[จบแล้ว] [NCT] ✬WILL✬ {NOREN} Ft. MARKMIN , CHANLE

ตอนที่ 16 : ✬WILL✬ EPISODE15 100%(Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    6 ต.ค. 61




✬WILL✬  EPISODE15 





ช่วงเวลาตอนเย็นวันศุกร์ ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า นักกีฬาบาสเก็ตบอลทีมสีฟ้ายังคงซ้อมกันอย่างหนัก เพราะนี่ก็ใกล้จะถึงกีฬาสีเข้ามาทุกทีแล้ว ไม่ว่าสีไหนๆ หรือว่ากีฬาประเภทอะไร ก็หวังที่จะได้รับชัยชนะกันทั้งนั้น



จนกระทั่งเมื่อหมดเวลาซ้อม ทุกคนพากันมานั่งพักที่แสตน  ขวดน้ำดื่มและเกลือแร่ถูกแจกจ่ายให้นักกีฬาทุกคน



“มึง..เย็นแล้วอ่ะ กลับไปอาบน้ำหอที่เดียวเลยป่ะ”



มาร์คว่าหลังจากที่สังเกตนาฬิกาที่ข้อมือ ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบจะ6โมงเย็นแล้ว



“เออ เอาดิ”                  



ยองเจตอบรับพร้อมดงฮยอกที่พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่เพื่อนรักจะเปลี่ยนรองเท้าจากรองเท้าซ้อมบาสเป็นรองเท้าผ้าใบธรรมดาของตัวเอง 


จากนั้นทั้งสามก็เก็บข้าวของลงกระเป๋าแล้วพากันไปเอ่ยร่ำลารุ่นพี่และเหล่าเพื่อนร่วมทีม ก่อนจะพากันเดินกลับหอพักของตัวเอง

 







ระหว่างทางที่เดินกลับหอพัก จู่ๆฝนก็ตกลงมาเสียดื้อๆ เอาจริงๆปูซานนี่ก็อากาศแปรปรวนอยู่เหมือนกัน เมื่อตอนกลางวันยังร้อนแทบจะอาบน้ำได้ พอตอนเย็นก็ดันมาฝนตกอีก



“ตกอะไรตอนนี้ไม่ดูเวลาล่ำเวลาเล้ย....”



ดงฮยอกบ่นพลางเอากระเป๋าเป้ชูขึ้นเหนือศรีษะเพื่อกันบังฝนไม่ให้ตกใส่จนเปียกเกินไปก่อนที่จะเดินถึงหอ ส่วนเพื่อนๆที่เหลืออีก2คนก็ทำตาม



“เฮ้ย!นั่นเหรินจวิ้นนี่หว่า”



มาร์คเอ่ยยังไม่ทันจะชี้ให้ดู คิม ยองเจเพื่อนของเขาก็รีบวิ่งแจ้นไปหาคนที่ยืนอยู่ห่างไม่ถึง100เมตรแล้ว



เห็นแล้วก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้เสียจริงๆ....



ถ้าถามว่าทำไมน่ะเหรอ? ก็เพื่อนของเขาน่ะสิ หยิบเสื้อสูทนักเรียนที่อยู่ในกระเป๋าเป้ใบเก่งของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะเอามาเป็นที่กำบังฝนที่เทลงมาให้ทั้งตัวเองแล้วก็เหรินจวิ้นก่อนจะพากันเดินกลับหอไปด้วยกันสองคน



ส่วนเหรินจวิ้นที่หอบหิ้วแฟ้มเอกสารอะไรก็ไม่รู้ ก็งงนิดหน่อย ที่จู่ๆคิม ยองเจก็วิ่งมาจากไหนก็ไม่รู้แบบนั้น แต่ก็นั่นแหละ...เจ้าตัวก็ยอมเดินไปด้วยกันกับเพื่อนของเขาแต่โดยดี



“โรแมนติกเหลือเกิ๊นนน กูนึกว่ากำลังดูซีรี่ส์อยู่ กับเพื่อนกับฝูงนี่ทิ้งเพื่อนให้ตากฝนสองคน หมั่นไส้”



ถึงจะรู้อยู่แล้วว่ายังไงคิม ยองเจก็ไม่ได้ยินหรอกอยู่ห่างกันขนาดนั้น  แต่มาร์คก็ขอแซะเสียหน่อยเถอะ อย่างน้อยๆก็แซะให้ดงฮยอกฟังก็ยังดี



“นั่นสิ...แหมมีการเอาเสื้อสูทนักเรียนมากันฝนเดินกันไปสองคน พระเอกมากมั้ง ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนกู”



ดงฮยอกเองก็ตอบรับมาร์คด้วยความเข้าขากันด้วยดี เพราะเขาเองก็นึกหมั่นไส้อยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่ก็คงน้อยกว่ามาร์คนั่นแหละ



“เออ แฮช...”



