[จบแล้ว] [NCT] ✬WILL✬ {NOREN} Ft. MARKMIN , CHANLE

ตอนที่ 19 : ✬WILL✬ EPISODE18 100%(Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    13 พ.ค. 62




 ✬WILL✬  EPISODE18





5.30 AM.



ในช่วงเช้ามืดของวันอังคาร ท้องฟ้ายังไม่สว่างเลยเสียด้วยซ้ำ คิม ยองเจรีบตื่นขึ้นมาแต่เช้า ก็เพราะว่าในวันนี้ เขาจะต้องนั่งรถไปในโซล และเพื่อให้ทันรอบรถในช่วงเช้า ซึ่งเป็นวันธรรมดา ก็อาจจะเร็วกว่าปกติ เป็นเหตุให้เขาต้องตื่นแต่เช้าเช่นนี้แหละ...



“ทำไมวันนี้ตื่นเช้านักล่ะ? แล้วเก็บของจะไปไหนเหรอ?”



เหรินจวิ้นที่ตื่นขึ้นมาตามเวลาปกติของตัวเองเอ่ยถาม เมื่อเห็นยองเจกำลังเก็บของเล็กๆน้อยๆ จำพวกกระเป๋าเงิน โทรศัพท์ หมากฝรั่ง  อะไรแบบนั้นลงในกระเป๋าเป้แบรนด์ดังของเขา....



“วันนี้ฉันจะไปหาพ่อกับแม่ที่โซลน่ะ...ต้องรีบตื่น เดี๋ยวจะไม่ทันรถในรอบเช้า”



ยองเจเอ่ยพลางรูดซิปกระเป๋าหลังจากเก็บของที่จำเป็นสำหรับการเดินทางเรียบร้อย ก่อนจะหยิบหมวกแก๊ปขึ้นมาสวมใส่



“แล้ว...จะกลับเมื่อไหร่”



“พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว ”



ยองเจนั่งลงข้างๆคนตัวบางที่นั่งอยู่บนเตียงและยังไม่ลุกออกจากเตียงนอนเสียด้วยซ้ำ ก่อนจะโอบร่างอีกคนเข้าสู่อ้อมกอด ลูบเรือนผมนุ่มสีเข้มนั้นเบาๆ



“จะมากอดทำไมเนี่ย...”



เพราะเพิ่งตื่นจากการหลับนอน ร่างกายของเหรินจวิ้นจึงอ่อนปวกเปียกไปหมด เขาขี้เกียจจะดิ้นหรือว่าขืนตัวออกมา และเหรินจวิ้นรู้ว่าถึงแม้ว่าเขานั้นจะมีแรงทำแบบนั้น แต่ก็สู้แรงและความเอาแต่ใจของอีกคนไม่ได้อยู่ดี



“ถ้าสมมุติไปคราวนี้ แล้วเกิดพ่อไม่ให้ฉันกลับมา...จวิ้นจ๋าจะทำยังไง”



เกิดความเงียบเข้ามาปกคลุมแทน เหรินจวิ้นไม่เข้าใจว่าการที่ยองเจพูดแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร



การที่เจ้าของอ้อมแขนที่โอบกอดกายของเขาอยู่นั้นเป็นคนฉุดรั้งเขาให้ออกมากับการจมปลักอยู่กับความกลัวของเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาขึ้นมาได้ แต่มาในตอนนี้กลับทำเหมือนว่าจะผลักเขาให้กลับไปอยู่ ณ จุดๆเดิมอีกครั้ง



“ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากทำใจ..”



จมูกโด่งกดลงที่หน้าผากเนียนทันที ยองเจเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เหรินจวิ้นคิดมาก แต่การกลับไปครั้งนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าคนที่บ้านจะยังไงกับเขาเช่นกัน  ทุกอย่างมันอยู่บนความไม่แน่ไม่นอน



“ฉันสัญญาฉันจะรีบกลับมานะ...”



“อืม.....”

 

 









หลังจากที่คิม ยองเจออกจากห้องไป เหรินจวิ้นลุกออกมาจากเตียงนอน จัดการพับผ้าห่มจัดที่นอนให้เรียบร้อย ก่อนจะอาบน้ำ แต่งตัว ดำเนินชีวิตตามกิจวัตรประจำวันเหมือนกับในทุกๆวัน



จนกระทั่งเมื่อเหรินจวิ้นเปิดประตูออกมาจากห้องก็พบเข้ากับเฉินเล่อพอดี....



“เอ้า! อาเหรินอรุณสวัสดิ์ ไปกินข้าวเช้ากัน”



เหรินจวิ้นพยักหน้าเป็นอันเข้าใจก่อนจะเดินไปพร้อมกัน เพื่อจะไปหามื้อเช้ากินที่แคนทีน....



