เทพหงส์ขาวแห่งจวนชินอ๋อง Yaoi,BL

ตอนที่ 1 : บทที่ ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    30 พ.ค. 62



          กาลก่อนบนสวนแห่งสวรสวรรค์ สัตว์เทพหงส์ฟ้านาม หวังจิ้งเทียน ที่อาศัยบนเกาะเหมันต์อยู่ร่วมกับเทพแห่งฤดูเหมันต์นาม หลิวตงเทียน วันหนึ่งที่เทพแห่งเหมันต์ไม่อยู่หงส์ฟ้ากำลังว่ายน้ำเล่นกับสัตว์เล็กเหมันต์อยู่ไม่นานก็ได้เกิดมีมังกรจีนสีแดงดังเปลวเพลิงขนาดใหญ่ได้ตกลงมาท่ามกลางสระน้ำใหญ่ใจกลางเกาะ เปรียมดังระเบิดลูกใหญ่เลือดจากบาดแผลของมังกรจีนตัวนั้นทำให้สระกลายเป็นสีเลือด สัตว์ตัวเล็กต่างๆที่ทนกับตบะแสนปีไม่ไหวหายกระเจิงไปหมด เหลือแต่หงส์ฟ้าผู้มีตบะเพียงห้าหมื่นปีสะบัดปีกบินขึ้นท้องฟ้า


          ก่อนร่อนลงมากลายเป็นชายหนุ่มที่ใส่ชุดจีนหรูสีขาวปักลายหงส์สีฟ้าสยายปีกหน้าเรียวไข่ คิ้วคมรับกับใบหน้า ผมสีขาวดังหิมะ ผิวขาวนวลละเอียดดังเด็กแรกเกิด ตาโตเรียวคมดุดหงส์แสนเย็นชาสีอำพัน จมูกโด่งรั้น ปากกระจับสีลูกอิงเถา เบนตามองตัวปัญหาทำให้วันสบายของเขาหายไปพริบตาโดยมิได้สนบาดแผลของอีกฝ่าย


          " อึก เทียนเอ๋อร์..เจ้าจะไม่ช่วยข้าหน่อยรึ " เสียงแหบแห้งของมังกรจีนที่บัดนี้กลายเป็นชายรูปร่างกำยำลอยบนน้ำสีเลือดในชุดสีแดงเพลิงปักลายมังกรจีนสีดำ ผมสีดำสยายกลางน้ำ คิ้มคมดังคันศร ผิวขาวเรียบเนียนที่ตอนนี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้นแล้ว ชายเสื้อที่ร่นหล่นลงมาถึงสะดือเผยให้เห็นหมัดกล้าม ตามด้วยรอยบาดแผลน้อยใหญ่ ตาคมที่หลับอยู่ จมูกโด่ง ปากบางสีชมพูที่แห้งกร้าน


          " ท่านทำตัวเอง ใยต้องให้ข้าช่วยท่านเล่า ท่านหนานไห่หลงหวาง " หึ เล่ห์เหลี่ยมของเขาทำไมข้าจะไม่รู้ เป็นถึงเทพแห่งสงครามแต่กลับได้แผลมาง่ายดายป่านนี้ เล่าให้ใครฟังก็คงมิมีผู้ใดเชื่อ


          " หึ ข้าเพิ่งรู้ว่าเทพหงส์ฟ้าอย่างเจ้าชั่งไร้น้ำใจนัก! " เสียงแหบแห้งแต่ก็ตะโกนออกมา ผู้ใดได้ยินคงนึกสงสารไม่น้อยแต่เหตุการณ์ครั้งนี้ใช้ไม่ได้สำหรับเขาอีกแล้ว


          " หึ ท่านได้บาดแผลแล้วใยต้องมาที่นี้ด้วยเล่า ท่านควรจะกลับที่ที่ของท่านไปรักษาไม่ดีกว่ารึ " เสียงที่ดังออกจากใบหน้าแสนเย็นชาทำเอาคนได้ยินกระตุกไม่น้อย


         " แต่ข้าบาดเจ็บน่ะ ข้าลุกไม่ไหวหรอก " ให้ตายเหอะ บินมาที่นี้ได้แต่กลับจะบินไปเกาะของตัวเองมิได้เชียวหรือ

" งั้นให้ข้าถามหน่อยได้รึไม่ ใครเป็นผู้สร้างบาดแผลเท่ามดนั้นให้ท่านกัน " หนานไห่หลงหวางขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมาบอกรอยฟันตั้งแต่หน้าอกด้านขวายาวลงมาถึงเอวด้านซ้าย แผลนี้คือเท่ามดของเทียนเอ๋อรึ?


