[จบแล้ว] [NCT] ✬WILL✬ {NOREN} Ft. MARKMIN , CHANLE

ตอนที่ 20 : ✬WILL✬ EPISODE19 100%(Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    13 พ.ค. 62





✬WILL✬  EPISODE19





“ช่วยขับให้เร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอครับ?”



น้ำเสียงเคล้าอำนาจของผู้เป็นทายาทแห่งตระกูลจองเอ่ยเร่งคนขับรถด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์นัก นี่เขาหลับไปเสียตื่นหนึ่งแล้ว พอตื่นมาอีกทีเพิ่งจะเข้าเขตเมืองปูซานเอง แทนที่จะถึงแล้ว ไม่รู้ทำไมตอนนี้อะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจไปเสียหมด



“ขอโทษด้วยครับคุณหนู แต่ว่าคุณท่านบอกว่าเวลามาส่งคุณหนูไม่ให้ผมขับรถเร็วนัก”



คนขับรถกล่าวในขณะที่ฝีเท้าก็ไม่ได้เหยียบคันเร่งรถให้เร็วเพิ่มขึ้นกว่าเดิม



“คุณพ่อน่ะเหรอ...แต่ในตอนนี้คุณอยู่กับผม คุณก็ควรทำตามคำสั่งผม ช่วยขับรถให้เร็วกว่านี้ด้วย ผมต้องการที่จะถึงโรงเรียนเร็วๆ”



เจโน่เอ่ยบอกคนขับรถด้วยน้ำเสียงแกมบังคับแล้วนั่งกอดอกมองข้างทางผ่านกระจกรถ...



ไม่รู้ทำไมยิ่งเร่งให้เร็วเท่าไหร่ กลับยิ่งช้าลงๆ...



ป่านนี้...เหรินจวิ้นจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้...


แล้วกลับไปถึง เขาจะต้องพบเจอกับอะไรบ้างนะ..

 






จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าเขตของโรงเรียน จนเข้ามาถึงยังหอพักนักเรียนชาย เจโน่ไม่รอให้คนขับรถลงมาเปิดประตูให้ เมื่อเขาเปิดประตูรถลงมาได้ก็เร่งก้าวเท้าขึ้นไปบนห้องทันที



ตอนนี้เพิ่งจะ6โมงกว่าๆ เหรินจวิ้นน่าจะยังไม่ลงมาจากห้อง..

 




ขายาวก้าวมาเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงหน้าห้องของตัวเอง มือหนากำลังจะเอื้อมเปิดประตูห้องเพื่อที่จะเข้าไป แต่แล้วประตูข้างในก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อน...



!!!



คนที่เปิดออกมาจากข้างในมีทีตกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าใครมา แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับไปเรียบนิ่งไร้อารมณ์และไม่มีความรู้สึกใดๆ



เหมือนกับวันแรกที่ได้เจอกัน วันแรกที่เจโน่ย้ายมาเรียนทีนี่.......



ในฐานะคิม ยองเจ ไม่ใช่ เจโน่...




ดวงตาคู่สวยที่เขาชอบมองบัดนี้กลับบวมแดงอย่างหน้าสงสาร ดูก็รู้ว่าอีกคนคงจะร้องไห้ในช่วงเวลาก่อนหน้านั้น



“เหรินจวิ้น....”



เพียงแค่เอ่ยเรียกชื่อออกไป อีกคนก็ไม่ได้หยุดเพื่อจะฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อเลย แต่กลับรีบเดินออกไป และไม่รอฟังเขาเลยสักนิด...



“เดี๋ยวก่อนสิ...”



เจโน่รีบเดินตามแล้วคว้าข้อแขนของอีกคนที่กำลังออกไปเอาไว้เพื่อไม่ให้เหรินจวิ้นนั้นเดินหนีกัน...



แต่แล้ว....



