[จบแล้ว] [NCT] ✬WILL✬ {NOREN} Ft. MARKMIN , CHANLE

ตอนที่ 10 : ✬WILL✬ EPISODE9 100% (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    6 ต.ค. 61




✬WILL✬  EPISODE9 




6.00 AM.



แสงแดดยามเช้าที่สอดส่องลอดม่านสีขาวผ่านเข้ามาในห้องนอน แยงเข้าที่ดวงตาของเหรินจวิ้นที่ยังคงหลับอยู่นั้นต้องตื่นขึ้นมาทันที เมื่อแดดยามเช้าต้องผิวกาย คนที่ตื่นง่ายจึงลืมตาขึ้นมา



เมื่อเหรินจวิ้นขยับกายกำลังจะลุกขึ้น แต่ก็พบว่าเขานั้นขยับไม่ได้ มองดูรอบตัว ก็พบว่าร่างกายของตนถูกกอดรัดไว้โดยใครสักคน..ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน..



เหรินจวิ้นดิ้นออกจากอ้อมแขนที่กอดเขาเอไว้จนหลุด เขาง้างมือเตรียมจะฟาดใส่คนขี้เซาที่เมื่อคืนขอนอนด้วย อุตส่าให้นอนด้วย(ด้วยความจำใจ)แล้วยังมาทำแบบนี้อีกนะ 


คิม ยองเจนี่โคตรคิม ยองเจจริงๆ แล้วไหนจะเมื่อคืนที่โดนถีบตกเตียงไปยังจะไม่เข็ดอีก สงสัยนายนี่นั้นคงต้องโดนมากกว่าถีบแล้วล่ะมั้ง...



“ฮื่อออออออ...”



คนที่ยังคงนอนหลับอยู่ส่งเสียงงึมงำ เหรินจวิ้นจิ๊ปากด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะตัดสินใจไม่ทำอะไรกับอีกคน 


ผ้าห่มที่กระจัดกระจายอยู่ข้างๆของยองเจนั้นถูกนำกลับมาห่มให้เจ้าตัวโดยคนตื่นก่อน จากนั้นแล้วเหรินจวิ้นจึงจะลุกขึ้นออกจากเตียงนอนไปอาบน้ำ...







 

 

12.20 PM.



ะหว่างช่วงเวลาพักกลางวัน หลังจากเพิ่งทานมื้อเที่ยงเสร็จ ขนมมากมายตรงหน้าทำให้ทุกคนให้ความสนใจกับมัน รวมทั้งเหรินจวิ้นเองก็เช่นกัน เขาเพิ่งเข้าใจในวิถีการใช้ชีวิตของเจ้าพวกสามหน่อก็วันนี้ ขนมตอนกลางวันคือจะหุ้นเงินค่าขนมในจำนวนเท่าๆกัน ก็จะได้เป็นเงินจำนวนมากอยู่ จากนั้นจึงนำเงินทั้งหมดไปซื้อขนมอร่อยๆ มากินด้วยกัน



ก็ดูแปลกใหม่ดี เป็นสิ่งที่เหรินจวิ้นไม่เคยทำล่ะนะ



shake มั้ยมึง”



มาร์คที่ถือซองมันฝรั่งทอดกรอบรสบาร์บิคิว เอ่ยถามดงฮยอกที่ถือขนมป๊อกกี้รถช็อคโกแลตอยู่



“จัดไป”



ดงฮยอกตอบรับ จากนั้นทั้งคู่ก็แกะขนมที่ตนถืออยู่ ดงฮยอกเทป๊อกกี้รสช็อคโกแลตลงไปในซองขนมมันฝรั่งทอดกรอบรสบาร์บิคิว ที่มาร์คถืออยู่จนหมด จากนั้นมาร์คจึงจัดปิดปากซองมันฝรั่งทอดกรอบรสบาร์บิคิว แล้วเขย่าขนมทั้งสองชนิดที่ตอนนี้อยู่ในซองเดียวกันให้เข้ากัน



จากนั้นทั้งสองคนก็แบ่งขนมที่เขย่าจนเข้ากันเรียบร้อยแล้ว กินกันอย่าง...เอร็ดอร่อย



เหรินจวิ้นและเฉินเล่อที่นั่งข้างๆกันมองตามและทำหน้าไม่ถูกเพราะความประหลาดใจ ไอ้อะไรแบบนี้เหมือนทั้งเหรินจวิ้นและเฉินเล่อจะยังเข้าไม่ถึงเท่าไหร่...



