[จบแล้ว] [NCT] ✬WILL✬ {NOREN} Ft. MARKMIN , CHANLE

ตอนที่ 18 : ✬WILL✬ EPISODE17 100% (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    6 ต.ค. 61




✬WILL✬ EPISODE17 






5.30 AM.



ในช่วงเช้ามืดของวันใหม่ที่อากาศค่อนข้างเย็นชื้น อันเนื่องมาจากการที่ฝนตกเป็นอย่างหนักเมื่อค่ำคืนที่ผ่าน



เหรินจวิ้นตื่นขึ้นมาด้วยอาการอ่อนเพลียและปวดระบมบริเวรช่วงล่างไปหมด แม้กระทั่งตอนที่เขาพยายามประครองร่างกายอันเมื่อยล้าของตนให้ลุกนั่งให้ได้นั้นยังยากลำบาก



ฝ่ามือเล็กขยี้ที่ผมของตัวเองพร้อมทั้งอาการงัวเงีย และแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันเสาร์ก็ตามที แต่ด้วยนิสัยของคนตื่นเช้า ยังไงก็ต้องตื่นตรงเวลาอยู่ดี..



ดวงตากลมสวยมองไปรอบๆห้องที่สภาพก็ไม่ได้แตกต่างไปจากวันก่อนๆมากนัก เพียงแต่มีเสื้อผ้าของคนสองคนกระจัดกระจายอยู่ที่พื้นด้านล่างก็เพียงเท่านั้น...



รอยแดงที่ประดับไว้ที่ลำคอและบริเวรอกเป็นเครื่องบ่งบอกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันเป็นเรื่องจริง ประหนึ่งว่าเป็นการตอกย้ำตัวเหรินจวิ้นที่ปล่อยตัวปล่อยใจและขาดการยั้งคิดยับยั้งชั่งใจตัวเอง



“เฮ้อ....”



คนตัวเล็กนั่งถอนหายใจกับตัวเอง อยากจะลืมเรื่องเมื่อคืนออกจากหัวสมองเสียจริงๆในเวลานี้...

 




แรงกอดรัดที่เอวพร้อมจมูกโด่งที่กดลงมาสูดดมความหอมที่แก้มของเหรินจวิ้น



คิม ยองเจ..ตื่นแล้วสินะ..



“คิดอะไรอยู่อ่ะจวิ้นจ๋า..?”



คนเพิ่งตื่นนอนเอ่ยถามพร้อมจ้องไปที่ใบหน้าหวานและคิ้วที่ขมวดเป็นปมแทบจะเป็นโบว์นั่น



ยองเจใช้นิ้วชี้ของตัวเองคลึงบริเวรหัวคิ้วที่กำลังชนกันของคนตรงหน้าเพื่อให้มันแยกจากกัน



ใบหน้าหวานเสมองไปทางอื่นและหลีกเลี่ยงจากการสบสายตากับอีกคนโดยตรง ยองเจเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตอนนี้เหรินจวิ้นกำลังคิดอะไรอยู่..



“ยองเจ...”



“หือ?”



“ฉันจริงจังนะ..นายช่วยลืมเรื่องเมื่อคืนแล้วทำเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้หรือเปล่า”



น้ำเสียงจริงจังปนขอร้องเอ่ย แต่ยังไงยองเจก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมเหรินจวิ้นถึงพูดแบบนั้นออกมา



“ทำไมต้องลืมด้วยล่ะจวิ้นจ๋า?”



“....”



“ก็ในเมื่อเมื่อคืน...เราสองคนก็เต็มใจทั้งคู่ แล้วฉันก็รักจวิ้นจ๋าแล้วจะให้ลืมทำไมล่ะ?”