ระหว่างนั้น ก็พบมาร์คและดงฮยอกเดินมาพอดี เป็นเพราะว่าวันนี้คิม ยองเจไปหาพ่อกับแม่ที่โซล จึงทำให้มาร์คและดงฮยอกในวันนี้ต้องอยู่กันสองคน

 





“มึงว่าอาแจฮยอนจะเอายังไงกับมันวะ”



“กูว่าเขาก็ต้องทำทุกวิถีทางให้มันกลับไปอยู่ที่โซลนั่นแหละ เรื่องทุกอย่างมันจบแล้วนี่”



“แต่กูว่าแม่งไม่ยอมหรอกมึงเชื่อกู ไปโซลรอบนี้ ก็คงได้ทะเลาะกับอาแจฮยอนกลับมาแน่ๆ”



ระหว่างที่กำลังจะเดินเท้าไปแคนทีน สองเพื่อนรักที่เหลืออยู่ในตอนนี้ก็กำลังสนทนาซึ่งเนื้อหา หัวข้อ ก็เกี่ยวข้องกับ คิม ยองเจ เสียทั้งนั้น



“เฮ้! คุยอะไรกันอยู่น่ะ ไปกินข้าวที่แคนทีนด้วยกันมั้ยนายสองคน”



เสียงเฉินเล่อเอ่ยทักอีกสองคนขึ้นทำให้บทสนทนานั้นต้องหยุดลงไปเสียก่อนอย่างกระทันหัน ก่อนที่ทั้งสองคนจะเผลอพรั้งปากเอ่ยอะไรที่ไม่เข้าท่าออกไปมากกว่านี้....



“อ้าว!เฉินเล่อ เหรินจวิ้น กำลังจะไปแคนทีนเหรอ เหมือนกันเลย พวกฉันก็กำลังจะไป งั้นไปพร้อมๆกันเลยสิ”



มาร์คพูดเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนเพื่อให้พ้นจากบทสนทนาเก่าที่คุยค้างกับดงฮยอกไว้ ก่อนจะเอ่ยชวนอีกสองคนที่เพิ่งเจอให้ไปแคนทีนด้วยกัน ซึ่งทั้งเฉินเล่อและเหรินจวิ้นเองก็พยักหน้ารับ แล้วทั้งสี่คนก็ได้เดินไปแคนทีนเพื่อหามื้อเช้ารองท้องก่อนเข้าเรียน..



เคยอยู่ดีๆแล้วรู้สึกว่ามีรางสังหรณ์ใจอะไรแปลกๆมั้ย...?



นั่นแหละ..ตอนนี้เหรินจวิ้นกำลังมีความรู้สึกแบบนั้นอยู่...

 

 

 









20.00 PM.



ในค่ำคืนนี้เฉินเล่อนัดให้เหรินจวิ้นและเพื่อนๆอีก2-3คนมาช่วยติววิชาฟิสิกส์ให้ที่ห้อง เพราะเนื่องจากในวันพฤหัสนี้จะมีการสอบย่อยเก็บคะแนน



ใครๆก็รู้ว่าวิชานี้มันยากเย็นแสนเข็ญมากแค่ไหน ก็ไม่ได้หวังจะเอาคะแนนเต็มอะไรหรอก ขอแค่สอบผ่านก็พอ



“มากันครบแล้วใช่มั้ย?”



เหรินจวิ้นเอ่ยถามก่อนจะเริ่มเปิดหน้าตำรา บทที่จะต้องสอบย่อยในวันพฤหัสนี้ก่อนจะหยิบดินสอมาเขียนอะไรยุกยิกๆนิดหน่อยในสมุดพกของเจ้าตัว



“รอจีซองแป๊บหนึ่งนะอาเหริน พอดีว่าจีซองท้องเสียอ่ะ”



“อืม....”



เหรินจวิ้นตอบรับก่อนจะหันไปสรุปสูตรให้เพื่อนๆเข้าใจต่อ เฉินเล่อและเพื่อนๆอีก2คนระหว่างรอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น



“อาเหริน เล่อสมัครไอจีด้วยแหละ อาเหรินสมัครบ้างสิ”



“ไม่ล่ะ ฉันไม่รู้จะเล่นไปทำไม”



เหรินจวิ้นว่าพร้อมหันกลับไปสนใจหนังสือต่อ เฉินเล่อจึงถือวิสาสะนอนตักเพื่อนที่ตั้งใจสรุปสูตรให้พวกเขาระหว่างรอจีซอง มือเล็กสไลด์หน้าจอโทรศัพท์ หาบุคคลที่ทางแอปได้แนะนำให้กดฟอลโล่



น่าแปลกเนอะ....เดี๋ยวนี้อาเหรินของเฉินเล่อไม่ค่อยโวยวายเลย ถ้าเป็นเมื่อก่อนจู่ๆมานอนตักแบบนี้ คงโดนบ่นหูชาเป็นแน่...



