[GOT7] Take off #Bnior #BNyoung #บนติดเกาะ

ตอนที่ 6 : EP05 Forest

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    22 ก.ค. 60

EP05

Forest







ท่ามกลางความมืดที่แสงสว่างถูกจุดขึ้นมาใหม่ ความเงียบงันถูกแทรกด้วยเสียงเคี้ยวอาหารราวกับคนหิวโซของชายผู้ทำตัวลับๆ ล่อๆ

 

หลังจากที่แจบอมตื่นขึ้นมากลางดึกพอดีและจับความผิดปกติเอาไว้ได้ ชายแปลกหน้าก็ลุกลี้ลุกลนทำท่าจะหนี แต่บีเอ็มที่ได้ยินเสียงดังก็ตื่นขึ้นมาจับตัวคนร้ายเอาไว้ได้ทันท่วงที พอไม่มีทางเลือกชายแปลกหน้าก็สารภาพว่าตัวเองลอยมาติดเกาะนี้ได้สองวันแล้ว และยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ถึงได้ทำตัวเหมือนขโมยแต่ไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ

 

ส่วนจินยองนั้นรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทีหลัง พอลืมตาขึ้นมาก็พบกับคนแปลกหน้าที่นั่งแทะเนื้อปลาร่วมวงกองไฟด้วยแล้ว

 

แล้วนี่จะบอกได้แล้วยังว่าชื่ออะไร แจบอมพูดเสียงนิ่ง แต่แววตาคาดคั้น

 

ชยอนู พูดจบก็แทะเนื้อปลาต่ออย่างหิวโหยจริงๆ ชื่อซนฮยอนอูแต่เพิ่งเปลี่ยนชื่อไปเพราะมันไม่มงคล

 

แล้วมาขโมยของคนอื่นเขาทำไม

 

ก็บอกไปแล้วว่าหิว

 

แค่นั้นเหรอ แจบอมหรี่ตาจับผิด

 

อือ คนตอบก็ตอบส่งๆ โดยไม่มองหน้า ยังตั้งใจกินเหมือนว่าหิวนักหนา

 

ขโมยของแล้วจะเอาไปทำอะไรได้ ทุกคนก็ลอยมาติดเกาะเหมือนกัน ของมีค่าลอยไปกับน้ำหมดแล้ว

 

...

 

ไม่ตอบอะไรก็ไม่คิดจะถามต่อ แจบอมมองคนแปลกหน้าที่กำลังจะกลายเป็นคนรู้จักแทะปลาที่บีเอ็มลงทุนไปจับให้สดๆ กลางค่ำกลางคืนแบบไม่เกรงใจ ตัวแล้วตัวเล่า จนเกลี้ยง

 

แหม ก็ถ้าจะไม่เหลือให้คนอื่นกินตอนเช้าเลยก็นะ

 

ไม่เป็นไรเจบี ไอเก่ง เดี๋ยวไอไปจับให้ใหม่ตอนสว่างก็ได้

 

เหมือนสายตาจะสื่อความคิดชัดเจนไปหน่อย แจบอมทำเพียงยิ้มเจื่อนแล้วนั่งเงียบต่อไป ยังไงเขาก็ไม่ใช่คนจับปลาเองอยู่แล้วนี่เนอะ ในตอนนั้นเองที่แจบอมคิดได้ว่าบีเอ็มเป็นคนดีมีน้ำใจมากจริงๆ ยิ่งเห็นชัดเจนตอนที่มีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมา

 

แจบอม จินยอง บีเอ็ม และชยอนู ตัดสินใจหลับต่ออีกหน่อยก่อนที่ฟ้าจะสว่าง เพราะแจบอมกับจินยองนอนข้างกัน พื้นที่ว่างข้างๆ บีเอ็มจึงกลายเป็นของสมาชิกใหม่ไปโดยปริยาย

 

 

 

 

 

และแล้ววันใหม่ก็มาถึง

 

แสงสว่างปลุกให้คนที่หลับใหลตื่นขึ้นมาและบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน จินยองลืมตาขึ้นมาและพบว่าตัวเองเอียงคอซบไหล่คนข้างๆ มาทั้งคืน จึงได้บีบนวดให้อย่างขยันขันแข็ง แจบอมไม่ได้ยินดีหรือปฏิเสธ เพียงแค่นั่งนิ่งๆ ปล่อยให้อีกคนทำตามใจ บีเอ็มอมยิ้มให้กับภาพนั้นแล้วลุกขึ้นยืน

 

ไอไปจับปลาเดี๋ยวมานะ

 

ให้เราข่วยมั้ย

 

ไม่เป็นไร

 

ยิ้มให้กันก่อนที่คนตัวสูงจะเดินไปที่ชายหาด แจบอมลุกขึ้นบ้าง มองหาเศษไม้ใกล้ๆ ไปก่อฟืนแทนกองไฟที่มอดลงไปแล้ว จินยองคอยเป็นลูกมือพัดให้อีกคนไม่ห่าง ส่วนสมาชิกคนสุดท้าย..

