คัดลอกลิงก์เเล้ว

Daylight [HunKris]

พระเจ้าได้โปรดให้ผมได้โอบกอดคนที่ผมรักนานกว่านี้ ได้โปรดอย่าใจร้ายกับคนไร้ค่าอย่างผมเลย...

ยอดวิวรวม

653

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


653

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ก.พ. 58 / 12:38 น.
นิยาย Daylight [HunKris] Daylight [HunKris] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ก.พ. 58 / 12:38


 

Here I am waiting, I'll have to leave soon

ขณะนี้ ฉันกำลังรอคอยเวลาฉันจะต้องจากที่แห่งนี้ไปในไม่ช้า

 

โอ เซฮุน ผู้ชายที่มีตัวตนยามดวงอาทิตย์ตกลงสู่พื้นดินผู้ชายที่โอบกอดคนที่ตนเองรักมากที่สุดได้เพียงแค่ช่วงที่ดวงตะวันลับขอบฟ้า เป็นเพียงแค่ผู้ชายที่ต้อยต่ำยามดวงอาทิตย์อยู่บนผืนฟ้า ด้อยค่ายามดวงตะวันสาดส่อง

 

Why am I, holding on?

แต่ทำไมฉันถึงยังไม่อยากปล่อยมันไป


“เซฮุน!!! ชักช้าจริงๆ!! รีบไปเตรียมรถสิ!!

 

“ครับคุณท่าน”

 

ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาฟังคำสั่งของผู้ที่มีอำนาจที่สุดในบ้านโดยไม่มีโอกาสปริปากบ่นได้แต่แอบมองแก้วตาดวงใจของบ้านหลังนี้โดยทำอะไรไม่ได้มากกว่าการยอมก้มหน้าก้มตาเพื่อให้ได้ใกล้ชิด

 

We knew this day would come, we knew it all along
เราก็รู้ดีว่าเมื่อวันนี้มาถึงเรารู้สึกถึงมันมาตลอด

 

“ชู่ๆ เงียบๆนะเซฮุน” เสียงเบาของร่างโปร่งใบหน้าสวยเกลี้ยงเกลาที่ทุกๆคืนจะแอบมาหาเขา เขาจึงชอบเวลากลางคืนที่สุดเพราะมันทำให้เขาได้ใกล้ชิดกับแก้วตาดวงใจของบ้านหลังนี้
“คุณหนูไม่ควรหลบออกมาแบบนี้นะครับ!!”ได้แต่กล่าวตัดเตือนแบบหลอกๆ ทั้งที่ใจร่ำร้องให้เจ้าของใบหน้าสวยออกมาหาทุกๆคืน

“ไม่เป็นไรน่า~ ฉันซื้อขนมมาฝากนายเยอะแยะเลยนะ วันนี้คุณพ่อพาไปเที่ยวแถวๆเมียงดง ฉันเลยขอคุณพ่อซื้อมา นายรับไว้เถอะนะ”

“ขอบคุณครับคุณหนู” ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเพื่อปกปิดความดีใจ ทั้งๆที่รู้แก่ใจว่าอีกคนนั้นดูออก

“ใกล้ถึงมื้อเย็นแล้ว!! เดี๋ยวฉันมาหาใหม่นะนายอย่าลืมกินขนมที่ฉันซื้อมาให้ล่ะ!!” พูดจบก็วิ่งออกไป โดยไม่รอฟังคำตอบของอีกคนเลย

 

ก็มัดมือชกกันนั่นแหละนะ


How did it, come so fast?
ทำไมวันที่เราจะต้องจากกันมันถึงมาเร็วนักนะ

 

ได้แต่มองแผ่นหลังบางๆนั้นวิ่งหายลับเข้าไปในคฤหาสน์ ทั้งๆที่ยืนยิ้มกับขนมที่เจ้าของแผ่นหลังบางนั้นเอามาฝาก มันมักจะเป็นแบบนี้เสมอ คุณหนูอี้ฟานของเขามักจะใจดีกับเขาเสมอ ถึงแม้ตอนกลางวันจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยก็ตาม

 

This is our last night but it's late

นี่คือคืนสุดท้ายของเราแต่มันกลับเชื่องช้า

 