เหรินจวิ้นบิดข้อมือออกจากการถูกพันธนาการเอาไว้ออกแทบจะทันที เจ้าตัวไม่แม้จะหันมามองหน้ากัน แถมยังไม่รอช้าที่จะก้าวขาเดินออกไปอีกครั้ง



“อ้าว...ยองเจกลับมาแล้วเหรอ”



เฉินเล่อเปิดประตูห้องออกมา เอ่ยทักทายคนเพิ่งกลับมาก่อนจะหันไปมองเหรินจวิ้นที่หยุดเดินและในตอนนี้มีสีหน้าที่เรียบนิ่งเสียจนหน้าใจหาย



“เอ่อ...งั้นฉันไปที่แคนทีนก่อนนะ”



เฉินเล่อว่าก่อนจะปิดประตูห้อง บรรยากาศแปลกๆแบบนี้เขาไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แถมเมื่อคืนเหรินจวิ้นยังแปลกๆไปอีก เช้ามานี่ก็เกิดบรรยากาศตรึงเครียดอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ แต่เฉินเล่อคิดว่าเขาไม่ควรจะอยู่ท่ามกลางทั้งสองคนในเวลานี้



“ฉันไปด้วย...”



เหรินจวิ้นเอ่ย ก่อนจะเดินตามเฉินเล่อไป โดยไม่สนใจอีกคนที่เพิ่งกลับมาเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน ไม่รับฟังคำเอ่ยเรียก ไม่อะไรทั้งสิ้น



ทำราวกลับเจโน่เป็นธาตุอากาศ....



แต่ถึงอย่างนั้น...เขาก็รู้ ว่าภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยและดวงตาแสนว่างเปล่านั้นมันมีความเศร้าและความเสียใจแฝงอยู่ ซึ่งทั้งหมดที่เหรินจวิ้นกำลังอยู่เป็นนั้น เจโน่รู้ตัวดีว่ามันเกิดขึ้นเพราะเขา...

 

 








 

11.50 AM.




นี่ก็ใกล้เวลาพักเที่ยงแล้ว เจโน่ได้แต่นั่งมองแผ่นหลังบางที่อยู่ข้างหน้า เหรินจวิ้นก้มๆเงยๆ ดูบนกระดานและจดลงสมุดสลับกัน เขากำลังหาทางที่จะเข้าไปคุยกับอีกคนอยู่ แต่ก็ดูเหมือนว่าเหรินจวิ้นจะไม่เปิดโอกาสให้เขาเลยสักนิดเช่นกัน



ตั้งแต่เมื่อคืนที่ได้ยินเรื่องที่มาร์คและดงฮยอกเล่าให้ฟังนั้น เขาก็แทบอยากจะเดินทางกลับมาที่ปูซานเดี๋ยวนั้นเลยทันที เพราะว่าในตอนนี้ความจริงทุกอย่างนั้นมันถูกเปิดเผยแล้ว....



เขาอยากมาหาเหรินจวิ้น อยากมาขอโทษ อยากมาปลอบใจ ยิ่งรู้ว่าเหรินจวิ้นร้องไห้ก็ยิ่งรู้สึกแย่กับตัวเอง...



“เฮ้อ.....”



ในเวลานี้ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ นอกเสียจากถอนหายใจทิ้งไป และรอให้ถึงเวลาพักเที่ยง



“อย่าเครียดนะมึง พูดอธิบายเหตุผลของมึงกับเขา กูว่าเขาต้องเข้าใจ”



“กูก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นมาร์ค”



เจโน่เอ่ย แต่สายตาคมก็ยังไม่ละสายตาจากคนตรงหน้าซึ่งในตอนนี้ก็ยังคงใจจดใจจ่อกับการเรียนและคำสอนของคุณครูอยู่...



แต่เขานี่สิ...ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรเลยสักอย่างอยากจะเข้าไปคุยก็ยังทำไม่ได้



เห็นสีหน้าเรียบนิ่งแล้วความเย็นชาเมื่อเช้าแล้ว อยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆนะ...



“แล้วนี่ตั้งแต่กลับมา มึงได้คุยอะไรกับเหรินจวิ้นบ้างยังวะ?”