“นี่จีซอง นี่ยองมิน นี่โกอึน เล่อจะกดติดตามให้หมดเลย”



เฉินเล่อยังคงกดหาบุคคลที่ถูกแนะนำให้กดฟอลโล่อยู่บนตักของเหรินจวิ้น



“โอ๊ะ! Hach_Seo  แล้วดูรูป นี่มันไอจีนายดงฮยอกนี่ เฮอะ!จ้างให้ก็ไม่ฟอลหรอก อ๊ะ!อาเหริน!



เจ้าของเสียงเล็กแหลมบนตักของเหรินจวิ้นร้องโวยวาย เมื่อจู่ๆเหรินจวิ้นก็มากดฟอลโล่ไอจีของดงฮยอกให้ ทั้งๆที่เขาไม่ได้อยากจะกดฟอลแต่แรก และไม่คิดจะกดเลยด้วยซ้ำ



“หึ....”



“ฮึ้ย!ทำไมทำงี้กับเล่ออ่ะอาเหริน..”



เฉินเล่อยังคงโวยวายหน้างอใส่เจ้าเพื่อนเย็นชาตัวแสบ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสีหน้ากวนประสาท พร้อมรอยยิ้มกวนๆที่มุมปาก



เดี๋ยวนี้มีความอัพสกิลเลเวลความกวนนะเนี่ย....



MinHyong_MarkLee นี่ไอจีมาร์คนี่น่า ฟอลเลยแล้วกัน ของยองเจล่ะ เล่นมั้ยนะ 3หน่อนี่คนฟอลโล่เยอะเหมือนกันแฮะ”



เหรินจวิ้นยังใจจดใจจ่ออยู่กับการสรุปสูตร ในสมุดเล่มเล็กเพื่อที่จะเตรียมรอไว้ติวให้เพื่อน ส่วนเฉินเล่อก็ยังคงหาเพื่อนที่จะฟอลโล่ไอจีอยู่เหมือนกัน






“โอ๊ะ!! อาเหริน! ดูนี่สิ...!








..........................................................................








ช่วงเวลาสองทุ่มกว่าๆที่กรุงโซล...



ลูกชายคนเดียวของบ้าน ได้มายืนมองท้องฟ้าที่ว่างเปล่าไร้ดวงดาวที่ริมระเบียง การกลับคืนสู่บ้านในรอบหลายเดือน เป็นที่ยินดีของทุกคนในครอบครัว แต่ในเวลานี้ เจโน่กลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายนอกเหนือจากการอยากกลับไปที่ปูซาน



การที่ได้กลับมาที่นี่ในคราวนี้ มันทำให้เขาต้องทะเลาะกับผู้เป้นพ่ออีกครั้ง ในเรื่องของการที่ถูกสั่งให้ย้ายกลับมา



ก็อย่างที่ได้บอกไว้ ในเวลานี้มันยังไม่ได้จริงๆ..




“ยังไม่นอนอีกเหรอเจโน่”



เสียงของคิม โดยองเอ่ยถามลูกชาย ที่ยืนมองท้องฟ้าที่ริมระเบียง ใบหน้าหล่อที่ถอดแบบจากผู้เป็นพ่อมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน หันกลับมาหาผู้เป็นแม่



“ครับ ผมยังไม่ค่อยง่วงน่ะ”



“แล้วลูกคิดเปลี่ยนใจกลับมาอยู่ที่บ้านหรือยังล่ะ?”




คำถามนี้อีกแล้ว...




ไม่ใช่ว่าไม่อยากกลับ แต่เหตุเพราะว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่สมควรต่างหาก เขารู้ว่าผู้เป็นแม่ทั้งรักทั้งเป็นห่วงและคิดถึงเขามากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาก็ไม่สามารถทิ้งเหรินจวิ้นได้เหมือนกัน..



เจโน่ไม่อยากทำร้ายจิตใจของเหรินจวิ้นไปมากกว่านี้อีกแล้ว..



เอาแค่เรื่องที่ยังไม่บอก ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นเช่นไร..



“ขอโทษนะครับ แม่จ๋า...”



“ทำไมล่ะ? เจโน่บอกแม่ได้มั้ย? แม่จะต้องทำยังไง ลูกถึงจะยอมกลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม? ”



แววตาตัดพ้อรื้นด้วยน้ำตาของผู้เป็นแม่ทำให้ลูกชายกอดเอวแม่อย่างออดอ้อน ผู้เป็นแม่ก็รีบวาดแขนกอดตอบ



“ขอเวลาผมหน่อยนะครับ อีกแค่2ปีเอง ผมก็จะเรียนจบม.ปลายแล้ว ระหว่างนั้นผมจะเข้าโซลมาหาแม่จ๋าบ่อยๆ”




“แต่มันก็ไม่เหมือนการที่มีเจโน่อยู่กับแม่ในทุกๆวันนะลูก... เจไม่สงสารแม่เหรอ? แม่คิดถึงเจโน่ทุกวัน แม่เป็นห่วงลูก แม่ไม่อยากให้ลูกอยู่ห่างไกลจากสายตาของแม่ ลูกเข้าใจแม่ใช่มั้ย”



“ผมเข้าใจแม่จ๋าครับ ผมเองก็รักแล้วก็คิดถึงแม่จ๋าทุกวันเหมือนกัน เพียงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่ได้จริงๆ ขอโทษนะครับ...”