“ว่า..?”



“มึงว่าไอ้เจโน่แม่งบอกความจริงกับเหรินจวิ้นไปยังวะ?”



“กูก็อยู่กับมึงอ่ะมาร์ค กูจะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะ ถามอะไรไม่คิดเลยมึงนี่!



มาร์คถึงกับถอนหายใจแล้วมองบน นี่เพื่อนเขาคงไม่ได้แกล้งโง่ หรือว่าประชดอะไรกันกับเขาใช่มั้ย?



“เออ! ก็รู้ ว่ามึงก็ไม่รู้เหมือนกู แต่กูแบบถามความเห็น ลองให้มึงเดาไง ว่ามึงคิดว่ามันจะบอกเหรินจวิ้นหรือยังอะไรแบบนี้อ่ะ แค่นี้มึงไม่เข้าใจกูเหรอแฮช”



“อ๊อออออ ถ้างั้น กูว่า...มันยังไม่บอกหรอกว่ะ”



“ทำไมวะ? ทำไมมึงคิดงั้น”



“เอ๊า! ก็ถ้าบอกแล้ว เหรินจวิ้น ก็ต้องเรียกมันว่าเจโน่สิ แค่นี้มึงคิดไม่ได้เหรอมาร์ค ”



“เออว่ะ..”



เดินคุยกันมาสองคน เผลอแป๊บเดียวทั้งสองคนก็เดินมาถึงหอพอดี ทั้งมาร์คและดงฮยอกไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปในตึก เพื่อให้ตัวของพวกเขา พ้นจากสายฝนที่เทลงมาไม่หยุดกันทันที

 

 

 







“จวิ้นจ๋าเช็ดผมก่อนเร็ว”



คิม ยองเจเอ่ยพลางหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมที่เปียกให้กับคนตัวเล็กตรงหน้า



เหรินจวิ้นมองการกระทำนั้นด้วยความไม่เข้าใจ จริงๆแล้วเขาก็ทำด้วยตัวเองก็ได้ล่ะมั้ง แล้วอีกอย่างยองเจน่ะ ก็เปียกไม่ต่างไปจากเขาเลย แทนที่จะจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนกลับไม่ทำ



พิลึกคน....



“เช็ดผมนายก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเช็ดของฉันเองได้”



น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยปฏิเสธ ก่อนจะวางผ้าขนหนูอีกผืนลงบนเรือนผมของอีกคน แล้วจึงค่อยหันมาจัดการกับเส้นผมที่เปียกของตัวเอง



“เสร็จแล้วก็อย่าลืมกินยาดักไข้นะจวิ้นจ๋า”



“อื้อ...”



“กินตอนนี้เลยดีกว่า เพราะจวิ้นจ๋าน่ะเป็นหวัดง่าย..”



เป็นอีกครั้งที่คิม ยองเจทำให้คนเย็นชาข้างๆต้องขมวดคิ้ว นายนี่รู้ได้อย่างไรกัน



“นายรู้ได้ไง?”



เหรินจวิ้นไม่รอช้าที่จะถาม แต่คนถูกถามตอนนี้นี่สิเริ่มจะหาข้อแก้ตัวไม่ถูกอีกแล้ว



ปากนี่ก็เป็นอะไรจัง ทำไมจะต้องชอบเผลอพูดอะไรแบบนี้อยู่เรื่อย



“เอ่อ...ก็..ก็คราวนั้นน่ะ ตากฝนมาหน่อยเดียวเอง วันต่อมาก็เป็นลมในห้องเฉยเลย...”


