[จบแล้ว] [NCT] ✬WILL✬ {NOREN} Ft. MARKMIN , CHANLE

ตอนที่ 7 : ✬WILL✬ EPISODE6 100% (Rewrite )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    6 ต.ค. 61





✬WILL✬ EPISODE6 






Rrrrrrrrrrrrrr



-คุณพ่อ-



เบอร์ที่โทรเข้ามายังโทรศัพท์เครื่องของยองเจนั้นโทรมาตั้งหลายรอบแล้ว แต่เพียงเพราะว่าตอนนี้เจ้าของโทรศัพท์นั้นไม่ได้อยู่ ดงฮยอกจึงไม่กล้าที่จะถือวิสาสะกดรับเองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ



ไวเท่าความคิดยองเจและมาร์คที่ทั้งสองคนนั้นเพิ่งจะออกไปซื้อน้ำก็เดินกลับมายังสนามบาสพอดี...



“มึง”



“ว่า...?”



“พ่อมึงโทรมาว่ะ”



ดงฮยอกเอ่ยพลางชูโทรศัพท์ราคาแพงที่ตอนนี้ยังโชว์เบอร์ของคนที่โทรเข้ามาและมันยังไม่ถูกกดรับ เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์นั้นก็ถูกปิดไว้เป็นอย่างดี เปิดเอาไว้เพียงแค่การสั่นแจ้งเตือนให้รับรู้เท่านั้นว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง



เจ้าของโทรศัพท์มือถือดังกล่าวนั้นมีเพียงแค่สีหน้าเรียบเฉยตอบกลับดงฮยอกมาเพียงเท่านั้น..



“ปล่อยไว้เดี๋ยวก็ดับไปเอง”



ยองเจเอ่ยบอกเสียงเรียบก่อนที่จะไม่สนใจ ส่งขวดน้ำให้กับดงฮยอกและเพื่อนๆที่เล่นบาสด้วยกันคนอื่นๆ



“เฮ้ย...นี่พ่อมึงโทรมาเลยนะเว้ยไม่ใช่คนอื่นคนไกล มึงถึงจะได้มาทำเป็นเมินไม่สนใจเขาแบบนี้อ่ะ”



ดงฮยอกเอ่ยรั้งคนที่ทำเป็นไม่สนใจไว้ แต่แล้วยังไง? คิม ยองเจทำเพียงแค่ถอนหายใจราวกับเซ็งมากมายเสียเต็มทีแบบนั้น



“กูรู้ แต่ถ้ารับสายแล้วมันไม่มีอะไรดีขึ้นมา กูว่ากูควรปล่อยให้มันดับไปเองดีกว่าว่ะ”



ดงฮยอกเองก็ไม่เข้าใจเพื่อนของเขาเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ลองเปิดใจคุยดูบ้าง ถ้าเป็นเขานะบอกตามตรงว่ากดรับสายตั้งแต่ที่คนเป็นพ่อโทรมาครั้งแรกแล้ว



“อาแจฮยอนเขาอาจจะไม่โกรธมึงแล้วก็ได้นะเว้ย มึงก็ลองๆคุยกับเขาอีกครั้งหนึ่งสิ”



มาร์คเอ่ย พลางหยิบโทรศัพท์ที่ตอนนี้ยังมีสายเรียกเข้ารอเจ้าของของมันรับอยู่ตลอดเวลายื่นให้ยองเจ



“กูหรือเปล่าที่ต้องเป็นคนโกรธน่ะ โอเค ถ้าพวกมึงอยากให้กูรับ กูรับก็ได้ เอาโทรศัพท์มาสิ”



ยองเจตัดสินใจรับโทรศัพท์จากมือของมาร์คที่ยื่นให้ เขามากดรับสายผู้เป็นพ่อทันที



“ฮัลโหลครับ”



.

.

.