โอ เซฮุนคนนี้เกรงกลัวเสมอ ว่าทุกๆคืนที่อี้ฟานออกมาหาเขานั้น จะเป็นคืนสุดท้ายที่เขาได้พบหน้าแก้วตาดวงใจของบ้านหลังนี้ แก้วตาดวงใจของคนที่ทั้งชีวิตไม่มีอะไรเลยแบบเขา

 

And I'm trying not to sleep
ฉันพยายามฝืนตัวเองอย่างมากเพื่อไม่ให้นอนหลับ

จนกว่าแสงไฟจากห้องชั้นสองของคฤหาสน์ของบ้านจะดับลง เขามักจะฝืนตัวเองทุกๆครั้ง เขาจะเข้านอนก็ต่อเมื่อแสงไฟที่ห้องนั้นดับลงจนมืดสนิท

 

เพราะเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะส่งแก้วตาดวงใจของเขาเข้านอน

 

ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าด้วยซ้ำไป

 

Cause I know, when I wake, I will have to slip away

เพราะฉันรู้ไงเมื่อฉันลืมตา ฉันจะต้องจากไปอย่างเงียบๆ

 

ต่อให้เขารักคุณหนูของบ้านมากกว่านี้อีกสักกี่ร้อยกี่พันเท่า  เขาก็ไม่มีทางมีตัวตนในสายตาของคุณท่านอยู่ดี  เขาทำใจยอมรับมันตั้งแต่วันแรกที่เขาตกหลุมรักคุณหนูของบ้านนี้แล้ว ชีวิตจริงมันไม่เหมือนนิยายที่เขาต้องพิสูจน์ตังเองให้พ่อตายอมรับหรือไอ้คำพูดบ้าๆนั่นที่ว่า เราจะหนีไปด้วยกัน ไร้สาระสิ้นดี...

 

And when the daylight comes I'll have to go
และเมื่อถึงตอนนั้น เมื่อแสงตะวันมาถึงฉันจำเป็นจะต้องไป

 

เย็นวันนี้คุณหนูทะเลาะกับคุณท่านครั้งใหญ่จนวิ่งขึ้นไปบนห้อง แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนอกจากแอบมองแผ่นหลังของคุณหนูหายลับขึ้นไปบนชั้นสองของคฤหาสน์

 

But tonight I'm gonna hold you so close
แต่ในคืนนี้ฉันต้องการจะกอดเธอเอาไว้ให้นานที่สุด

และมันก็จะเป็นแบบนี้เสมอ ที่เวลาคุณหนูทะเลาะกับคุณท่าน ผมจะแอบไปนอกคฤหาสน์เผื่อไปซื้อลูกอมเพื่อมาปลอบใจคุณหนูทุกๆครั้งที่เขาร้องไห้

 

ผมปีนหน้าต่างขึ้นมาบนห้องของคุณหนู เขาไม่เคยล็อคมันสักครั้ง เขาบอกว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นผมจะปกป้องเขาได้

 

“คุณหนูครับ...”

“...”

ใจผมแทบสลาย ที่คุณหนูไม่พูดกับผม เอาแต่นั่งร้องไห้ทั้งคืนจนสลบไปในอ้อมกอดของผม

 

Cause in the daylight we'll be on our own

เพราะฉันรู้ดีเมื่อแสงอรุณมาถึงเราจะต้องกลับไปตามทางของเราเอง

 

น้ำตาของคุณหนูหยดลงมาบนเสื้อของผมหยดแล้วหยดเล่าโดยที่ผมไม่สามารถห้ามมันได้ มันน่าเจ็บใจเหลือเกินที่ผมไม่สามารถหยุดน้ำตาที่ไหลรินลงจากดวงตาคู่สวยคู่นี้ได้เลยผมอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้เหลือเกิน อยากจะหยุดน้ำตาของคนที่ผมรัก อยากจะทำลายความเศร้าในใจของคนๆนี้ให้หายไป แต่ผมมันก็แค่คนไร้ค่าที่อย่างมากก็ทำได้แค่นี้เพราะถ้าตอนเช้ามาถึงเมื่อไหร่ ผมก็จะต้องกลับไปเป็นคนที่ต้องก้มหน้าก้มตา ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งมองหน้าคุณหนูด้วยซ้ำไป

