[GOT7] Take off #Bnior #BNyoung #บนติดเกาะ

ตอนที่ 7 : EP06 Cannibal

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    20 ต.ค. 60

EP06

Cannibal





'อัพเดตสถานการณ์เที่ยวบิน GT2222 ที่ตกลงไปในมหาสมุทรเมื่อวันที่ 22 กันยายนที่ผ่านมา ขณะนี้เจ้าหน้าที่กำลังออกตามหาผู้รอดชีวิตจากซากเครื่องบินที่ตกลงไปในมหาสมุทรเป็นวันที่สาม แต่ยังไม่พบผู้รอดชีวิตทั้งในเครื่องและบริเวณใกล้เคียง..'

 

ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ใบหน้าซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดถอนหายใจยาวอยู่หน้าจอทีวี แทคยอนนั่งฝังตัวอยู่ในซอกมุมของโซฟาตัวโปรด ดวงตาเศร้าสร้อยอัดแน่นไปด้วยความอาลัย บรรยากาศในห้องหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา

 

.

.

.

 

'พี่แทคยอนน เอารีโมทคืนมานะ จินยองจะดูรายการเพลง!'

 

'แต่พี่จะดูบอล จินยองค่อยไปดูรีรันเอาก็ได้นี่'

 

'งือออ ไม่เอา ก็อตเซเว่นคัมแบคด้วย อิทส์อะบิวตี้ฟูลสก๊ายยยยย อ่ะ เคยได้ยินมั้ย เร็วว เอามาเลยยย จินยองจะดูพี่เดฟ'

 

'เดฟอะไรจะไปหล่อกว่าพี่ได้ไง ถ้าจินยองจะดูมันมาดูพี่แทนก็ได้'

 

'ไม่เอา! พี่แทคไม่หล่อ จินยองไม่ดู'

 

'เด็กนี่!'

 

'พี่แทค เอาม้าาาาาา'

 

.

.

.

 

"ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้พี่คงยอมให้จินยองดูไอ้เดฟเดิฟอะไรนั่นทั้งวันเลย อึก"

 

พอชื่อน้องชายหลุดออกมาจากปากน้ำตาก็ปริ่มชื้น 

 

"จินยองอา.. อย่าเป็นอะไรไปเลยนะ พี่ขอร้อง"

 

ปลายเสียงแหบแห้งราวกับจะขาดใจ นิ้วมือที่เรียวเหมือนกับคนน้องกดปุ่มรีโมทเปลี่ยนช่อง

 

'เอาล่ะค่ะ แล้วที่ไม่พูดถึงไม่ได้เลยก็คือเรื่องที่กำลังเป็นประเด็นร้อนในตอนนี้ เครื่องบินโซล-อิตาลีที่ตกลงไปในมหาสมุทรเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา..'

 

'ใช่ค่ะ แปลกมากๆ เลยนะคะที่ผู้โดยสารบางส่วนหายไปอย่างไร้ร่องรอย และที่สำคัญผู้โดยสารส่วนใหญ่ที่หายไปเป็นชาวเกาหลีด้วยค่ะ'

 

'ยังไม่มีอะไรยืนยันได้นะคะว่าพวกเขายังมีชีวิตรอดอยู่หรือไม่ ยังไงญาติๆ ของผู้สูญหายก็อย่าเพิ่งถอดใจ เรามาเป็นกำลังใจให้เจ้าหน้าที่พบพวกเขาเร็วๆ กันเถอะค่ะ'

 

'พวกเราขอเป็นกำลังใจให้นะคะ ผู้สูญหายจะต้องกำลังรอความช่วยเหลืออยู่ที่ไหนสักที่แน่ๆ อย่าเพิ่งหมดความหวังกันนะคะ'

 

'ส่งเอสเอ็มเอสมาที่เบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอ มาเป็นกำลังใจเล็กๆ ให้กับทั้งเจ้าหน้าที่และผู้โดยสารที่กำลังรอความช่วยเหลือกันค่ะ'

 

แทคยอนนั่งฟังสองสาวในรายการอะไรสักอย่างด้วยความเหม่อลอย เขาอยากจะเชื่อมั่นเหมือนกันว่าน้องชายของเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ความหวังมันริบหรี่เหลือเกิน เครื่องบินตกลงไปในมหาสมุทรกว้างใหญ่ แล้วนี่ก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว เขาอยากให้มีปาฏิหารย์สักอย่างเกิดขึ้นจริงๆ

 

ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งมองจอไปเรื่อยเปื่อย นั่งอ่านเอสเอ็มเอสที่มีคนส่งข้อความมาให้กำลังใจมันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นอยู่เหมือนกัน กระทั่งข้อความหนึ่งที่ทำให้เขาหยุดสายตาไว้ที่มันเนิ่นนาน

 

'น้องชายผมเป็นหนึ่งในผู้สูญหาย ใครกำลังกังวลเหมือนผมติดต่อมานะครับ 000-001-xxxx'

 

แล้วก็ไม่รู้อะไรดลใจให้แทคยอนหยิบโทรศัพท์ที่ไม่ได้จับมาหลายวันจนแบตใกล้จะหมดไปเองขึ้นมา ป้อนเบอร์ แล้วกดโทรออก

 