 “ถ้าจะโทรมาคุยเรื่องนี้ขอแนะนำว่าวันหลังอย่าโทรมาอีก”



.

.

.



“ผมจะไม่กลับไปรับผิดชอบในสิ่งที่ผมไม่ได้ทำผิด และพ่อก็หยุดโทรมาพูดเรื่องนี้กับผมได้แล้วถ้าไม่คิดจะฟังผมเลย”



.

.

.



“จะให้ผมอธิบายอะไรครับ อธิบายไปพ่อก็ไม่เชื่อ จะพูดไปทำไมให้เสียเวลา”



.

.

.



“แค่นี้นะครับ..ผมจะไปเล่นบาสแล้ว”




ประโยคสุดท้ายถูกเอ่ยตัดบทสนทนาก่อนที่ยองเจจะกดตัดสายไปทันทีไม่รอบอกลาคนปลายสายเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่คุยกับพ่อบทสนทนาก็หยุดอยู่ที่เดิมไม่ต่างจากคราวก่อนๆ ต่างคนต่างไม่ยอมกันแบบนี้คุยๆกันไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาอยู่ดี



ยองเจวางโทรศัพท์เอาไว้ที่เดิมก่อนจะใช้มือเดาะลูกบาสออกไปเล่นกับเพื่อนๆทุกคนที่รอเขาอยู่



 ทิ้งไว้เพียงแค่มาร์คและดงฮยอกสองคนนั้นที่คะยั้นคะยอให้เขารับโทรศัพท์ยืนกระพริบตาปริบๆกับสถานการณ์เมื่อครู่อยู่เพียงเท่านั้น

 

 








17.45 PM.



ระหว่างทางเดินกลับหอ ยองเจชวนมาร์คและดงฮยอกแวะที่แคนทีนครู่หนึ่งเพื่อจะซื้อข้าวเย็นไปกินที่ห้องและเขาไม่ลืมที่จะซื้อไปเผื่อคนที่กลับห้องไปก่อนด้วย



“เออ...นี่มึง”



“มีอะไรอีกล่ะ?”



มาร์คเกริ่นประเด็นขึ้นเอ่ยถามก่อนจะมองที่หน้าของยองเจด้วยสีหน้าที่คาดคั้นต้องการคำตอบเป็นอย่างมาก



“ตอนนี้มึงเองก็ได้เข้าไปในชีวิตเหรินจวิ้นแล้วนี่ เมื่อไหร่มึงจะบอกความจริงกับเขาสักที?”



“กูก็อยากบอกนะ แต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้”



“เอ้า แล้วมึงจะบอกเขาเมื่อไหร่ละ เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว หากว่ามึงจะบอกช้ากว่านี้ไปอีกกูว่ามันไม่ค่อยดีนะ”



ดงฮยอกเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ดูเหมือนเจ้าเพื่อนสองคนนี้มันจะซีเรียสยิ่งกว่าเขาเสียอีกนะ รู้สึกว่า...



“กูรู้..กูเองก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้หรอก แต่มึงก็รู้นี่ว่าตอนนี้มันยังไม่ได้ ไม่งั้น ทั้งพวกมึงทั้งกูนี่คงได้เดือดร้อนแน่ล่ะทีนี้ เอาเป็นว่าถ้ากูจะบอกเดี๋ยวกูก็บอกเองแต่มันยังไม่ใช่เวลานี้ โอเคป่ะ”



“บอกอะไรกันอ่ะ”



ตอนนี้ทั้งสามคนเดินมาเรื่อยๆจนจะเกือบจะถึงหน้าห้องของพวกเขาโดยไม่รู้ตัว เดินคุยกันมาก็ผ่านห้องคนอื่นหลายห้อง และรวมถึงห้องของเฉินเล่อเองก็เช่นกัน



และบังเอิญว่าเฉินเล่อเองก็เปิดประตูห้องออกมากำลังจะไปชวนเหรินจวิ้นไปหาอะไรกินที่แคนทีน แล้วก็ดันมาได้ยินเจ้าสามคนนี้คุยอะไรกันก็ไม่รู้ ท่าทางดูมีพิรุธ...