 

แม้จะตื่น ก็ยังแกล้งหลับเพราะไม่อยากมีส่วนร่วมในการปฏิบัติภารกิจยามเช้าอันแสนเหน็ดเหนื่อย

 

 

 

 

 

เหงื่อเม็ดใสไหลอาบกรอบใบหน้า ไหลต่อไปยังสันกราม มือเล็กดึงคอเสื้อของตัวเองซับหยดน้ำออกจากใบหน้าของคนที่กำลังขมักเขม้นหมุนปลาเสียบไม้ย่างไฟ แจบอมรับช่วงต่อจากบีเอ็มที่เมื่อเสร็จงานจับปลาก็เข้าป่าไปหาแหล่งน้ำจืดต่อ

 

มื้อเช้าง่ายๆ เริ่มต้นขึ้นแบบไม่ง่ายนัก แต่ดีขึ้นกว่ามื้อแรกหน่อยตรงที่รู้ว่าขั้นตอนไหนทำอะไร พอเนื้อปลาเริ่มสุก หนังปลาเริ่มเกรียมส่งกลิ่นหอม คนที่หลับอยู่ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ค่อยๆ ปรือเปลือกตาเปิดขึ้นอย่างแนบเนียน

 

บีเอ็ม ยูนั่งพักได้แล้ว

 

ไอขอเข้าป่าไปหาน้ำอีกหน่อย น้ำจากพืชมันน้อยเกินไป พวกยูกินไม่อิ่มหรอก

 

พอแล้ว แจบอมเสียงดุ ส่งสายตาให้บีเอ็มพักงานนั่งลงเสียที แล้วหันไปอีกทาง สะกิดคนที่เพิ่งตื่น ส่วนนายอ่ะ ไปหาน้ำ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่

 

อะไรนะ

 

ลุก ถ้าอยากกินปลาก็ต้องหาน้ำมาแลก

 

อีกฝ่ายทำได้เพียงหน้าเหวอ ปากสั่นงึกอย่างนึกคำจะเถียงไม่ออก ยกมือขึ้นเหมือนจะทำอะไรสักอย่างแต่แล้วก็ต้องยอมแพ้ให้กับสายตาจริงจังไร้แววล้อเล่นที่ถูกส่งมา

 

ชยอนูสะบัดแขนแล้วลุกขึ้นยืน สีหน้าไม่พอใจ กระทืบเท้าปึงปังเข้าไปในป่าอย่างทำอะไรไม่ได้

 

สามคนที่เหลือจัดการเนื้อปลากันจนเสร็จ ก่อนที่สมาชิกคนสุดท้ายจะกลับมามือเปล่า เหงื่อโซมกาย อย่างน้อยก็พยายามแล้วล่ะนะ แจบอมเห็นใจ ส่งปลาย่างไม้สุดท้ายให้อย่างใจดี ชยอนูขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมรับมาแล้วนั่งลงเงียบๆ ในสถานการณ์ที่มีปากท้องเป็นตัวประกัน อะไรยอมได้ก็ยอมๆ ไป สมาชิกคนสุดท้ายเตือนตัวเอง

 

ชยอนู.. เป็นคนที่ไหนหรอ นั่งว่างรอคนที่เคี้ยวตุ้ยๆ ได้ไม่นาน คนที่ปล่อยเวลาทิ้งไปอย่างเสียเปล่าไม่ได้อย่างจินยองก็เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา

 

เกาหลี

 

เราก็เกาหลีนะ หมายถึง.. เมืองไหนล่ะ

 

โซล

 

ว้าว เราก็อยู่โซลเหมือนกัน แต่เราเกิดที่จินแฮล่ะ ที่นั่นมีทะเลด้วยนะ บรรยากาศดีเหมือนตอนนี้เลย แจบอมอ่ะ แจบอมก็โซลใช่มั้ย หันหน้าใสๆ ไปถามคนที่นั่งข้างกาย

 

เก็บของเตรียมเดินทางได้แล้ว กินจะหมดอยู่แล้วน่ะ

 

เอ้า

 

คนถามแล้วไม่ได้รับคำตอบหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี ที่แจบอมพูดมันไม่มีตรงไหนผิดหรอก แต่เมินคำถามกันแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน

 

แจบอมลุกขึ้นยืนปัดเศษดินออกจากก้น คว้าข้อมือของคนที่ยกสองแขนรอให้ดึงขึ้นมา จัดการเคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อยดังเดิม ส่วนบีเอ็มสะพายเป้ใบใหญ่เตรียมออกเดินทางแล้วเช่นกัน

 

คนที่นั่งกินมื้อเช้าชิวๆ เป็นต้องรีบร้อนแทะก้างปลาจนทิ่มเพดานปาก แจบอมเดินนำไปก่อนไม่รีรอคนที่มัวชักช้า เป็นจินยองที่ต้องกระตุกชายแขนเสื้อแจบอมบอกให้รออีกคนด้วย นั่นแหละ ฝีเท้าหนักถึงได้หยุดลง หันกลับมายังที่พักพิงเดิม

 

นายอ่ะ มัวชักช้า จะอยู่นี่คนเดียวก็ตามใจ

 

 

 

 

 