ยองเจว่าก่อนจะเดินไปหยิบยาไว้ให้เหรินจวิ้นเสียเสร็จสรรพ รวมทั้งยาเผื่อตัวเขาด้วย



ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะพูดความจริง แต่เพียงแค่เพราะว่าเขายังไม่พร้อมในตอนนี้ ก็เท่านั้นเอง....

 

 








21.25 PM.



ในตอนนี้เหรินจวิ้นกำลังจัดการกับตารางเวลาของการแข่งขันกีฬาประเภทต่างๆในกีฬาสีที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้ ถึงแม้ในเวลานี้เขาจะเหนื่อยจนอยากจะพักแค่ไหนก็ตาม แต่ก็ต้องรีบจัดการให้เสร็จ เสร็จแล้วก็ต้องนำไปซีร็อกส์ เพื่อแจกให้กับนักเรียนที่อยู่ในสีฟ้าทุกคนอีก...



“เฮ้อ.....เสร็จสักที!



กว่าจะทำหน้าที่เสร็จแต่ละอย่างล้วนไม่ง่ายเลยสักนิด เหรินจวิ้นเก็บงานที่เสร็จแล้วใส่ลงในกระเป๋าเป้ก่อนจะลุกขึ้นไปนอนบนเตียง



“จวิ้นจ๋า”



“หือ?”



“วันกีฬาสี จวิ้นจ๋าจะไปเชียร์ฉันแข่งบาสหรือเปล่า”



คนที่นอนข้างๆในทุกวันเอ่ยถาม เหรินจวิ้นรู้สึกว่าตอนนี้ห้องนี้ มันจะมีห้องนอนแยกอยู่ห้องเดียวไปเสียแล้ว ก็คิม ยองเจเล่นไม่นอนห้องตัวเองเลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา กับข้ออ้างที่บอกว่าห้องตัวเองแอร์ไม่เย็นพอ...



ฟังดูแล้วก็ตลกดี...แต่เขานี่สิ ทำไมต้องไปยอมให้หมอนี่มานอนด้วยก็ไม่รู้...



“ไม่รู้สิ ต้องดูก่อนว่างานวันนั้นจะยุ่งหรือเปล่า”



“เออเนอะ ลืมไปเลยว่าจวิ้นจ๋าของฉันเป็นประธานสี แถมยังภาระเยอะอีกต่างหาก แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากให้จวิ้นจ๋ามานะ...”



ทำสายตาออดอ้อนแบบนั้นคิม ยองเจนึกว่าตัวเองน่ารักมากหรือยังไงกัน



“เอาไว้ถ้าตอนนั้นว่างก็จะไปดูแล้วกัน...”



รับปากอีกคนไป แต่ก็ไม่รู้ว่าพอถึงวันนั้นตัวเองจะว่างไปดูได้หรือเปล่า ก่อนจะดึกผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกาย แต่แล้วคิมยองเจก็ลุกขึ้นมาเท้าแขนกับศรีษะมองหน้าเขา คนกำลังจะหลับจะนอน นายนี่นึกอะไรขึ้นอีกล่ะทีนี้...



แล้วไอ้การที่นอนมองเขาแล้วก็ยิ้มแล้วทำสายตาแบบนั้นนี่หมายความยังไงกัน...



คิดว่าหล่อมากหรือไง.....



มานอนมองจ้องกันแบบนี้เขาก็นอนไม่ได้พอดีน่ะสิ!



 “จวิ้นจ๋า..”


“ว่าไง?”



มีอะไรจะพูดกับเขาหรืออะไร ทำไมต้องทำตัวเข้าใจยากแบบนี้อยู่เรื่อย....



“จวิ้นจ๋า..”



“ว่ามาเลย”



“จวิ้นจ๋า..”



“มีอะไร? ถ้าครั้งนี้ยังไม่พูดฉันจะไม่สนใจนายแล้วนะ”



เหรินจวิ้นเริ่มรู้สึกว่าหงุดหงิดขึ้นมาแล้วสิ เรียกอยู่ได้ พูดก็ไม่พูดนี่คือยังไง เขาไม่เข้าใจหรอกนะบอกเลย...





