ้าของดวงตาแห่งความหวาดกลัวคู่นั้นขยับริมฝีปากอิ่มขยับเป็นคำพูดซึ่งไร้ซึ่งสุ้มเสียงว่า

 

'แจบอม เรากลัว'

 

แจบอมยกยิ้มบางเบาแล้วกระชับเรียวนิ้วที่ประสานกันราวกับจะทำให้อีกคนมั่นใจว่าอยู่กับเขาแล้วมันจะไม่เป็นไร แม้ภายในใจจะกำลังหวาดหวั่นไม่ต่างกันก็ตาม

 

ตึก

 

แสงสลัวจากด้านนอกส่องผ่านสิ่งที่กำลังใกล้เข้ามาจนทอดเป็นเงาพาดไปยังผนังถ้ำ เงาสีดำขนาดใหญ่ขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

ตึก

 

อิมแจบอมเตรียมใจไว้แล้ว บนเครื่องบินนั่นอาจเป็นโชคดีที่เขายังรอดมาได้ แต่ครั้งนี้คงไม่ มันคงจบสิ้นแล้วจริงๆ

 

ตึก

 

เสียงฝีเท้าดังติดต่อกัน มันดังขึ้นเรื่อยๆ ประสานไปกับขนาดของเงาที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

 

ไม่รู้ต้องเจอกับอะไร

แต่เขาเชื่อว่าเขาจะต้องปลอดภัย

อิมแจบอมบอกไว้

และจินยองเชื่อแบบนั้น..



- S U R V I V O R S -


 

บอกไว้ก่อนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แนวกุ๊กกิ๊กใสๆนะคะ

แล้วก็ไม่ใช่ดราม่าหนักหน่วง

มันอาจจะออกแนวระทึกนิดหน่อย 

(ซึ่งถ้าหากคุณผู้อ่านระทึกใจไปด้วยจะดีใจมากมากกกก ><)

ซึ่งเราไม่ทิ้งความละมุนความอบอุ่นตามสไตล์เราแน่นอน

ใครวาดภาพแจบอมกับจินยองใส่เสื้อกล้ามหนวดเฟิ้มๆ 

ช่วยกันหาปลามากินนี่ลบภาพไปได้เลยค่ะ ฮาาา

(จริงๆ ตอนแรกก็แพลนไว้ประมาณนั้นแหละค่ะ 5555555)

มันมีอะไรมากกว่านั้น

อาจไม่คุ้นเคยกับแนวนี้ แต่เราอยากให้ลองติดตามกันไปเรื่อยๆ 

ไม่แน่มันอาจจะเป็นแนวที่คุณชอบก็ได้นะ :)


ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศกันค่ะ


 #บนติดเกาะ

@wanna_fly

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #190 ไออิชิ (@Guitarist15) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:31
    แง้งง มีพี่จ้อนด้วย5555555 นึกภาพพี่เเกละตลกอ่ะะ ลุ้นๆๆว่าจะเป็นใครร
    #190
    0
  2. #166 February (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 22:04
    <p>อ่านแล้วตื่นเต้นเหมือนตัวเองติดเกาะเอง แง้ ใจเต้นเร็็็็วมากตอนนีี้ี หัวใจจะวายก่อนจบเรืื่ื่ื่ื่องมั้ย</p>
    #166
    0
  3. #125 Natkamon___06 (@Pangza2001) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 10:32
    ชอบมากฮื่ออ เราเริ่มสงสัยในตัวยูคยอมอ่ะ
    #125
    0
  4. #108 Jammyjamjamm (@Jammyjamjamm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 22:02
    ระทึดค่ะใจเต้นตุบๆๆตลอดเวลาเลยแกร๊
    #108
    0
  5. #84 super_man (@morita_keita) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:26
    ระทึกมาก อ่านแล้วนึกถึงหนังเรื่องต้องรอดแล้ว เอาใจช่วยให้รอดปลอดภัยนะคะ
    #84
    0
  6. #67 braion (@ziptiz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 14:33
    กรี๊ดดดดด ลุ้นนนน มาต่อนะๆๆๆ
    #67
    0
  7. #66 apple2542541 (@apple2542541) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:33
    อ่านไปเหงื่อไหลไปปปป
    ลุ้นนน
    #66
    0
  8. #64 SN2544 (@cat12919) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 02:34
    ระทึกตามจริงๆ ชอบบบบ
    #64
    0
  9. #63 marypjane (@Ploylobert) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 15:27
    ระทึกจริงๆ ใจเต้นตาม
    #63
    0
  10. #62 allstao1106 (@heeminkim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 08:48
    ผู้รอดเริ่มโผล่มากันทีละคนแล้วจ้า โอ้ยยยยย ระทึกๆ อยากรู้มีใครรอดอีกกก
    #62
    0
  11. #61 juland (@agnessyyzyy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 06:08
    ชนเผ่าอยู่บนเกาะแบบนี้ไม่ใช่ว่าจะต้องหนีไปเรื่อยๆนะ55555555
    #61
    0
  12. #60 nook_sunny24 (@nook_sunny24) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 01:10
    โอ๊ยยยยโล่งใจอย่างน้อยก็อยู่กับแจบอมแล้วแต่เขากำลังจะเจออะไรกันอีกเนี่ยกลัวววว จับมือกันไว้แน่นๆน๊าาาาา
    #60
    0
  13. #58 Plmok (@geegi555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 00:38
    รอค่า ลุ้นๆๆ
    #58
    0
  14. #57 FMBN9394_ (@aliizabett2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:54
    ยูคยอมเป็นพรรคพวกของพวกนั้นหรือเปล่า ดูไม่น่าไว้วางใจเลยอ่า แล้วคนพวกนั้นคือเผ่ากินคนจริงๆหรือเปล่าฮือออออออ
    #57
    0
  15. #56 QueenOfROSE (@xigotuxx) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 21:33
    แงงง ลุ้นนนน
    #56
    0
  16. #55 LimoY (@LimoY) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 20:12
    ชอบ สู้ๆ
    #55
    0
  17. #54 I'PeachNyoung (@PeachNyoungii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 19:32
    ลุ้นตัวละครที่จะโผล่มาอีก เห็นในรูปไรท์ทำช่องเครื่องบินว่าง6ช่องก็6คนใช่มั้ยคะ
    เรื่องออกเเนวแฟนตาซีหรอ เสียวเเทน เราอาจจะเจอแจ็คสัน แปลงร่างแบบนี้รึเปล่า555555
    #54
    0
  18. #53 I'PeachNyoung (@PeachNyoungii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 19:23
    เสียงตึก!ไม่ใช่เสียงเท้าเดินนะมันคือเสียงหัวใจนรีดเดอร์เอง ฮือออ น่ากลัว ลุ้นมาก พล็อตแหวกเเนวดีอะ ไม่ค่อยได้อ่านแนวนี้เลย เหมือนกำลังดูละครฉลอง ภักดีวิจิตร ;-;
    #53
    0
  19. #52 pitree_na (@peawwanniz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 19:04
    ไรท์สู้ๆน้าาาา
    #52
    0
  20. #51 fafa_ro (@fafa_ro) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 18:48
    รออน่าค่าาา ไรท์สู้ๆๆน่าาาา
    #51
    0
  21. #50 SosweetNW (@namzazii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 17:58
    ลุ้นมากกก โอ้โหวว ยูคยอมหายไปหน้ายย
    #50
    0
  22. #49 PraewCNSR (@praewna) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 17:29
    โหยลุ้นๆ รอค่ะ ไรท์สู้ๆ
    #49
    0