เท้าแปดข้างย่องไปตามพื้นดินที่แทรกด้วยรากจากต้นไม่ใหญ่ ใบไม้กระจัดกระจาย พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ส่งเสียง กรอบแกรบ ใดๆ แทรกความสงัดเงียบให้เกิดอันตราย ในป่านั้นเกือบรกทึบ จึงต้องทำการแปรขบวนเป็นแถวตอน

 

บีเอ็มที่ตัวใหญ่และสูงที่สุดเดินนำหน้า ดวงตาคมกริบสอดส่ายมองหาอันตรายรอบตัว ถัดมาคือจินยอง แม้จะตัวเล็กไปถนัดตาเมื่อเทียบกับคนก่อนหน้า แต่สายตานั้นเด็ดเดี่ยวไม่แพ้คนด้านหลัง แจบอมทิ้งระยะห่างจากจินยองน้อยมากเมื่อเทียบกับคนอื่น ฝ่ามือว่างเปล่าพร้อมป้องกันอันตรายให้คนข้างหน้าตลอดเวลา และสมาชิกคนสุดท้ายที่วิ่งเข้ามาสบทบ ชยอนูเป็นคนปิดท้ายขบวน

 

ผืนป่ากินพื้นที่เกาะไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือคือชายหาด และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมพวกเขาถึงรู้สึกเหมือนเดินไปไม่ถึงไหนกันเสียที

 

เวลารุดเดินหน้า แสงแดดส่องทำร้ายผิวกาย ความชื้นระเหยออกไปจากร่างกายในรูปแบบของเม็ดเหงื่อที่ไหลท่วมตัว กว่าจะรู้ตัวสปีดฝีเท้าก็ค่อยๆ ลดลง ความเหนื่อยล้าแล่นเข้าเล่นงาน

 

หมับ!

 

ระวังหน่อย แจบอมกล่าวเตือนคนข้างหน้าที่สะดุดรากไม้จนเกือบล้ม โชคดีที่มือเขาไวพอจะคว้าไว้ได้ทัน จินยองยิ้มแหย ก้มหัวน้อยๆ ขอบคุณ

 

ไอว่าเรามาพักกันสักหน่อยดีกว่า เดินมาเยอะแล้ว

 

แจบอมพยักหน้า ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ จินยองนั่งตาม ปล่อยให้เสียงหอบหายใจสนทนากันอย่างออกรส เกือบลืมไปแล้วว่ายังมีสมาชิกอยู่อีกคน ถ้าไม่โผล่หน้ามานั่งอยู่ตรงข้ามก็คงจะลืมไปแล้วจริงๆ

 

ทำไมเราไม่หาทางออกจากเกาะแทนที่จะมาเดินบ้าๆ ในป่านี่ชยอนูพูดแดกดันในน้ำเสียง ซ้อมตายกันหรือไง

 

ไม่ได้บังคับให้มาด้วยนี่ พูดแล้วเหลือบตามองบน ไม่อยากจะมองหน้า แจบอมรู้สึกเกลียดขี้หน้าตั้งแต่มาขโมยของแถมยังอู้งานไม่ช่วยคนอื่นแล้วเดินกลับไปก็ได้ เท้าก็มี

 

แจบอมใจเย็นน่า คนกลางปลอบอย่างใจเย็น มือเล็กดึงชายเเขนเสื้อของคนที่อารมณ์เริ่มแปรปรวนเบาๆ

 

ไม่ได้ใจร้อน

 

แล้วกระหนุงกระหนิงกันอยู่นั่น เป็นแฟนกันรึไง ขนลุก!

 

..เสือก

 

ตอบเสียงเย็น แววตาดุดันจริงจังยิ่งกว่าน้ำเสียง แจบอมสาบานได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนหยาบคาย พูดคำหยาบแทบจะนับครั้งได้ แต่นี่มันเกินไป สายตาดูถูกแบบนั้นไม่สมควรตอบกลับด้วยคำพูดดีๆ ยิ่งรวมกับความไม่ชอบขี้หน้าที่ก่อตัวขึ้นมาเงียบๆ ด้วยแล้ว แจบอมไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย

 

บรรยากาศย่ำแย่ที่มีเพียงความเงียบ ทั้งแจบอมและชยอนูไม่มีใครยอมมองหน้าใครก่อน จินยองเห็นด้วยที่แจบอมจะเมิน แต่ต้องไม่ใช่เวลาแบบนี้ เวลาที่ทุกคนต้องร่วมมือกัน

 

ที่เราเข้ามาในป่าแทนที่จะหนีไป เพราะแจบอมเสนอว่าเราควรจะช่วยคนที่รอดบนเกาะนี้ให้ออกไปจากเกาะด้วยกัน ถ้าชยอนูไม่อยากทำก็กลับไปได้นะ

 

อยู่กันสามคนก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ.. แจบอมพูดลอยๆ แต่เรียกการตวัดสายตาจากคนถูกไล่อ้อมๆ ได้ดี จินยองหันหน้ามองแจบอมให้เงียบ แต่คนถูกมองทำลอยหน้าลอยตา

 