我爱你(ฉันรักนาย)”




คิม ยองเจเอ่ยบอกรักเป็นภาษาจีน พร้อมทำท่ามินิฮาร์ทใส่คนที่นอนข้างๆ แต่แล้วยังไงคนเย็นชายังไงก็คือคนเย็นชา แม้จะเขินแค่ไหนก็ต้องเย็นชากลบเกลื่อน อยากถามเหลือเกิน เหนื่อยมั้ยนั่น เขินแล้วก็ต้องทำเป็นไม่เขินแบบนั้น



“ไร้สาระ...”



ตอบกลับมาพลางดึงผ้าห่มมาคลุมใบหน้าที่แดงซ่านของตัวเอง แต่ยังไงก็เถอะ ปิดไปก็เท่านั้นแหละ เพราะว่าเขาเห็นหมดแล้วหน้าของเหรินจวิ้นแดงแค่ไหน



“เขินก็บอกทำมาเป็น”



ตอนนี้ตรงหน้าเขาไม่มีเหรินจวิ้นแล้ว มีแต่ก้อนกลมๆที่ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ลูกแมวก็คือลูกแมวแหละจะบอกให้...



“ว่าแต่... 你有没有爱上我?(นายรักฉันบ้างหรือเปล่า?)”



不知道...(ไม่รู้..)”




เสียงอู้อี้ใต้ผ้าห่มตอบกลับมาเป็นภาษาจีนเช่นกัน โชคดีที่เขาพอรู้ภาษาจีนบ้าง รู้แบบพอไปวัดไปวาได้ 



คำตอบคือ 'ไม่รู้'  ไม่รู้อาจแปลได้สองความหมาย บางทีอาจแปลว่าไม่รัก หรือว่ารักก็ได้



 แต่เขาอยากให้เป็นอย่างที่สองนะ....

 





...........................................................





“คิม ยองเจ ขยับออกไป”



เหรินจวิ้นก็ไม่รู้ว่าวันนี้เขาพูดคำนี้ไปกี่ครั้งแล้ว แล้วก็ไม่รู้อีกเช่นกัน ว่าคนข้างๆที่พยายามเอาตัวเองเข้ามาใกล้นี่เป็นอะไรหนักหนาตามเขาเป็นเงาอยู่นั่น



“ไม่ไป...”



เกลียดนักกับการแสดงสีหน้ายียวนกวนประสาทของหมอนี่ เกลียดจริงๆเลย



เพราะว่านี่เป็นคาบว่าง เหรินจวิ้นจึงนั่งทำการบ้านที่ครูสั่งไว้ล่วงหน้า เพราะอีกไม่กี่วันที่จะถึงกีฬาสี เขาก็คงจะไม่ว่างเลย แล้วคิม ยองเจนี่เป็นอะไรมากหรือเปล่ามานั่งเท้าคางมองหน้าเขาถึงที่โต๊ะแบบนี้



เป็นการรบกวนสมาธิอย่างมาก!



มันตั้งแต่เช้าแล้วกับอะไรแบบนี้ เขารู้สึกตลอดเวลาว่ามีคนจ้องมาจากข้างหลัง แล้วพอหันไป เขาก็สบตากับหมอนี่ทุกครั้งไปเช่นกัน ไม่รู้ว่าอีกคนนั้นอยู่ในอารมณ์ไหนกัน ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ดูสิเพื่อนๆในห้องก็มองหมดแล้ว ไหนจะมาร์คและดงฮยอกที่ส่งสายตาคล้ายว่าแซวแบบไหนมาที่เขาอีก



“ไม่ไปซ้อมบาสหรือไง...”



ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นก่อนเอ่ยถามคนที่เอาแต่จ้องตัวเองอยู่



“วันนี้วันสีเหลืองซ้อมอ่ะ”



“แล้วทำไมต้องมานั่งตรงนี้ ทำไมไม่นั่งที่ตัวเอง?”



“ไม่รู้สิ อยากนั่งตรงนี้ แล้วก็จะนั่งจนกว่าจะได้คำตอบว่า 你有没有爱上我?(นายรักฉันบ้างหรือเปล่า?)



