[จบแล้ว] [NCT] ✬WILL✬ {NOREN} Ft. MARKMIN , CHANLE

ตอนที่ 6 : ✬WILL✬ EPISODE5 100%(Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    6 ต.ค. 61




WILL✬ EPISODE5 






16.40 PM




เหรินจวิ้นเดินทางกลับมาถึงหอ เมื่อเปิดประตูเข้าห้องมาก็เห็นคิม ยองเจกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ของตัวเองอยู่อย่างสบายใจ...



ไม่รู้ว่าเหรินจวิ้นนั้นคิดไปเองคนเดียวหรือเปล่า  เพราะวั้งแต่ในวันที่เขาป่วย จนกระทั่งหลายวันผ่านมา  มันมีอะไรแปลกๆไประหว่างเขาและคิม ยองเจ...




ไอ้การที่ยองเจไม่ค่อยจะกวนประสาทกัน เหรินจวิ้นก็ยอมรับตามตรงเลยว่ารู้สึกสบายใจมาก  ต่างคนต่างอยู่แบบนี้ก็ค่อยพอจะพูดกันรู้เรื่องหน่อย แต่ถ้าว่าด้วยเรื่องการที่สายตาแปลกประหลาดจากคนๆนี้ที่มองมายังเขาตลอดเวลานี่มันคืออะไร?



เวลาที่เหรินจวิ้นเผลอหันไปสบตาหรือหันไปมองโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็ได้รอยยิ้มแปลกๆกลับมาเสมอ...



ทำไมเหรินจวิ้นรู้สึกกังวนแปลกๆอะไรบางอย่าง?



“เหรินจวิ้น?”



“มีอะไร..”



เหรินจวิ้นพยาพยามข่มความกังวนทุกอย่างที่เขาคิดว่าตัวเองอาจจะคิดไปเองเอาไว้ในใจแล้วตอบกลับคนที่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบๆตามปกติของตัวเอง



“นายสักด้วยเหรอ? ว่าจะถามหลายวันละ”



เมื่อประโยคคำถามของยองเจถูกเอ่ยออกมา เหรินจวิ้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตีสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม



“นาย..เห็นมันด้วยเหรอ.?”



ยองเจกระตุกยิ้มที่มุมปากทันที เท่าที่สังเกตเหมือนกับว่าเหรินจวิ้นนั้นกำลังพยายามข่มความกลัวความกังวนของตัวเอง ก็อย่างที่ว่าแหละนะ ในเวลานี้เขาถือไพ่เหนือกว่านี่นา..



สงครามประสาทกำลังจะเริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว...



“ไม่เห็นเลยมั้ง เด่นชัดขนาดนั้น ตรงเหนือสะโพกข้างเอวมุมขวา รูปอะไรสักอย่างมองไม่ทัน”



เหรินจวิ้นดุนลิ้นข้างแก้ม ใบหน้าหวานชักสีหน้าจากเรียบนิ่งในตอนนี้เหมือนกับว่ากำลังไม่ค่อยพอใจ



คนตัวเล็กทำเป็นไม่สนใจอะไรก่อนกำลังจะเดินเข้าห้องตามปกติเหมือนในทุกๆวัน



“ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เหรอ?”



“.......”



เหรินจวิ้นหยุดเดินก่อนจะนิ่ง เขาไม่ได้ตอบคำถามอีกคนกลับไป แต่เขาทำเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่เฉยๆ ให้พูดก็พูดเถอะเรื่องนี้เขาไม่เคยบอกใครมาก่อนนอกจากพ่อและแม่ และเขาก็ไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้น โดยเฉพาะเด็กในโรงเรียนนี้ไม่ว่าใครก็แล้วแต่หรือแม้กระทั่งเฉินเล่อ



ถ้าเรื่องนี้เกิดหลุดไปถึงหูของเจ้าหน้าที่หรือว่าคุณครูห้องปกครอง คะแนนความประพฤติเขาคงถูกตัดไม่เหลือดีแน่ๆ