คิม ยองเจพูดออกมาโต้งๆหน้าตาเฉย แต่เหรินจวิ้นตอนนี้แทบจะทำตัวไม่ถูกอยู่แล้ว ยองเจวางคางของตัวเองลงบนไหล่เล็กแล้วกระชับอ้อมกอดที่เอวบางไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ชวนให้เหรินจวิ้นหงุดหงิดแล้วหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที



“จวิ้นจ๋าได้ฉันแล้วจะไม่รับผิดชอบไม่ได้นะ ฉันไม่ยอมหรอก ถ้าไม่รับผิดชอบฉันล่ะก็..ฉันจะฟ้องแม่ฉัน ”



“นี่นาย!!



บางทีมันควรเป็นเขามั้ยที่จต้องเป็นคนที่จะพูดคำพูดพวกนั้น หมอนี่นี่มัน...จริงๆเลย เหรินจวิ้นบอกเลยว่าถ้าในตอนนี้เขาไม่ปวดเนื้อครั่นตัวแล้วมีแรงอยู่ เขาจะถีบหมอนี่ให้ตกลงจากเตียงให้ไปนอนจูบพื้นจริงๆด้วย...



“ว่าแต่...เราสองคนมาถึงขั้นนี้แล้ว..จวิ้นจ๋าจะบอกได้หรือยัง ว่ารักฉันบ้างหรือเปล่า?”



เอ่ยถามคำถามที่อยากรู้มากที่สุดในตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่สิ่งที่ได้กับมาคือความเงียบพร้อมใบหน้าหวานเย็นชาที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ



“เอ๊...หรือว่าต้องให้ถามเป็นภาษาจีนน้า..”



“ไปให้ไกลเลยไป”



เหรินจวิ้นผลักคนที่กำลังกอดเขาอยู่ให้ออกไปไกลๆ ทำไมจะต้องมาทำแบบนี้กับเขาด้วย คิม ยองเจนี่เป็นยังไงทำไมต้องชอบทำให้เขาทำตัวไม่ถูก น่าเบื่อชะมัด



“คราวนี้ฉันไม่ให้เขินกลบเกลื่อนหรอกนะจวิ้นจ๋าตอบมา~



“โอ๊ยยยย อย่ามายุ่งกับฉัน!



มือเล็กพยายามผลักดันคนที่ดันตัวเขาให้นอนแล้วกักแขนตัวเองไว้ข้างตัวเขาให้ตัวเองอยู่ด้านบนไม่ให้เขาลุกไปไหน ท่านี้นี่มัน....



ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ใบหน้าหล่อที่ก้มต่ำลงมาทำให้เหรินจวิ้นต้องตะแคงใบหน้าหันไปอีกทาง เพื่อหลบจากการสบสายตาเจ้าเล่ห์ของอีกคน



“จะตอบไม่ตอบ ไม่งั้นฉันจะจูบนะ”



ลูกแมวหัวดื้อยังไงก็คือลูกแมวหัวดื้อวันยังค่ำ เหรินจวิ้นตีสีหน้าหงุดหงิดแล้วก็ไม่ยอมหันมาสบตากันตรงๆด้วย



ได้....ดื้อใส่แบบนี้ใช่มั้ย..เดี๋ยวรู้กัน



ปลายคางมนถูกเชยกลับมาให้มองหน้าคนด้านบนก่อนริมฝีปากสีชมพูหวานจะถูกทาบทับลงมาด้วยอวัยวะเดียวกัน



ยองเจจะถือเสียว่านี่มันเป็นการทักทายระหว่างกันตอนเช้า แล้วก็จะคิดเสียว่าที่เหรินจวิ้นไม่ยอมตอบน่ะเป็นเพราะว่าเขิน



“อื้อออออ..”



คนถูกจูบกำลังรู้สึกเหมือนว่าจะหายใจไม่ทัน กำปั้นเล็กทุบลงบริเวณไหล่ขว้าง ยองเจจึงยอมถอนจูบออกมาแต่โดยดี



แล้วดูใบหน้าหวานที่แดงซ่านชวนให้แกล้งนั่นสิ...