“มาแดกมั่งดิ”



ยองเจที่นั่งอยู่ข้างๆเหรินจวิ้นแถบซ้ายมือ เอ่ยขอขนมจากมาร์ค ซึ่งคนเป็นเพื่อนก็ใจดีส่งมาให้ถึงที่



“เหรินจวิ้นเอาป่ะ”



 มาร์คเอ่ยถาม พลางยื่นซองขนมไปตรงหน้าของเหรินจวิ้น เหรินจวิ้นพยักหน้ารับแล้วหยิบมันฝรั่งแผ่นทอดกรอบมา1ชิ้น เพื่อเป็นการรับน้ำใจ


“เฉินเล่ออ่ะนี่”



มาร์คยื่นขนมไปให้เฉินเล่ออีกคน ซึ่งอีกคนก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันที



“มะ...ไม่เป็นไร”



“เฮ้ยยย หมวย ทำไมรีบปฏิเสธน้ำใจเพื่อนแบบนี้ล่ะ ลองชิมดูก่อนสิ แล้วจะติดใจ”



ดงฮยอกว่าก่อนลุกขึ้นจากทีตนนั่งมาหาเฉินเล่อ เจ้าตัวคว้าซองขนมจากมาร์ค ล็อคคอคนที่กำลังจะหนีไว้ ก่อนจะหยิบขนมทั้งสองชนิด ใส่ปากอีกคนเสียเลย



เฉินเล่อจำใจเคี้ยวๆขนมที่อยู่ในปากแล้วรีบๆกลืน ตั้งแต่เกิดมาบอกตามตรงยังไม่เคยกินอะไรแบบนี้มาก่อนเลย



จริงๆมันก็กินได้ออกไปทางอร่อยแบบปะแล่มๆด้วยซ้ำ แต่เฉินเล่อคิดว่ายังไงขนมพวกนี้ รสชาติมันก็ไปคนละทางกันยังซะการกินแบบแยกชนิดกันไปทีละซอง ก็อร่อยกว่าการกินรวมกันทีเดียวสองอย่างแบบนี้อยู่ดี



“เป็นไง?”



ดงฮยอกเอ่ยถาม อีกคนที่ทำหน้าเบ้อยู่ หลังจากโดนบังคับให้กินขนมไปเมื่อสักครู่



“ก็อร่อยดีแหละ อร่อยแบบแปลกๆ ฉันว่าฉันขอกินฮันนี่บัตเตอร์ชิพดีกว่า แต่ห้ามพวกนายเอาไปเขย่ารวมอย่างอื่นนะ อันนี้ฉันขอ”



เฉินเล่อว่าพร้อมคว้าถึงขนมที่ตนจะกินมาไว้ในอ้อมกอดอย่างหวงแหน เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งโต๊ะได้เป็นอย่างดีกับความเด็กน้อยของเจ้าตัว

 

 

 






Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr



เย็นวันต่อมาหลังเลิกเรียน ยองเจนั่งดู TVและทำการบ้านไปด้วยในขณะที่เหรินจวิ้นเองก็ยังไม่กลับมาที่ห้องเช่นกัน โทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่นั้นส่งเสียงให้เขาต้องรับสาย แต่ต้องดูก่อนว่าใครโทรมา



-แม่จ๋า-



ยองเจกดรับสายทันทีที่ได้เห็นว่าใครโทรมา ใบหน้าหล่อประดับไปด้วยรอยยิ้มทันที แล้วกดรับสายแบบไม่รอช้า



“ฮัลโหลครับ...”



เจโน่..



“ครับแม่จ๋า~



คนลูกใช้น้ำเสียงออดอ้อนกับแม่แบบที่ชอบทำทันที เขาเองก็คิดถึงแม่ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน



เอ่อ...ลูกทำอะไรอยู่หรอ



“ก็..กำลังทำการบ้านอยู่น่ะครับ ว่าแต่แม่จ๋าโทรมามีอะไรหรอ”



แม่คิดถึงเจโน่ แม่โทรมาไม่ได้หรอลูก?



“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ...คิดถึงแม่จ๋าเหมือนกันนะ...”