“ยังเลยว่ะ...โดนเย็นชาใส่ตั้งแต่เจอหน้ากันเลย”



ดงฮยอกตบบ่าเพื่อนข้างๆเบาๆเป็นการปลอบใจ ไม่รู้ว่าช่วยมากแค่ไหน แต่ก็หวังให้บรรเทาความเครียดนิดหน่อยก็ยังดี

 







กริ๊ง งง ~~



จนกระทั่งเสียงของออดพักเที่ยงดังขึ้น คุณครูสั่งการบ้านเสร็จก็เดินออกไปจากห้อง นักเรียนทุกคนต่างเก็บของกรูกันออกจากห้องเพื่อที่จะไปทานมื้อเที่ยงที่แคนทีนเช่นกัน



เหรินจวิ้นและเฉินเล่อที่เก็บข้าวของของตัวเองลงในกระเป๋าและกำลังจะเดินออกไป แต่ก็ถูกขวางทางจาก เจโน่ มาร์คและดงฮยอกทันที...



“ถอย...”



น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ย พลางมองหน้าอีกคนด้วยแววตาเฉยชา หากเป็นก่อนหน้านั้นที่ยังอยู่ในฐานะคิม ยองเจ เจโน่คงคงไม่รู้สึกอะไร  แต่พอมาในตอนนี้ หัวใจกลับเจ็บแปลบขึ้นมากับบทลงโทษที่เขานั้นกำลังได้รับตรงหน้า....



“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย...”



“แต่ฉันไม่มี”



“จวิ้น...”



“ช่วยหลีกทางด้วย..”



บรรยากาศตรึงเครียดเข้ามาเยือนอีกครา เหรินจวิ้นรู้สึกอึดอัด ตอนนี้เขายังไม่พร้อมสำหรับอะไรทั้งนั้น แม้กระทั่งมองหน้าคนที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าก็ไม่พร้อม



“เอ่อ...ยองเจ มีอะไรค่อยคุยกันหลังมื้อเที่ยงได้มั้ยอ่ะ ตอนนี้อาเหรินคงหิว เนอะใช่มั้ยอาเหริน ให้อาเหรินไปกินข้าวก่อนเนาะ”



เมื่อตกอยู่ในสภาวะตรึงเครียดเหมือนเมื่อเช้าอีกครา เฉินเล่อที่เห็นท่าไม่ค่อยดี จึงชวนเปลี่ยนเรื่องแต่เหมือนจะไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่จากเท่าที่ดูจากสถานการณ์ เขาไม่รู้หรอกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทั้งสองคนในตอนนีั้ แต่ถ้าจะให้เดา แค่มองแล้วยังชวนเครียดแบบนี้เรื่องราวก็คงจะไม่ดีเท่าไหร่นัก...





“ไปกันเถอะ...”



เหรินจวิ้นว่าก่อนจะดึงมือเฉินเล่อแล้วพากันเดินออกไปอีกทาง ตอนนี้เขาไม่พร้อมจริงๆ ไม่พร้อมสำหรับอะไรทั้งนั้น เพียงแค่นึกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาโดนคนที่รอมาตลอดหลอกกัน หัวใจก็เจ็บปวดเสียจนแค่นี้ก็จะกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้ว...



ขอร้อง..ข้อร้องอย่าเพิ่งเข้ามาอะไรกับเขาตอนนี้เลย...







 

“เฮ้อ... งานหินเลยว่ะมึงที่นี้”



มาร์คเอ่ยก่อนจะส่ายหน้าไปมากับบทลงโทษที่เพื่อนกำลังได้รับและเผชิญกับมันอยู่หลังจากที่เหรินจวิ้นและเฉินเล่อนั้นเพิ่งจะเดินออกไป



“กูต้องทำยังไง เหรินจวิ้นถึงจะยอมฟังกู..”



“มึงก็ให้เวลาเขาหน่อยก็ดี เขาเพิ่งผ่านเหตุการณ์ช็อคมาหมาดๆ”





ดงฮยอกเอ่ยแนะนำ นั่นก็เป็นความคิดที่ดีอยู่ แต่เป็นตัวเจโน่เองนี่แหละที่คงจะอดรนทนรอไม่ไหว




เหรินจวิ้นอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมเพียงแค่นี้... แต่ในเวลานี้กลับทำอะไรไม่ได้เลย...