“ไม่ต้องเขินหรอกนะจวิ้นจ๋า


“ลุกออกไป ฉันจะไปอาบน้ำ”



พอเขินแล้วก็ชอบมาทำเป็นโมโหทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนแบบนี้ตลอดล่ะ ยังเช้าอยู่เลยไม่รู้จะรีบไปไหน ไม่รู้ลุกขึ้นยืนไหวหรือเปล่านั่น..



คนตัวสูงคว้ากางเกงนอนที่อยู่บนพื้นข้างล่างของตัวเองขึ้นมาสวมใส่ลวกๆก่อนจะเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่นิ่วหน้าเพราะคงจะปวดระบมไม่น้อยหลังจากที่พยายามจะลุกยืนเอง



“รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวพาไปอาบน้ำ”



ยองเจว่า ก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องน้ำเพื่อที่จะหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้เหรินจวิ้นที่ยังคงนั่งรออยู่บนเตียง



เมื่อได้ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาแล้ว ร่างบอบบางของเหรินจวิ้นก็ถูกห่อเอาไว้ด้วยผ้าเช็ดตัว โผล่ออกมาเพียงแค่ศรีษะเพียงเท่านั้น



“ฮะๆๆ จวิ้นจ๋าน่ารักจัง เหมือนเด็กเล็กๆเลย”


“พูดมาก พาฉันไปที่ห้องน้ำสิ..”



ได้ทีนี่ก็สั่งใหญ่เลยเหมือนกันนะเนี่ย ยองเจพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะช้อนกายบางที่ตัวเล็กกว่าเขาตั้งเยอะขึ้นมาในอ้อมแขนในท่าเจ้าสาว ก่อนจะยิ้มกว้างอีกครา เมื่อคนในอ้อมแขนกลัวตกลงไปจนต้องคล้องแขนไว้ที่คอของเขา

 

 

 







11.00 AM.



เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์และเหรินจวิ้นเองก็ไม่ได้กลับบ้าน จึงไม่รู้ว่าจะทำอะไร นอกจากนั่งๆนอนๆอยู่ในห้อง



ประกอบกันร่างกายของเขาที่ยังไม่หายปวดระบมดี แล้วยังไม่มีแรงลุกไปทำอะไรอีกด้วย ทำให้วันนี้เขานั่งๆนอนๆ อ่านหนังสืออยู่บนเตียงไม่ได้ไปไหนเลย



ส่วนคิม ยองเจน่ะหรอ..



นอนเล่นเกมในโทรศัพท์มือถืออยู่ข้างๆเขานี่ไง... เห็นแล้วหมั่นไส้ ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่โคตรหมั่นไส้ จะสบายอะไรขนาดนั้น อยากให้นายนี่ลองมาเป็นเขาจัง..







Rrrrrrrrrrrrrrr



เมื่อมีสายเรียกเข้า เกมในมือถือก็ต้องหยุดชะงัก ยองเจจิ๊ปากอย่างหัวเสีย เมื่อจู่ๆใครก็ไม่รู้โทรมาตอนกำลังติดลมบนแบบนี้



-คุณพ่อ-



และเมื่อเห็นว่าเป็นใครโทรมาหา เขาก็ไม่รอช้าที่จะกดวางสายทันที





Rrrrrrrrrrrrr



และเมื่อเบอร์เดิม โทรเข้ามาอีกครั้ง ที่นี้โทรศัพท์ราคาแพงก็ถูกกดปิดเครื่องและวางไว้ที่หัวเตียงทันที



เหรินจวิ้นที่มองอีกคนตั้งแต่ครั้งแรกที่โทรศัพท์ส่งเสียงจึงเอ่ยถามขึ้น



“ใครโทรมาล่ะ”



“พ่อฉัน”



“ไม่รับสายเสียหน่อยเหรอ?”



“ไม่!