‘ถ้าคิดถึง...แล้วทำไมเจโน่ถึงไม่กลับมาหาแม่บ้างล่ะ..



คนเป็นลูกนั่งเงียบไปพักหนึ่ง ไม่ใช่ว่าไม่อยากที่จะกลับไป เพียงเพราะว่าปัญหาทุกอย่างที่รอเขาอยู่ที่นั่น มันทำให้เขาไม่อยากกลับไป ปัญหา... ที่เขาเชื่อว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนสร้างมันขึ้นมา



เจโน่รักแม่มั้ยครับลูก กลับมาหาแม่ได้หรือเปล่า..



“ผม...ไม่อยากกลับไป ผมขอโทษ”



แม่เชื่อใจเจโน่นะลูก แม่เชื่อว่าลูกไม่ได้ทำ ลูกกลับมาเถอะนะ อย่างน้อยเจโน่ก็ยังมีแม่นะลูก ฮึก...



เพราะความคิดถึงลูกรักที่มีทั้งหัวใจ คนเป็นแม่เผลอร้องไห้ออกมาจนได้ โดยองคิดถึงลูกของเขาเหลือเกิน ทั้งคิดถึง ทั้งเป็นห่วง ด้วยหัวอกของคนเป็นแม่



มันนานมากเกินไป กับการที่ลูกออกจากบ้านมาเป็นเวลานานและไม่มีท่าทีว่าจะกลับมาทำให้โดยองรู้สึกห่วงหาลูกรักเหลือเกิน ถึงยังไงลูกชายของเขาก็ยังเด็กเสมอสำหรับเขาอยู่ดี การที่ลูกต้องอยู่คนเดียวในที่ๆแตกต่างจากที่เคยอยู่



“ผมไม่เป็นไรจริงๆฮะแม่จ๋า ไม่ต้องห่วงผมนะครับ ผมอยู่ที่นี่ได้ สบายมากเลยด้วย เอาไว้ถ้าหากมีโอกาส ผมจะไปหาแม่จ๋านะฮะ”



มือถือของยองเจถูกกดวางสายไป เขาเองก็รู้สึกเหมือนจะกลั้นน้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาทันที



เขาไม่สามารถควบคุมความรู้สึกและปัญหาทุกสิ่งทุกอย่างที่ถาโถมอยู่ในใจได้


มันหนักเกินไปสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาต้องรับกับมัน


เขารู้สึกว้าเหว่ และเคว้งคว้างไปหมด ราวกับว่าเหมือนตอนนี้กำลังไม่มีใคร





แกร๊ก



เสียงเปิดประตูห้องเข้ามา ทำให้ยองเจเช็ดน้ำตาตัวเองออกอย่างลวกๆ ตอนนี้เหรินจวิ้นคงจะกลับมาแล้วสินะ...



“ไง...กินข้าวยังล่ะ ฉันจะไปหาอะไรกินที่แคนทีนกับเฉินเล่อ มาร์คกับดงฮยอกก็ขอไปด้วย นายจะไปด้วยกันมั้ย?”



เหรินจวิ้นนั่งลงข้างๆคนที่ก้มหน้าอยู่ เมื่อครู่ตอนเขากำลังเดินกับห้องเจอเฉินเล่อ เจ้าตัวชวนเขาไปหามื้อเย็นกินพร้อมกัน มาร์คและดงฮยอกก็โผล่มาพอดี บอกขอไปด้วย เขาเองก็ไม่ได้อะไร แค่จะเอาของมาเก็บในห้อง และคิดว่าหน้าจะเชิญอีกคนที่นั่งทำการบ้านในห้องอยู่ตอนนี้ไปด้วยกัน

 


และในตอนนี้เหรินจวิ้นคิดว่าวันนี้คิม ยองเจแปลกๆไปนิดๆ ปกติเขากลับมาก็ต้องมีได้กวนประสาทหรืออะไรสักอย่างให้เขาอารมณ์เสีย แต่นี่กับนั่งนิ่งๆ ไม่หือไม่อือ แถมยังดูซึมๆแบบที่เขาเองก็บอกไม่ถูก



“เป็นไรไป”



เหรินจวิ้นเอ่ยถามเสียงนิ่งๆเหมือนทุกครั้ง คนที่นั่งก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาที่แดงๆและคราบน้ำตาที่ยังคงเหลืออยู่บนใบหน้าหล่อ ทำให้เหรินจวิ้นเลิกคิ้วสงสัย...