“ว่าไงอ่ะบอกอะไรเหรอ?”



เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนเงียบไปเฉินเล่อจึงถามจี้อีกครั้งหนึ่งเพื่อคาดคั้นให้ใครสักคนในสามคนนี้ตอบคำถามเขามา



“เรื่องของพวกฉันสามคนไงยัยหมวย ไม่ยุ่งเนาะ”



“นี่นายกำลังจะบอกฉันเสือกหรอ”



“ไม่ได้พูดนะแต่ว่าถ้าหากจะตีความไปแบบนั้นก็จะไม่ปฏิเสธ”



“หึ้ย!! นายนี่! หลอกด่าฉันอีกแล้วนะ!



ยองเจกรอกตาเมื่อเห็นว่าเพื่อนของเขาดงฮยอก ดันไปทะเลาะกับเฉินเล่อ ส่วนมาร์คนั่นก็หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังราวกับว่าตลกนักหนา....



“แล้วนี่นายจะไปไหนเหรอ”



เพื่อหยุดการทะเลาะวิวาททางวาจาของทั้งคู่ ยองเจจึงเป็นคนเอ่ยถามคนตัวเล็กตรงหน้านี่แทน 



“ก็ว่าจะไปชวนอาเหรินไปหาอะไรกินกันที่แคนที่น่ะสิ แต่เปิดประตูมาก็ดันเจอพวกนายเสียก่อนเนี่ย”



“ว้า...เสียใจด้วยนะยัยหมวย วันนี้คงต้องไปกินข้าวคนเดียวแล้วแหละ เพราะว่าไอ้ยองเจมันซื้อข้าวมาให้เหรินจวิ้นแล้ว”



ดงฮยอกว่าพลางแกล้งทำสีหน้าเยาะเย้ยใส่คนที่น่ามุ่ยอยู่ ให้ตายเถอะ ยิ่งทำหน้าแบบนั้นยิ่งดูตลกชะมัด



“อะไรอ้ะ! ทำไมทำงี้เนี่ยฮะยองเจ งี้ฉันก็หมาหัวเน่าดิ”



“นายเองก็ไปกับเหรินจวิ้นทุกวันเลยไม่ใช่เหรอเฉินเล่อ ก็ปล่อยให้ยองเจมันสักวันจะเป็นไรไป”



มาร์คเอ่ยกับคนตัวเล็กที่หน้างออยู่เพราะว่าวันนี้ตัวเองกำลังจะไม่ได้ไปกินข้าวกับเพื่อนสนิทที่ปกติก็ไปด้วยกันทุกวัน



“วุ๊! เซ็งเลย อาเหรินนะอาเหริน พอมีเพื่อนใหม่ก็ไม่สนเล่อเลย ปกติก็ไม่ค่อยจะสนกันอยู่ละ จีซอง! วันนี้ฉันไปกินข้าวด้วยสิ”



เฉินเล่อบ่นงุ้งงิ้งอยู่คนเดียวก่อนจะตัดสินใจเรียกเพื่อนร่วมห้องเรียนคนหนึ่งที่กำลังจะเดินไปกินข้าวที่แคนทีนอยู่พอดี โชคดีที่เขาเป็นคนเข้ากับทุกคนได้ไม่งั้นคงจะได้กินข้าวคนเดียวแหงๆเลยวันนี้

 

 

 






แกร๊ก…’



เสียงเปิดประตูห้องเข้ามาโดยคิม ยองเจทำให้คนที่นั่งอยู่ต้องละสายตาจากหนังสือที่อ่านออกมาทันที



“โห...ไม่อยากเชื่อเลยว่านายจะรอฉันด้วยอ่ะเหรินจวิ้น”



ยองเจยิ้มร่าเดินถือถุงกับข้าวเข้ามาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าของเหรินจวิ้นที่นั่งอยู่แล้วนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก



“ไม่ได้รอ...”