อะไรแบบนี้นี่มัน..ช่างไม่โอเคสำหรับใจของเขาเลยจริงๆ...










..................................................................





ช่วงเวลาพักกลางวัน นักเรียนจากทุกระดับชั้นในแคนทีนก็พลุกพล่าน อากาศก็ร้อนอบอ้าว โชคดีหน่อยที่จองที่นั่งได้แล้ว.. 



ทั้งเหรินจวิ้นและเฉินเล่อวันนี้นั่งกินข้าวด้วยกันอยู่สองคน รอบข้างในระแวกโต๊ะเป็นคนที่ไม่รู้จัก นั่นเพราะว่าพวกเขาไม่ได้นั่งอยู่ที่แถวๆที่เคยนั่งประจำ เนื่องจากเหรินจวิ้นบอกว่าวันนี้ต้องการจะนั่งแถวนี้ และเฉินเล่อเองก็ไม่ได้ขัดอะไร





“อาเหริน....”



“หือ..?”



“ทะเลาะอะไรกับยองเจเหรอ?”




เฉินเล่อตัดสินใจเอ่ยถามออกไป หลังจากที่เขารู้สึกสงสัยมาตั้งแต่เมื่อเช้า กับการที่ทั้งสองคนแสดงท่าทีแปลกๆใส่กัน 



โดยเฉพาะอาเหรินของเขาเนี่ยแหละ พยายามหลบและตีตัวออกห่างจากคิม ยองเจอย่างเห็นได้ชัด ดูได้จากเหตุการณ์ก่อนที่จะออกจากห้องก่อนหน้านั้น




แต่เมื่อรอคำตอบหลังจากที่ได้ถามออกไป สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ เฉินเล่อเองก็รู้ดี ว่าถ้าหากการที่เหรินจวิ้นไม่พูด ก็คือว่าไม่อยากพูดนั่นแหละ และเขาก็คงไม่คาดคั้นอะไรเพื่อนอยู่แล้ว 


ถ้าหากว่าพร้อมพูดพร้อมเล่า เดี๋ยวเหรินจวิ้นก็คงจะเป็นคนบอกเขาเอง



“โอเคๆ ไม่พูดก็ไม่พูด อยากกินขนมอะไรมั้ยเดี๋ยวเล่อเลี้ยงเอง”



คนที่กินข้าวอิ่มแล้วนั่งนิ่งมองจานข้าวที่เหลืออยู่เกินครึ่งส่ายหน้าน้อยๆ เป็นการบอกว่าตัวเองไม่อยากได้อะไรเพิ่มเติม



“งั้น...เดี๋ยวเล่อไปซื้อขนมก่อนนะ อาเหรินรออยู่นี่ล่ะ”

 

 

 








14.00  PM.



หลังจากที่คาบฟิสิกส์แสนน่าเบื่อและยากเย็นได้ผ่านไป คาบว่างก็ได้มาถึงแทนที่



เหรินจวิ้นต้องติววิชาฟิสิกส์ที่จะมีสอบวันพฤหัสนี้ตามที่ได้ให้สัญญาเอาไว้เมื่อคืน หลังจากที่ได้ยกเลิกกับเพื่อนๆไป



ตอนนี้บริเวรโต๊ะเรียนของเหรินจวิ้นมีเพื่อนๆที่เมื่อคืนได้มารวมกันที่ห้องเฉินเล่อ แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นมารวมกันที่โต๊ะเหรินจวิ้นแทน



“อาเหริน เดี๋ยวขอข้อนี้แบบจัดหนักจัดเต็มเลยนะ เอาให้บรรลุเลย คือแบบข้อนี้ยากมาก”



เฉินเล่อว่าก่อนจะชี้ไปที่โจทย์ฟิสิกส์แนวที่คุณครูประจำวิชาบอกว่าจะออกสอบ ซึ่งเขาไม่เข้าใจเป็นอย่างมากและสำหรับเขามันช่างยาก แต่กับเหรินจวิ้นอาจจะสบายมากหรือว่าง่ายไปเลยก็ได้



“ได้สิ...”