สุดท้าย...ก็เลือกที่จะยอมปฏิเสธคำขอจากผู้เป็นแม่ เขายอมทิ้งทุกอย่างที่นี่ และได้แต่หวังว่าหากได้บอกทุกสิ่งทุกอย่างกับเหรินจวิ้นแล้ว...คงไม่มีอะไรร้ายแรงมากเกินพอจะทนได้...

 

 









ความรู้สึกของเหรินจวิ้นตอนนี้เหมือนกับว่ากำลังโดนน้ำสาดเข้าใส่หน้า...




นิ้วเรียวเลื่อนดูทุกสิ่งทุกอย่างผ่านหน้าจอโทรศัพท์ของเฉินเล่อด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นภาพถ่าย และแคปชั่น มันก็เป็นภาพของเจ้าของแอคเคาท์ทั้งนั้น ส่วนมากแคปชั่นที่โพส ก็จะสั้นๆหาได้มีใจความอะไรมากมาย



แต่การที่ชื่อแอคเคาท์ตั้งว่า ‘J._Jeno’ มันหมายความว่ายังไงกัน...



ดวงตาคู่สวยสั่นไหว เมื่อเลื่อนดูรูปที่เจ้าของแอคเคาท์โพสเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ตรงรูปเด็กคนหนึ่ง ที่คาดว่าน่าจะเป็นรูปเจ้าตัวในวัยเด็ก...



ใบหน้าที่เขาจำได้ขึ้นใจ และไม่เคยลืม...  มือเรียวกำโทรศัพท์แน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน




“อาเหริน อาเหรินเป็นอะไร?”



กระทั่งเสียงของเฉินเล่อที่เอ่ยเรียกก็ไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทเลยแม้แต่น้อย ในหัวของเหรินจวิ้นในตอนนี้ อะไรหลายๆอย่างมันกำลังตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด....



เขารู้สึกว่ากำลังสับสัน และไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น ความสับสนและความยุ่งเหยิง กลับถูกแทรกและเต็มไปด้วยคำถามเต็มไปหมด...



ทำไมและเพราะอะไร? ทำไมต้องทำแบบนี้...



เหรินจวิ้นส่งโทรศัพท์คืนให้เฉินเล่อ ก่อนจะปิดหนังสือลงแล้วหันกลับมาเอ่ยบางอย่างกลับเฉินเล่อ กับเพื่อนๆ



“วันนี้ฉันขอยกเลิกการติว เอาไว้พรุ่งนี้คาบว่าง เดี๋ยวฉันจะติวให้”



“ทำไมล่ะ? อาเหรินเป็นอะไรหรือเปล่า”



“ขอโทษนะ พอดีฉัน.. มีเรื่องนิดหน่อย..ขอตัว”



เหรินจวิ้นเลือกที่จะโกหกเพื่อนๆ แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งเฉินเล่อให้งงอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ ที่ค้างหน้าจอเอาไว้ที่แอคเคาท์ไอจีของใครบางคน ที่รูปโปรไฟล์เป็นรูปของคิม ยองเจ... แต่ชื่อแอคเคาท์กับกลายเป็นอีกชื่อหนึ่งอย่างที่เห็น...



เฉินเล่อไม่เข้าใจจริงๆนะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ เขาพลาดอะไรไปหรือเปล่า?

 

 






เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องของตัวเอง เหรินจวิ้นจัดเก็บหนังสือเข้าที่เข้าทางให้เรียบร้อย ก่อนจะหยิบหนังสือนิยายภาษาอังกฤษเล่มเก่าที่เขาชอบอ่านและเก็บมันไว้ตลอดขึ้นมา



เพียงแค่เปิดหน้าหนังสือไปมา ภาพถ่ายเก่าๆในวัยเด็กของตัวเองที่อยู่ในหนังสือก็ล่วงลงมาที่พื้น เหรินจวิ้นหยิบมันมาจากพื้นแล้วมองดูด้วยอารมณ์ที่ตอนนี้กำลังแปรปรวนและพร้อมจะระเบิดออกมาอย่างถึงขีดสุดตลอดเวลา



เหรินจวิ้นไม่สามารถกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ได้...ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วแต่เสียการควบคุมไปหมด



มือขาวปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มตัวเองออกลวกๆ ก่อนจะเก็บทั้งรูปทั้งหนังสือเข้าที่ประจำของมันอีกครา....