“เหรอ..ไม่เป็นไร ถึงนายไม่ได้รอแต่ฉันก็จะคิดซะว่านายรอฉันล่ะกัน”



“เอาที่สบายใจ”



เหรินจวิ้นว่าก่อนจะเอาหนังสือไปเก็บไว้ที่ชั้นในห้อง และเดินออกมาเพื่อเตรียมตัวจะไปแคนทีนกับเฉินเล่อเหมือนทุกวันที่ผ่านมา



“ไปไหนอ่ะ?”



“ไปแคนทีน”



“โหย ไม่ต้องเลย ดูดิเนี่ยฉันซื้ออาหารมาเยอะแยะ ซื้อมาเผื่อนายด้วยนะ กินด้วยกันในห้องนี่แหละ”



“งั้นฉันไปบอกเฉินเล่อก่อน”



“ฉันบอกเฉินเล่อไปแล้วเมื่อกี้นี้”



ยองเจว่าก่อนจะไปหยิบถ้วยชามต่างๆนาๆเพื่อมาใส่ข้าวและอาหาร วันนี้จะเป็นวันแรกและมื้อแรกที่เขาได้กินข้าวด้วยกันกับเหรินจวิ้นสองคนโดยเจ้าตัว(ก็คงจะ)เต็มใจ



รู้สึกดีเหมือนกันแฮะ....

 


น่าแปลกจัง กับข้าวที่ยองเจซื้อมามันเป็นของที่เหรินจวิ้นชอบทั้งนั้น เหรินจวิ้นคิดว่ามันน่าแปลกที่ทำไมยองเจถึงได้รู้ล่ะ เหรินจวิ้นไม่เคยบอกอีกคนเสียหน่อย ถ้าไม่ซื้อมามั่วๆแล้วเกิดไปบังเอิญ ก็คงจะถามเฉินเล่อเอาล่ะมั้ง



“อาหารพวกนี้นายชอบใช่ป่ะ”



“อืม...”



“จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันรู้ได้ไงอ่ะ”



“แล้วรู้ได้ไงล่ะ..”



เหรินจวิ้นเงยหน้าขึ้นมาช้อนตามองอีกคนที่มองตาเขาอยู่เช่นกัน เขาไม่รู้หรอกว่าคำตอบที่จะได้กลับมาจากคนตรงหน้ามันคืออะไร ..



แต่ว่าทำไม..เมื่อได้มองแววตาของคนตรงหน้าที่เขาได้มองใกล้ๆแบบนี้ครั้งแรก มันทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย.. เหมือนว่าเคยเห็นแววตาแบบนี้มาก่อนที่ไหน......



“ฉันเดาอ่ะ”



“หึ..”



เหรินจวิ้นทำเพียงยิ้มเบาๆกับตัวเองพลางส่ายหน้าน้อยๆ ก็กะไว้แล้วว่าคำตอบคงออกมาประมาณนี้ คิม ยองเจจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขาชอบอะไรหรือว่าไม่ชอบอะไร เขาไม่ได้รู้จักกับคนๆนี้มาก่อนเสียหน่อย



“หูยยย ยิ้มด้วยอ่ะ”



“อะไร?”                    



“ยิ้มบ่อยๆดิน่ารักดี...”








....................................................................................