คุณครูสอนพิเศษจำเป็นของเพื่อนๆเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ พร้อมรอยยิ้มเบาๆ



“ถ้ารอบนี้ฉันสอบผ่านอีกนะ เดี๋ยวจะซื้อขนมมาแก้บนนายเลยเหรินจวิ้น”



จีซองเอ่ยติดตลกๆ แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะของคนที่กำลังเปิดตำราและสูตรที่ถูกสรุปเอาไว้ได้



“ฉันไม่ใช่เจ้าที่มั้ยล่ะ ปาร์ค จีซอง แต่นายพูดแล้วนะว่าถ้าสอบผ่านจะซื้อขนมมาให้ฉันน่ะ ฉะนั้นรักษาคำพูดด้วย”



เหรินจวิ้นว่าก่อนจะเริ่มต้นการติววิชาฟิสิกส์จากโจทย์ที่เฉินเล่อว่า และอธิบายไปเรื่อยๆจนเพื่อนๆค่อยๆเข้าใจเหมือนทุกครั้ง

 

 





ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการกระทำทุกๆอย่างของคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังตั้งใจติววิชาที่จะสอบในวันพรุ่งนี้ให้เพื่อนๆทุกคนเข้าใจ



เจโน่ในตอนนี้ทำได้แค่มอง...



มองรอยยิ้มหวานๆที่เขาชอบมองนั้นส่งให้เพื่อนๆทุกคน...



มองเหรินจวิ้นยิ้มและหัวเราะกับเพื่อนๆและดูท่าทางสนุก...



นั่นมันคือสิ่งที่เขาต้องการให้เหรินจวิ้นกลับมาเป็นเหมือนเดิม จากเมื่อหลายปีก่อนหน้านั้น...



ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่เหรินจวิ้นคนเดิมของเขากลับมาแล้ว...แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจเช่นกัน ที่ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าที่เขาพยายามจะทำทุกๆทางให้กับมา ในเวลานี้เขากลับเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับมัน...



“คิดถึงสิ ทำไมพี่จะไม่คิดถึงนานะล่ะ”

 


“ไม่เอาสิ ไม่งอแงสิคะ ที่คุณพ่อคุณแม่เขาไม่ให้เรามาหาพี่อาจเป็นเพราะว่ากลัวเราเป็นอันตรายก็ได้ อีกอย่างเราก็มาหาพี่หลายครั้งแล้วนี่นา”

 


“อะไรนะ จะให้พี่ไปหาที่โซลหรอ อือ..แต่ว่าเสาร์นี้พี่มีทำรายงานอ่ะสิ”



“โถ่....อย่าน้อยใจพี่สิคะเด็กดี ง้อนะง้อ เดี๋ยวเสาร์ต่อไปพี่สัญญาว่าจะไปหา”

 




“โห่ย! แม่ง เมื่อไหร่จะผ่านด่านนี้ซักทีวะ”




 เสียงมาร์คที่คุยโทรศัพท์อยู่กับแฟน และเสียงดงฮยอกที่หัวเสียกับการเล่นเกมแพ้ไม่ได้เรียกความสนใจอะไรจากเจโน่เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาไม่ได้สามารถละจากคนตรงหน้าได้..



เขาไม่รู้ว่าในตอนนี้เหรินจวิ้นรู้สึกอย่างไรกับเขาอยู่ แต่ว่าเขานั้นอยากจะเข้าไปพูดคุย อยากเข้าไปอธิบายทุกๆอย่าง อยากขอโทษ 



แต่เหรินจวิ้นกลับปิดกั้นทุกทาง ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เขาหา มีแต่เอาแต่หนีกัน... การที่อีกคนดื้อ พยศเงียบแบบนี้เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรเหมือนกัน



“ซึมเป็นส้วมเลยนะมึง... ”



ดงฮยอกเอ่ย ก่อนจะปิดเกมและเก็บโทรศัพท์มือถือ หลังจากที่แพ้เกมด่านเดิมมาแล้ว3รอบ เอ่ยแซวเพื่อนที่ตอนนี้ช่างซึมเศร้าไม่มีชีวิตชีวาราวกับต้นไม้ขาดน้ำอย่างนั้นแหละ...