คำถามนี้อีกแล้วตั้งแต่เมื่อคืน เอ่ยพร้อมรอยยิ้มยียวนแบบนั้นอีกแล้ว เหรินจวิ้นล่ะเกลียดแสนเกลียดนัก



“ไร้สาระ! กลับที่นั่งไปซะ ฉันจะทำงาน”



ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงจัดทำให้คนที่มองอย่างยองเจต้องเผยรอยยิ้มออกมา ไม่รู้ว่าโมโหจริงๆว่ากำลังเขินอยู่กันแน่ แต่ถ้าจะให้เดานี่ก็น่าจะเป็นอย่างที่สองมากกว่า ว่าแล้วเหรินจวิ้นก็หยิบปากกาขึ้นมาทำงานตรงหน้าต่อ ด้วยอาการฟึดฟัด คล้ายว่ากำลังโมโหเสียเต็มประดา



“แหม....แค่นี้ก็ไม่เห็นต้องโมโหกลับเกลื่อนเลย”



แก้มนิ่มของคนกำลังหงุดหงิดถูกดึงให้ยืดออก ที่นี้เหรินจวิ้นก็โวยวายขึ้นมาทันที


“นี่นาย!!



มือของยองเจถูกปัดออก ที่นี้เหรินจวิ้นโมโหจริงๆแล้วแหละมั้ง แต่ใบหน้าหวานก็ยังขึ้นสีแดงเป็นริ้วอยู่เลย ทั้งโมโหทั้งเขินจนทำตัวไม่ถูกหมดแล้ว น่าสงสารจริงๆ...



“บอกไว้เลยนะว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาหยิกแก้ม!



“เหรอ...แต่ฉันชอบหยิกแก้มจวิ้นจ๋าอ่ะ”



แต่ว่าคิม ยองเจยังไงก็คือคิม ยองเจอยู่วันยังค่ำ ทำไมนายนี่ถึงทำให้เหรินจวิ้นความอดทนต่ำลงทุกวันๆนะ ...



เหรินจวิ้นเบี่ยงใบหน้าของตัวเองหลบมือของอีกคนที่พยายามจะแกล้งเขาด้วยการหยิกแก้ม ก็เพิ่งบอกไปว่าไม่ชอบ แต่ก็ยังทำ ความยองเจล้วนๆ



“หยุดนะเพื่อนมองกันหมดแล้ว!



เหรินจวิ้นเอ่ยปรามเมื่อหันไปก็พบว่าสายตาของคนเกือบค่อนห้องกำลังจับตามองพวกเขาอยู่ โดยเฉพาะคนจีนคนที่สองของห้องอย่างเฉินเล่อที่นั่งฝั่งซ้ายมือเขา ที่มองเห็นทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น แถมยังฟังภาษาจีนออกทุกคำด้วยสิ....



แล้วทำไมพวกเพื่อนๆต้องมองเขาด้วยสายตาประหลาดๆแบบนั้นด้วยเล่า!



“นายกลับที่ไปได้แล้ว!

 











16.45 PM.



ในช่วงตอนเย็นหลังเลิกเรียน เหรินจวิ้นพายองเจมาซื้อเสื้อผ้าและของใช้ที่เจ้าตัวอยากได้ใหม่ ที่นัมโปดง ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับซื้อของแหล่งสำคัญของตัวเมืองปูซาน และที่สำคัญคืออยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าใดนัก


“จวิ้นจ๋าว่าเสื้อตัวนี้เหมาะกับฉันมั้ยอ่ะ?”



ยองเจเอ่ยถามพลางหยิบแจ็คเก็ตสีเทาหม่นตัวหนึ่งขึ้นมาทาบที่ตัวแล้วหันมาขอความเห็นจากเขา



“ก็ดีนะ”



เหรินจวิ้นตอบอย่างไม่คิดอะไร จริงๆเขาเองก็ไม่ใช่พวกช่างเลือกอะไรแบบนี้อยู่แล้ว



“แล้วตัวนี้อ่ะ”



ยองเจหยิบแจ๊คเก็ตอีกตัวที่เป็นสีดำ มาทาบที่ตัวเองแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง



“ก็ได้อยู่”



“แล้วจวิ้นจ๋าว่าฉันใส่ตัวไหนแล้วหล่อกว่ากัน?”



“ไม่รู้สิ ก็พอๆกันอ่ะ”



ก็นั่นแหละ เหรินจวิ้นไม่ถนัดในเรื่องที่มันอะไรแบบนี้สักนิด นายนี่คิดผิดแล้วแหละที่ให้เขาพามา คงจะเบื่อสินะ..