          " มารมังกรบรรพกาล " หนานไห่หลงหวางวางศีรษะบนผิวน้ำต่อ


          " ข้าได้ข่าวว่าเขาจำศีลอยู่ บาดแผลขนาดนี้คงมีคนเดียวคือ องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ หรือไม่ก็เป็นท่านที่ทำเอง " เฮ้อ เสียงถอนหายใจของมังกรจีนแดงดังขึ้น ก่อนบาดแผลที่ปริเลือดไหลค่อยย้อนกลับจนไร้ซึ่งบาดแผลก่อนหน้านี้ หนานไห่หลงหวางลุกขึ้นจากผิวน้ำ ยกมือขึ้นกวาดกลางอากาศสระน้ำที่เคยเป็นสีเลือดบัดนี้ กลับมาใสดังเดิม เหาะลงมาตรงหน้าเทพหงส์ฟ้าที่จ้องเขาเขม้งอยู่ แหม่ เห็นใบหน้าเย็นชานี้กำลังขุ่นเคืองเขา ก็ทำให้เขายิ้มออกมา

             

          " ข้าหลอกเจ้าไม่ได้จริงๆสิน่ะ " 

             

          " ท่านไปเล่นกับสหายท่านเถอะ " หวังจิ้งเทียนพูดเสร็จหมุนหลังกลับเดิน เทพสงครามก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาทั้งที เทียนเออร์ได้แต่กรอกตาเบื่อหน่าย

             

          " ไม่เอาน่า เทียนเอ๋อร์วันนี้ข้ามีเรื่องสำคัญอยากพาเจ้าไปที่หนึ่ง " 


          " ข้าได้ข่าวว่าโลกมารกำลังจะก่อสงครามแค่รอมารมังกรบรรพกาลฟื้นไม่ใช้รึ ขนาดเทพตงเทียนยังไปช่วยเบื้องบนใยท่านถึงว่างเช่นนี้ " 

             

          " เจ้าจะพูดอย่างนั้นก็ได้ ที่ข้ามาที่นี้ก็เพื่อมารับเจ้าตามคำสั่งองค์เง็กเซียนฮ่องเต้อย่างไรเล่า " หวังจิ้งเทียนทำหน้างง ยกนิ้วชี้ตัวเองสัตว์เทพอย่างเขาน่ะหรือ ทำไมเบื้องบนต้องการตัวด้วย

               

          " ข้ารึ? "

               

          " ใช้แล้วเทียนเอ๋อร์ของข้า " ของข้า?

               

          " เอาล่ะเราจะเสียเวลาไม่ได้ไปกันเถอะ " เมื่อหนานไห่หลงหวางทำหน้าจริงจังขึ้นมา ก็แปลว่าคนตรงหน้ามิได้ล้อเล้น ข้าจึงพยักหน้าก่อนจะเปลี่ยนเป็นหงส์ฟ้าบินข้างมังกรจีนสีแดงไป ระหว่างที่ข้าบินไปนั้นก็สังเกตเห็นมังกรจีนค่อยๆลดความเร็วลง คงเพราะกลัวว่าข้าจะตามไม่ทันกระมัง

       

          ผ่านไปสักพักพวกข้าก็มาถึงตำหนักขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้ ที่ส่องประกายประดับไปด้วยทองคำและอัญมณีล้ำค่า ข้าและเทพสงครามใช้ร่างมนุษย์เหาะไปทางเข้าไปในตำหนักมีเทพธิดาสองนางยืนยิ้มให้ พอเข้าไปถึงห้องพระโรงข้าก็ต้องตกตะลึงข้างนอกงดงามแล้ว ข้างในนั้นยิ่งกว่าข้าเหาะลงพื้นเดินข้างหลังเทพสงคราม ตลอดทางเดินก็มีเทพต่างๆยืนขนานทั้งสองทางเดินแถมยังมีเทพตงเทียนยืนทำหน้าจริงจัง ข้าเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีแล้วสิ