“พูดจริงนะ เวลานายยิ้มมันน่ารักดี”



ยองเจยืนยันในสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อกี้อีกครั้ง หลังจากจบมื้ออาหารเย็นไป ตอนนี้เหรินจวิ้นกำลังนั่งดูทีวีไปเรื่อยโดยยองเจเองก็นั่งอยู่ข้างๆ



“ฉันไม่ใช่สาวน้อยที่จะต้องมาหวั่นไหวกับคำพูดพวกนี้หรอกนะ”



“ก็ไม่ได้บอกว่านายเป็นสาวน้อยนี่ ฉันแค่บอกว่าเวลานายยิ้มน่ารักดี”



ถึงแม้ว่าตัวเหรินจวิ้นเองนั้นจะบอกกับยองเจว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยพร้อมกับสีหน้าที่เรียบนิ่งตามสไตล์เจ้าตัว แต่ยองเจแอบสังเกตที่แก้มทั้งสองข้างของอีกคนมันขึ้นสีนิดหน่อย คงไม่ใช่เพราะอากาศร้อนหรอกมั้ง เพราะเครื่องปรับอากาศในห้องมันทำงานปกติดีนี่



คนปากแข็งเอ๊ย!



“นี่เหรินจวิ้น”



“อะไรล่ะ?”



“วันเสาร์ฉันกับไอ้มาร์ค แล้วก็ไอ้ดงฮยอกจะนั่งรถไปเที่ยวในโซล นายไปด้วยกันมั้ย”



ที่ยองเจเอ่ยชวนออกไป ก็เพียงเพราะว่าเขาอยากให้คนตัวเล็กข้างๆนั้นได้ไปพบกับโลกภายนอกบ้าง ไปเปิดหูเปิดตาและพบกับอะไรใหม่ๆ



“ฉันเคยไปแล้ว”



“ฉันรู้ ใครๆก็เคยไปทั้งนั้นแหละ..แหม่... แต่ว่าฉันแบบอยากให้นายไปเที่ยวสนุกๆ ผ่อนคลายบ้างอะไรแบบนั้นต่างหากล่ะ”



ให้ตายสิชีวิตของเหรินจวิ้นจะเป็นระเบียบมากเกินไปแล้วนะ นี่เขาชวนไปเที่ยวไม่เห็นจะต้องคิดมากและจริงจังแบบนี้เลยสักนิด



“ฉันต้องกลับบ้าน แล้วอีกอย่าง นายไปกับฉันรับรองความสนุกหมดลงแน่ๆ น่าจะรู้นะ”



ยองเจยิ้มบางๆพลางส่ายหน้า เอ็นดูคนข้างๆจริงๆนะ นี่ที่จะไม่ไปด้วยเพราะเหรินจวิ้นกลัวว่าตัวเองจะเป็นตัวทำลายความสนุกเขาอย่างนั้นเหรอ



“ไม่ต้องกลัวหรอก... ฉันจะเป็นคนทำให้นายสนุกแล้วก็มีความสุขเอง”



ท่อนแขนหนาโอบไหล่คนตัวเล็กข้างๆกายอย่างถือวิสาสะ เหรินจวิ้นเองก็พยายามจะดิ้นออก แต่แล้วยังไง? มันก็ไม่สำเร็จ เพราะเขาแรงเยอะกว่าอีกคนเยอะ



“ไปนะเหรินจวิ้น ไปเถอะ นะๆๆ จวิ้นจ๋า~



“ขอคิดดูก่อน เอาแขนนายออกไปจากไหล่ฉันได้แล้ว”



เหรินจวิ้นว่าก่อนที่ยองเจจะยอมทำตามแต่โดยดี ยองเจยิ้มจนตาหยีด้วยความดีใจ อย่างน้อยๆตอนนี้เหรินจวิ้นก็เก็บไปคิดแล้ว



“จวิ้นจ๋า ฉันให้เวลานายแค่พรุ่งนี้นะ”



สรรพนามแปลกใหม่ เปิดใช้คนแรกโดยคิม ยองเจทำเอาคนที่ถูกเรียกถึงกับทำหน้าเอือม เรียกอะไรของนายนั่นฟังดูประหลาดฉะมัด...