“การรอคอยของฉันตลอดเวลาที่ผ่านมา..สำหรับนายมันคงไร้ค่าไร้ความหมายมากเลยสินะเจโน่...”

 










ในเวลาไม่ถึง4ทุ่มแบบนี้ แน่นอนในตอนนี้คุณครูที่คุมหอยังไม่ออกคำสั่งให้นักเรียนทุกคนปิดไฟนอน



ทั้งมาร์คและดงฮยอกจึงยังไม่นอนกัน ตามปกติสายนอนดึกอย่างพวกเขาเวลาแบบนี้ก็คงจะต้องหาอะไรทำอยู่แล้ว



เสียงกดจอยเกมและเสียงเอฟเฟคจากเครื่องเล่นเกมราคาแพงที่ถูกเสียบเข้าหน้าจอโทรทัศน์ของห้อง ทั้งสองคนเร่งกดบังคับและควบคุมเกมบนหน้าจอ เพื่อที่ต้องการจะเอาชนะกัน



“โห่....อะไรวะ”



มาร์คบ่นอย่างหัวเสีย จริงๆแล้วเขาเกือบจะชนะดงฮยอกอยู่แล้ว แต่ดันพลาดท่าเอาตอนจบ ช่างไม่ยุติธรรมเสียจริงๆกับอะไรแบบนี้



“อย่ามาๆ จ่ายเงินมาซะไอ้น้อง”



คนแพ้จำใจหยิบเงินที่เป็นเศษเหรียญในกระเป๋าส่งให้ผู้ชนะเกม ก่อนจะหยิบแก้วน้ำอัดลมมากระดกลงคอแก้เซ็ง...



“เออมึง โทรไปหาไอ้เจโน่ทีดิ๊ สรุปมันจะเอาไง”



ดงฮยอกว่าก่อนจะปิดเกมลง แล้วเก็บข้าวของเข้าที่ให้เรียบร้อย ก่อนที่ห้องของพวกเขาทั้งสองมันจะคล้ายรังหนูมากไปกว่านี้



“ทำไมต้องกูวะ?”



“ก็กูเก็บของอยู่ มึงว่างก็ช่วยโทรให้กูหน่อยไม่ได้หรือไงล่ะ”



“เออๆ”



โทรศัพท์มือถือยี่ห่อดังถูกคว้าขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะถูกกดโทรออกไปหาเพื่อนอีกคนที่ในตอนนี้ยังอยู่ที่โซล  เพียงไม่นาน บุคคลที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ในเวลานี้ก็ได้กดรับสาย



ว่า?



“นอนยังอ่ะมึง?”



ถ้าโทรมาแค่นี้จะวาง...



“เห้ย! อย่าเพิ่งรีบวางดิ”



มาร์คเอ่ยรั้งคนปลายสายเอาไว้ ก่อนที่เจ้าตัวจะกดวางจริงๆ เดี๋ยวนี้แหย่นิดแหย่หน่อย หงุดหงิดเชียว เอากับเขาสิ



ว่ามา..



“สรุปยังไง? มึงจะย้ายกลับไปที่โซลยัง”



กูยัง... แต่พวกมึงอ่ะ จะย้ายกลับมาก็ได้



“ทำไมวะ”



กูอยากอยู่ที่ปูซาน..



“เพราะเหรินจวิ้นใช่มั้ย?”



คนปลายสายเงียบหลังจากได้รับประโยคคำถามจากมาร์ค แต่ก็นั่นแหละ..มาร์ครู้จักเพื่อนของเขาดี การที่เงียบ ก็คือไม่ได้ปฏิเสธอะไร



อืม...งั้นแค่นี้ก่อนนะ กูจะนอนแล้ว เดี๋ยวต้องรีบกลับปูซานแต่เช้า



“จ้ะ...”




มาร์คกดวางสายพลางถอนหายใจเบาๆ แล้วเก็บโทรศัพท์เข้าที่เดิม ก่อนจะหันหน้ามาหาดงฮยอกที่เจ้าตัวเองก็รอฟังเขาอยู่



“เจโน่ว่าไงบ้างวะ?”



ดงฮยอกรีบเอ่ยถามทันทีหลังจากที่มาร์คคุยกับคนปลายสายจบบทสนทนาแล้ว



“มันบอกว่ามันจะอยู่ที่นี่ ส่วนพวกเราจะกลับก็ได้ แล้วแต่..”



“เอ้า...แล้วเอาไงดีวะ”



“กูอ่ะอยากกลับนะ แจมินจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาเพื่อมาหากูที่นี่บ่อยๆ”



“ไอ้นี่.. ห่วงแต่เมีย ”



“แล้วมึงล่ะดงฮยอก?”