“พอๆกันหรอ? อืม....ถ้างั้นผมเอาทั้งสองตัวเลยฮะคุณป้า”



ยองเจส่งเสื้อทั้งสองตัวให้คนขายคิดเงิน แล้วจัดการใส่ถุงให้เขา ลืมไปว่านายนี่บ้านรวย ถ้าเขาบอกว่าพอๆกันทั้งร้านนี่คงไม่เหมาเขาหรอกใช่มั้ย? ว่าแต่ตอนนี้ก็ชักเริ่มหิวๆขึ้นมาแล้วสิ



“หิวหรือเปล่าไปหาอะไรกินกันมั้ย?”



ราวกับว่าคิม ยองเจรู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ เมื่อจ่ายเงินเสร็จสรรพ ก็หันมาเอ่ยถาม



“อื้อ....”



เมื่อได้คำตอบก็ไม่รอช้า คิม ยองเจรีบพาเขาออกจากร้านแล้วพาเดินไปยังโซนขายของกินทันที



แต่ทำไมต้องจับมือด้วยล่ะ เขาไม่ใช่เด็กนะ..

 

 








17.30 PM.



ในช่วงเวลาเย็น ดวงอาทิตย์กำลังตกดิน ท้องฟ้ารอบๆเป็นสีส้ม ลมก็โชยกำลังเย็นดี



ช้อนไอศครีมรสช็อคโกแลตกำลังถูกตักเข้าปากของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรถเมล์



ดวงตากลมจ้องมองวิวนอกหน้าตาอย่างเพลินตา เมื่อหันกลับมาก็พบใบหน้าหล่อของอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆกำลังมองไปที่นอกหน้าต่างรถเหมือนกัน



เหรินจวิ้นสะดุ้งตกใจนิดหน่อย เมื่อตอนนี้ใบหน้าของตัวเองและคิม ยองเจที่นั่งข้างๆมันใกล้กันเกินไป  เกินไปแล้วจริงๆนะ….



“กินเลอะเหมือนเด็กเลยนะ จวิ้นจ๋าเนี่ย...”



ยองเจใช้นิ้วโป้งของตัวเองเช็ดคราบไอศครีมที่เปื้อนบริเวณมุมปากของอีกคนให้ทันที



การกระทำที่แสนอ่อนโยนแบบนี้ ที่ไม่เคยมีใครถูกเปิดรับให้เข้ามาทำ ชวนให้ผู้ถูกกระทำใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้



ทำไมต้องมาทำแบบนี้กับเขาด้วย....



ทำไมต้องมาทำให้หัวใจเขาเต้นแรง.....



แล้วก็ทำไมต้องยิ้มจนตาปิดแบบนั้นใส่ด้วยล่ะ....



คิม ยองเจนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน...




ใบหน้าหวานเสมองไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เขาไม่อยากมองหน้าคนที่นั่งข้างตอนนี้เลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่เอาเป็นว่าตอนนี้คือไม่อยากมอง



ไม่มีอารมณ์กินไอศครีมต่อแล้วด้วย...แต่ปล่อยให้ละลายก็นึกเสียดายอยู่เหมือนกัน



“ช่วยกินนี่หน่อย ฉันกินไม่หมด”



“ป้อนหน่อยสิ...”



เกลียดนายคนนี้จริงๆ เกลียดคิม ยองเจมากๆเลย เกลียดที่สุด!



“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน!



“โอ๋...มาๆๆ กินก็ได้”



ยองเจถือถ้วยไอศกรีมซ้อนมือเหรินจวิ้น มืออีกข้างก็จับช้อนซ้อนมือของเหรินจวิ้นเช่นกัน แล้วค่อยๆตักไอศกรีมเข้าปาก ทำแบบนี้ก็เหมือนเป็นการให้คนเย็นชาข้างๆป้อนนั่นเอง


“นี่!!



เหรินจวิ้นโวยวายพร้อมดึงมือออกมา ไม่รู้ว่าตอนนี้อากาศมันร้อนหรือยังไง ทำไมคนเย็นชาของเขาถึงได้หน้าแดงอีกแล้ว



ยองเจยักคิ้วใส่คนข้างๆซึ่งเจ้าตัวฟึดฟัดกอดอกหันมองวิวข้างนอกหน้าต่าง(กลบเกลื่อน)แทนอีกครั้ง



จนสุดท้ายไอติมรสช็อคโกแลตถ้วยนี้ก็ลงไปอยู่ในท้องเขาเสียหมดแล้ว



อร่อยดีนะ...