“ฉันจะบอกนายพรุ่งนี้ก็แล้วกันว่าฉันจะไปหรือว่าไม่ไป แล้วนายน่ะ ก็อย่าเรียกฉันแบบเมื่อกี้นี้อีกนะ”



“หืม? จวิ้นจ๋านั่นเหรอ ทำไมล่ะ?”



“ฉันไม่ชอบ”



น้ำเสียงเย็นชาประกอบกับสีหน้าเรียบนิ่งอีกแล้ว หึ! เหรินจวิ้นคิดเหรอว่าแค่นี้จะทำอะไรคนอย่างคิม ยองเจได้ บอกตามตรงว่าภูมิคุ้มกันความเย็นชาของยองเจนั้นตอนนี้คงมีมากพอๆกับเฉินเล่อไปแล้วด้วยซ้ำ



“เหรอ... แต่ฉันชอบนะ เรียกจวิ้นจ๋าน่ารักดีออก แล้วอีกอย่าง...”


“.........”



“ให้เป็นแค่ฉันคนเดียวนะ ที่เรียกนายแบบนี้”

 

 

 







7.00 AM.



เหรินจวิ้นกำลังจะไปโรงเรียน ตอนนี้เขาเตรียมตัวพร้อมเรียบร้อยแล้ว เมื่อเปิดประตูห้องออกไปก็พบเข้ากับจง เฉินเล่อรออยู่เพื่อที่จะเดินไปโรงเรียนพร้อมกันเหมือนในทุกๆวัน ส่วนอีกคนในห้องเขานั่นเหรอ...ป่านนี้ยังไม่ลุกจากที่นอนเลย หึ..



“อาเหริน..”



“อะไร?”



“เมื่อวานอาเหรินใจร้ายมากเลยนะทิ้งเล่อกันข้าวคนเดียว ฮึ!



“ฉัน....”




“ฮ่ะๆๆๆ ล้อเล่น นี่ดีใจด้วยนะเนี่ยที่ในที่สุดอาเหรินก็มีเพื่อนเพิ่มเสียที สนิทกับยองเจขึ้นแล้วใช่มั้ย”



โล่งอกไปที... ตอนนี้เหรินจวิ้นรู้สึกสบายใจขึ้นมากๆ ตอนแรกเขากลัวเฉินเล่อจะน้อยใจจะตาย และอีกอย่างเหรินจวิ้นเองกไม่ชอบให้คนอื่นจะต้องมารู้สึกไม่สบายใจเพราะเขา พอเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ก็รู้สึกค่อยยังชั่ว..



“จะว่าไปยองเจนี่ก็นิสัยดีเหมือนกันนะ แถมยังแบบว่าหล่อมากๆด้วย ”



เฉินเล่อว่าตามความเป็นจริง ถึงเหมือนคืนเขาจะรู้สึกเคืองเล็กน้อยที่ไม่ได้ไปกินข้าวกับเหรินจวิ้น แต่พอลองคิดเรื่องคิม ยองเจดูอีกที หมอนั่นก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร แถมน่าแปลก..จะต้องเป็นคนดีแค่ไหนหรือว่าอะไรยังไงกันถึงจะเปิดใจเหรินจวิ้นคนนี้ได้



“นายก็พูดไปเรื่อย”



“เอ๊า! เล่อไม่ได้พูดไปเรื่อยนะ เล่อพูดไปตามสิ่งที่เห็นต่างหาก นายไม่เห็นเหรอ หมอนั่นเพิ่งจะมาเรียนที่นี่ได้ไม่นานก็มีเพื่อนเยอะแยะ แถมยังเฟรนด์ลี่มากๆด้วย เวลายิ้มที ตานี่ยิ้มตามหน้าเลย เล่อสัมผัสได้ถึงความจริงใจ”



ตายิ้ม...?