อาจจะเป็นเพราะบางที การได้คุยกับคนหัวอกเดียวกันย่อมเข้าใจกันมากกว่าการรับกำลังใจจากคนอื่น คนที่ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับเรา ไม่ได้เข้าใจถึงการสูญเสียคนที่เป็นที่รักได้เท่ากับคนที่กำลังประสบกับมันอยู่จริงๆ 

 

 

 

 

 

ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งใต้ฟ้าผืนเดียวกัน

 

ในเวลาเย็นย่ำ พระอาทิตย์คล้อยลงต่ำจนใกล้ระกับผิวน้ำ หลังจากนั้นเพียงไม่นาน ดวงอาทิตย์ก็ถูกกลืนหายไป ตามมาด้วยความมืดที่ลิดรอนพื้นที่บนท้องฟ้า เมื่อพระจันทร์เดินทางมาถึง ทุกอย่างก็มืดสนิทพอดี

 

เช่นเดียวกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับเหล่านักเดินทาง เมื่อมีสมาชิกผู้หญิงคนแรกเข้ามาในกลุ่ม ก็เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะเริ่มทำตัวไม่ถูก..

 

"พวกนายเป็นอะไรกัน ไม่เคยเห็นคนกินน้ำกันหรือไง"

 

"คนน่ะเคยเห็น แต่ไอไม่เคยเห็นผู้หญิงเสียมารยาทแบบยู"

 

แทบจะเป็นครั้งแรกเลยที่แจบอมเห็นบีเอ็มหยาบคายใส่คนอื่นแบบนี้ แปลกตาดี แต่ก็แอบทึ่งไม่น้อยเหมือนกัน

 

"ปากเสีย ตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ยังจะปากเสียอีก"

 

"มีปากก็พูดไป เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่งตัวอย่างกับพริตตี้มอเตอร์โชว์"

 

"เหอะ สวยแล้วกัน"

 

"หน่าๆ อย่าทะเลาะกันเลยเนอะ"

 

จินยองที่นั่งมองทั้งสองสลับกันไปมาห้ามศึกด้วยสีหน้าลำบากใจ ไม่อยากจะบอกว่าตั้งแต่เรื่องเป้เมื่อตอนนั้นจนมาถึงตอนทานมื้อเย็น(ที่มีแต่น้ำกับกล้วยป่าดิบๆ)ยังไม่เลิกเถียงกันเลย 

 

ตอนที่แยกย้ายกันไปหาเศษไม้มาก่อไฟ หรือจะตอนที่ไปหาน้ำมาแบ่งกันกิน ทั้งสองคนเถียงกันอยู่ตลอดจนจินยองได้แต่ยิ้มแหยให้แจบอมอยู่บ่อยๆ 

 

พอบีเอ็มบอกว่าจะไปเอาน้ำทางนี้ 'ฮยอนอา' ก็จะด่าว่าโง่แล้วก็ให้ไปอีกทางเพราะมันใกล้กว่า พอบีเอ็มจะไปล่าสัตว์ป่า ฮยอนอาก็บอกว่าให้กินกล้วยแทนจะไปฆ่าสัตว์ทำไม มันอยู่ของมันดีๆ น่าสงสารจะตาย

 

นั่นแหละ ป่าที่เคยเงียบมันก็เลยยังไม่ได้เงียบตามหน้าที่ของมันเลย

 

"จินยอง"

 

"หืม"

 

มือหนาสะกิดคนที่นั่งข้างๆ ให้หันไปสนใจตัวเอง

 

"อิ่มหรือเปล่า"

 

"อื้อ อิ่มสิ เรากินนิดเดียวก็อิ่มแล้ว กระเพาะเราเล็กจะตาย แจบอมอ่ะ อิ่มมั้ย"

 

"ก็ได้อยู่"

 

"ดีแล้วล่ะ"

เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรต่อก็หันมาจับจ้องดวงไฟเหมือนเดิม ดวงไฟที่เปล่งแสงขยับไหวไม่อยู่นิ่ง มันกล่อมให้คนที่ผจญกับสิ่งไม่คาดฝันย้อนคิดกลับไปยังที่บ้าน

 

"แจบอม เราคิดถึงพี่แทคยอนจัง" อยู่ๆ คนตัวเล็กก็พูดขึ้นมาเหมือนกำลังเหม่อ แจบอมมองใบหน้าด้านข้างกับจมูกรั้นๆ นั้นอย่างตั้งใจ "แจบอมว่าพี่แทคยอนจะคิดถึงเรามั้ย"

 

"ต้องคิดถึงสิ"

 

"แล้วแจบอมว่ายองแจจะคิดถึงเรามั้ย"

 

ยองแจไหนอีกล่ะ..

 

"ยองแจ.. นี่แฟนหรอ"

 

"บ้า แฟนที่ไหน ยองแจเพื่อนสนิทเราเอง แต่แจบอมไม่เคยเห็นหรอก ถ้าได้กลับเกาหลีแล้วจะพาไปเจอนะ"

 

"อืม.."