แล้วเรากับแจบอมก็.. ก็เป็นเพื่อนกัน อย่าเข้าใจผิด

 

สายตาจริงจังมาก แต่ชยอนูไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

 

โอเค ฉันจะไม่เข้าใจผิด ชยอนูพยักหน้าช้าๆ แต่เพราะมีคนอยากไล่ให้กลับไป เพราะฉะนั้นฉันจะไปด้วย ตั้งใจสบตาคู่กรณีแล้วยิ้มหยัน ทุกที่

 

โอเคๆ จบเนาะ ไม่ทะเลาะกัน

 

จินยองยิ้มหวานพึงพอใจในผลงานการไกล่เกลี่ยของตัวเอง มองภายนอกเหมือนจะจบแต่ไม่จบง่ายๆ หรอก สายตาสองคู่ที่สบกันรุนแรงจนเหมือนจะมีประกายไฟพุ่งออกมาบอกแบบนั้น

 

 

 

 

 

การเดินทางท่ามกลางแมกไม้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง มื้อกลางวัน (ไม่ทราบเวลาแน่ชัด) คือกล้วยป่าที่พบเจอระหว่างทาง ไม่หวานเหมือนกล้วยปกติตามห้างร้าน แต่ก็ช่วยเติมเต็มกระเพาะอาหารได้ดีในระดับหนึ่ง พวกเขาไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ ที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ พูดให้ถูกคือยังไม่เจอมนุษย์เลยสักคน ไม่มีใครรู้ด้วยว่าจุดจบของการเดินทางนี้อยู่ที่ใด มีเพียงกำลังกายที่ถูกลดทอนลงไปทุกที ทุกที

 

จนที่สุดผู้นำขบวนตัวใหญ่ก็หยุดเดิน หันมาหาเพื่อนร่วมทาง

 

แสงเริ่มลดลงเรื่อยๆ แล้ว ไอว่าเราควรหาที่ก่อไฟ

 

แจบอมมองไปรอบกายอย่างประเมินสถานการณ์

 

เดินไปอีกหน่อยเถอะ ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปอีกคืน ผู้รอดชีวิตก็ยิ่งลดลง ไอไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

 

โอเคๆ ไอเข้าใจ

 

เดินต่อไปได้ไม่เท่าไหร่ เสียงจากคนปิดท้ายขบวนก็ดังขึ้นมา

 

ฟังอยู่แค่คนเดียว ไม่ถามความเห็นคนอื่นเลยรึไง แจบอมฉุนกึก ตวัดสายตาหันกลับไปมอง เดินต่อไปให้ตายห่าแทนนั่นแหละ ไม่ต้องช่วยคนแล้ว เอาตัวเองก็จะไม่รอด

 

ไม่อยากไปก็นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ

 

ถอนหายใจยาวแล้วเดินต่อโดยไม่สนใจคำค้าน จินยองเห็นท่าไม่ดีจึงคว้าชายเสื้อของคนที่เร่งฝีเท้าเอาไว้ ตัดสินใจพูดแก้ปัญหาอีกครั้ง

 

เอาอย่างนี้นะ ใครอยากพักบ้าง

 

ดวงตากลมส่ายไปมามองหาคนตอบรับ แต่ไม่ว่าจะหันหลังหันหน้าก็มีเพียงคนที่แย้งขึ้นมาเท่านั้นที่ยกมือ

 

โอเค แล้วใครคิดว่าควรเดินต่อไปอีกหน่อยบ้าง มือเรียวยกขึ้นแบบไม่สุดแล้วหันไปด้านหลัง ทั้งบีเอ็มและแจบอมต่างก็ยกมือเหมือนกัน สามต่อหนึ่ง ได้ข้อสรุปแล้วเนอะ ถามความเห็นคนอื่นแล้วด้วย งั้นเดินต่ออีกหน่อยนะ

 

เหอะ

 

คนแพ้คะแนนเสียงแค่นยิ้มแล้วยอมลากเท้าเดินต่อแม้จะเหนื่อยเต็มที ในใจก็แช่งให้มีหมีควายกระโจนเข้าใส่คนข้างหน้าจะได้หยุดพักกันบ้าง เขารู้สึกโชคร้ายมากที่ดันมาเจอคนกลุ่มนี้ แต่แยกไปคนเดียวก็เสี่ยงเกินไป เขายังไม่อยากตาย ตราบใดที่ยังไม่บรรลุในสิ่งที่ต้องการ

 

 

 

ป่าไม้กว้างใหญ่ราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด เป็นเวลาสักพักหนึ่งก่อนที่แสงสีส้มจะเริ่มสาดส่องไปทั่วทั้งผืนป่า เหล่านักเดินทางลงความเห็นภายในใจว่าถึงเวลาแล้วที่สมควรหยุดพักก่อนที่ร่างกายจะเกินรับไหว แต่แล้วเมื่อผู้นำขบวนกำลังจะหันหลังกลับมาหาสมาชิก ดวงตาคมของเขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ

 

มันกำลังเคลื่อนไหว

 