         

          ตรงกลางด้านหน้ามีเก้าอี้ใหญ่สีทองเปล่งประกายที่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ประทับอยู่คนข้างๆถ้าข้าจำไม่ผิดคงเป็นเจ้าแม่กวนอิม แสงจากบัลลังก์ทองคำสว่างจนข้าทนไม่ไว้จึงได้แต่ก้มหน้าเดินตาม เมื่อทำความเคารพเสร็จข้าที่กำลังจะเดินไปนั่งที่ตัวเองแต่ก็โดนเทพสงครามเรียกไว้ซ่ะก่อนข้าจึงได้แต่คุกเข้าข้างหลังเทพสงครามที่อยู่ต่อหน้าองค์เง็กเซียนฮ่องเต้

           

          " มาแล้วรึบุตรข้า " เสียงอันทรงพลังจนข้าแทบจะหงายหลังแต่ก็ยังดีที่เทพสงครามแผ่ตบะออกมาช่วยพยุงข้าไว้ บัดนี้ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าตัวเองนั้นช่างเล็กกระจ้อยร่อยเสียจริงๆ ถ้าไม่ได้เทพสงครามช่วยไว้ หงายหลังไปคงทำให้กลายเป็นที่ขบขันเป็นแน่

           

          " พ่ะย่ะค่ะท่านพ่อ ข้างหลังของข้าคือ หวังจิ้นเทียน สัตว์เทพหงส์ฟ้าที่ข้าเลือกไว้ " อืม ถ้าจำไม่ผิดจากหนังสือที่เทพตงเทียนเคยให้ข้าอ่านหนานไห่หลงหวางเป็นบุตรขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้ที่กำลังโกรธครานั้นตอนเกิดสงครามระหว่างภพมารทำให้กำเนิดดวงจิตเทพสงครามนามหนานไห่หลงหวางขึ้นมา เอ๊ะเดี๋ยว เมื้อกี้ใช่ชื่อข้าหรือไม่

           

           " หวังจิ้นเทียนงั้นรึ จงลุกขึ้นก้าวออกมา " ข้าสะดุ้งเมื่อเรียบเรียงแล้วนั้นคือชื่อข้าจริงๆ ข้าจึงค่อยๆลุกแล้วเดินไปข้างหน้าเทพสงคราม

           

           " ข้าน้อยคือสัตว์เทพหงส์ฟ้า นาม หวังจิ้นเทียนพ่ะย่ะค่ะ " 

           

            " อืมมม งั้นเจ้ารับราชโองการ " ห๊ะ! มีเทพตนหนึ่งลอยขึ้นมาตรงหน้าข้าถือราชโองการสีทอง เทพทั้งหมดลงไปคุกเข่า


            " สัตว์เทพหงส์ฟ้านาม หวังจิ้นเทียน บัดนี้เจ้าจะได้ลงไปจุติเป็นสัตว์เทพในภพมนุษย์และให้ความช่วยเหลือ ส่วนเทพแห่งสงครามนาม หนานไห่หลงหวางจะลงไปจุติเป็นมนุษย์ที่มีลมปราณแข็งแกร่งและกำจัดมารร้ายช่วยเหลือมนุษย์เคียงข้างกับหงส์ฟ้า จบราชโองการ! " เดี๋ยว! นี้มันอะไร อยู่แต่ในสวนจะให้ข้าลงไปปราบมารข้างเทพสงครามเนี่ยน่ะ!