อะไรกัน นี่ร้องไห้อย่างนั้นหรอ?



“อ่ะ..!



ร่างบางของคนที่เพิ่งกลับเข้าห้องมาถูกดึงเข้าไปกอด ยองเจที่ดึงเหรินจวิ้นเข้าไปกอด ซุกใบหน้าของตัวเองลงที่ไหล่เล็กๆนั่น...



“ขออยู่แบบนี้สักแป๊บนะจวิ้น...”










....................................................................








“นี่นายยังไม่เลิกเครียดอีกหรือไง?”



เหรินจวิ้นเอ่ยถามคิม ยองเจ ในขณะที่ตนกำลังจัดข้าวของลงกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางกลับบ้านในวันศุกร์เหมือนในทุกๆครั้ง



“จวิ้นจ๋ารู้ได้ไงอ่ะว่าฉันเครียด?”



“ถามนี่ก็ควรตอบกลับ ไม่ใช่ถามกลับหรือเปล่า?



คนอุตส่าถามยังจะมาทำหน้าตากวนประสาทอยู่ได้ คิม ยองเจนี่โคตรจะคิม ยองเจชะมัด ให้มันได้อย่างนี้สิ..



“ฉันไม่ได้เครียดอะไรหรอก ขอบคุณนะที่เป็นห่วงกันน่ะ”



“ฉัน...แค่อยากรู้เฉยๆต่างหาก”



คนปากแข็งก็คือคนปากแข็งอยู่วันยังค่ำ ยองเจล่ะอยากจะรู้และก็อยากพิสูจน์จริงๆนะ ว่าปากของเหรินจวิ้นนั้นจะแข็งจริงๆหรือเปล่า....



“โอเคๆ ไม่เป็นห่วงก็ไม่เป็นห่วง แต่ก็นั่นแหละ ฉันไม่สนหรอก เพราะว่าแค่จวิ้นจ๋าถามฉัน ฉันก็ถือว่าจวิ้นจ๋าเป็นห่วงแล้ว...”



ยองเจเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้มแค่รูปปาก แต่รวมทั้งใบหน้าและดวงตาสระอินั่นก็เช่นกัน หึ...อะไรจะมีความสุขเหมือนกับว่าได้ครอบครองโลกทั้งใบแบบนั้นกัน...



“แล้วนี่จะกลับบ้านอีกแล้วหรอจวิ้น”



“อืม...”



“วันเสาร์ อาทิตย์แบบนี้จวิ้นจ๋ากับบ้านอย่างเดียวเลยหรอ ไม่คิดจะไปไหนนอกจากกลับบ้านเลยหรือไง ”



“ก็ไม่นะ...”          



“งั้นไปเที่ยวโซลแบบอาทิตย์ก่อนป่ะล่ะ ฉันพาไป”



เหรินจวิ้นส่ายหัวเบาๆ พลางเก็บการบ้านที่ต้องทำอาทิตย์นี้ลงกระเป๋า พอหายเศร้าแล้วยองเจก็คิดจะไปเที่ยวหรือไงกันนะ...



“ไม่ล่ะ แล้วนายล่ะไม่สนไปเที่ยวบ้านฉันบ้างหรอ?”



เหรินจวิ้นก็เพียงแค่ลองถามเล่นๆ ไม่ได้ต้องการความจริงจังของคำตอบที่จะได้รับมากนักเท่าไหร่ แต่คนข้างๆนี่สิเป็นอะไร ทำไมต้องขมวดคิ้วทำไมต้องจริงจังแล้วก็เคร่งเครียดแบบนั้นด้วยล่ะ เหรินจวิ้นล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ...



“ไม่เห็นต้องทำหน้าจริงจังแบบนั้นเลยนี่ ฉันก็ถามเล่นๆไปงั้นแหละ ”



น้ำเสียงเรียบเอ่ยก่อนจะหันไปเก็บของของตัวเองต่อ ปล่อยให้คนข้างๆไว้แบบนั้น



“โถ่....จริงอ่ะ นึกว่าจะให้ไปจริงๆเสียอีก นี่กะจะไปเก็บเสื้อนะเนี่ย”



“อะไรของนายเนี่ย!