ตอบปฏิเสธแทบจะทันที เขารู้ว่าพ่อของเขาโทรมาทำไม ก็คงไม่พ้นเรื่องที่จะให้กลับบ้าน



“ทำไมล่ะ เรื่องทุกอย่างก็คลี่คลายแล้วนี่”



“ก็ใช่ แต่นี่มันเรื่องของฉันกับพ่อไง ก็เขาไม่เชื่อใจฉันตั้งแต่แรกนี่ ฉันไม่หายโกรธง่ายๆหรอก”



“นายนี่เด็กชะมัด”



เหรินจวิ้นว่าพลางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันมาสนใจหนังสือในมือต่อ



“ที่พ่อฉันโทรมา ก็เพราะว่าเขาอยากให้ฉันกลับไปอยู่ที่โซล...”



“......”



“ถ้าฉันกลับไป แล้วจวิ้นจ๋าจะคิดถึงฉันหรือเปล่า..”



ราวกับว่าการจากลากำลังจะเยือนมาหาอีกครั้ง ใบหน้าหวานเรียบนิ่ง และตกอยู่ในห้วงภวังค์ของตัวเอง



การจากลานี่มันน่าเศร้านะ...แต่การจากลาโดยที่ไม่บอกให้รู้ล่วงหน้านี่สิ...ทั้งน่าเศร้าแล้วก็น่ากลัว...สำหรับเหรินจวิ้น



“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันไม่กลับหรอก ฉันบอกแล้วไง ฉันจะอยู่กับจวิ้นจ๋า”



ฝ่ามือหนากอบกุมผสานกันกับฝ่ามือของคนเย็นชา เพื่อเพิ่มความมั่นใน พร้อมทั้งด้วยสีหน้าที่แสดงความจริงจังให้ความรู้สึกว่าควรเชื่อใจ



ทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในวังวนของอดีต รู้สึกเหมือนถูกฉุดรั้งจากห้วงคำนึงแห่งความเศร้าขึ้นมาอีกครา...

 

 



.........................................................









บ่ายวันอาทิตย์.....





“อะไรนะ!!ยังไม่ได้บอกอีกเหรอ”



ซอ ดงฮยอกตะโกนเสียงดังหลังจากได้รับฟังเรื่องที่เพื่อนเล่า เรื่องเดิม เพิ่มเติมคือยังไม่บอก ซึ่งไม่รู้ทำไมเหมือนกัน



“มึงรออาแจฮยอนมาตัดลิบบิ้นเหรอไอ้โน่?”



มาร์คเอ่ยถามแกมประชดผสมโรงกับดงฮยอกได้เป็นอย่างดี ส่วนเจ้าของเรื่องราวก็ได้แต่ทำหน้าเครียด เครียดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก



จริงๆแล้วเขาก็ได้พูดไว้กับปากตัวเองแท้ๆ ว่าจะบอกความจริงกับเหรินจวิ้นทุกอย่างหลังกีฬาสี แต่นั่นแหละ...เรื่องราวมันถลำลึกเกินกว่าจะทำใจบอกความจริงได้



เขากลัว...



กลัวเหลือเกินว่าถ้าหากบอกไปแล้วมันจะทำให้ระหว่างตัวเขาและเหรินจวิ้นจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป... แล้วถ้าหากเป็นแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ  คนที่ปวดใจก็คงหนีไม่พ้นตัวเขาเอง



“อ้าว..เงียบ เงียบเฉยเลย แล้วสรุปมึงยังไง จะบอกเค้าเมื่อไหร่ความจริงของมึงน่ะ”



ดงฮยอกกอดอกถามเพื่อนตัวดี เครียดไปเถอะ เขาไม่สงสารหรอกในเมื่อทำตัวเองเอง เตือนไปแล้วตั้งแต่ทีแรกแท้ๆอยากไม่ฟัง แล้วเป็นไง นี่คือผลของทุกอย่างนั่นแหละ คือการที่เพื่อนของเขาต้องมานั่งเครียดอมทุกข์อยู่อย่างนี้อย่างไรล่ะ...



“กูไม่รู้ว่ะ พวกมึง...กูกลัวว่ะ ถ้าหากว่ากูบอกเขาไปแล้วทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมล่ะวะ....”