หรือไม่...ดีไม่ดีเขาก็อาจจะต้องถึงขั้นหาที่เรียนใหม่



“ดีใจจังเลยนะ ฉันได้รู้อะไรเกี่ยวกับนายในเรื่องที่อื่นๆไม่รู้ด้วยอ่ะ”



ยองเจบอกว่าดีใจแต่เหรินจวิ้นกลับรู้สึกตรงกันข้ามทั้งหมดเลย เขาไม่โอเคและกังวนมากที่สุดในเวลานี้



“เอ...แต่ว่าที่ฉันเคยอ่านในหนังสือกฎของโรงเรียน โรงเรียนเรามีกฎว่าห้ามนักเรียนมีรอยสักอยู่บนตัวนี่เหรินจวิ้น...”



“.......”



“อ้าว...แล้วถ้าแบบนี้ เรื่องของนายถ้าหลุดออกไปแล้วจะเป็นยังไงล่ะทีนี้..”



คำพูดคำจาพร้อมกับหน้าตาที่ยียวนกวนประสาทของคิม ยองเจนั้นทำให้เหรินจวิ้นกำลังเริ่มหัวเสีย คิม ยองเจต้องการอะไรกันแน่..



“นี่นายกำลังขู่ฉันเหรอ?”



“ก็ไม่เชิงนะ..แต่ก็ใช่นั่นแหละ”



ยองเจเดินเข้ามายืนตรงหน้าเขานั้นทำให้ระยะอย่างของคนสองคนนั้นน้อยลง และมันทำให้ยองเจเห็นสีหน้าของความกังวนของคนตรงหน้าได้มากขึ้นไปอีก...



โถ่...เห็นแบบนี้แล้วยองเจก็นึกสงสาร ไม่อยากจะใช้วิธีนี้กับเหรินจวิ้นเลยจริงๆนะ..



แต่...มันก็ไม่มีทางอื่นที่ง่ายไปกว่านี้แล้วนี่...



“ต้องการอะไร?”



“ทำตัวดีๆแล้วก็เป็นเพื่อนกับฉันสิ เลิกทำอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ แล้วฉันสัญญา ว่าจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากฉันคนเดียว”



“ไม่!!!!


ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยแรงโทสะ มือไม้ที่กำแน่นอีกทั้งเหรินจวิ้นตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความโมโหแล้วผลักร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า



ยองเจเพียงแค่เซไปตามแรงผลักของคนตัวเล็กโชคดีที่เขาทรงตัวอยู่พอดี ไม่เช่นนั้นก็คงล้มหงายท้องไปแล้ว



แต่เอาเถอะ...เขาจะไม่ถือสาเหรินจวิ้นเพราะว่าเรื่องแค่นี้หรอกนะ...



เหรินจวิ้นเดินปึงปังเข้าห้องไป แล้วปิดประตูห้องจนเสียงดัง ยองเจก็ทำได้เพียงแค่มองตามแล้วถอนหายใจเบาๆ



โอเค...เริ่มต้นมันอาจจะยากไปเสียหน่อยและมันก็ไม่ใช่วิธีที่ดีสักเท่าไหร่ แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นการบีบบังคับจิตใจกันอย่างไร ยังไงก็ต้องทำ...










เหรินจวิ้นปิดประตูห้องล็อคกลอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเครียดที่ถาโถมเข้ามา



เจ้าตุ๊กตามูมินตัวใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆกายพอดีถูกดึงเข้ามากอดโดยเจ้าของๆมัน



ในเวลานี้เหรินจวิ้นรู้สึกอยากจะร้องไห้มากๆ เขานึกโทษตัวเองที่ไม่ระมัดดระวังตัวให้ดีในวันนั้น  ไม่ดูว่าประตูห้องนั้นถูกล็อคดีแล้วหรือไม่คิม ยองเจถึงได้เปิดประตูเข้ามาเห็นความลับที่เขาไม่ต้องการจะให้ใครรู้ทั้งนั้นสำหรับคนในโรงเรียนนี้ แล้วถ้านายบ้านั่นเอาเรื่องของเขาไปบอกคนอื่นเขาจะทำยังไงล่ะ...