บีเอ็มหันกลับมาหาทุกคนทันควัน ยกมือข้างหนึ่งเหยียดนิ้วชี้ขึ้นป้องปากไม่ให้ส่งเสียง อีกข้างยกขึ้นห้ามไม่ให้ขยับไหว ทุกคนทำตาม ดวงตาหลุกหลิกไปมา ในขณะนั้น ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ

 

และเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามา

 

บีเอ็มวิ่งเข้ามากอดคอแจบอมให้ลดตัวลงนั่งยองๆ อยู่หลังพุ่มไม้ ส่งสัญญาณให้คนอื่นทำตาม แจบอมมองหาจินยองเพื่อให้แน่ใจว่าอีกคนปลอดภัยดี เพียงดวงตากลมนั้นสบกลับมา เขาก็วางใจ หันมาให้ความสนใจกับบางสิ่งที่เคลื่อนตัวใกล้เข้ามา

 

เสียงพูดคุยที่ไม่ได้ศัพท์ดังนำมาก่อนตัว สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังบุคคลผู้มาใหม่ไม่วางตา รวมไปถึงดวงตากลมที่จ้องเขม็ง เม็ดเหงื่อผุดซึมทั่วขมับ ภาพอันเลือนรางที่บังเอิญซ้อนทับกับเหตุการณ์บางอย่าง จินยองกลืนน้ำลายข้นหนืดลงคอ

 

มันกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ..

 

ดวงตากลมไล่พิจารณาทั้งแต่ส่วนบนจรดข้อเท้า

 

ผิวเข้ม ตัวใหญ่ ถือหอก

 

อึก แจบอม

 

ม่านตาขยาย ลมหายใจเร่งกระชั้น อัตราเร็วของการสูบฉีดเลือดพุ่งขึ้น มือเรียวยกขึ้นปัดป่ายไปที่คนข้างตัว และอีกฝ่ายรับรู้ แจบอมรับเอามือของจินยองมาไว้ในการครอบครอง กอบกุมมันแนบแน่น

 

ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว น้ำเสียงนุ่มทุ้มบอกกล่าว สายตาอบอุ่นที่กำลังส่งผ่านทำให้คนที่ถูกกอบกุมอบอุ่นไปทั้งหัวใจ

 

แจบอมบอกว่าไม่เป็นไรมันก็จะต้องไม่เป็นไร จินยองเชื่อใจแจบอมนะ

 

มนุษย์ที่แต่งกายแปลกประหลาดสองร่างถ้วนปรากฏสู่สายตาของทุกคน มันมีรูปร่างเหมือนกับที่จินยองเคยเห็นอย่างไม่มีผิดเพี้ยน แล้วร่างกายของคนที่เห็นเป็นครั้งที่สองก็เริ่มสั่นเทา จินยองพยายามอดกลั้นความกลัวเกรง แม้น้ำตาจะไหลปริ่มเคลือบคลออยู่ที่เบ้า

 

เดินผ่านมา และกำลังเดินผ่านไปโดยไม่สังเกตเห็นอะไรที่ผิดปกติหลังพุ่มไม้ ในตอนนี้ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ ไม่มีใครกล้าพอที่จะส่งเสียง แม้แต่เสียงแผ่วเบาของมวลอากาศที่แลกเปลี่ยนภายในร่างกายก็ไม่มี

 

แต่แล้ว..

 

แกรบ!

 

เชี่ย..

 

ทุกสายตาตวัดมองไปทางต้นกำเนิดเสียง ชยอนูทำหน้าเลิ่กลั่ก เขาอยากจะแก้ตัวว่าเมื่อกี้เขาเสียการทรงตัว เท้าข้างหนึ่งจึงเผลอเหยียบใบไม้แห้งกรอบเข้า เขาอยากจะแก้ตัว แต่มันไม่มีโอกาสให้เขาได้ทำแบบนั้น

 

เพราะมนุษย์ตัวสูงใหญ่ที่เดินผ่านไปได้ไม่ไกลกำลังหันกลับมา..

 

คนมีความผิดตัวสั่น สมองขาวโพลน ไม่มีคำตอบว่าเขาควรทำอย่างไรต่อไป ในห้วงวินาทีแห่งความสับสน ฝ่ามือที่เหมือนจะอยู่เหนือการควบคุมไปแล้วมันคว้าไหล่บางของคนข้างๆ ออกแรงเหวี่ยงให้ล้มลงไปด้านหน้า

 

พลั่ก!

 

หัวใจดวงน้อยตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม..

 

หมับ!

 

ทว่าคนที่กอบกุมฝ่ามืออีกข้างเอาไว้ยื้อกลับมาได้ทันก่อนเสียงใดๆ จะเล็ดลอด คราวนี้แจบอมกระชากตัวจินยองมาไว้ในอ้อมกอด คนขวัญเสียตัวเล็กลงไปถนัดตา จินยองซบใบหน้าลงบนลาดไหล่ ปิดรับทุกสรรพสิ่ง

 

และ ณ วินาทีนั้น จินยองไม่สามารถสกัดกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ได้อีกต่อไป

 

แจบอมตวัดสายตามองผู้กระทำผิดอย่างเคืองโกรธ อีกคนจ้องกลับมา ภายในแววตานั้นเต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกผิด สบตากันได้ไม่นานแจบอมก็ตั้งสติ แล้วก็ต้องตกใจแทบหงายหลังเมื่อมนุษย์ตัวใหญ่กำลังใกล้เข้ามา ภาพใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยสีสันแปลกๆ ราวกับพวกชนเผ่าปรากฏเด่นสู่สายตา แจบอมนึกถึงคำพูดของจินยองขึ้นมาทันที คำที่จินยองเคยพูดออกมาในถ้ำ..