“นะๆๆๆ งั้นขอไปด้วยนะ ก็นายชวนฉันแล้วนี่ แล้วมาบอกไม่ได้จริงจังแบบนี้ฉันก็เสียใจนะ...”



ไม่!



เหรินจวิ้นรีบปฏิเสธทันที คิม ยองเจนี่อารมณ์ไหนกัน เมื่อกี้นี้ยังทำหน้าเครียดๆอยู่เลย แล้วทีนี้จะมางอแงขอไปด้วย เขาก็ได้บอกไปแล้วว่าพูดเล่น ตานี่ไม่เข้าใจหรือไงกัน



“ไม่รู้แหละ ถ้าจวิ้นจ๋าไม่ให้ฉันไปล่ะก็ หึ...ฉันจะ



“เออๆๆ จะไปก็ไป! น่ารำคาญจริงๆ”



เมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มกำลังเอาความลับของตัวเองมาขู่ เหรินจวิ้นก็เปลี่ยนจากปฏิเสธเป็นตอบตกลงทันที มันจะเกินไปแล้วนะ เป็นแบบนี้ตลอดเลย เขาล่ะเบื่อจริงๆ เวลาที่คิม ยองเจนั้นไม่ได้อะไรดั่งใจจากเขาก็ยกความลับของเขามาขู่อยู่เรื่อยเลย  


ใช่สิ! ถือไพ่เหนือกว่าแล้วนี่ คิดจะทำอะไรก็ทำโดยไม่แคร์กันเลยสินะ....



“จริงเหรอ! น่ารักที่สุดเลย! งั้นเดี๋ยวฉันไปเก็บเสื้อผ้าแป๊บนะ รอเดี๋ยวนะจวิ้นจ๋า นี่แน่ะ!



“นี่!!



เหรินจวิ้นหันไปแหวใส่คนนิสัยไม่ดีที่บังอาจมาหยิกแก้มเขา  โดยที่เขาไม่เต็มใจ ก่อนจะวิ่งเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง



นายคนนี้นี่จริงๆเลย!

 

 

 








วันนี้ซือเฉิงขับรถมารับเหรินจวิ้นที่หอเหมือนในทุกๆอาทิตย์ที่ผ่านมา ในวันนี้คนเป็นพ่อก็ต้องพบกับความน่าประหลาดใจนิดหน่อย



เมื่อลูกชายเขาบอกว่าจะพาเพื่อนไปนอนที่บ้านด้วยอาทิตย์นี้!



เอาจริงๆซือเฉิงเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเด็กคนนี้มีอะไรดีที่ทำให้เหรินจวิ้นชวนไปบ้านได้



ขนาดเด็กที่ชื่อเฉินเล่อที่ว่าสนิทๆ เหรินจวิ้นยังชวนมานอนที่บ้านแค่ตอนที่มาทำรายงานคู่เท่านั้นเลย แถมยังนานๆทีอีกต่างหาก



“ป๊าฮะ นายนี่ชื่อคิม ยองเจ เป็นรูมเมท แล้วก็เป็นคนที่อยู่ห้องเดียวกับจวิ้นฮะ”



“สวัสดีฮะคุณอา”



ยองเจกล่าวทักทายคนโตกว่าพาเป็นมารยาทก่อนจะวางกระเป๋าลงที่เบาะคนนั่งข้างหลัง และเขาเองก็นั่งข้างหลังเช่นกัน...



“อ่อ...สวัสดีๆ แล้วนี่จะชวนเพื่อนไปทำรายงานที่บ้านเราเหรอลูก?”



“ใช่ฮะ!/ไม่ใช่ครับ!



ในเมื่อคำตอบที่เหรินจวิ้นต้องการที่จะบอกผู้เป็นพ่อไปนั้น มันถูกขัดโดยคิม ยองเจ เหรินจวิ้นหันไปมองตาเขียวทันที แต่คนขัดก็หาได้สนใจไม่ยังจะยักคิ้วใส่คนตัวเล็กที่นั่งเบาะข้างคนขับนั่นอีก.....



“ตกลงยังไงเนี่ยเด็กๆ”



“เหรินจวิ้นเค้าชวนผมมานอนด้วยในวันหยุดครับคุณอา”



ซือเฉิงเอ่ยถามในความแน่นอนของคำตอบอีกครั้ง คิม ยองเจก็รีบโพ่งตอบก่อนตัดหน้าเหรินจวิ้นทันที...