 







อีกไม่กี่นาทีรถเมล์ก็จะถึงหน้าโรงเรียนแล้ว เหรินจวิ้นหันกลับมาจากการมองวิวข้างนอกอีกครั้งเมื่อศรีษะของคนข้างๆถูกทิ้งลงมาที่ไหล่ของเขา


“ขอนอนหน่อยนะ...”



ไม่รอให้เขาได้โวยวายอะไร คิม ยองเจก็เอ่ยปากขอทันที ตอนนี้เหรินจวิ้นกำลังขี้เกียจโวยอยู่พอดี วันนี้เขาก็โวยวายมาทั้งวันแล้วมั้ง... เลยปล่อยให้อีกคนยังคงอยู่แบบนั้น..



“จวิ้นจ๋า...”



“ว่าไง?”



“ตอนที่ฉันยังไม่ย้ายมาที่นี่ จวิ้นจ๋าเคยพาใครมาซื้อของแบบนี้หรือเปล่า”



“ถามทำไม?”



“ฉันอยากรู้.....”



เหรินจวิ้นไม่รู้หรอกว่าคนข้างๆที่นอนหนุนไหล่เขาข้างๆตอนนี้ จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา แต่ถ้าให้ตอบตามความจริงก็....



“ไม่เคย...”



“ดีจัง...”




รอยยิ้มที่เหมือนกับชนะคนทั้งโลกเผยออกมา โดยที่อีกคนที่ทำให้เกิดรอยยิ้มนั้นไม่ได้มองเห็นมัน สำหรับยองเจมันเป็นเรื่องน่าดีใจมากๆ เพราะว่าอะไรก็ตามที่เหรินจวิ้นไม่เคยทำกับใคร เขาได้ทำมันกับเหรินจวิ้นหมดเลย....รู้สึกว่าตัวเองโคตรพิเศษ..

 

 













TALK



(Rewrite 18/10/2017)
O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

1,891 ความคิดเห็น

  1. #1794 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 05:21
    ตอนนี้เขินยองเจมากกกกก
    #1794
    0
  2. #1196 Exo12Jula (@Exo12Jula) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:29
    เอ๊ะหมดแล้วนั้นนี่ไม่กัดทั้งคู่ตายเหรอคะ รู้สึกจะเยอะเป็นพิเศษด้วย????????????????
    โอ้ยหมั่นไส้มากกกกกก เอาเลยจ้า เอาที่สบายใจจะทำ
    #1196
    0
  3. #724 M909295 (@mookkwangmb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:39
    มันหวานจนไอติมที่ว่าหวานยังสู้ไม่ได้ ฮ่อยยยย นี่ถ้าจวิ้นรู้เรื่องตอนเด็กจะเป็นยังไง
    #724
    0
  4. #673 밀키웨이 (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 13:13
    โน่บอกจวิ้นจ๋าเถอะลูก แม่ไม่อยากรับมาม่า
    #673
    0
  5. #458 tyren.95 (@marry95) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 05:34
    เจโน่บอกจวิ้นจ๋าสักที นี่กลัวจวิ้นรู้เองแล้วความแฮปปี้จะหายไป ; 3;
    #458
    0
  6. #440 anoter_star28 (@another14_star28) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 11:20
    พิโน่... บอกจวิ้นจ๋าซะทีเถอะะะ งืออ กลัวจวิ้นจ๋าจะโกรธเเละจะมาม่า
    #440
    0
  7. #425 nunnaput2546 (@nunnaput2546) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 09:09
    โน่เมื่อไหรจะบอกจวิ้นจ๋าสักทีละ
    #425
    0
  8. #424 Nicharee Singhaworratam (@kingnicharee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 02:32
    จะตายเเล้วเด้อออ หมายถึงชิปเปอร์เนี่ย ฮือ
    #424
    0
  9. #423 happycarrot17 (@happycarrot17) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 00:52
    โอ้ยยยยโน่จ๋าาาาาาทำไมไม่จูบคราบไอติมไปเลยล่ะจ๊ะะะะ แต่ทำงั้นไม่ได้หรอกเดี๋ยวโดนจวิ้นจ๋าตบคว้ำ ไล่ไปนอนห้องตัวเองแน่ๆ5555555555555555555
    #423
    0
  10. #422 chrp_mc (@ecstasy14) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 23:46
    คนเย็นชาเค้าขยันเขินเนอะะะ ฮิ้ววว
    #422
    0
  11. #421 pandanuna2 (@pandanuna) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 23:12
    ฮื่อออ จวิ้นจ๋าาาาาา เขินง่ะะะะะ
    #421
    0
  12. #420 VevyyK (@pbhy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 22:19
    น่ารักมากเว่อ
    #420
    0
  13. #419 CHERRY_EXNCG7 (@cherryexo-11) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 22:06
    อิจฉาจวิ้นจ๋าของเจโน่จุงเลยยยยนน
    #419
    0
  14. #418 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:20
    เต๊าะก็แล้ว....จีบก็แล้ว...เปย์ก็แล้ว...บอกรักก็แล้ว...ดูแลก็แล้ว....