Rrrrrrrrrr



-มะม๊า-



เสียงเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าที่ดังขึ้น พร้อมกับเบอร์ของผู้เป็นแม่ที่โชว์อยู่บนหน้าจอ เหรินจวิ้นไม่รอช้าที่จะกดรับในทันที



“ฮัลโหลฮะ ม๊า...”



“ฮัลโหลจวิ้น เป็นอะไรน่ะน้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยดีเลยนะ”



“พอดีว่ามีเรื่องเครียดนิดหน่อยน่ะฮะมะม๊า ว่าแต่ม๊าโทรมาหาจวิ้นมีอะไรเหรอ?”



เหรินจวิ้นเอ่ยตอบผู้เป็นแม่ตามความรู้สึกทุกอย่างที่มี ก็มีแค่ปะป๊ากับมะม๊าของเขาเท่านั้นแหละ ที่จะได้เห็นมุมเด็กๆแบบนิ้ มุมที่เหรินจวิ้นไม่ได้เป็นคนเงียบนิ่งและเย็นชา



“ม๊าโทรมาเพราะว่าคิดถึงจวิ้นไงลูก ว่าแต่...จวิ้นมีเรื่องเครียดอะไรเล่าให้ม๊าฟังได้มั้ย...หืม?”



“พอดีจวิ้นเครียดเรื่องรูมเมทนิดหน่อยน่ะฮะ...”



เหรินจวิ้นเอ่ยบอกผู้เป็นม่ไปตามความจริง ใช่...เพราะคิม ยองเจไงถึงทำให้เขาเครียดขนาดนี้ แต่ถึงเหรินจวิ้นจะบอกไปตามความจริง แต่..ก็ไม่ได้ไปบอกไปทั้งหมด



เรื่องนี้เขาเครียดคนเดียวก็เกินพอแล้ว...



“ทำไมเหรอ? ยังปรับตัวเข้ากันไม่ได้หรือไง อยู่ด้วยกันมมาตั้ง2อาทิตย์แล้วนี่นาจวิ้น...”



“คือ...เขาไม่ต่างคนต่างอยู่ฮะมะม๊า เขามายุ่งเรื่องของจวิ้นอ่ะ จวิ้นก็แค่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตจวิ้นนี่นา ม๊าก็รู้นี่”



น้ำเสียงงอแงเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ คนปลายสายทำเพียงแค่ถอนหายใจแล้วส่ายหน้าเบาๆ คุนอยากจะแก้นิสัยแบบนี้ของลูกชายให้หายขาดเสียจริงๆ ไอ้นิสัยที่ปลีกวิเวกไม่เข้าสังคมแบบนี้เนี่ยนะ..



“จวิ้น...มองโลกในแง่ดีหน่อยสิลูก บางทีเขาอาจจะอยากเป็นเพื่อนแล้วก็อยากสนิทกับจวิ้นก็ได้ อย่าไปอคติกับเขาก่อนที่จะรู้จักกันมากกว่านี้สิ และอีกอย่างจวิ้นก็ยังไม่รู้ว่าจริงๆแล้วรูมเมทคนนี้เขาเป็นคนดีหรือไม่ดีนี่ ใช่มั้ย?”



เหรินจวิ้นเงียบกับคำถามของคนเป็นแม่ ก็ถูก..เขายังไม่รู้ว่ายองเจเป็นคนอย่างไรในเนื้อแท้ของอีกคนแล้ว แต่ไอ้การกวนประสาทที่ผ่านมาและล่าสุด เอารอยสักเขามาขู่แบบนี้ไม่โอเคแน่ๆ..



“แน่ะ...เงียบไปแบบนี้แสดงว่ายังไม่ลองทำความรู้จักเขาน่ะสิ”



ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้ทันแทบจะทันที เหรินจวิ้นยู่หน้าด้วยความขัดใจ ทำไมมะม๊าไม่เข้าข้างเขาล่ะ พูดแบบนี้ก็เท่ากับเข้าข้างนายยองเจนั่นชัดๆ เพราะนายนั่นคนเดียว!