“นั่นมันก็เป็นผลที่มึงต้องได้รับไง มึงเลือกที่จะโกหกเหรินจวิ้นเองนี่หว่า”



ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ก็คงไม่เลือกทำแบบนี้ตั้งแต่แรกแน่ๆ แต่การมาคิดได้ในตอนนี้และเวลานี้มันก็คงสายไปแล้วนั่นแหละ




“เอ้อ! เมื่อตอนก่อนแจมินจะกลับ น้องบอกกูว่า ตอนวันงานกีฬาสี น้องลองถามเหรินจวิ้นให้เรื่องของมึง แต่ถามอ้อมๆนะ เหรินจวิ้นบอกแจมินว่า ถ้าเกิดรู้ก็คงจะโกรธแล้วก็เสียใจว่ะ”




มาร์คเล่าเรื่องราวที่เขาได้รับเรื่องมาผ่านคนรักอีกทีนึงให้เพื่อนฟัง คราวนี้เจ้าของเรื่องราวถึงกับกุมขมับทำอะไรไม่ถูกไปกว่าเดิมเลยทีเดียว




“มึงอย่าเพิ่งมาร์ค กูคิดอะไรไม่ออกแล้วตอนนี้”



“แต่กูก็แนะนำให้มึงรีบบอกความจริงนะมึง ยิ่งตอนนี้ได้ก็ยิ่งดี จะได้ผ่อนหนักเป็นเบา สู้สู้มึง”




มาร์คเอ่ยให้กำลังใจพลางตบบ่าของเพื่อนเบาๆ จริงๆแล้วเรื่องอะไรแบบนี้มันก็พูดยากนะ ไม่ใช่แค่พูดยากอย่างเดียวแค่ทำยังทำยากเลย ก็ได้แต่หวังว่าเหรินจวิ้นจะไม่โกรธเพื่อนของพวกเขามากก็แล้วกันนะ...

 










21.30 PM.



ภาพยนตร์ชื่อดังที่ถูกเปิดในโทรทัศน์ตรงหน้า ไม่ได้ดึงความสนใจของคิม ยองเจได้เลยสักนิดในเวลานี้




คนข้างๆต่างหาก หากเขาพูดออกไปเรื่องของความจริงตอนนี้ มันจะช่วยให้ผ่อนหนักเป็นเบาอย่างที่มาร์คเอาไว้จริงๆใช่มั้ย...?




หัวใจของเขาตอนนี้เต้นแรงมาก มากกว่าปกติ กระทั่งตอนที่บอกรักคนตัวเล็กข้างๆนี้ เขาจำได้ว่ามันยังไม่เป็นแรงขนาดนี้ 




“จวิ้นจ๋า....”



“หือ...?”



คนข้างๆหันออกมาจากหน้าจอโทรทัศน์จากที่กำลังตั้งใจดูอย่างดีเพื่อมารับฟังเขา



ทำไงดีใจเต้นไม่ไหวแล้ว.....ช่างอยากเย็นเหลือเกิน ที่จะเอื้อนเอ่ยคำพูดอะไรออกไป




“คือว่าฉัน...”



“..?..”




“ฉันมีอะไรจะบอกน่ะ...”



“อะไรล่ะว่ามาสิ...”



น้ำลายเหนียวๆถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก ความตื่นเต้นและหัวใจที่เต้นแรงอยู่ภายในอกทำให้เหงื่อออกเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้




“คือว่าฉัน.....ฉัน...เอ่อ...ฉันหิวน่ะ...”




“อะไรของนายเนี่ย!




คนที่อุตส่าตั้งใจฟังตั้งแต่ทีแรกแสดงอาการหงุดหงิดเพราะหัวเสียออกมาแล้วหันกลับไปสนใจหน้าจอโทรทัศน์ต่อ




เขาก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกันนะ พอถึงเวลาจริงก็เกิดการปอดแหกขึ้นมาจนได้ ไม่รู้ทำไม



“แล้วนึกยังไงมาหิวตอนนี้”



“ไม่รู้สิ....”