ทำไมคำนี้เหมือนวนเวียนอยู่ในหัวเขานะ ก็จริงนั่นแหละอย่างที่เฉินเล่อว่า เวลาคิม ยองนั่นยิ้ม ตาจะโค้งเหมือนกับรูปปากเวลายิ้มเลย



เห็นแล้วก็นึกถึง...ใครบางคน แต่...มันก็นานมากแล้วเหลือเกิน เกินที่ว่าเหรินจวิ้นควรจะยังจำได้อยู่



“แน่ะ..อาเหรินเงียบไปเลยมีอะไรหรือเปล่า”



“เปล่า คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ”

 







11.40 AM.



คาบฟิสิกส์ช่างเป็นวิชาที่น่าปวดหัวจริงๆ วันนี้ที่ห้องเรียนมีสอบย่อย นักเรียนทุกคนต่างก็ปวดหัวไปตามๆกัน เหรินจวิ้นยอมรับว่าโจทย์นั้นมันซับซ้อนไปเสียหน่อย



แต่พอมาคิดดีๆมันก็ไม่อยากกว่าที่คิด



ในฐานะหัวหน้าห้อง เขาต้องช่วยคุณครูขนกระดาษข้อสอบและสมุดที่ส่งงานไปไว้ที่ห้องหมวด ก่อนจะกินข้าวเป็นเรื่องที่ปกติในทุกๆวัน



แต่วันนี้มันกับไม่ปกติตรงที่.. วันนี้เหรินจวิ้นกำลังรู้สึกแปลกๆ รู้สึกมีใครกำลังเดินตามเขามา...



จนกระทั่งถึงหน้าห้อง ร่างบางหยุดเดินอยู่กับที่แล้วหันหลังกลับไป เหรินจวิ้นก็พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ท่าทางจะไม่ใช่เด็กโรงเรียนนี้ เพราะว่าดูจากท่าทางและการแต่งตัวก็ไม่ใช่ยูนิฟอร์มของโรงเรียนเสียหน่อย



“นายเป็นใคร?”



“พี่เรียนอยู่ห้องนี้ใช่มั้ย”



เด็กผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ตอบเขา แต่กลับถามเขากลับแทน เหรินจวิ้นถึงกับขมวดคิ้ว



“ใช่ นายถามทำไม”



ถึงจะไม่ค่อยพอใจนิดหน่อย แต่เหรินจวิ้นก็ยอมตอบออกไปและถามอีกคนกลับอีกครั้ง



“ตอนนี้นักเรียนใหม่ผู้ชายที่เพิ่งจะย้ายมา3คนอยู่ในนี้ใช่มั้ยอ่ะ?”

 

 

 

 

 









TALK

(Rewrite 23/8/2017)


















O W E N TM.
O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

1,891 ความคิดเห็น

  1. #867 rexlkim (@rexlkim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 21:29
    แจมินป่าวว
    #867
    0
  2. #855 Exo12Jula (@Exo12Jula) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 10:57
    อ้าวๆๆๆ ใครมาอีกล่ะเนี่ยยยย แค่ปมเรื่องเพื่อนตอนเด็กก็ยังไม่ได้บอกเหรินจวิ้นเลย คราวนี้มีใครอีกล่ะวุ้น
    #855
    0
  3. #826 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 01:24
    ใครมาาาาา?
    #826
    0
  4. #796 สามเหลี่ยม▲△▲ (@ChanBack) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 17:43
    แจมินเหรอออ
    #796
    0
  5. #664 밀키웨이 (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 11:36
    หมั่นไส้อะ ว่าแต่ใครมาถามหนอออ
    #664
    0
  6. #431 anoter_star28 (@another14_star28) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 10:23
    ใช้คำว่าจ๋านี่มันอ้อนขั้นสุดเลยนี่5555555555 เเล้วไผมาหาเจ้าสามคนนั้นกันนะะะะะ!?
    #431
    0
  7. #259 ihafaiifap (@febtakung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:39
    เกลียดการเรียกจวิ้นจ๋ามาก ดูเว่อวัง ดูเห่อ(ว่าที่)แฟนสุด
    แต่ก็อยากให้จวิ้นตกลงไปเที่ยวด้วยยยย เปิดหูเปิดตาโนะ
    แต่คนที่มาถามนี่ ใช่แจมินมั้ยยย น้องนานะ~~
    #259
    0
  8. #193 moon614♡ (@deerxiu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 17:02
    ใครกันน แต่โน่ทะเลาะอะไรก้บพ่อแจเนี่ย ถึงกับเปลี่ยนชื่อใหม่แถมใช้นามสกุลแม่อีก
    #193
    0
  9. #151 apbp_ (@ppattraporn_hh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 21:38
    แจมินรึเป่านะ ._.
    #151
    0
  10. #150 EJ104_ (@enjoy2ne1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 13:00
    กี้ดดด ใครมางะะะ ห้ามมาสร้างความร้าวฉานนะคะะั
    #150
    0
  11. #149 Quint.95 (@marry95) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 04:42
    เปิดการ์ดตัวละครใหม่ ใครมาอ่ะ ~
    #149
    0
  12. #148 imyora (@imyora) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:53
    ใครกัน?
    #148
    0
  13. #147 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:39
    ใครรรรรรมาาาา