 

"แล้วแจบอมมีพี่น้องมั้ย" คราวนี้คนตัวเล็กหันหน้ากลับมามอง ใบหน้าอ่อนเพลียและง่วงงุนวางอยู่บนหัวเข่่าที่ชันขึ้นมา

 

"ไม่มีหรอก"

 

"แล้วโนร่า คุนท่า กับอ๊อดไม่ใช่หรอ อ๊คจังยังเป็นน้องสาวจินยองเลยนะ"

 

"อืม.. พวกนั้นเป็นลูกน่ะ ไม่ใช่พี่น้องหรอก"

 

"อา.. เข้าใจแล้ว แบบนี้ก็ต้องมีแม่สิ"

 

"ไม่มีหรอก มีแค่พ่อก็พอแล้ว"

 

"ดีจังเนอะ ส่วนเราไม่มีทั้งพ่อทั้งแม่เลยล่ะ" แววตากลมหม่นเศร้า "ตั้งแต่เกิดมาเราก็อยู่กับยายมาตลอดเลย แต่ยายเสียไปนานแล้วล่ะ ตอนนี้เลยอยู่กับพี่แทคยอนแค่สองคน"

 

"..."

 

"เราคิดถึงพี่แทคยอนจังเลยแจบอม"

 

พอนึกไปถึงพี่ชายที่รักที่สุดในชีวิตน้ำตาก็คลอ พอเปลือกตาของจินยองกะพริบหยดน้ำน้ั้นก็ไหลลงมา มือเรียวเล็กปาดมันออก

 

"ขอโทษที่พามาลำบากนะ น่าจะให้บีเอ็มสร้างแพออกไปจากเกาะนี้ตั้งแต่เมื่อวาน"

 

"ไม่เป็นไรหรอก เราเข้าใจในสิ่งที่แจบอมทำ ถ้าแจบอมอยู่เดี๋ยวเราก็ได้กลับบ้าน เราเชื่อแจบอมนะ"

 

ดวงตากลมมองมาที่ดวงตาเรียวในแบบที่อัดแน่นไปด้วยความเชื่อใจ สายตาของจินยองสื่อความหมายตามแบบที่พูดจริงๆ

 

จินยองเชื่อว่าถ้าอยู่กับแจบอมเขาจะปลอดภัย และทุกอย่างจะต้องไม่เป็นไร

 

"เฮ้ยย จะเอาไปไหน บอกว่าห้ามแตะต้องไง!"

 

แล้วเสียงโหวกเหวกจากอีกฝั่งก็ดึงความสนใจของทั้งสองให้หันไปมอง แจบอมกับจินยองมองหน้ากันแล้วยิ้มขบขัน

 

บีเอ็มกับฮยอนอาทะเลาะกันอีกแล้ว

 

"สองคนนี้จะเถียงอะไรกันทั้งวันเนี่ย น่ารำคาญชะมัด"

 

"เงียบไปไอ้คนอู้งาน"

 

มองชยอนูตาขวางแล้วหันกลับมาแย่งเป้จากมือบีเอ็มต่อ ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากสิ่งที่อยู่ในมือ จินยองมองตามชยอนูที่เดินหายเข้าไปในป่า จะทักถามสักหน่อยว่ามืดขนาดนี้จะไปไหน แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

 

"ยูจะมาสนใจอะไรเป้ของไอเนี่ย"

 

"ก็แค่อยากรู้ว่าในนี้มีอะไร เอามาให้ค้นของข้างในก็จบเรื่อง อะไรมันจะหวงขนาดนั้น"

 

"ยูจะมาขนของใช้ไอทำไมล่ะ มีแต่เสื้อผ้าทั้งนั้น"

 

"ค้นเว้ยไม่ใช่ขน ถ้ามีแต่เสื้อผ้าก็ขอดูหน่อยสิ"

 

"ไอว่ายูแปลกๆ หาอะไรอยู่รึเปล่า"

 

"เหอะ จะบ้าหรอ" หญิงสาวหัวเราะแห้ง หลบสายตาจับผิดที่จ้องมองมา "ฉันจะไปอยากได้อะไรในกระเป๋าเน่าๆ ของนาย"

 

"เน่า? ยูพูดว่าอะไรนะ ไอให้โอกาสพูดใหม่อีกที"

 

"กระเป๋าเน่าๆ ของคนเน่าๆ อย่างนายไง!"

 

จินยองละสายตาจากภาพนั้นแล้วปล่อยให้ทั้งสองคนตีกันต่อไป หันข้างมาเจอสายตาของแจบอมที่มองมาพอดีแล้วอมยิ้ม

 

คืนนี้จะได้นอนอย่างสงบมั้ยนะ

 

 

 

อีกฟากฝั่งหนึ่ง พื้นที่สักแห่งในผืนป่าที่เงียบสงัดแถมยังมืดมิด แสงจากดวงจันทร์สาดส่องพอให้เห็นได้เพียงลางๆ 

 

ปรากฏเงาตะคุ่มของอะไรบางอย่าง หรือบางทีอาจจะเป็น 'คนบางคน' ที่กำลังค่อยๆ ใช้ปลายแหลมของใบมีดกรีดลงไปบนผิวเนื้อ

 

ใช่.. ผิวเนื้อของมนุษย์แบบสดๆ

 

เลือดสีแดงข้นไหลออกมาจากผิวหนังที่โดนกรีดเป็นทางตามแนวยาว ก่อนที่ผิวหนังจะถูกลอกออกจนเห็นชั้นกล้ามเนื้อสีแดงฉาน เยื่อบางที่หุ้มกล้ามเนื้อฉีกขาด หลอดเลือดแดงถูกตัด 

 

ยิ่งเลือดทะลักออกมามากเท่าไหร่ ผู้ที่กำลังกระทำก็ยิ่ง 'รู้สึกดี' ริมฝีปากเหยียดยิ้ม