 

But tonight I need to hold you so close
แต่ขอเถอะนะ ในค่ำคืนนี้ฉันต้องการเพียงแค่อยู่ใกล้เธอให้นานที่สุด

 

เพราะอ้อมกอดนี้ของผม ไม่สามารถโอบอุ้มคนที่ผมรักได้ตลอดเวลา ดังนั้นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆแบบนี้ก็ได้ ได้โปรดเถอะพระเจ้า ได้โปรดอย่าใจร้ายกับคนไร้ค่าคนนี้เลย

 

ได้โปรดเถอะพระเจ้าช่วยต่อเวลาให้ผมอีกสักนิด

 

ผมอยากจะโอบกอดเขาให้นานกว่านี้

 

ผมอยากปกป้องเขาไว้ด้วยอ้อมแขนของผมให้นานมากกว่านี้

 

ผู้ชายด้อยค่าที่ชื่อโอ เซฮุนคนนี้รักคุณหนูคริสเหลือเกิน

 

.

.

.

.

 

ปังๆๆๆๆ!!

 

“เซฮุนอ่า! เปิดประตูที!!” คริสทุบประตูพร้อมทั้งตะโกนอยู่หน้าห้องของคนรับใช้หนุ่มด้วยใบหน้ารีบร้อน

 

คลิก! แอ๊ด~

“ครับคุณหนู...มาดึกๆมีเรื่องอะไรรึป่าวครับ?” ใบหน้าหล่อเหลาของคนใช้หนุ่มแลดูงัวเงีย บังคับร่างกายมาเปิดประตูให้ทั้งๆที่ตนก็แทบจะลุกไม่ขึ้น เพื่อมาเปิดประตูให้คุณหนูของตน แต่กลับถูกอีกฝ่ายผลักเข้ามาในห้องพร้อมทั้งปิดประตูและลงกลอนอย่างดี ร่างที่สติยังไม่กลับมาดีนักเซไปมาเล็กน้อยก่อนจะโดนกดให้นั่งลงบนเตียงนอนแคบๆของตนเอง

“นายอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว!! คุณพ่อไม่ไว้ใจนายอีกต่อไปแล้วเซฮุนอา!!”  จากที่สติยังมาไม่ครบ ก็กลับมาในทันที ใบหน้าหล่อเหลาตกใจกับคำพูดของแก้วตาดวงใจของบ้าน

“คือผม...” คนใช้หนุ่มร้อนรนมากขึ้น

“เอามันไปนะเซฮุนอา...” คริสยื่นสมุดบัญชีให้พร้อมกับยิ้มบางๆ

“แต่คุณหนู...” เซฮุนยังคงลังเลที่จะรับสิ่งที่คริสให้มา

“มันเป็นบัญชีที่ฉันเปิดไว้เป็นชื่อนาย จำวันที่ฉันให้นายเซ็นอะไรก็ไม่รู้นั่นได้ไหม? นั่นแหละฉันเอามันไปเปิดให้นาย ส่วนเงินในบัญชีนั่นมันมาจากที่ฉันแอบคุณพ่อเปิดร้านกาแฟโดยใช้ชื่อเพื่อนบังหน้าไว้ นายเซ็นเอกสารฉบับนี้มันจะเป็นของนายทันที เอาเงินนี่กับร้านกาแฟของฉันไปเริ่มชีวิตใหม่นะเซฮุนอา...”

“คือผม...” น้ำตาค่อยๆเอ่อคลอในดวงตาของเซฮุน ทั้งซาบซึ้งและเสียใจ ซาบซึ้งที่คุณหนูของเขาทำเผื่อเขาขนาดนี้ หากแต่เสียใจที่ตนนั้นจะไม่ได้อยู่กับคุณหนูอีกต่อไปแล้ว จะไม่ได้ดูแลและปลอบคุณหนูยามร้องไห้อีกต่อไปแล้ว