“ในตู้เย็นมีนมช็อคโกแลต กับ นมจืดอยู่ จะกินอะไรก็เลือกเอา รองท้องไปก่อน”



เหรินจวิ้นเอ่ยก่อนจะกดปิดโทรทัศน์เพราะหนังนั้นจบพอดี จริงๆนี่ก็ได้เวลาเข้านอนแล้วด้วยเหมือนกัน



“เฮ้อ.........”








ตอนนี้เหรินจวิ้นเดินเข้าห้องไปแล้ว เหลือเพียงคิม ยองเจในเวลานี้เพียงเท่านั้น



ในเวลานี้เขาก็ยังคงต้องเป็นคิม ยองเจต่อไป ยังไม่สามารถเป็นตัวตนที่แท้จริงของตัวเองได้



ยังไงก็ขอเวลาให้ใจกล้าแล้วก็ทำใจได้กว่านี้อีกหน่อยก็แล้วกัน แน่นอนว่ายังไม่ใช่ตอนนี้แน่ๆ



เขาปิดไฟห้องรวมก่อนจะเดินเข้าห้องตามเหรินจวิ้นไป ตอนนี้เหรินจวิ้นนอนลงบนเตียงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...



คิม ยองเจเองก็ไม่รอช้าที่จะทิ้งตัวลงนอนข้างๆกายของคนตัวบางแล้วแทรกตัวในผืนผ้าห่มผืนหนาผืนเดียวกัน...



“จวิ้นจ๋า..”



“อะไร?”



“ถ้าฉันทำผิดอะไรบางอย่างกับจวิ้นจ๋า จวิ้นจ๋าสัญญากับฉันได้มั้ยว่าจะไม่โกรธฉันแรงมากเกินไป”



“ฉันดูเป็นคนขี้โมโหขนาดนั้นเลยหรือไง”



เหรินจวิ้นเอ่ยถาม พร้อมหยิบตุ๊กตามูมินที่หัวเตียงมากอด ก่อนจะมองหน้าอีกคนที่ไม่รู้ว่ากำลังกังวนอะไรอยู่ แล้วนึกยังไงถึงได้มาถามอะไรแปลกๆแบบนี้....



“สัญญาได้มั้ยล่ะ.... ว่าถ้าเกิดว่าฉันทำขึ้นมา จะไม่โกรธแรงมากเกินกว่าที่ฉันจะรับได้”



“ไม่สัญญาหรอก... ฉันก็ต้องดูเป็นเรื่องๆไปว่าอันไหนควรจะโกรธมาก อันไหนควรจะโกรธน้อย”



“ฮือออออ จวิ้นจ๋า”



“อ๊ะ! นี่ทำไมต้องมากอดด้วยเล่า มันอึดอัดนะ!



คนตัวเล็กเอ่ยโวยวายเมื่อถูกแขนหนาโอบกอดเสียแน่น ใบหน้าหล่อซุกมาที่ไหล่แกล้งทำเสียงร้องไห้งอแงเหมือนเด็ก



มันไม่ได้น่าเอ็นดูหรือว่าน่าสงสารเลยสักนิด มันน่าโดนเตะก้นมากกว่าในความคิดของเหรินจวิ้น...






Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr



เสียงโทรศัพท์ของคิม ยองเจที่ถูกวางไว้บนหัวเตียงนั้นส่งเสียงดังขึ้น



-แม่จ๋า-



เมื่อดูรายชื่อว่าเป็นผู้เป็นแม่โทรมา เจ้าของโทรศัพท์มือถือก็รับกดรับทันที .... ไม่พอเท่านั้น คิม ยองเจยังเปิดประตูออกไปคุยนอกห้องอีกด้วย



เจโน่...



“คร๊าบบบบ แม่จ๋า”



ขานรับด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทันทีที่ได้ยินเสียงของคนเป็นแม่ที่อยู่ปลายสาย



เมื่อไหร่จะกลับมาอยู่กับแม่ล่ะลูก...