 

"หึ"

 

ยิ่งได้เห็นสีหน้าทรมานของผู้ถูกกระทำก่อนที่จะแน่นิ่งไปยิ่งได้ใจ แลบเลียรอบริมฝีปากแล้วบรรจงแล่ชิ้นเนื้อทั้งหมดจนเหลือแต่กระดูก

 

 

 

 

เช้าวันต่อมา

 

คณะเดินทางเริ่มออกเดินทางกันอีกครั้ง แสงอาทิตย์ส่องลงมาบนพื้นผิวโลกเพิ่มแสงสว่างให้กับผืนป่า ความเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงย่ำเท้าลงบนเศษไม้ แจบอมตามติดจินยองไม่ห่าง ยิ่งกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดไปเมื่อวานยิ่งทำให้ต้องระแวดระวังเป็นพิเศษ โดยเฉพาะจากคนที่อยู่ท้ายขบวน

 

"ร้อนอะไรขนาดนี่เนี่ย เอาตัวสูงๆ มาบังแดดหน่อยสิ"

 

นอกจากเสียงเท้าที่ทำลายความเงียบ ก็คงเป็นเสียงเล็กแหลมที่บ่นหัวหน้าขบวนไปแทบตลอดทาง 

 

จินยองไม่มีปัญหาจนเห็นว่ามันเป็นมลพิษทางเสียง น่าขำเสียมากกว่าอีก ไม่ว่าฮยอนอาจะบ่นอะไร บีเอ็มจะทำเป็นหูทวนลม นานๆ ทีจะเห็นหันกลับมาทำหน้าล้อเลียนที่ไม่เคยเห็นจากผู้ชายตัวสูงคนนี้เลยสักครั้ง เขาชอบนะ มันทำให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงเยอะเลยล่ะ

 

"โฮ้ย ชักช้าจริงๆ เลย เดินหรือคลานเนี่ย"

 

ผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่าบีเอ็มเกือบครึ่งดันคนตัวสูงมาอยู่ข้างหลังส่วนตัวเองสาวเท้าก้าวไวๆ เดินนำหน้า ผู้ชายตัวใหญ่กว่าหยุดนิ่งทำหน้างงแล้วหันกลับมาเกาหัวแกรกๆ ให้จินยอง คนตัวเล็กยิ้มขำให้กับท่าทางตลกๆ แล้วโบกมือให้บีเอ็มเดินตามผู้หญิงข้างหน้าไป

 

เวลาผ่านไปเนิ่นนานหากแต่ดวงอาทิตย์ไม่เห็นใจ มันไม่ผ่อนแสงลงซ้ำยังเพิ่มอุณหภูมิขึ้นเรื่อยๆ

 

แผ่นหลังเริ่มชื้นเหงื่อ เม็ดเหงื่อไหลลงมาตามข้างขมับย้อยลงไปถึงสันกราม 

 

"จินยอง"

 

"หืม"

 

"ร้อนมั้ย"

 

แจบอมถาม ขณะที่ขบวนนักเดินทางยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

 

"ร้อนสิ แจบอมร้อนมั้ย"

 

"นิดหน่อย"

 

"เราเริ่มหิวน้ำแล้วล่ะ แต่เราว่าเรายังทนได้นะ"

 

"อืม.. หิวน้ำเหมือนกัน"

 

"กรี๊ด!"

 

เสียงกรีดร้องสั้นๆ จากด้านหน้าทำให้บทสนทนาชะงักลง ชยอนูที่เดินตามมาถึงกับชะงักฝีเท้าไม่เดินเข้ามาใกล้ มองดีๆ ถึงได้เห็น เป็นฮยอนอาที่เกาะหลบอยู่ที่แผ่นหลังกว้างๆ ของบีเอ็มเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง มือของเธอเกาะไหล่ผู้ชายตรงหน้าแน่น ในขณะที่ฝ่ามือของบีเอ็มก็เอื้อมมาข้างหลังเพื่อคุ้มกันหญิงสาวเช่นกัน

 

"เกือบแล้วมั้ยล่ะ! มัวแต่อยากเดินเร็ว เป็นไงล่ะ"

 

"ฮื้ออออ ใครจะไปรู้ว่าจะมีงูเล่า"

 

น้ำเสียงสั่นเครือของหญิงสาวเป็นตัวรับประกันว่าเธอกำลังหวาดกลัวแค่ไหน งูกับป่าเป็นของคู่กันสินะ

 

จะว่าไป.. จินยองก็กลัวงูนะ กลัวมากด้วย

 

"กลัวหรอ"

 

"หะ.. หืม"

 

ก็เพิ่งจะรู้ตัวตอนโดนทักนี่แหละว่ามือของเขากำลังกำชายเสื้อของแจบอมแน่นแค่ไหน

 

"กลัวสิ ใครๆ ก็กลัวงูกันทั้งนั้นแหละ แจบอมไม่กลัวหรอ"

 

"ไม่อ่ะ ถ้ามันไม่เข้ามาทำอะไรจะไปกลัวมันทำไมล่ะ ไม่ใช่อะนาคอนด้าสักหน่อย"

 

"งืออออ แจบอมไม่เข้าใจเราเลย เรากลัวผิวหนังเกล็ดๆ ของมันน่ะ ไม่ชอบเลย หยึ๋ยยย"

 