 

ชนเผ่ากินคน

 

ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างชนิดที่ว่าทั้งชีวิตไม่เคยกว้างขนาดนี้ แจบอมคิดว่าจุดจบของชีวิตมันมาถึงแล้วจริงๆ ตัวเขาเริ่มสั่น หัวใจเต้นแรง ภาพใบหน้าบุพการีลอยเข้ามาในห้วงความคิด แมวทั้งสามตัวในร้านเพ็ทช็อปที่คงกำลังมองหาเขาด้วยความหวัง

 

โนร่า คุนท่า อ๊อด.. พ่อขอโทษ ขอโทษที่กลับไปหาไม่ได้แล้ว

 

แจบอมหลับตาปี๋ในตอนที่ฝ่ามือใหญ่กำลังจะแหวกพุ่มไม้เข้ามา เขามองเห็นเพียงความมืดมิดหลังเปลือกตา แต่จินตนาการกลับพาลอยไปไกลแสนไกล

 

ฟิ้ว

 

ปั่ก!

 

เป้าหมายถูกเบี่ยงเบน

 

แจบอมหอบหายใจแรงเมื่อมนุษย์ตัวใหญ่เดินจากไปอีกทาง เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลย้อยตามกรอบใบหน้า เขาถึงกับขาอ่อนล้มตัวลงนั่งไปพร้อมๆ กับคนในอ้อมแขน น้ำตากำลังจะไหลลงมาจริงๆ

 

เขารอดตายเป็นครั้งที่สามแล้ว

 

มันไปแล้ว

 

บีเอ็มหันมายิ้มให้อย่างเหนื่อยล้า ล้มตัวนั่งตาม แจบอมตบไหล่สมาชิกร่วมเดินทางที่ยอมรับว่าเป็น เพื่อน อย่างขอบคุณ เป็นฝีมือบีเอ็มนี่เองนี่เขวี้ยงกิ่งไม้ไปไกลๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากมนุษย์ตัวใหญ่ยักษ์

 

ขอบคุณนะ ขอบคุณมากจริงๆ แจบอมส่งยิ้มจริงใจ ก่อนจะค่อยๆ ผละจินยองออกจากออมกอดของตัวเอง จ้องหน้าคนที่กำลังร้องไห้ด้วยสายตาอ่อนโยน พลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้า มันไปแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว

 

ฮึก จริงนะ

 

อื้อ ไม่ร้องแล้ว ไม่ต้องกลัว

 

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่น้ำตาก็ยังรินไหลไม่หยุด จินยองโผเข้ากอดแจบอมอีกครั้งอย่างหาที่พึ่งพิง คนโดนกระทำผงะไปด้านหลัง เป็นเพราะเสียงสะอื้นเบาๆ ที่ดังออกมาจากลำคอ แจบอมจึงใช้ฝ่ามือช่วยลูบหลังปลอบประโลม

 

เจ้าลูกแมวยังไงก็เป็นลูกแมวจริงๆ ล่ะนะ

 

สถานการณ์กลับมาเป็นปกติได้ไม่นาน ขณะที่ทุกคนกำลังยิ่งหย่อนใจ ไหล่หนาๆ ของบีเอ็มก็ได้รับการสะกิด ในทีแรกเขาแค่ยักไหล่ไม่ใส่ใจ ความเหนื่อยล้าทางกายทำให้เขาไม่อยากจะใส่ใจสิ่งใดอีก แต่ที่สุดมันก็รุนแรงขึ้นจนต้องหันกลับไปมอง

 

ถ้าไม่อยากให้ฉันส่งเสียงเรียกพวกนั้นกลับมา ส่งเป้นายมาให้ฉัน


- S U R V I V O R S -



อู้ว ไม่ได้อัพมาเดือนนึงเลยหรอเนี่ย 5555555

มันก็จะคลอดแต่ละตอนยากนิดนึง

ป้ายคำใบ้ตอนนี้ค่อนข้างชัดเจนนะเราว่า

ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์นะ รูปภาพก็มีส่วนอ่ะครั้งนี้ ฮาฮา


มีแต่คนทายถูกว่าเป็นชยอนู เก่งจังเลย *ปรบมือ*

ตอนที่แล้วมีคนลองทายกันด้วย ดีใจนะ เอาอีกๆ ทายอีก ชอบ 55555555

คือมีคนทายสัญลักษณ์ ↑ ถูกด้วยอ่ะ ทึ่งมาก

จริงๆ ในเรื่องก็บอกไว้ค่อนข้างชัดเนอะคนนี้

*ใบ้เพิ่มว่าของบีเอ็มคือ "หน้าลูกเต๋า" นะคะ

ไม่ใช่แผนที่แต่อย่างใด 555555


แล้วยูคยอมไปไหน?