“กูยังไงก็ได้ว่ะ เกิดจะต้องย้ายไปย้ายมาแบบนี้ไม่อยากให้คนที่โรงเรียนเก่ามองกูในภาพลักษณ์ที่ไม่ดี”



เมื่อเพื่อนเอ่ยจบประโยค มาร์คถึงกับเบะปากทันทีอยากจะแหมไปให้ห้อง366จริงๆ มีความเฉไฉนะเพื่อนเขาเนี่ย แต่ไม่ค่อยเนียนไปเรียนมาใหม่



“จ้าาาาาาาาาาาาา กลัวมีภาพลักษณ์ไม่ดีกับคนที่โรงเรียนเก่า หรือกลัวจะไม่ได้เจอกับอาหมวยบางคนที่โรงเรียนนี้กันแน่



 “พูดมากมึงอ่ะ! ใครเค้าคิดอย่างนั้น? กูไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นซะหน่อย ไม่มี้!



“เอาที่เพื่อนสบายใจเลยครับผม”

 





ก๊อกๆๆ



บทสนทนาของมาร์คและดงฮยอกต้องหยุดลงอีกครั้ง เมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่ห้อง ใครกันมาหาพวกเขาทั้งสองในยามค่ำคืนแบบนี้ ในเมื่อเพื่อนพวกเขาตอนนี้ก็อยู่ที่โซล แล้วจะเป็นใครกันล่ะ



“เดี๋ยวกูไปเปิดเอง...”



มาร์คอาสาเดินไปเปิดประตูให้ ดงฮยอกก็พยักหน้ารับ ก่อนจะจัดการเก็บข้าวของพวกขนมที่เพิ่งถูกกินหมดต่อ

 



เมื่อเปิดประตูห้อง และเห็นว่าใครมาหา มาร์คก็แสดงความตกใจออกมาอย่างห้ามไม่ได้



“เหรินจวิ้น!



จะใครล่ะ...ก็รูมเมทและเพื่อนเก่าสมัยเด็กๆของเพื่อนของเขาอีกทีไง... ก็ไม่รู้ทำไม นึกยังไงเหรินจวิ้นถึงมาที่ห้องเขาในยามกลางคืนแบบนี้



แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน.... มาร์ครู้สึกว่าใจไม่ดีขึ้นมาแบบแปลกๆยังไงก็ไม่รู้



“เอ่อ...มะ..มีอะไรเหรอ?”



มาร์คเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักนิดหน่อย ไม่ใช่อะไร แต่เพราะใบหน้าหวานที่เรียบนิ่งเป็นพิเศษมากกว่าทุกวัน และดวงตาคู่สวยที่เย็นชาและว่างเปล่านั่นที่เขาเองก็ไม่สามารถหยั่งถึงได้ ว่ามีอะไรอยู่ลึกๆหรือเปล่า



 ทำไมวันนี้เหรินจวิ้นดูน่ากลัวจัง...



“มีอะไรหรือเปล่าเหรินจวิ้น?”



ดงฮยอกหลังจากที่เก็บของเสร็จก็เดินมายังประตูหน้าห้องและยืนข้างมาร์ค จ้องมองคนตัวเล็กที่เพิ่งมาใหม่ด้วยความสงสัย



“ฉันขอยืมโทรศัพท์พวกนายหน่อยสิ...”



กลีบปากบางเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา แต่ในความรู้สึกของทั้งมาร์คและดงฮยอก มันไม่ใช่การขอ...มันเหมือนการสั่งว่าให้เอาโทรศัพท์มาให้เสียมากกว่า..



และสิ่งที่พวกเขาสองคนสังเกตได้ คือดวงตาคู่สวยแสนเย็นชาที่บวมแดงเล็กน้อย ราวกับว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มา...



บอกพวกเขาทีว่าเกิดอะไรขึ้น....



“เอาไปทำอะไรเหรอ?”



มาร์คลองใจดีสู้เสือเอ่ยถามออกไป เอาตรงๆตอนนี้เขาเกร็งไปหมดแล้ว จริงๆแล้วเหรินจวิ้นก็ไม่ได้ทำอะไรพวกเขาเลยนะ แต่ทำไมถึงดูแฝงไปด้วยพลังของความรู้สึกผิดปกติอะไรบางอย่าง ชวนให้รู้สึกเกร็งก็ไม่รู้...



“ฉันจะยืมโทรหาเพื่อนของพวกนายหน่อยน่ะ”



รอยยิ้มเย็นๆถูกส่งมาให้เหมือนจะช่วยคลายความกังวนใจให้มาร์คและดงฮยอกได้ แต่ทำไมตอนนี้กลับไม่เลย...



“อ่อ...ได้สิ..”