    งื้อยัยจวิ้นมีการเขินด้วย ฮุก!!

    พี่โน่เล่นรุกบ่อยขนาดนี้
    #147
    0
  14. #146 xiao li (@wanna_yr19) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:29
    ใครรรรร
    #146
    0
  15. #145 Time Pieces # (@king6555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:11
    แน่ะ มีขงมีเขินนนนนนน ฮรือออ รุกจวิ้นเค้าบ่อยๆนะพี่โน่
    #145
    0
  16. #144 Jaeminnii.... (@Chan_mark_V) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 19:58
    นาแจมแน่ๆ งือออ นาแจมมาหาพี่มาร์คแน่ๆอ้ะ กรี๊ดดดดด (ใช่ป่าววะ)55555
    #144
    0
  17. #143 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 18:50
    ใครคะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมใจร้ายแบบนี้แงๆๆๆๆ ค้างมากก ฮรุกก สู่สู่ค่า
    #143
    0
  18. #142 LEE J (@ubonwan123456780) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 07:30
    โว่ยยยยยยยยยยิ้มอีกหมวยยิ้มอีก โน่มันชอบบบบบ
    #142
    0
  19. #141 np42 (@namthip_b) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 22:44
    แฮชานกับเฉินเล่อน่ารักดีเนอะ อยากเห็นพาร์ทน่ารักๆของคู่นี้จัง ส่วนยองเจก็รีบหาทางบอกความจริงซะนะเดี๋ยวจะเป็นเรื่อง..เหรินจวิ้นหนูก็ยิ้มบ่อยๆนะลูก
    #141
    0
  20. #140 Jaeminnii.... (@Chan_mark_V) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:02
    อยากเห็นแจมิน แต่แจมินนี่ค่าตัวแพงกว่านายเอกพระเอกอีก 55555
    #140
    0
  21. #139 FAnG-4431 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 05:06
    "ยิ้มบ่อยๆดิน่ารักดี "

    แอ้กกกกก ประโยคนี่แบบตายไปเล้ยยย

    โหยยยพิโน่
    #139
    0
  22. #138 PIMROSE_1875 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 15:54
    ยัยหมวยยิ้มบ่อยๆนะลูก

    แอร๊ยยยย เขินนน
    #138
    0
  23. #137 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 15:25
    กรี๊ด ยิ้มเยอะๆนะคะเหริน มันน่ารักกก สู่สู่คั้บไรท์!
    #137
    0
  24. #136 Quint.95 (@marry95) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 22:37
    รอคะรออ ~
    #136
    0
  25. #134 np42 (@namthip_b) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 17:34
    เหมือนจะส่อแววม่า...
    #134
    0