เราก็ไม่รู้อ่ะ ตั้งแต่พายเรือมาถึงเกาะก็ยังไม่เจอเลย

คงหายไปอีกนานอ่ะค่ะ 55555555555


ตอนหน้าคนที่โผล่มาเป็นผู้หญิงจ้า

- - - - - - - - - - - - - - - -


**ฝากฝาก**

ใครชอบเบาสมอง อ่านเพลินๆ แอบเขินๆ นิดนึง

เชิญแวะเลย

v

TWINKLE


- - - - - - - - - - - - - - - -

แล้วก็เราเปิดพรีฟิคอยู่น้า

แวะเข้าไปดูก่อนได้นะคะ

เข้าไปดูปกเฉยๆ ก็ได้ แบบว่าทำเอง 

พราวทูพรีเซนต์นิดนึง 55555555

คลิกรูปเลยจ้ะ



#บนติดเกาะ

@wanna_fly



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #133 I'PeachNyoung (@PeachNyoungii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 03:47
    คยอมกับชยอนูน่าจะรูจักกันและสงสัยคืชยอนูต้องการอะไร แต่ทำไมภาพคยอมเป็นขาวดำอะ คยอมตายหรอยังไง เดาไม่เป็น5555
    #133
    0
  2. #132 I'PeachNyoung (@PeachNyoungii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 03:47
    คยอมกับชยอนูน่าจะรูจักกันและสงสัยคืชยอนูต้องการอะไร แต่ทำไมภาพคยอมเป็นขาวดำอะ คยอมตายหรอยังไง เดาไม่เป็น5555
    #132
    0
  3. #127 Natkamon___06 (@Pangza2001) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 11:31
    ชยอนูกับคยอมคือพวกเดียวกันใช่มั้น
    #127
    0
  4. #105 GFON1901 (@GFON1901) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 01:59
    ลุ้นจนหัวใจวายอ่ะ งือออ เป็นฟิคที่ระทึกขวัญมาก อยากอ่านต่อแล้วววว
    #105
    0
  5. #102 Onjira Ketbunnak (@ice-onjira) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 18:50
    รอจ้า สนุกจริงๆ ลุ้นสุดไรสุด ตอนหน้าใครอะ ฮือออ สงสารน้องจินยองน่ารักน่าเอ็นดู ไม่น่าต้องมาเจออะไรแบบนี้เลย
    #102
    0
  6. #101 SN2544 (@cat12919) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:50
    สนุกมากกก
    #101
    0
  7. #100 Yunau (@Yunau) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 15:11
    จริงๆ ไม่เข้าใจสัญลักษณ์หรอกแต่อ่านแล้วสนุกดี แต่สัญลักษณ์ของยูคกับชยอนูเหมือนกันเลยอ่ะ แล้วพวกที่เจอนี่เผ่ากินคนจริงไหมแล้วยูคหายไปอยู่ไหนแล้ว ชยอนูนี่ต้องการอะไรจากกระเป๋าบีเอ็มอ่ะ
    #100
    0
  8. #99 parkyjin (@mixxzkangin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 11:45
    ปกติก็กลัวป่าอยู่แล้ว ยิ่งอ่านยิ่งกลัวใจ เข้าไปแล้วไม่เจอแบบแจบอมจะทำยังไง(?) 55555555555555 อ่านแต่ละตอนแล้ววิเคราะห์แบบคนอื่นเขาไม่ได้เลยอ่ะ ตะไมเลาเข้าใจยากจัง ฮื่อ55555 แต่สนุกง่ะ แปลกดี ชอบบบบ
    #99
    0
  9. #98 SosweetNW (@namzazii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 11:27
    จะไปไหนก็ไปเลยชยอนูวววววว