เพราะความมองโลกในแง่ดี มาร์คคิดว่าบางทีมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ หรือเขาอาจจะคิดมากไปเอง พลันมือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงส่งให้คนตัวเล็กตรงหน้า



แต่กระนั้น ก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าเมมเบอร์เพื่อนที่ตอนนี้อยู่ที่โซลไว้ด้วยชื่อจริงในโทรศัพท์ของตัวเอง



ชิบหายแล้ว



คำๆเดียวที่ผุดขึ้นมาในสมองลี มาร์คตอนนี้...



“เฮ้ย! เหรินจวิ้นเดี๋ยวก่อน!



ไม่ทันแล้ว...เหรินจวิ้นกดโทรออกไปเสียแล้ว เจ้าตัวยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู เพื่อรอฟังเสียงคนปลายสายรับอย่างใจจดใจจ่อแล้วมองมาที่มาร์คและดงฮยอกด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่เพิ่มเติมคือเหมือนจะมีความผิดปกติ และความซวยของเพื่อนที่อยู่ที่ปลายสาย




ยิ่งเมื่อครู่นี้ได้เห็นชื่อที่มาร์คเมมเอาไว้ในเครื่อง ทำให้เหรินจวิ้นยิ่งมั่นใจมากกว่าเดิมว่ายังไงก็ต้องใช่...ใช่แน่ๆ
ก็ได้แต่รอให้คนปลายสายกดรับสายโทรศัพท์เสียที จะได้รู้กันให้แน่ชัดไปเลย



ว่าไงมาร์ค กูบอกแล้วไง กูจะนอน จะโทรมาทำไม



แล้วยิ่งได้ฟังน้ำเสียง ก็ยิ่งใช่ แต่ยิ่งชัดเจนแบบนี้ ยิ่งเหมือนตอกย้ำตัวเองเข้าไปอีกว่าโง่มากแค่ไหน



โง่ที่ไว้เนื้อเชื่อใจ....



โง่ที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัว...



ทุกสิ่งทุกอย่างมันพลิกล็อคจนเหรินจวิ้นเองก็แทบไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่ามันเป็นเรื่องจริง



“สนุกมากมั้ย



น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถาม ดวงตาคู่สวยที่ผ่านการร้องไห้มาคลอไปด้วยน้ำสีใสอีกคราแต่กระนั้นเหรินจวิ้นก็พยายามกลั้นสะอื้นของตัวเองที่จุกอยู่ในอกเอาไว้



 ทั้งมาร์คและดงฮยอกที่มองเหตุการณ์อยู่ตอนนี้ถึงกับทำหน้าไม่ถูกและทั้งสองมองหน้ากันเป็นเชิงว่าหากออกมาเป็นคำพูดได้ก็คงจะเป็นคำว่าซวยแล้วไง



“เดี๋ยว...นี่ใครน่ะ? จวิ้นจ๋า..?”



ยังไม่ทันที่จะจบประโยคคำถาม โทรศัพท์มือถือก็ถูกเหรินจวิ้นกดตัดสายทันที เหรินจวิ้นยื่นโทรศัพท์มือถือคืนให้มาร์ค ที่ตอนนี้ทำหน้าตาเหมือนกับวิญญาณออกจากร่างไปเรียบร้อยแล้ว และดงฮยอกเองก็เหวอไม่แพ้กัน




ก่อนร่างบางจะสาวเท้าเดินกลับห้องไปและปิดประตูเสียงดังตามแรงอารมณ์จนชวนให้อีกสองคนที่ยืนอยู่ที่เดิมถึงกับสะดุ้ง....

 

 

 

 

 

 

 