คนเป็นแม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ทำให้เขาพลอยรู้สึกไม่ดีไปด้วย อ่า...คำถามนี้อีกแล้ว...



กลับมาเถอะนะเจโน่ กลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้านของเรา แม่คิดถึงลูก



“ผมก็คิดถึงแม่จ๋าฮะ แต่ว่าตอนนี้ผมยังไม่อยากกลับไป”



ทำไมล่ะ?



“ไม่รู้สิครับ เอาเป็นว่าตอนนี้ยังไม่อยากกลับ”



ยังไม่หายโกรธพ่อเค้าอีกเหรอ?



“ก็ไม่เชิงหรอกครับ แต่ว่าอยู่ที่นี่ มีคนที่เข้าใจแล้วก็รับฟังผมมากว่าคุณพ่อ มันทำให้ผมมีความสุขที่จะอยู่ที่นี่มากกว่าที่บ้าน”



โถ่..เจโน่... แต่แม่คิดถึงลูกนะ พ่อเค้าก็คิดถึงลูก น้องก็คิดถึง...คุณปู่คุณย่าก็คิดถึง แม่จะต้องทำยังไงล่ะ..เจโน่ถึงจะยอมกลับมาอยู่กลับแม่



“เอาเป็นว่าผมวางแผนชีวิตไว้ว่าจะเรียนที่นี่ซะให้จบ แล้วค่อยไปต่อมหาลัยที่โซล”



เจโน่...



“ผมคิดถึงทุกคนนะครับ...ไว้สักประมาณวันอังคารเดี๋ยวผมจะหยุดเรียนนั่งรถไปหา แค่นี้ก่อนนะครับ ผมจะนอนแล้ว รักแม่จ๋านะ....”



เมื่อกดวางสายก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองอีกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าในวันนี้ เขาถอนหายใจไปกี่รอบแล้ว....



ตอนนี้มันมีหลายเรื่องหลายอย่างให้คิดจนไม่รู้ว่าจะทำอะไรก่อนจริงๆ




คิดถึงทุกคนในครอบครัวที่โซลมากเหลือเกินก็จริงแต่ทิฐิที่มีนั้นก็มากกว่าหลายคณา




ประกอบกับคนที่อยู่ที่นี่ แน่นอนว่าเขาให้สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้ว ว่าประวัติศาสตร์จะต้องไม่ซ้ำรอยเป็นครั้งที่สอง...




















TALK



(Rewrite 20/10/2017)


















O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

1,891 ความคิดเห็น

  1. #1831 1122 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 11:24
    เจโน่สู่สู่
    #1831
    0
  2. #832 JjanBtb (@JjanBtb) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:07
    ไม่เอาดราม่าได้มั้ยฮือออ??กลัว
    #832
    0
  3. #728 M909295 (@mookkwangmb) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 10:02
    บอกสักทีเถอะพ่อคุณยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปมันจะนะลูก
    #728
    0
  4. #675 밀키웨이 (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 13:48
    น้องคงไม่โกรธแรงหรอก แต่ถ้าไม่บอกแล้วน้องรู้เองขึ้นมาก็จบเห่เลยนะโน่ บอกน้องเถอะะะ
    #675
    0
  5. #623 tyren.95 (@marry95) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 20:32
    โอ้ยยย บอกสักทีเถอะเจโน่ ฮืออ อึดอัดแทนเจโน่มาก จวิ้นคงไม่โกรธแรงมากหรอเนอะ ._.
    #623
    0
  6. #589 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 16:27
    ฮืออออออ นี่ก็ลุ้นให้โน่บอกจวิ้น