    สัญลักษณ์ของจินยองใช่ Jumping jack ไหมคะ เราชอบดูความหมายของรอยสักอ่ะ ละมันมีตัวนี้ด้วย ความหมายคือ เข้ากับคนอื่นง่าย ฉลาดและเข้มแข็ง ชอบตัวนี้มากๆเลยอ่ะ
    #98
    0
  10. #97 DCL_Mr.DeCoLa (@iamkudolaila) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 09:25
    ยูคกับชยอนูน่าจะเป็นศัตรู หัวใจรึเปล่าไม่แน่ 55555 พิบีเอ็มน่าจะเป็นผู้ปกป้อง
    #97
    0
  11. #96 nook_sunny24 (@nook_sunny24) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 03:52
    ไม่เก่งการเดาสัญลักษณ์หรอกแต่อยากจะบอกว่าตื่นเต้นมากนึกว่าตัวเองเดินตามเขาอยู่เหมือนอยู่ในเหตุการณ์ด้วย น่ากลัวมากลุ้นตามกลัวเผ่ากินคน ชยอนูนี่น่ารำคาญและก็เห็นแก่ตัวดีเนาะไม่มาดีใช่มะเห็นว่ายังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ป่วนมากรู้สึกเกลียด มาต่ออีกๆกำลังสนุกเลย มาต่อ #ทวกทวก ด้วยน๊าาาอย่าหายไปนานคิดถึง
    #96
    0
  12. #95 Thinker_Bell (@nongbellmilk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 23:38
    แล้วเดี๋ยวชยอนูก็จะหายไปเหมือนยูคยอมเพราะมีสัญลักษณ์=/เหมือนกันแม่ะ อาจจะถูกชนเผ่านั้นจับตัวไปด้วยไรงี้ ส่วนลูกเต๋านี่ต้องมีอีก5หน้าป่ะ มันแบบมาหน้า1หน้าเดียวเราว่าต้องมาอีก5หน้าแน่ๆ ประมาณเหมือนเซอร์ไวเวิลที่เก่งๆงี้อ่ะแบบตัวเต๋งๆเป็นลูกเต๋าเป็นเทพพิทักษ์(แปลงร่างงงง! หยอกๆ) ฮึ้ยยยไม่รู้แล้ว ยากกว่าสปอยเจเจโปรก็อันนี้แหละ ฮึ้ยยยยย
    #95
    0
  13. #94 apple2542541 (@apple2542541) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 23:14
    คือเเบบอ่านไปใจสั่นไป
    นี่ลุ้นมากก
    ไรท์เขียนเก่งๆอ่ะ
    #94
    0
  14. #93 juland (@agnessyyzyy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:49
    ส่งเป้ ส่งเป้ทำไม จะเอาไปทำไร ชยอนูตายใช่มั๊ยจากสัญลักษณ์ ตายก็ดีน่ารำคาญจริงๆ
    #93
    0
  15. #92 Ohana2212 (@Ohana2212) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:35
    หืมม? หน้าลูกเต๋าหรอ อ๋อ!! สร้างแลนด์มาร์ค!//โดนตบ
    #92
    0
  16. #91 Defsouller (@swnpss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:23
    สัญลักษณ์ของจินยองคืออินฟินิตี้ ไม่มีที่สิ้นสุด คือยังไงดี ถ้าเอาเป็นเทียบเป็นคน อาจจะเเบบเป็นเเบบนี้ตลอดไป จะไม่เปลี่ยนไป นิรันดร ประมาณนี้หรอคะ 5555555 สัญลักษณ์ของเเจบอมเรามองเป็นการเเปรผัน การเเปรผันก็คือ ความสัมพันธ์ของสิ่งสองสิ่ง เมื่ออีกอันเพิ่มขึ้น อีกอันก็ต้องเพิ่มตาม คล้ายๆว่าเเจบอมเป็นตัวเเปร เป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์ของจินยองกับตัวเอง สัมพันธภาพอะไรประมาณนี้อ่ะค่ะ สัญลักษณ์ของบีเอ็มไม่เเน่ใจว่าหมายความว่าอะไร เเต่เราคิดว่าเป็นคนเเรกที่จินยองกับเเจบอมเจอ เพราะหน้าลูกเต๋าเป็นเลข 1 อาจจะมีอีก 5 คนก็ได้ค่ะที่ต้องเจออีก เพราะหน้าลูกเต๋าปกติจะมี 6 หน้า เเล้วสัญลักษณ์ของยูคยอมกับชยอนูนี่เหมือนกันเลย อาจจะเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักกันก็ได้ เเต่ไม่รู้ความหมายของสัญลักษณ์ เเต่ดูจากการกระทำของชยอนูเราว่าเป็นคนที่เห็นเเก่ได้มากพอควรเลย /ทั้งหมดคือการเดา โปรดใช้จักรยานในการอ่านค่ะ
    #พิมพ์ยาวไปไหนงง
    #91
    0
  17. #90 nunoonBD (@jack_2544) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:55
    สัญลักษ์ของบีเอ็ม ที่ไรท์ใบ้ว่าคือหน้าลูกเต๋าอินี่นึกถึงวงไฮโลไรงี้เลย หงายหนึ่งหมายถึงต่ำงี้ป่ะ 5555555 ของพี่แจบอมนี่งงๆเหมือนอินฟินิตี้ก็ไม่ใช่อัลฟ่าก็ไม่เชิง ถ้าเป็นอัลฟ่าก็น่าจะหมายถึงผู้นำ ส่วนของยูคกับชยอนูเป็นเครื่องหมายไม่เท่ากับน่าจะแสดงถึงความไม่สมดุลอาจจะเป็นตัวแปรที่ทำให้เกิดเรื่องราวต่างๆงี้ ไม่ก็อาจจะไม่รอดชีวิต จินยองคืออินฟินิตี้ เหมือนเป็นคำตอบของทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นป่ะ //มั่วๆๆๆๆๆ 555555
    #90
    0
  18. #89 LimoY (@LimoY) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:49
    ยูคยอมกับชยอนูนี่พวกเดียวกันป่ะคะ แบบอาจจะรู้จักกันไรงี้ คือเราเดาสัญลักษณ์อะไรไม่ออกสักอย่างเลย 555555
    #89
    0
  19. #88 sweeps (@golframa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:09
    สัญลักษณ์ของยูคเหมือนของชยอนูเลย
    #88
    0