TALK

(Rewrite 27/10/2017)
O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

1,891 ความคิดเห็น

  1. #1854 zerkep1 (@zerkep1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:41
    จวิ้นสายโหดมาแล้วอ่าา แต่ก็เข้าใจน้อง 
    โน่สู้สู้
    #1854
    0
  2. #1847 JymDyo (@JrJamMark) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 18:35
    น้องงงงงงงใจเย็นๆนะคะ โอ๋ๆน้าาาา
    #1847
    0
  3. #1840 Strony (@Strony) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 01:55
    เ-้ยแล้ว
    #1840
    0
  4. #1832 Dinaadin N.England (@DHMA) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 01:34
    ลางสังหรณ์ ร่วงลง นะจ้ะ
    #1832
    0
  5. #1473 Hope_Ga 슙! (@beautydee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 14:28
    เจโนนนนน่ รีบกลับมาอธิบายยยยย
    #1473
    0
  6. #731 909400x2 (@909400x2) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 11:16
    ใจเย็นๆๆๆๆ นะจวิ้นจ๋า ฮือ
    #731
    0
  7. #730 aiikiko (@eye88) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 10:41
    จวิ้นหนูใจเย็นๆ รอให้โน่กลับมาอธิบายก่อนยั่งงัยก็คนเป็นปัวเมียกัล
    #730
    0
  8. #729 mai146 (@mai146) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 10:07
    ชิบหายแล้วววว จวิ้นจ๋าใจเย็นๆน้าา อย่าเพิ่งระเบิด งือออ
    #729
    0
  9. #727 oocc (@onpilin55) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:59
    โน่.......นี่ไง......เฮ้อ จวิ้นจ๋าใจเย็นๆน้า ฮือ
    #727
    0
  10. #725 anoter_star28 (@another14_star28) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:43
    อ๊ากกกกกก จวิ้นจ๋าาาา ฮืออ รู้ว่าโกรธพิโน่ รู้ว่าพิโน่ผิดแต่อย่าโกรธนานนะจวิ้นจ๋า อย่าไล่พิโน่ไปไหนด้วยนะ;--; เดี๋ยวพิเขาก็กลับมาง้อ โอยย หน่วง;----;
    #725
    0
  11. #722 limitlessme (@limitlessme) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:28
    จะบอกว่าสมควรที่เจโน่โดนโกรธแต่เอาเข้าจริงก็ทำใจไม่ได้ ฮือ รักทั้งสองคนเลย เจโน่ผิดจริงๆแต่จวิ้นจ๋าอย่าโกรธนานเลย เห็นใจคนอ่านหน่อย กว่าจะดีกันมันเกือบครึ่งเรื่องแล้วอ่ะ แล้วพอเข้าใจกันความจริงก็แตกอีก เห้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ปวดตับ!
    #722
    0
  12. #718 แจมินลูกแม่ (@markminnomin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 06:55
    เอาแล้วไงงงงเจโน่
    #718
    0
  13. #717 밀키웨이 (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 06:05
    นั่นไงโน่ นั่นไง บอกแล้วให้พยายามบอกก่อนที่จวิ้นจะรู้เอง โอ้ยยย จวิ้นโกรธมากแน่เลยอะฮือออ
    #717
    0
  14. #716 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:53
    ว่าแล้วน้องเหรินต้องมาแบบนิ่งๆอ่ะ โอ้ยยยย ลุ้นมาก
    #716
    0
  15. #715 xiao li (@wanna_yr19) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:02
    ต่อได้ไหมค้างมากก เอาแล้วว่าไงโน่ จะเอาไงว่ามา
    #715
    0
  16. #714 NoFaceツ (@yaoi999itME) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:52
    ว้ายตั้ยแล้วววววว เจโน่จะทำยังไงละทีนี้ รอคะ
    #714
    0
  17. #713 강유 (@aziia) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:44
    เอาแล้วไง รู้เองมันเจ็บกว่าบอกตรงๆ อะ สู้ๆ เด้ออออ
    #713
    0
  18. #712 Time Pieces # (@king6555) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:45
    เอาล้าาาาวววววว
    #712
    0
  19. #711 tyren.95 (@marry95) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:35
    โอ้ยยยย สงสารเหรินจวิ้นมาก มารู้เองแบบนี้ บอกแล้วใช่มั้ยเจโน่ให้รีบบอก ฮืออ
    #711
    0
  20. #710 happycarrot17 (@happycarrot17) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:31
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #710
    0
  21. #709 ihafaiifap (@febtakung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:26
    นั่นไงงงงงงงงง เหรินจวิ้นรู้เองจนได้ แงงง T w T 
    เข้าใจความรู้สึกนะ เหมือนโดนหลอกเต็มๆอะ โน่ก็แบบไม่ยอมบอกความจริงซักที
    โอ๊ยยยย แงงงง มาร์คกับแฮชก็เอ๋อไปเลย คงไม่ทันตั้งรับ
    จวิ้นนนน ใจเย็นนะลูก เจโน่รีบกลับมาอธิบายความจริงเถอะ
    ยังไงจวิ้นก็คงให้อภัยนะ เพราะคนเดียวที่จวิ้นรอมาตลอดคือเจโน่
    #709
    0
  22. #708 @PaiPLaiY (@kanticha7) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:23
    ตายแน่แกรรรรรรรรรรร รีบกลับมาเคลียมาง้อจวิ้นจ๋าเลยนะโน่ ผิดเพราะเล่ออยากเล่นไอจีชัดๆ55555
    #708
    0
  23. #707 tinqq_ (@tinqq_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:13
    โกรธหนักๆ วีนหนักๆไปเลยหมวยเหริน หมั่นไส้เจโน่ฮือออออออออออ
    #707
    0
  24. #706 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 21:50
    สงสารจวิ้นอ่าาาา จิตใจน้องต้องกำลังแย่แน่ๆ

    เจโน่อ่า.... จนิงๆน่าจะรีบๆบอกความจริงจวิ้น

    ไม่น่าปล่อยให้จวิ้นรู้เองเลย
    #706
    0
  25. #705 lynlynny np (@lynny147) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 21:47
    อย่ามาม่าหนักเลยนะ TT เจโน่รีบกลับมาเคลียเลย
    #705
    0