“โป้งมะม๊าแล้ว ไม่เข้าข้างจวิ้น!



“เอ้า! ไหงเป็นงั้นล่ะ? อืม...งั้นแค่นี้ก่อนนะจวิ้น เดี๋ยวม๊าจะไปทำกับข้าวมื้อเย็นเตรียมไว้ให้ป๊าแล้ว”



“ฮะ..มะม๊า รักและคิดถึงมะม๊านะ แล้วก็ฝากความคิดถึงให้ปะป๊าด้วย”



“ป๊ากับม๊าก็คิดถึงจวิ้นนะลูก”



หลังจากวางสายจากแม่ไป เหรินจวิ้นก็ถอนหายใจยาวเหยียดออกมาอีกครั้ง



ถ้าให้เขาไปเข้าหาคิม ยองเจแบบที่ม๊ะม๊าว่า บอกเลยว่าทำไม่ได้   



และสิ่งที่กำลังเครียดตอนนี้คือกลัวยองเจเอาเรื่องของตัวเองไปบอกคนอื่น



แต่พอลองมาคิดและทบทวนข้อเสนอของอีกคนแล้ว...



หรือว่าเขาจะสมควรยอมทำตามข้อเสนอที่อีกคนบอกดี.......







...................................................................................





19.30 PM



คิม ยองเจนั่งๆนอนอยู่บนโซฟามาหลายชั่วโมงแล้ว  ในเวลานี้ยองเจกำลังคิดมากเรื่องของเหรินจวิ้น เขาเพิ่งจะมาคิดได้ว่าเมื่อกี้นี้ไม่น่าใช้วิธีขู่คนตัวเล็กไปแบบนั้นเลย 



แล้วถ้าหากว่าเหรินจวิ้นโกรธขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะ?



แต่เพิ่งมาคิดได้ตอนนี้มันก็คงจะสายเกินไปแล้วนั่นแหละ ก็เขาทำแบบนั้นไปแล้วนี่ ทำยังไงได้ล่ะ




แต่อีกใจหนึ่งของยองเจมันก็แย้งว่าที่เขาทำไปเมื่อกี้กับเหรินจวิ้นนั้นมันเป็นสิ่งที่ถูกแล้ว เพราะว่าคนที่ถือไพ่เหนือกว่าน่ะคือเขา...



แต่ว่าถึงอย่างไรก็เถอะยองเจก็รู้สึกผิดอยู่ดี ยิ่งตอนที่เห็นใบหน้าหวานที่งอเง้าด้วยอารมณ์โกรธและกลัวแบบนั้นแล้วด้วย......



คิม ยองเจทั้งเปิดทีวีดู เล่นเกม ฟังเพลง เล่นโซเชียลก็แล้ว ทำอยู่เดิมๆซ้ำ วนไปวนมา แต่ในหัวเขานั้นก็ยังเอาแต่คิดถึงคนในห้องอยู่ ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ จะโกรธเขาหรือเปล่า



“เฮ้อ.....”



แต่แล้วยังไงล่ะ ในตอนนี้เขาก็คงทำได้แค่ถอนหายใจ แล้วก็ถอนหายใจเท่านั้นแหละ นี่ถ้าถอนหายใจออกมาแล้วเป็นเงินยองเจก็คงได้เงินหลายวอนแล้ว



แกร๊ก...



เสียงเปิดประตูห้องออกมาปรากฏร่างของเหรินจวิ้นคนเดิม เพิ่มเติมคืออาบน้ำเตรียมเข้านอนแล้ว



ยองเจนั้นมองตามอีกคนทุกๆการกระทำ และรับรู้ได้ว่าเหรินจวิ้นมีท่าทีสงบลงไปมากกว่าเมื่อตอนสีโมงเย็น คนตัวเล็กเดินมานั่งข้างๆเขาบนโซฟารวม..