            หลังจากพ้นตำหนักข้าก็นั่งบนศาลาอยู่ที่สระน้ำ เนื่องจากหน้าตาและอารมณ์ตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก เทพธิดาตัวเล็กที่ประจำจะมาเล่นกับข้าก็ผลันหายไปหมด ผ่านไปสักพักเมื่อมีคนมาข้าหันหลังไปจึงเจอกับเทพแห่งฤดูเหมันต์ เทพตงเทียน ยกมือขึ้นมาจับไหล่ข้า


           " ข้าไม่คิดว่าเทพสงครามนั้นจะเลือกเจ้าจริงๆ " เทพตงเทียนทำสีหน้าเศร้าก่อนเดินมานั่งข้างๆข้า


            "  มันเกิดอะไรขึ้นรึ พี่ตงเทียนเหตุใดต้องเป็นข้าถึงต้องลงไปที่โลกมนุษย์นั้น " พอมองพี่ตงเทียนเศร้าแล้วข้าก็ยิ่งแค้นบุรุษผู้นั้นนัก


            " จริงๆแล้วเทพแห่งสงครามจะได้ไปจุติเพียงคนเดียว แต่ท่านผู้นั้นบอกว่าควรจะมีสัตว์ซักตนตามไปด้วยจะช่วยเป็นการสร้างอำนาจ แต่ก็คาดไม่ถึงว่าจะเลือกเจ้า " 


          " ข้าเกลียดมนุษย์... " ข้าทำเสียงค่อย จริงแต่เดิมแล้วข้าเคยเกิดเป็นมนุษย์มาก่อนแล้วตายจนได้กลายมาเป็นหงส์ฟ้า นี้มันก็ผ่านมาหลายหมื่นปีแล้วแต่ข้าก็ไม่เคยลืมสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์นั้นกระทำต่อข้าได้


           " ข้ารู้ ข้ารู้ มีอีกอย่างหนึ่งที่ข้าอยากจะบอกเจ้า " ข้าหันหน้าไปหาพี่ตงเทียนที่ทำหน้าจริงจังจนข้าขนลุก


           " เมื่อเทพหงส์จุติเป็นสัตว์เทพของเทพแห่งสงครามที่ภพมนุษย์แล้วจะต้องเป็นคนอุ้มครรภ์มังกรด้วย " ห๊ะ อะไรคืออุ้มครรภ์ นี้หมายว่า..

 

           " ใช่ ในภพมนุษย์เจ้าจะเป็นภรรยาของเทพสงคราม " หน้าข้าตอนนี้คงตึงจนน่าเกลียดแน่ๆ แต่เมื้อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ


          " พี่ตงเทียนอย่าล่อข้าเล่นเช่นนี้สิขอรับ " ข้ากำมือใต้ชายเสื้อแน่น ขอเถอะ อย่าเป็นอย่างที่ได้ยินเมื่อกี้เลย


           " หืม ข้าว่าข้าพูดชัดแล้วน่ะ " พี่ตงเทียนพูดขึ้นยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนหายไปเป็นใบหน้านิ่ง ข้าได้แต่หันหน้าไปทางอื่นข่มอารมณ์ที่รุ่มร้อนในใจ


            " ช่างเถอะ อย่างไรเวลานี้เจ้าก็ว่างมิใช่หรือเล่นกู่เจิงสักบทเพลงให้ข้าฟังได้หรือไม่ " ข้าสงบใจก่อนหันไปยิ้มให้พี่ตงเทียน สะบัดมือคราหนึ่งก่อนกู่เจิงสีใสคล้ายผลึกน้ำแข็ง เส้นลวดเป็นสีทองขาวบริเวณใกล้ๆกัน ปรากฏเป็นเกล็ดน้ำเแข็งสีทองที่เหมือนละอองลอยออกก่อนหายไป นิ้วเรียวยาวค่อยบรรจงบบรเลงอย่างไพเราะแต่ไม่ว่าไพเราะปานใดก็ยังเศร้าสร้อยตามอารมณ์คนบรรเลงอยู่

 

           ภาพบุรุษผมสีขาวใบหน้างดงามล้ำเกินมนุษย์นั่งบรรเลงกู่เจิง และบุรุษที่ผมสีขาวไม่ต่างกันแต่ใบหน้าก็หล่อเหลามิเป็นสองรองใครนั่งยิ้มมองบุรุษอีกคนแต่ในใจเขานั้นช่างเศร้าไม่ต่างจากคนตรงหน้า

             




หวังจิ้นเทียน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #2 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 11:10
    น่าติดตามค่ะ
    #2
    0
  2. #1 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 06:14

    สนุกมากเลยยย
    #1
    0