ตัดภาพไปที่มาร์คกำลังคุยโทรศัพท์เสียงอ่อนเสียงหวานกับแจมินอยู่... รายนั้นก็ชีวิตดี แฮปปี้เกินหน้าเกินตาชาวบ้านเขาเหลือเกิน...



“เอ้า...ไม่ขำ จะซึมอย่างนี้อีกนานมั้ยมึง?”


“ไม่รู้สิ....”



“มึงเป็นรูมเมทกับเขานี่ เย็นนี้ก็หาทางพูดคุย ปรับความเข้าใจซะ”



ดงฮยอกเอ่ยแนะนำอีกครั้ง ส่วนเจโน่ก็ได้แต่พยักหน้ารับ...และเขาเองก็ไม่รู้ว่าถ้าทำตามคำแนะนำของเพื่อนแล้วจะเป็นอย่างไร...จะดีขึ้น หรือว่าแย่ลง..

 

 








18.30 PM.



วันนี้เหรินจวิ้นกลับห้องช้า เพราะว่าเขาไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดมา หลังจากนั้นก็แวะที่แคนทีนกินข้าวกับเฉินเล่อเสียเลย... นั่งคุยไป กินขนมไปกับเฉินเล่อเสียพักหนึ่งเผลอแป๊บเดียวก็หกโมงครึ่งเสียแล้ว กลับหอไปว่าจะอาบน้ำสระผมเสียหน่อยแล้วก็คงเข้านอนเลย



ตอนนี้ฝนก็เริ่มตั้งเค้ามาอีกแล้ว...ทั้งๆที่เมื่อกลางวันนี้ยังร้อนจนแสบผิวกายแทบไหม้อยู่เลย...ก็นั่นแหละนะ...ตอนนี้มันฤดูฝนนี่...



ฝนจะตกลงมาเท่าไหร่ก็ได้ เหรินจวิ้นขออย่างเดียวว่าขออย่าให้มีฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ฟ้าผ่าก็พอ...



เดินมาเรื่อยๆเผลอคิดอะไรเพลินๆ และแล้วก็มาหยุดอยู่ในห้องตัวเองจนได้...



มือบางเปิดประตูก้าวเข้าไปในห้อง เมื่อประตูถูกเปิดออก ใครอีกคนที่อยู่ในห้องก็หันเข้ามาสบตากับเขาพอดี.. ราวกลับว่ารอการกลับมาของเขาอย่างไรอย่างนั้น...

 




ส่วนเจโน่เมื่อได้ยินเสียงประตูเข้ามา จากที่นั่งเหม่อๆเพื่อรอเหรินจวิ้นอยู่บนโซฟากลางก็รีบหันไปมองที่ประตูทันที ตอนนี้เหรินจวิ้นกลับมาแล้ว...



เมื่อหันไปก็สบตาเข้ากับเหรินจวิ้นพอดี แต่ถึงกระนั้น คนตัวเล็กรีบก้มตาหลุบต่ำเพื่อหนีเขาทันที ขาเรียวหลังจากถอดรองเท้าออกเสร็จก็รีบก้าวเพื่อเดินเข้าห้องเช่นกัน...



เจโน่ไม่รอช้า รีบเดินไปขวางคนที่กำลังเดินหนีเอาไว้ เพื่อที่จะให้อีกคนฟังสิ่งที่เขาต้องการอธิบายเสียที....



“เดี๋ยวก่อนสิเหรินจวิ้น...”



เหรินจวิ้นทำเพียงถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ยังไม่ยอมแม้กระทั่งมองหน้ากันเหมือนเดิม



“ขอร้องฟังกันก่อนได้มั้ย...”