"..ไม่ชอบก็อยู่ข้างๆ เราไว้"

 

ไม่พูดเปล่า อีกคนยังดันมือเล็กของจินยองที่จับชายเสื้อไปกอบกุมเอาไว้แบบไม่ขออนุญาตอีก

 

แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยนะ ว่าฝ่ามือของแจบอมมันทำให้รู้สึกปลอดภัยมากๆ เลย

 

เมื่อสัตว์เลื้อยคลานตัวยาวเลื้อยผ่านคณะเดินทางไปจนลับสายตา คราวนี้บีเอ็มได้สิทธิ์กลับมาเดินนำขบวนอีกครั้ง ฮยอนอาตามติดแผ่นหลังบีเอ็มชนิดที่ว่า 'เกาะติด' ไม่ให้หนีไปไหน ฝ่ามือสาละวนจะจับแผ่นหลังก็ไม่จับ พออีกฝ่ายหันกลับมาก็ทำเป็นไม่ได้ยุ่ง จนบีเอ็มต้องบังคับให้จับชายเสื้อเขาเสียเอง

 

จนเวลาล่วงเลยมาจนใกล้ค่ำ พวกเขาตกลงกันว่าจะก่อไฟเพื่อพักค้างคืนกันกลางป่าอีกครั้งเพื่อออกเดินทางในรุ่งสางของวันใหม่

 

แยกย้ายกันไปหาฟืน พอกลับมาในตอนที่ฟ้ามืดลง เพราะความหิวผสมกับเหนื่อยล้า ไม่ได้มีใครสังเกตเห็นเลยว่าชยอนูได้หายไปอีกแล้ว..

 

"ไอว่าเราเดินทางมาเยอะพอสมควรแล้วนะ ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่เจอใครไอว่าเราควรหาทางออกจากป่านี่ได้แล้ว"

 

บีเอ็มเริ่มบทสนทนาในตอนที่เคี้ยวเนื้อกระตายป่าในปากไปด้วย(เหมือนฮยอนอาจะยังช็อคเรื่องงูไม่หายบีเอ็มจึงเป็นฝ่ายชนะในศึกฝีปากประจำค่ำคืนนี้)

 

"ไอเห็นด้วยกับยู ขอบคุณมากนะ"

 

"Don't worry เลยเจบี ไอเต็มใจ"

 

รอยยิ้มจริงใจจากผู้ชายใจดีถูกส่งกลับไปด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรจากแจบอมเช่นกัน 

 

คืนนี้จินยองแยกไปนั่งคุยกับฮยอนอาเพื่อซึมซับบรรยากาศจากลำธารเล็กๆ ที่มีสายน้ำใสไหลเอื่อย พูดคุยอะไรกันงุ้งงิ้งตามประสาผู้หญิง(?) 

 

แจบอมมองไปทางนั้นเป็นระยะในขณะที่ตัวเขานั่งย่างเนื้อกระต่ายอยู่ข้างกองไฟร้อนระอุ

 

"ยูคิดยังไงกับจินยอง"

 

เป็นคำถามที่พาให้ต้องนิ่งคิดไปหลายวินาที

 

"แล้วยูคิดยังไงกับฮยอนอา"

 

"หืม" แต่คำถามของแจบอมกลับทำให้บีเอ็มทำหน้าฉงน "ไอไม่คิดว่าคำถามของยูควรจะเป็นคำถามของไอนะ"

 

"ไอพูดตามที่เห็น ฮยอนอาเธอสวยจะตาย"

 

"แล้วยูชอบหรอ"

 

"ใคร" แจบอมเป็นฝ่ายมองหน้าบีเอ็มด้วยความฉงนบ้าง

 

"ฮยอนอา"

 

"เปล่า"

 

"ไอก็เหมือนกัน"

 

"แต่ไอไม่คิดแบบนั้นนะ"

 

"ไอก็ไม่คิดว่ายูจะรู้สึกกับจินยองเหมือนที่รู้สึกกับคนอื่นเหมือนกัน"

 

"..."

 

"สายตากับการกระทำยูมันฟ้อง"

 

แจบอมถึงกับหลุดหัวเราะ

 

"งั้นยูคงไม่มีเซนส์แล้วล่ะ ไอแค่เป็นห่วงไอถึงได้มอง"

 

"ตอนนี้ยูก็ยังมอง"

 

"ก็เพราะเป็นห่วงไง เป็นห่วงเพื่อนน่ะ"

 

"สายตายูไม่ใช่แบบนั้น"

 

"ตลกละ"

 

"ให้ตาย ไออยากเอากระจกให้ยูส่องดูตัวเอง"

 

แจบอมถึงกับหัวเราะร่วน อะไรกัน เขาแสดงออกถึงขนาดนั้นเชียว

 

"ไอว่าเรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ" 

 

ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่คำพูดของบีเอ็มก็ทำให้แจบอมต้องกลับมาทบทวนตัวเองอย่างหนักเหมือนกัน 

 

นี่เขากำลังรู้สึกยังไงกันแน่..