“อ่อ...อีกอย่างนึงนะเซฮุนอา นี่เอกสารสมัครเรียนฉันจัดการเรื่องทุกอย่างให้หมดแล้วนะ มันเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในโซลเลยนะ นายอยากเรียนหนังสือใช่ไหมล่ะแต่มันเป็นภาคกลางคืนนะ นายจะเรียนเท่าไหร่ก็ได้เพราะมีอาจารย์มาสอนนายแบบตัวต่อตัว พอเรียนแล้วนายก็ไปสอบเทียบชั้นเอา ตอนกลางวันนายก็ไปดูร้านกาแฟ ช่วงแรกๆมันอาจจะลำบากไปสักหน่อยแต่ทุกอย่างมันจะดีขึ้นแน่นอนเซฮุนอา” ริมฝีปากบางยกยิ้มสวย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขเมื่อได้ถ่ายทอดเรื่องราวให้อีกฝ่ายได้รับรู้

“...” น้ำตาลูกผู้ชายไหลเอ่อออกมา ภาพการมองเห็นพร่ามัวแต่คนตรงหน้าของเซฮุนกลับงดงามเสมอในความคิด

“ถึงเวลาที่นายต้องไปแล้วเซฮุนอา...เพื่อนของฉันมารอรับนายแล้วนายต้องปีนกำแพงออกไปนะ เขารอนายอยู่อีกฟากของกำแพง เขาชื่อ คิม จงอิน เขาจะพานายไปที่พักนะ” ริมฝีปากยังคงยกยิ้มอยู่อย่างนั้น

“ผมรั...”

“ฉันรักนายนะเซฮุนอา” เอ่ยแทรกขึ้นมาทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะเอ่ออะไรออกมา

“...” ทั้งๆที่กำลังจะขยับปากอีกครั้ง กลับโดนสัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้วของคริสแตะลงที่ริมฝีปาก

“เราจะพบกันอีก...เมื่อถึงตอนนั้นนายค่อยบอกมันกับฉัน” คริสยิ้มน้อยๆ และประทับจูบบางเบาลงบนริมฝีปากหนาของเซฮุน และผละออก เซฮุนตอนนี้ไม่มีสติอีกต่อไปแล้ว

“ไปซะเซฮุนอา” เซฮุนเดินออกจากห้องไปโดยที่คริสยังคงยิ้มส่ง เมื่อแผ่นหลังของเซฮุนหายไปจากสายตาน้ำตาก็เอ่อคลอและไหลลงจากดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่

“...โชคดีนะเซฮุนอา เราคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว ขอให้นายพบคนที่ดี ดียิ่งกว่าฉันที่ทำร้ายความรู้สึกของนาย รักนะ รักที่สุดเลยนะเซฮุนอา”

ถัดมาอีกคืนคริสถูกส่งตัวไปเรียนต่อที่แคนนาดาและถูกบังคับให้อยู่ที่นั่นตลอดชีวิตโดยไม่มีโอกาสกลับมาพบเซฮุนอีกเลย

 

ใช่คริสไม่มีโอกาสมาพบเซฮุนอีก

 

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเซฮุนจะไปหาคริสไม่ได้นี่

 

จริงไหมล่ะ?

 

 

 

 

 

 

 



 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ย้ายไอดีเด็กดีค่ะ จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 LoogFah (@min618) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 14:03
    ฮืออออออ ชอบมากกกก เราชอบมากๆๆๆๆอ่ะ แบบ อธิบายไม่ถูก แต่แอบอยากให้เป็นเรื่องยาวเลย เป็นฮุนคริสที่ละมุนมาก เราจินตนาการตามแล้วอมยิ้มออกมาเลย จริงๆเราอยากให้เพิ่มเนื้อหาลงอีกเพราะเราอ่านแล้วรายละเอียดสำคัญบางอย่างไม่ค่อยชัดเจน ถ้าไรเตอร์ผ่านมาเห็นก็อยากจะบอกว่าเราจะรออยู่เสมอนะคะ ^^
    #2
    0
  2. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:46
    ฮืออ  เศร้าอ่าาาาาา
    มีต่อใช่ไหมคะๆๆๆๆๆ
    ฮืออ ฝานก็ทำเพื่อนฮุนขนาดนี้ฝานอย่าพูดอย่างนั้นสิ TT
    ฮุนต้องหางานดีๆทำนะ แล้วก็ไปขอฝานแต่งงานด้วยนะๆๆๆ
    ไรท์ขาาา ยังไม่จบแค่นี้ใช่มั้ยยย TT
    #1
    0