ก็เหรินจวิ้นชวนเขาเองนี่นา จริงมั้ย?



ซือเฉิงหันไปมองลูกชายที่นั่งเบาะข้างๆเขาอย่างอึ้งๆ นี่เขาไม่ได้กำลังฝันอยู่....ใช่มั้ย



เหรินจวิ้นเนี่ยนะ? ชวนเพื่อนมานอนด้วยกันที่บ้าน ชวนมานอนด้วยกัน โดยไม่มีคำว่ารายงานคู่มาเป็นเหตุผลตัวการ



ลูกชายตัวเล็กทำเพียงมุ่ยหน้าและหันไปมองวิวข้างกระจกแทน ซึ่งคำเป็นเพื่อนด้านหลังก็พยายามชวนคุยนู่นนี่นั่นไปตลอดทางเช่นกัน

 

 

 









เมื่อเดินทางมาถึงที่บ้าน เด็กทั้งสองคนก็พากันขนกระเป๋าของตัวเองลงจากรถ โดยมีคุน มาเปิดประตูบ้านให้



“มะม๊า~~



เหรินจวิ้นเอ่ยเรียกพลางวิ่งไปสวมกอดคนเป็นแม่ด้วยความคิดถึง ช่วงอาทิตย์ที่แล้ว เหรินจวิ้นไม่ค่อยได้คุยโทรศัพท์กับมะม๊าของเขาเลย คิดถึงมากๆจริงๆ



“เป็นไงลูก กินอะไรมาหรือยัง ม๊าเตรียมของโปรดจวิ้นไว้ด้วยนะ ไปๆๆ เข้าบ้านก่อน”



คุนว่าก่อนจะจูงมือพาลูกชายเข้าบ้าน แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นสามีและใครอีกคนหนึ่งที่ไม่ค่อยคุ้นหน้าเลย แต่ก็เหมือนจะคุ้นอยู่...



 เดี๋ยวก่อนนะ..



“นี่ดูก่อนสิที่รัก ลูกเราพาใครมาด้วย”



“สวัสดีครับคุณน้า ผมชื่อคิม ยองเจฮะ..เป็นเพื่อนห้องเดียวกับเหรินจวิ้น แล้วก็เป็นรูมเมทกับเหรินจวิ้นด้วยครับ”



ยองเจเอ่ยทักทายแม่ของคนตัวเล็ก ด้วยอีกครั้งตาพอเป็นมารยาทที่ดี ก่อนที่เหรินจวิ้นจะถูกมองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสงสัยจากผู้เป็นแม่



“ม๊าฮะ จวิ้นหิวแล้ว เรา...ไปกินข้าวกันเถอะ เข้าบ้านกันๆ”



บอกตามตรงตอนนี้เหรินจวิ้นนั้นขี้เกียจตอบคำถามและอธิบาย แค่เขามองตากันกับผู้เป็นแม่ก็รู้แล้วว่ากำลังสงสัย จึงทำเป็นหิวและอ้อนแม่กลบเกลื่อนแล้วเอ่ยชวนทุกคนให้เข้าบ้านได้แล้วตอนนี้