 

 

 

กองไฟที่ก่อขึ้นมาค่อยๆ เผาไหม้ตัวเอง เหล่านักเดินทางยังคงนั่งประจำอยู่ที่เดิม กระทั่งสมาชิกอีกคนกลับมาสมทบ รอบกองไฟถึงได้ส่งเสียงกันอีกครั้ง

 

"อ้าว หายไปไหนมาเจ้าบื้อ"

 

ฮยอนอาทักขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงร่าเริง คงเพราะได้นั่งพักในบรรยากาศสบายๆ อารมณ์ถึงได้ดีขึ้น

 

"ธุระ"

 

"ธุระบ้าอะไรในป่า ฟืนเฟินก็ไม่ช่วยหา สองรอบแล้วนะ"

 

"เออๆ อย่าบ่นให้มาก"

 

"เออจ้าา ไม่บ่นแล้ว ไปโน่น วันนี้เขาย่างกระต่ายกัน น่าจะยังเหลือนะ ถ้าไม่มียักษ์ที่ไหนเขมือบหมดซะก่อน"

 

'เฮ้ยๆ ได้ยินนะ พูดให้มันดีๆ'

 

พอบีเอ็มแย้งกลับมาแบบนั้นฮยอนอาก็หัวเราะคิกคัก จินยองได้แต่นั่งเงียบมองดูหญิงสาวเล่าอะไรเรื่อยเปื่อย ได้ขยับตัวอีกทีก็ตอนที่ขยับตัวให้ชยอนูมานั่งลงข้างๆ 

 

"กินมั้ย" ผู้มาใหม่ถือชิ้นเนื้อมาชูขึ้นถามตามมารยาท จินยองส่ายหน้าพรืด

 

"ไม่เป็นไร เรากินแล้ว" ตอบพลางยิ้มหวาน

 

"ถามไปงั้น เดี๋ยวคนแถวนี้หาว่าไม่มีน้ำใจ"

 

"ฉันไม่ว่านายหรอก!"

 

"ร้อนตัว"

 

ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ปล่อยให้หญิงสาวทำท่าฟึดฟัดอยู่คนเดียว ฮยอนอาขยับตัวเข้ามาโอบจินยองให้เข้าไปใกล้

 

"มาๆ จินยอง อย่าไปยุ่งกับคนไม่ดี เดี๋ยวความชั่วร้ายไร้มารยาทร่วงลงมาติดหมด"

 

จินยองจะไปทำอะไรได้ นอกจากหัวเราะแหะๆ แล้วปล่อยให้ทั้งสองคนเชือดเฉือนกันตามใจ

 

 

ณ เวลาดึกสงัด

 

รอบกองไฟปรากฏเหล่านักเดินทางทั้งห้าคนนั่งยกมืออังกองไฟ ด้วยอุณหภูมิที่ลดลงแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้คนตัวขาวนั่งกอดเข่าขดตัวเป็นก้อน ข้างๆ กันมีแจบอมที่ไม่ละสายตาไปไหน ฮยอนอายิ้มกรุ้มกริ่มให้กับภาพตรงหน้า และคงไม่รู้ว่าบีเอ็มที่นั่งข้างๆ ก็คิดแบบเดียวกัน

 

"นี่ พวกนายเคยได้ยินเรื่องนี้กันหรือเปล่า" จินยองเงยหน้าขึ้นมาจากหัวเข่า ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างสนอกสนใจ "เรื่อง 'มนุษย์กินคน' น่ะ"

 

แต่พอได้ยินหัวเรื่อง คนตัวขาวก็ลอบกลืนน้ำลาย หัวคิ้วขมวดบางๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ

 

"สนใจกันใช่มั้ยล่ะ" หญิงสาวที่ไม่รู้เหตุการณ์ยิ้มกว้างอย่างนึกสนุก หากแต่ชายหนุ่มอย่างชยอนูกลับเหลือกตามองบนแล้วส่ายหน้าให้กับเรื่องไร้สาระ

 

"ปัญญาอ่อน ใครเชื่อก็บ้า"

 

"ไม่งั้นพวกนายจะอธิบายเรื่องคนที่แต่งตัวเหมือนชนเผ่าบ้าๆ ที่พวกนายเจอยังไง"

 

"..."

 

"ถ้าวันนั้นฉันตะโกนเรียกพวกนั้นกลับมาพวกนายก็โดนจับกินกันหมดแล้ว ไม่ได้มานั่งกันอยู่ตรงนี้หรอก"

 

แจบอมลอบมองคนข้างกาย หัวคิ้วของจินยองเริ่มขมวดเป็นปม

 

"ชนเผ่าพวกนั้นอ่ะนะ จะจับพวกนายมาแล่ๆๆๆ ให้เหลือแต่กระดูกแล้วโยนทิ้งไว้ในป่า พวกนายไม่มีแรงแม้จะขัดขืนพวกนั้นด้วยซ้ำ ถึงจะตัวใหญ่เท่าควายแบบใครบางคนในนี้ก็เหอะ"

 

"พูดให้มันดีๆ" ฮยอนอาตั้งใจละเลยน้ำเสียงติดขุ่นมัวของบีเอ็ม

 

"พวกมันอยู่กันเป็นกลุ่ม แถมยังเลือดเย็นมาก อย่าโชคร้ายไปเจอเข้าแล้วกัน มันจำหน้าคนแม่นด้วยนะ ถ้าถูกเห็นหน้าแล้วอย่าคิดว่าจะรอด"

 

จินยองกำมือแน่น คนตัวเล็กหอบหายใจถี่อย่างตื่นกลัว  ถ้ามันเป็นอย่างที่ผู้หญิงคนนี้เล่าจริงๆ จินยองต้องกำลังโดนตามล่าแน่ๆ แล้วยูคยอมล่ะ

 

ยูคยอมจะปลอดภัยหรือเปล่า..