“ข้อเสนอที่นายบอกฉันเมื่อตอนเย็นฉันต้องทำอะไรบ้าง”



เพียงแค่คนที่นั่งข้างๆเอ่ยประโยคแรกออกมา คิม ยองเจก็ยิ้มออกมาทันที โอเคภารกิจแรกสำเร็จลุล่วงด้วยดีทีเดียว...



“ก็แค่...นายพูดดีๆ ทำตัวดีๆ แล้วก็ยอมเป็นเพื่อนกับฉัน ง่ายๆใช่มั้ยนายทำได้อยู่แล้ว เหรินจวิ้น เรื่องแค่นี้เอง”



ยองเจว่าด้วยน้ำเสียงเอ่ยเชิญชวน ในขณะที่เหรินจวิ้นก็ยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ปนความลำบากใจ...



“มันก็ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ออกจะยากด้วยซ้ำไป...”



คำพูดของเหรินจวิ้นนั้นทำให้ยองเจได้ยินแล้วก็ถึงกับยู่หน้าทันที  ไม่เห็นมันจะยากตรงไหนเลยกับข้อเสนอของเขา



“โห่...เหรินจวิ้น มันยากตรงไหน นี่มันข้อเสนอที่ง่ายที่สุดเท่าที่โลกนี้เคยมีมาแล้ว ว่าแต่.... นายจะตกลงหรือไม่ตกลงล่ะ?”



เหรินจวิ้นครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่ง ปากบางสีชมพูเม้มเข้าหากันด้วยความหนักใจ แต่สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจได้..



“ก็ได้...ฉันตกลง”

 

 










รุ่งเช้าของวันถัดมาเฉินเล่อมารับเหรินจวิ้นถึงหน้าห้องเหมือนในทุกๆวันเพื่อที่จะได้ไปทานมื้อเช้ากันที่แคนทีน แต่วันนี้เฉินเล่อก็พบกับความประหลาดใจมากๆถึงมากที่สุด เพราะว่าวันนี้ไม่ได้มีเขาและเหรินจวิ้นมานั่งทานมื้อเช้าที่แคนทีนเพียงลำพังแค่สองคนเหมือนกับวันก่อนๆ



เพราะว่าวันนี้มีคิม ยองเจมาด้วยกับเหรินจวิ้น และเท่านั้นยังไม่พอ ยังมีเพื่อนของเขาคือมาร์คและดงฮยอก...



น่าแปลก...น่าแปลกจริงๆนะ



“เอ้า! มัวแต่นั่งเหม่ออยู่นั่นแล้วจะได้กินข้าวมั้ยฮะยัยหมวย”



เป็นเสียงของซอ ดงฮยอกจอมกวนประสาทเอ่ยขึ้น ซึ่งเฉินเล่อก็หันไปเบ้ปากใส่ กวนมาเบ้กลับไม่โกง บรรยากาศบนโต๊ะตอนนี้นายมาร์คก็มัวแต่นั่งจิ้มโทรศัพท์ไม่สนใจมื้อเช้าตรงหน้า สงสัยจะคุยกับแฟนละมั้ง เพราะว่าตอนอยู่ในห้องเรียน ไม่ว่าจะเป็นช่วงพัก คาบว่างหรือว่าอาจารย์ไม่อยู่ หมอนี่ก็ชอบโทรคุย แชท คอลกับแฟนอยู่เรื่อย ท่าทางจะรักกันมากละมั้ง....



ในขณะที่ดงฮยอกและยองเจก็นั่งกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อยในรสชาติของอาหารตรงหน้าเขาทั้งสอง



และเหรินจวิ้นที่นั่งอยู่ตรงข้ามเฉินเล่อเป๊ะๆ ก็ยังคงที่จะมีสีหน้าเรียบนิ่งและนั่งกินข้าวของตัวเองเหมือนในทุกๆวัน



ไม่ใช่ว่าเฉินเล่อหวงเพื่อนไม่เข้าเรื่องแบบงี่เง่าอะไรแบบนั้นหรอกนะ เฉินเล่อเองก็คิดว่ามันก็เป็นเรื่องราวที่ดีที่เหรินจวิ้นจะมีเพื่อนคนอื่นๆนอกเหนือจากเขา และยิ่งเป็นคิม ยองเจที่เป็นรูมเมทนอนอยู่ห้องเดียวกันนั้นก็ยิ่งดี...