“ขอโทษนะ...แต่ฉันไม่อยากฟัง”



ขอร้อง....หยุดสักทีเถอะ.....ได้โปรด.....



เหรินจวิ้นพยายามจะเดินเข้าห้องอีกครั้ง แต่ในคราวนี้ ข้อมือเล็กถูกอีกคนดึงเอาไว้ และด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัวจากการถูกดึงนั้น ทำให้ร่างบางเซเข้าประทะกับอกแกร่งของอีกคน



“อ๊ะ!!



“ฟังฉันก่อนนะ ได้โปรด...”



“ปล่อยฉัน!



พันธนาการที่ข้อมือเล็กในคราวนี้ไม่ยอมปล่อยให้เหรินจวิ้นหลุดไปง่ายๆเหมือนเมื่อเช้า คนตัวเล็กพยายามจะบิดข้อมมือออก แต่ยิ่งบิดก็เหมือนกับเงื่อนตาย...เพราะว่ามันยิ่งแน่นกว่าเดิม



“จวิ้นคือฉัน..”



“ฉันบอกว่าฉันไม่อยากฟังไง ปล่อยฉันนะเจโน่!


ในที่สุดก็ชื่อที่ไม่ได้เอ่ยเรียกมาหลายปี ก็ถูกเอ่ยขึ้นมา ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตาอีก

ครา...



เหรินจวิ้นเกลียดตัวเองที่อ่อนแอ ไม่รู้ว่าแค่นี้เองทำไมถึงต้องร้องไห้ แต่เขาก็ไม่สามารถควบคุมความรู้ตัวเองในตอนนี้ได้เหมือนกัน



“ปล่อยฉันเถอะนะ...”



เพียงแค่เมื่อได้เห็นน้ำตาของอีกคน เขาก็ไม่อยากจะไปบังคับฝืนใจอะไรอีกคนได้อีก... เขาไม่อยากให้เหรินจวิ้นร้องไห้ไปมากกว่านี้อีกแล้วเหมือนกัน เจโน่เองก็เข้าใจว่าตอนนี้เหรินจวิ้นกำลังรู้สึกอย่างไร และบางที มันอาจจะผิดที่เขาเองที่รีบร้อนกับเหรินจวิ้นเกินไป...




 

เมื่อข้อมือถูกปล่อย เหรินจวิ้นรีบเดินเข้าห้องแล้วปิดประตูล็อคกลอนทันที



ร่างบางทิ้งกายลงนั่งกับพื้นห้องแล้วนั่งกอดเข่าร้องไห้ ความรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ผ่านมากับความรู้สึกในอดีตกำลังย้อนกลับเข้าสู่หัวใจจนทำให้น้ำตาต้องไหลออกมา



เหรินจวิ้นเองก็ไม่รู้ว่าทำไมแต่ตอนนี้เขาไม่พร้อมจริงๆ ไม่พร้อมสำหรับอะไรทั้งนั้น...



ในเวลานี้หัวใจของเขามันอ่อนแอและบอบช้ำเกินไป...แค่ทนมองหน้าอีกคนที่อยู่ข้างนอกยังทำไม่ได้...



แค่นึกถึงคำโกหกและสิ่งที่ตัวเองได้รับก็เจ็บไปทั้งหัวใจ...




ในเวลานี้ฝนที่ตั้งเค้าก็ได้เทลงมาแล้ว..ถึงแม้ว่าเหรินจวิ้นจะเกลียดและกลัวเสียงฟ้าร้องแค่ไหน..แต่ก็ต้องขอบคุณที่ในตอนนี้ฝนก็ตกและฟ้าก็ร้องเช่นกัน เพราะมันอาจจะช่วยกลบเสียงร้องไห้ของเขาได้.....