 

อยู่ๆ โลกก็พร่ามัว น้ำตารื้นเอ่อที่ขอบตา 

 

"เลิกเล่า.." แจบอมกำลังจะร้องห้าม แต่อีกคนแทรกขึ้นมาก่อน แล้วเสียงดังซะด้วยสิ

 

"เล่าอะไรไม่มีหลักฐาน เธอกำลังทำให้คนอื่นกลัวอยู่รู้หรือเปล่า"

 

"นายอ่ะสิ" หญิงสาวแลบลิ้นปลิ้นตาใส่บีเอ็ม ก่อนที่ชายหนุ่มจะเพยิดหน้าไปทางจินยองที่ตอนนี้เริ่มตัวสั่น แจบอมจะเข้าไปปลอบก็ถูดปัดมือออกอย่างเกรงใจ "เอ๊ยยจินยอง ฉันขอโทษ"

 

"มะ.. ไม่ ไม่เป็น.. ไร"

 

น้ำเสียงสั่นเครือตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มฝืน แจบอมยังคงมองด้วยสายตาเป็นกังวลแล้วส่งสัญญาณให้ฮยอนอาเชิงว่าเขาจะจัดการเอง

 

"จะเล่าอะไรช่วยดูสถานการณ์หน่อยเหอะ ยิ่งตอนนี้อยู่ในป่่าค่ำๆ มืดๆ ด้วย แล้วที่เล่าว่ามันแล่คนเหลือแต่กระดูกอ่ะ"

 

"..."

 

"ไม่ต้องเป็นมนุษย์กินคนก็ทำได้ป้ะวะ"

 

เป็นคำพูดง่ายๆ ที่ยิ่งตอกย้ำให้คนที่สนุกในตอนแรกรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

 

"ก็ฉันคิดไม่ถึงนี่ ขอโทษนะจินยอง ขอโทษษษษ"

 

จินยองส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตาแล้วฟุบลงกับเข่า ระบายน้ำตาออกมาด้วยความอัดอั้น กลัวที่จะถูกตามล่าก็เรื่องหนึ่ง แต่ยูคยอมจะเป็นอะไรหรือเปล่า นั่นเป็นเรื่องที่เขากลัวที่สุด

 

จินยองร้องไห้จนหลับไปพร้อมๆ กับฮยอนอาที่มากอดปลอบ ชยอนูพิงต้นไม้หลับอยู่ไม่ไกล เหลือเพียงบีเอ็มและแจบอมที่ตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองเนิ่นนาน จนสะเก็ดไฟกระเด็นออกมาโดนแขน ชายเอเชียร่างใหญ่ถึงได้หลุดออกมาจากภวังค์

 

"แจบอม"

 

"..อืม ว่าไง" ชายหนุ่มหลุดออกมาจากโลกของตัวเองแล้วหันไปหาคนเรียก

 

"ถ้าไอเป็นอะไรไป ไอฝากยูเอาของพวกนี้ให้พ่อแม่ไอที" บีเอ็มชี้ไปที่เป้ของตัวเอง "มันเป็นของสำคัญที่ยายไอฝากมา" 

 

"ขอร้องอย่าพูดแบบนั้น ยูต้องไม่เป็นไร บีเอ็ม" แจบอมมองอีกคนด้วยแววตาจริงจัง แต่เจ้าของชื่อกลับส่งยิ้มให้ราวกับอะไรร้ายๆ จะไม่มีวันเกิดขึ้น

 

"ไอไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ไอแค่บอกเผื่อไว้"

 

"ยูต้องเอามันไปให้พ่อกับแม่ยูด้วยตัวเอง" แจบอมย้ำ

 

"ฮ่าๆ แน่นอน"

 

"ไอซีเรียสนะ" บนใบหน้าของแจบอมไม่ปรากฏรอยยิ้มอยู่บนนั้นเลยแม้แต่นิด

 

"ไอก็ซีเรียส" บีเอ็มปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม "ถ้าบนเกาะนี้มีอะไรอยู่จริงๆ ไอหมายถึง.. อะไรที่พวกเราอาจไม่คาดคิด"

 

"..."

 

"พวกยูทุกคนจะต้องปลอดภัย"

 

"..."

 

"ไอขอให้สัญญา"


- S U R V I V O R S -



สวัสดีในรอบเกือบสามเดือน (อีกประมาณสองสามวัน) อุกิกิกิ

คิดถึงเรามั้ยย ขอเสียงให้ชื่นใจหน่อยเร้วว /กริบสุด

ตอนนี้แอบหย่อนอะไรไว้นิดหน่อย

(ให้คิดอะไรกันเล่นๆ อย่าไปซีเรียสมาก ฮี่ๆ)

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดตอนหน้ายูคยอมจะกลับมาแล้วนะจ๊ะ

(อร๊ายยยย คิดถึง ><)


ปลหนึ่ง พี่แจบอมจะเข้าป่ากับพิจงเราอ่ะ กรี๊ดดดดด

ตอนเห็นแบบแทบไม่เชื่อสายตา

แอบเป็นห่วงพี่แจบอมแต่อยากเห็นพี่เขาอยู่ป่ามากกว่านะเคอะ อุอิ


ปลสอง ผู้ชายบนเกาะของเราหมดเลย ฮริ้ง ~


ทำไมเราดูอะเลิร์ทขนาดนี้

อ๋อ เพราะคิดถึงทุกคนไง (ฮิ้วววว)