แต่ว่า....



มันไม่ยุติธรรมกับเฉินเล่อไปหน่อยมั้ยที่นายพวกนี้ได้เข้ามาคบหาเป็นเพื่อนกับอาเหรินของเขาง่ายๆในขณะที่เขาใช้เวลานานมากๆกว่าที่อาเหรินนั้นจะยอมเรียกเขาว่าเพื่อนอย่างเต็มปากเต็มคำ



แต่ก็นะ...เอาเถอะ เฉินเล่อแค่เห็นเหรินจวิ้นมีเพื่อนบ้างก็ดีแล้ว เจ้าตัวนั้นจะได้มีความสุขกับการมีเพื่อนกับคนอื่นเขาบ้างเสียที....



แต่ยังไง เฉินเล่อนั้นก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าทำไมเหรินจวิ้นนั้นถึงยอมง่ายๆ ง่ายมากๆ เย็นนี้จะลองถามดูละกัน

 

 

 








ชั่วโมงเรียนวิชาประวัติศาสตร์เกาหลี...



“อาเหริน! ดูสิๆๆ ดูนี่ เล่อสอบผ่านด้วยแหละ หูยยย..เพราะอาเหรินช่วยติวให้เมื่อวันก่อนแท้ๆขอบใจมากๆเลยนะ ”



เฉินเล่อเอ่ยบอกพลางโชว์กระดาษข้อสอบที่มีคะแนนบอกว่าเขาผ่านครึ่งให้เพื่อนรักดูพลางกอดแขนของเพื่อนด้วยความดีใจ



“ไหนดูหน่อยสิ อาเหรินได้เท่าไหร่ โอโห!! เต็มเลยเหรอ”



ถึงแม้ว่ามันเป็นเรื่องปกติของเหรินจวิ้นที่จะสอบได้คะแนนเต็ม หรือว่าได้ท็อป แต่เฉินเล่อก็ยังคงตื่นเต้นไปด้วยเหมือนในทุกๆครั้งอยู่ดี



“โห...เก่งจัง สอบได้เต็มเลยเหรอ...พวกฉัน3คนไม่ผ่านกันเลยอ่ะ”



มาร์คเอ่ยพลางจ้องใบคะแนนที่ไม่ผ่านครึ่งของตัวเองและของเพื่อนทั้งสองที่นั่งข้างๆด้วยความเซ็ง ใครๆก็รู้ว่าวิชานี้มันทั้งยากแสนยาก แต่ว่าเหรินจวิ้นที่เป็นคนจีนแท้ๆกลับสอบผ่านแถมยังได้คะแนนเต็มอีกด้วย มาร์คล่ะนับถือเขาจริงๆ



“ถ้าตั้งใจดีๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากหรอกที่จะสอบผ่าน”



“เหรอ...งั้นวันหลังช่วยติวให้พวกฉันด้วยสิ”



ยองเจเอ่ยขึ้น ซึ่งมาร์คและดงฮยอกเองก็พยักหน้าเห็นด้วย ถ้าได้คนเก่งๆแบบนี้มีติวก็คงจะสอบผ่านกับเขาบ้างแหละ



“อืม...ก็ได้”



เหรินจวิ้นตอบตกลงก่อนจะหันไปสนใจกับอาจารย์ที่อยู่หน้าห้องซึ่งตอนนี้กำลังจะเริ่มสอนขึ้นบทเรียนใหม่

 

 









15.50 PM



ระหว่างกำลังเดินทางกลับหอ ก็ยังคงเป็นเหมือนวันๆก่อนๆคือมีแค่เหรินจวิ้นที่เดินกับเฉินเล่อ เห็นว่ายองเจ มาร์คและดงฮยอกจะไปเล่นบาสที่สนามกับเพื่อนๆคนอื่น เย็นวันนี้เลยมีแค่เขาและเหรินจวิ้นที่กลับด้วยกัน



นี่ถ้าทั้งสามคนนั้นไม่ไปเล่นบาสก็คงได้เดินกลับด้วยกันแหละนะ



“นี่ๆอาเหริน”



“ว่าไง”



“เล่อถามอะไรหน่อยสิ...”