TALK


(Rewrite 27/10/2017)

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

1,891 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 10:31
    โฮฮฮฮอ
    #1866
    0
  2. #1841 Strony (@Strony) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 02:02
    อู้ยยยยย
    #1841
    0
  3. #1833 spk4602 (@spk4602) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 05:20
    มารีไรท์ต่อหน่อยนะคะรออยู่
    #1833
    0
  4. #1812 piploy309 (@piploy309) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 15:05
    ฮือ สงสารจวิ้นลูกแม่ คือเข้าใจฟีลเลยอะเจอมากับตัวเหมือนกัน ต้องให้เวลาหน่อย แต่ระวังอย่าปล่อยนานเกินนะ เฮ้อหน่วงชะมัด
    #1812
    0
  5. #869 tyren.95 (@marry95) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 23:07
    ฮืออ สงสารจวิ้น ในใจคงเจ็บมากคงแบบยังช็อคอยู่ด้วย เจโน่สู้ๆนะ ; 3;
    #869
    0
  6. #853 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 08:21
    ฮือออ จวิ้นอย่าโกรธโน่นานนะ
    #853
    0
  7. #831 shiroji (@kumpunsugarzaza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 13:48
    จวิ้นนนน ;;-;;
    #831
    0
  8. #830 anoter_star28 (@another14_star28) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 10:20
    โอยยย;--; จวิ้นจ๋า ฮื้ออออ พิโน่ก็น่าสงสาร ค่อยๆง้อน้องนะ เดี๋ยวก็ได้คืนดีกันเนาะ
    #830
    0
  9. #829 ♡메메♡ (@maymanyyy1348) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 07:19
    งื้ออออ สงสารจวิ้นจ๋าาา
    #829
    0
  10. #828 SoJang88 (@SoJang88) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 04:41
    ??หน่วงจุยยย
    #828
    0
  11. #825 minuse (@minuse) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:58
    ฮือออออออ
    #825
    0
  12. #824 aiikiko (@eye88) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:51
    น้องดีกันเร็วๆ ปวดใจ
    #824
    0
  13. #823 CHERRY_EXNCG7 (@cherryexo-11) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:49
    โอ้ยยย ปวดใจมากกกก งื้ออออ
    #823
    0
  14. #822 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:41
    สงสารน้องงงง
    #822
    0
  15. #820 NoFaceツ (@yaoi999itME) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:27
    มาม่ามาม่าาาาาาาา ฮรึก
    #820
    0
  16. #818 apbp_ (@ppattraporn_hh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:18
    สมมติเจโน่แบบท้อแล้ว ไม่เอาแล้วงี้ขึ้นมาอะ ฮืออออออ
    #818
    0
  17. #817 apbp_ (@ppattraporn_hh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:17
    เจ็บปวดเหลือเกิน ไม่รู้จะสงสารใครดี
    #817
    0
  18. #814 แจมินลูกแม่ (@markminnomin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 22:11
    จวิ้นนนนนนนTT พี่โน่ง้อให้สำเร็จนะ
    #814
    0
  19. #813 밀키웨이 (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 22:06
    โน่ง้อไปเรื่อยๆ อย่าใช้กำลัง อย่าบังคับนะ เชื่อว่าจวิ้นต้องใจอ่อนแน่นอน ค่อยๆเข้าไปหาเข้าไปคุยทีละนิดๆเนอะ
    #813
    0
  20. #812 byunpimhun (@byunpimhun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:59
    โน่พยายามนะ ห้ามถอดใจให้เวลาจวิ้นจ๋าหน่อยนะ ฮื่อออออออ
    #812
    0
  21. #811 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:58
    สงสารจวิ้นอ่ะอย่าร้องนะลูกลองฟังเหตุผลของเจโน่ก่อนนะ
    #811
    0
  22. วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:21
    จวิ้นนนน TT โน่สู้ๆนะ ง้อให้สำเร็จ
    #810
    0
  23. #809 Panbam' (@banaikon22) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:07
    สงสารจวิ้นมากเลย ไม่เอานะ ง้อให้สำเร็จนะเจโน่
    #809
    0
  24. #808 CXNOS_ (@CXNOS_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:03
    จวิ้นจ๋ายกโทษให้โน่เถอะะะะะ ;__;
    #808
    0
  25. #807 Qcnd (@Qcnd) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:37
    ดราม่าอ่ะฮรึก;-;
    #807
    0