    บอกหิวเฉย 5555
    #589
    0
  7. #587 nunnaput2546 (@nunnaput2546) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 11:34
    โอ้ยยยย ตายๆๆๆๆ เจโน่บอกเถอะแม่เชื่อว่าจวิ้นต้องเข้าใจ และรักลูกมาก ด้วย สู้ๆนะคะไรท์
    #587
    0
  8. วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 09:48
    ลุ้นมากๆ สู้ๆนะโน่
    #586
    0
  9. #585 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 08:01
    โอ้ยยยยยนบอกตอนนี้ก็ไม่ม่าหราาาาาา ฮึ่ยยนยย
    #585
    0
  10. #584 minuse (@minuse) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 07:59
    จะบ้าตายย บอกเค้าไปสักทีเจโนนนนน่
    #584
    0
  11. #583 강유 (@aziia) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 07:21
    บอกสักทีเถอะ คุณ อิชั้นลุ้นจนไม่ไหวแล้วนะ
    #583
    0
  12. #580 wellwinZ (@wellwinX2) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:58
    โอํยยย บอก! สัก! ที! เห้ยคือแกขัดใจฉันมากเลยอ่ะอีพี่โน่ รีบๆบอกดิว่ะ โห่ ไม่ใจเลย
    //ไรท์พาทหน้าให้อิพี่โน่บอกจวิ้นจ๋าได้แล้วนะ แล้วก็เราชอบไวไวอ่ะ ไม่เอามาม่านะเด๋วต่อมน้ำตาแตกอิอิ
    #580
    0
  13. #579 lynlynny np (@lynny147) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:50
    บอกเถอะนะ จะได้ไม่มาม่าเกินไปกว่มนี้
    #579
    0
  14. #578 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:44
    ลุ้นนนนน เมื่อไรโน่จะบอกเนี่ย
    #578
    0
  15. #577 sstonkaoww (@sstonkaoww) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:42
    โอ้ยยยองเจจจอีกนิดเดียวว ฮื่ออนี่ลุ้นมากแบบอ่านไปเอามือปิดตาไปทีละบรรทัด สรุปบอกหิว หุ้ยย บอกได้แล้วว อย่าให้จวิ้นไปบังเอิญรู้จากคนอื่นเลย แงง้
    #577
    0
  16. #576 kyuiiiq (@kyuiiiq) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:04
    แต่เค้าไม่อยากกินม่าอ่ะไรท์
    #576
    0
  17. #575 mai146 (@mai146) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:03
    โว้ยยยยยย บอกสักทีเถ้ออออ จะได้ไม่ม่าเยอะงายยยย ฮืออออ ลุ้นฉี่ราดแล้ววว
    #575
    0
  18. #574 njam (@njam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:40
    อื้อหือออออออ ลุ้นมากกกกกกกกๆ พร้อมรับทุกดราม่าแล้วค่ะะ;;;-;;;
    #574
    0
  19. #573 PiNky:P (@palm-saharat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:27
    อึดอัดจะแย่แล้วง่าาาาา ไม่เป็นไร เรารอไรท์มาโบ้มทีเดียว เราพร้อมจะม่ามาก มาเล้ยยยย!!!
    #573
    0
  20. #572 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:23
    บอกสักทีเถอะโน่
    #572
    0
  21. #571 say the name (@preeyawath2545) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:15
    นายเจโน่เมื่อไหร่จะบอกความจริงสักที!!!!!
    #571
    0
  22. #570 yamajuniorr (@yamajuniorr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:07
    โง้ยยเจโน่นี่เลาลุ้นกับนายมากเลยนะ จะบอกก็ไม่บอก ลำไยแท้ -3-
    #570
    0
  23. #569 โด้โด้ (@gamkanwara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:05
    อีเรากูลุ้นหนักมากแบบกำมือถือแน่นมาก
    #569
    0
  24. #568 maratuan (@MAYK9301) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:02
    รีบบอกเถอะโน่ คนอ่านพร้อมจะรับมือกับดราม่าแล้ว
    #568
    0
  25. #567 LEE J (@ubonwan123456780) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 21:57
    โหเจโน่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! บอกให้จวิ้นรู้เลยนี่ก็ลุ้นซ่ะอื่อหื้อ ดราม่าอะไรตอนนี้ได้หมด มาเลยค่ะไรท์ทางนี้พร้อม (คนอื่นพร้อมมั้ย ) ตอบว่าพร้อม!!!!
    #567
    0