    เหลืออย่างเดียวคือบอกความจริงลูก เจโน่~
    #418
    0
  15. #417 โด้โด้ (@gamkanwara) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:02
    อยากห่อสองคนนี้กลับบ้านมากค่ะ เอาไปนั่งเล่นที่บ้าน555555555
    #417
    0
  16. #416 เรเน่ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 20:55
    เขินเเทนจวิ้นง่าาาา เจโน่นะเจโน่55555
    #416
    0
  17. #415 PapairW (@PapairW) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 20:30
    โอ้ยยยย เขินแทนมีบอกรงบอกรักเป็นภาษาจีน แหมมม//แล้วฉากฝนตกนี่ก็คิดเหมือนมาร์คกับแฮชนะ พระเอกซีรี่ย์มากมั้ยเจโน่55555555555
    #415
    0
  18. #414 CHOMPOO_XM_MS (@CHOMPOO_XM_MS) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 19:53
    ถ้าดราม่าแล้วรีบจบดราม่าได้มั้ยคะ มันไม่ดีต่อใจเราเลยค่ะ สงสารโน่เหรินกับเพื่อนๆด้วย TT
    #414
    0
  19. #413 chrp_mc (@ecstasy14) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 19:14
    จวิ้นก็เป็นแค่แมวน้อยของเจโน่เท่านั้นแหละ กรีดดดดดดส์
    #413
    0
  20. #412 FAnG-4431 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 12:44
    ทำไมเขินขนาดนี้ เจโน่คนขี้เต๊าะ!
    #412
    0
  21. #411 Nicharee Singhaworratam (@kingnicharee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 08:57
    เขินหนักมากฮือออ
    #411
    0
  22. #410 Time Pieces # (@king6555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 07:17
    เขินโง้ยยยย ฮรืออออออ
    #410
    0
  23. #409 sstonkaoww (@sstonkaoww) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 00:11
    ฉากฝนตกนร่คิดภาพตามเลยค่ะซีรี่ย์มากๆแบบที่มัคกับแฮชบอกเลย55555 เขินการมาบอกรักโต้งๆแบบนี้ จวิ้นจ๋าเขินก็บอกว่าเขินสิลูกทำมาเป็นคลุมโปงหนีเค้าอ่ะ
    #409
    0
  24. #408 PiNky:P (@palm-saharat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 22:43
    เค้าบอกรักกันอะ เขินละเด้อออออ
    #408
    0
  25. #407 แบมบวม (@l3am-l3aek) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 22:21
    โอ้ยยย จวิ้นจะเขินไม่เขินไม่รู้แต่รีดเขินนน กรีสสสสสส โอ้ยย ฉากฝนตกนี่โรแมนติกมากกกโง้ยย ทิ้งเพื่อน 5555555 จวิ้นไปเชียร์โน่เล่นบาสด้วยน้าาา โน่จะได้นี่ใจ แงง พี่โน่อ่ะมาบอกรงบอกรักได้ไง เขินรุ้ไหมม /วิ่งไปกรี๊ดใส่โอ่ง
    สู่ๆนะคะไรท์เราก
    #407
    0