“อืม...ว่ามา”



เฉินเล่อเปิดประเด็นเรื่องที่จะชวนคุยขึ้นมาก่อนที่จะถอนหายใจเสียงแผ่วแล้วจึงเอ่ยถามเหรินจวิ้น..



“ทำไม...อาเหรินถึงยอมตกลงคบกับพวกยองเจเป็นเพื่อนง่ายๆนักล่ะ?”



เหรินจวิ้นทำเพียงถอนหายใจเบาๆเท่านั้น เขาก็กะและเตรียมใจไว้แล้วแหละว่าเฉินเล่อจะต้องสงสัยแน่ๆ แต่จะให้เขาทำยังไงได้ล่ะ ก็ในเมื่อเหตุผลของเหรินจวิ้นนั้น มีแค่คิม ยองเจรู้คนเดียวมันก็มากเกินพอแล้ว...



“คือเล่อไม่ได้จะบอกว่ามันแบบ เป็นเรื่องที่ไม่ดีนะที่อาเหรินจะมีเพื่อนคนอื่นๆนอกจากเล่อบ้าง แต่ว่าเล่อแค่สงสยเฉยๆ แต่จะให้เดานะ ก็เพราะว่ายองเจเป็นรูมเมทอาเหรินใช่มั้ย ก็เลยอยากจะสนิทกันไว้”



เมื่อเห็นว่าเหรินจวิ้นมีท่าทีอึดอัดและดูเหมือนว่าจะลำบากใจขึ้นมาเฉินเล่อก็รีบบอกเหตุผลของตัวเองที่ถามเพื่อนข้างๆออกไปทันที ก็ในความจริงแล้วเขาก็เพียงแค่อยากรู้นั่นแหละ



“เหตุผลของฉันก็เป็นอย่างเดียวกับที่นายคิดนั่นแหละ”



“โห...งั้นเล่อก็ดีใจด้วยนะอาเหรินมีเพื่อนเพิ่มแล้ว”



เหรินจวิ้นเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งตอบ เฉินเล่อเองก็ยิ้มและเอ่ยแสดงความยินดี ในที่สุดก็ยอมเปิดใจรับคนอื่นได้เสียทีนะเหรินจวิ้น.....

 





TALK

-Rewrite-
(21/8/2017)