#บนติดเกาะ

@wanna_fly





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #136 btoeyk_27 (@btoeyk_27) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 12:02
    ชยอนูไปไหนอ่ะ ไปทำไรแปลกๆแน่ๆ แล้วฉากแล่เนื้อใครเป็นคนแล่ แล้วใครเป็นคนโดนแล่กรี้ดดด ทุกคนต้องรอดเด้อออ
    #136
    0
  2. #135 idk_pkw (@idk_pkw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:54
    โอ้ยยยกลัวอะะฮรือออ ห้ามใครเป็นอะไรนะะะะแงงง
    #135
    0
  3. #134 I'PeachNyoung (@PeachNyoungii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 04:08
    ทำไมเราคิดว่าชยอนูคือหนึ่งในเผ่ามนุษย์กินคน55555 ทำตัวลึกลับแวบไปมา
    #134
    2
    • #134-1 I'PeachNyoung (@PeachNyoungii) (จากตอนที่ 7)
      26 ตุลาคม 2560 / 04:11
      เครื่องบินตกวันที่22กันยา นี่มันวันเกิดจินยอง หือออ ตั้งใจใบ้อะไรไว้หรือเปล่า
      #134-1
    • #134-2 I'PeachNyoung (@PeachNyoungii) (จากตอนที่ 7)
      26 ตุลาคม 2560 / 04:28
      ไปหาอ่านข้อมูลมา สัญลักษณ์ฮยอนอาคือตัวเลขโรมัน เลข17 ถูกมั้ย ฮื่ออออออ
      #134-2
  4. #130 parkjinyoung_43 (@parkjinyoung_43) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 06:34
    พี่เเจบอมนี่ปากไม่ตรงกับใจเลย????
    #130
    0
  5. #129 TheLittleElf29 (@TheLittleElf29) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:30
    คิดถึงมาดดด สงสัยอ่ะว่าชยอนูไปไหน แต่คิดว่าไม่น่าจะมีอะไร แต่ที่งงสุดคือสัญลักษ์ แงงง เราไม่ฉลาดพออ่ะ ??
    #129
    0
  6. #128 Natkamon___06 (@Pangza2001) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 11:46
    ลุ้นนนน
    #128
    0
  7. #124 nookcin (@Defpepi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 21:16
    ฉนุกกกกก รอนะคะ
    #124
    0
  8. #123 Thinker_Bell (@nongbellmilk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 16:02
    กรี้ดดกลับมาแล้ววว
    #123
    0
  9. #122 Iamdeeney (@Iamdeeney) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 12:52
    ไรท์กลับมาแล้ววววว ฮืออ จินยองคือบอบบางน่าเอ็นดูมากเว่อร์ แต่เราคงปกป้องจินยองไม่ได้เท่ากับพี่แจบอมหรอกนะคะ คิคิคิคิ
    #122
    0
  10. #121 juland (@agnessyyzyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 09:19
    คือน่ากลัวแท้ ชยอนูโครตไม่น่าไว้ใจอ่ะ เดี๋ยวไปแกะสัญลักษณ์ต่อ555555
    #121
    0
  11. #120 juland (@agnessyyzyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 09:19
    คือน่ากลัวแท้ ชยอนูโครตไม่น่าไว้ใจอ่ะ เดี๋ยวไปแกะสัญลักษณ์ต่อ555555
    #120
    0
  12. #118 GFON1901 (@GFON1901) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 22:35
    อืมฮือออ สงสารลูกแง่งแจบอมต้องดูแลจินยองดีๆนะ รอค่ะ
    #118
    0
  13. #117 oPonyo (@oPonyo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 22:29
    รีบมาต่อนะคะ ????
    #117
    0
  14. #116 mookkyjung (@mookkyjung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 21:26
    ไรท์กลับมาแล้วววว ฮืออออ

    จากปล.หนึ่ง เราไม่ห่วงจงฮยอนเลยยยย ลุงผู้รักการตกปลาต้องรอดแน่ๆในป่า ฝากดูแลน้องแจบอมด้วย 5555
    #116
    0
  15. #115 Defsouller (@swnpss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 14:14
    เริ่มเเกะสัญลักษณ์ได้เเล้ว เเต่ไม่รู้ว่าใช่รึเปล่า เเงง55555555 รอตอนต่อไปนะคะ
    #115
    0
  16. #114 Chanikansoza (@Chanikansoza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 10:49
    รอตอนต่อไป
    #114
    0
  17. #113 SosweetNW (@namzazii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 10:15
    สงสารจินยองงง หนูลูกก

    นี่ยังแกะความหมายของสัญลักษณ์แต่ละคนไม่ได้เลยจ้า คือไรอ่ะๆๆ
    #113
    0
  18. #112 SN2544 (@cat12919) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 10:03
    ยูคเป็นพวกเดียวกับชยอนูใช่มั้ย
    #112
    0
  19. #111 Jammyjamjamm (@Jammyjamjamm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 10:03
    ตื่นเต้นอีกแล้วววว
    #111
    0
  20. #110 JinPornonsung (@JinPornonsung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 08:59
    เป็นห่วงน้อง พี่แจบอมดูแลนยองดีๆนะคะ
    #110
    0