TALK
(Rewrite 18/9/2017)
O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

1,891 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 17:36
    ชวนผู้ชายเข้าบ้านล่ะตัว
    #1863
    0
  2. #1839 Strony (@Strony) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 00:29
    เริ่มงงว่าใครจำใครได้บ้าง 55555
    #1839
    0
  3. #908 JunHoe_25 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 13:54
    มีความชวนกันไปบ้าน ><
    #908
    0
  4. #861 Exo12Jula (@Exo12Jula) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 23:54
    ชวนกันไปนอนด้วย OMG มันอะเมซิ่งจิงเกอเบล5555555555
    #861
    0
  5. #755 Lover_SweetHeart (@Lover_SweetHeart) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:48
    จำเจโน่ไม่ได้กันเลยหรอทุกคน TT
    #755
    0
  6. #719 M909295 (@mookkwangmb) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:04
    เกิดเป็นคนหล่อนี่มีแต่ผู้หญิงอยากได้ตัวเนอะ สงสาร ว่าแต่ชวนไปบ้านกันด้วย 555ม๊าจำได้แน่ๆอะ ม๊าต้องจำได้
    #719
    0
  7. #667 밀키웨이 (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 11:55
    สงสารแต่จวิ้น ทำไมไม่มีใครสงสัยโน่มั่งอะ หน้าเปลี่ยนไปเยอะหรอ ทำไม๊!
    #667
    0
  8. #434 anoter_star28 (@another14_star28) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 10:44
    ใจกล้าไม่เท่าไหร่ ป๊าม๊าจะจำไม่ได้เลยหรืออออ หือออ
    #434
    0
  9. #280 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:37
    พ่อ แม่จวิ้นคงจำไม่ได้หรอก .... โน๊ะ
    #280
    0
  10. #262 ihafaiifap (@febtakung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:50
    งึ่ก อยากให้ดราม่าของเจโน่คลี่คลายไวๆ จะได้ไม่เครียดอีก
    แต่ดีที่ยังมีจวิ้นมาคอยปลอบ ฮื้อออออดี๊ดี อิจจจจจจจ
    ละแบบเกินหน้าเกินตาเฉินเล่อมากๆ มาไม่กี่เดือนก็ได้ไปบ้านจวิ้นแล้ว ร้ายกาจจจจจ
    #262
    0
  11. #199 tyren.95 (@marry95) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:39
    โอ้ยย เจโน่ไม่กลัวความแตกเลยหรอ นี่กลัวว่าคุณกับวินจะจำจวิ้นได้ กล้วจวิ้นรู้จากคนอื่น รีบบอกเถอะพี่โน่กลัวจวิ้นเข้าใจผิด ฮอลล
    #199
    0
  12. #198 แบมบวม (@l3am-l3aek) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:14
    โง่ยยยลุ้นความแตกไหมมมม จำเจโน่ได้ไหมคะทู๊กคนนนน ฮื่อออ อยากให้เหรินรู้ความจริงแล้ว แง่ พี่โน่รีบบอกเร็ววว
    #198
    0
  13. #197 moon614♡ (@deerxiu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:33
    ลุ้นว่าวินคุนจะจำโน่ได้มั้ย โน่ใจกล้ามากลูก
    #197
    0
  14. #196 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 21:48
    น้าคุนจะจำโน่ได้มั้ยยย ลุ้นๆๆ

    พี่โน่นี่มือไวกะจวิ้นตลอดๆ มีดึงกงดึงแก้ม แหมๆๆ
    #196
    0
  15. #195 xiao li (@wanna_yr19) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 21:00
    ไม่มีใครจำโน่เลยหรอ
    #195
    0
  16. #194 PCYOSH (@PCYOSH) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 20:38
    อร๊าาายยยยย มีความกล้าหาญ มีความตื่นเต้น555 กลัวน้าคุนจำได้ ลุ้นๆๆ
    #194
    0
  17. #187 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 21:38
    งื้ออออสงสารพิโน่ จวิ้นโอ๋พิโน่เร้ว

    หงึกๆ
    #187
    0
  18. #186 sstonkaoww (@sstonkaoww) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 17:45
    เจโน่น่าสงสาร จวิ้นกอดปลอมหน่อยเร็ววว
    #186
    1
    • #186-1 sstonkaoww (@sstonkaoww) (จากตอนที่ 10)
      25 มกราคม 2560 / 17:46
      ปลอบสิฮื่อ55555
      #186-1
  19. #185 นนนี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 19:16
    ถ้าไปวินวินกับคุนอาจจะจำได้นะ แถมมีลุงกงมยองด้วย อย่าไปเลยเดี๋ยวเรื่องจบไว 5555555

    แต่มันผ่านไปหลายปีเเล้วเนอะคุณน้าทั้งสองอาจจะจำไม่ได้ แล้วก็จะไประลึกความหลังกันที่บ้านเก่า โรแมนเวอร์~
    #185
    0
  20. #184 xiao li (@wanna_yr19) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:37
    Go
    #184
    0
  21. #183 PCYOSH (@PCYOSH) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:32
    อุ๊ปปปซซซซซซ นางจะไปไหมน้าาาาา คึคึคึคึ
    #183
    0
  22. #182 แจมินลูกแม่ (@markminnomin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:28
    อุ๊ต๊ะ!! หมวยลูกเป็นสาวเป็นนางชวนผู้ชายไปเที่ยวบ้านได้ยังไง รอฉบับเต็มนะฮับบบ
    #182
    0