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

1,891 ความคิดเห็น

  1. #1858 mind110748 (@mind110748) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 09:50
    อยากมีเพื่อนเหมือนเฉินเล่ออ่ะ ขอแบบนี้คนเดียวก็พอ
    #1858
    0
  2. #1776 da_ggsone (@da_ggsone) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 17:33
    จริงๆแค่บอกให้รู้ก็น่าจะพอนะ เจโน่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปิดบังอ่ะ
    #1776
    0
  3. #847 Exo12Jula (@Exo12Jula) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:21
    เมื่อไหร่จะบอกซักทีอ่ะว่าคือเจโน่
    #847
    0
  4. #663 밀키웨이 (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 11:29
    อยากให้ยัยจวิ้นรู้แล้วอะ คือต้องอ้อนโน่รัวๆแน่ มีแต่คำว่าน่ารักและมโนลอยอยู่ในหัว
    #663
    0
  5. #528 M909295 (@mookkwangmb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 21:08
    แผนโน่มันดีนะ มันทำให้เหรินมีเพื่อนมากขึ้นไม่หมกอยู่แต่อดีต เพราะคนในอดีตเค้ามาหาในปัจจุบันแล้วนะ แม้จะนานมากจนน่าโกรธตลอดไปก็เถอะ
    #528
    0
  6. #430 anoter_star28 (@another14_star28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 10:17
    ยัยเหรินเองก็เริ่มเปิดใจมากขึ้นเเล้วใช่ม้าาาา เเต่ว่าดงกับเล่อนี้ปะทะกันน่ารักจังงง
    #430
    0
  7. #258 ihafaiifap (@febtakung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:34
    แผนสูงแต่สำเร็จค่า 5555555555555 ดีใจด้วย
    ดูๆแล้วจวิ้นก็คงจะยอมเปิดใจแล้วบ้าง
    คู่แฮชกับน้องเล่อนี่ก็ทะเลาะกันตลอด ><
    #258
    0
  8. #135 Quint.95 (@marry95) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 22:37
    พี่โน่สำเร็จอีก 1 ขั้นแล้วนะ ฮืออ
    #135
    0
  9. #132 apbp_ (@ppattraporn_hh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 12:12
    อยากรู้ว่าถ้าเหรินรู้ว่ายองเจคือพิโน่นี่จะเป็นไง ฮือออออ
    #132
    0
  10. #131 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 22:24
    ว้ายยยยยยัยเขี้ยวยอมเปิดใจให้พิโน่แย้วววว
    #131
    0
  11. #130 강유 (@aziia) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 21:59
    เร็ว ๆ น้องโน่ ทลาย กำแพงให้ได้ ไวๆนะ 555555555 แผนแรกไปได้ดีแล้ว 5555555
    #130
    0
  12. #129 LEE J (@ubonwan123456780) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 19:11
    ทำตามที่ม๊าบอกน่ะยัยหมวย แล้วจะได้รู้สึกตาสว่างทันที5555555555555
    #129
    0
  13. #128 sstonkaoww (@sstonkaoww) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 08:59
    ตอนเด็กจวิ้นต้องรักโน่มากขนาดไหน พอโน่ไปก็ปิดกั้นตัวเองขนาดนี้เลย สงสารลูก หนูต้องเปิดใจนะจวิ้น ไปสนิทกับยองเจสิลูก มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้นะจวิ้นน อยากรู้ตอนจวิ้นรู้ว่ายองเจคือเจโน่จะทำตัวยังไง 555555
    #128
    0
  14. #127 imyora (@imyora) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 01:46
    สักด้วย~ หนูจวิ้นแอบแรงเบาๆ
    #127
    0
  15. #126 EJ104_ (@enjoy2ne1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 01:12
    หยั่มแกล้งลูกเลานะยองเจ หยั่มยุ่งนะ!!!!!!! รักลูกเลาอย่าบังคับลูกเลาาาาาาาาาาา
    #126
    0
  16. #125 แจมินลูกแม่ (@markminnomin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 21:58
    หมวยต้องเปิดใจนะลูกกกก
    #125
    0
  17. #124 0920NIGHT (@0920NIGHT) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 21:18
    เหรินลูกเปิดใจนะลูกนะ รอนะคะไรท์
    #124
    0
  18. #123 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 20:39
    เหรินต้องเปิดใจนะสู้ๆ>____<
    #123
    0
  19. #122 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 01:40
    รอค่าา
    #122
    0
  20. #116 OilThanyarat1 (@OilThanyarat1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 00:28
    รอค่าาา~~~ ต้องการนายไง????
    #116
    0
  21. #113 Quint.95 (@marry95) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:50
    โอ้ยยยย รอคะรอออ
    #113
    0
  22. #111 แจมินลูกแม่ (@markminnomin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 20:32
    รอนะคะะะะะ อะไรยังไงไม่รู้แต่ที่รู้ๆพี่โน่มันร้ายนะคะหัวหน้า
    #111
    0
  23. #110 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 20:29
    รออออออออ

    ต้องการอะไรไม่รู้ แต่อิพี่โน่มันร้าย~
    #110
    0