ตอนที่ 15 : Propose 14 :: Path [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    19 ก.พ. 61



CHAPTER 14

PATH

 



-TAEHYUNG TALK-

วันนี้ผมเข้างานสาย

สายมาก...สายกว่าปกติจนโดนเรียกไปตำหนิ

ปกติผมเข้างานเช้า ไม่เคยโดนด่าด้วยเหตุผลง่อยๆ แต่ครั้งนี้ครั้งแรกและมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะปล่อยให้มันเกิดขึ้น

จอน จองกุก...ไอ้ตัวดี

เมื่อเช้ามันแหย่ผม แล้วอารมณ์ไหนไม่รู้จู่ๆก็มาอ้อนออเซาะไม่ให้มาทำงาน หลากลายวิธีอ้อนยันการบังคับอย่างถึงขีดสุด! ต้องขอบคุณพี่จินที่มาหาจองกุกพอดี ไม่งั้นวันนี้คงต้องลาเพราะหมาบ้ามันเอาแต่ใจ

“หน้ามุ่ยมาแต่ไกลเชียว” พี่ยุนอายิ้มล้อผมหลังกลับจากฟังโอวาทของหัวหน้าแผนก

“ผู้ชายบ้าอะไรขี้บ่นชะมัด” ผมระบายเป็นคำพูดและสีหน้าที่หงิกงอ

“แล้วทำไมมาสาย ปกติมาเช้าจะตายไปนะเรา” พี่ยุนอาถามด้วยความสงสัย เธอเคลื่อนเก้าอี้ล้อที่นั่งอยู่มาชิดผม กระซิบเล็กน้อยพอให้ได้ยินกันสองคน “แต่เช้าเลยหรอ”

“บ้า” ผมเกือบหลุดพูดเสียงดัง ดีที่ยังยั้งตัวเองทัน รู้สึกได้ว่าใบหูร้อนและคาดว่ามันคงขึ้นสีแดง ดูได้จากแววตาล้อเลียนของผู้หญิงข้างกาย

“แดงหมดแล้ว” พี่ยุนอากลั้นขำคิกคัก

“ผมโดนแกล้งต่างหาก” ผมรีบอธิบาย ขืนปล่อยไว้มีหวังพี่แกคิดไกล

“แกล้งอะไรจ๊ะ?” ยังจะยิ้มถาม แววตากลมโตนั่นไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย “พี่อยากรู้นี่แทฮยอง~

“ความลับครับ” เล่นงี้แม่งเลย

“ร้าย~” เอาที่พี่สบายใจครับ

“ทำงานเถอะครับ เดี๋ยวโดนด่านะ”

จากนั้นเราก็แยกย้ายกันทำงาน วันนี้แผนกผมค่อนข้างเงียบเพราะไม่มีไอ้เด็กใหม่สองคนนั้น ยูคยอมยังพอว่า รายนั้นถ้าไม่สงสัยอะไรจริงๆจะไม่หือไม่อือใดๆทั้งสิ้น ผิดจากไอ้เด็กมินแจ วอแวผมมากไปหน่อย ผมรู้ว่ามันฉลาด เก่งและทำได้ แต่ยังทำตัวเหมือนไม่รู้อะไรและต้องมีคนคอยช่วยเหลือแทบตลอดเวลา

...อีกหน่อยจะขี้ก็คงต้องพาไป

“แทฮยอง”

“ครับ” ผมขานรับหัวหน้าแผนกที่เปิดประตูเข้ามาเรียกถึงในห้อง

“พอดีผมติดธุระกะทันหัน แล้วตอนเที่ยงมีนัดคุยงานกับลูกค้าที่ร้านอาหาร ผมคงเลื่อนนัดไม่ได้เลยอยากให้คุณไปแทน ได้รีเปล่า?”

“ได้ครับ”

“อ้อ แล้วก็ผมจะให้พาเด็กใหม่ไปด้วยคนหนึ่งนะ...มินแจ ส่วนยูคยอมค่อยให้ไปกับผมมะรืน” คุณหัวหน้ากวาดสายตาไปรอบห้อง

“แต่วันนี้เด็กสองคนนั้น...”

“อยู่ห้องผม ผมเรียกตัวไปตั้งแต่เข้างาน”

“ครับ” ผมพยักหน้า ตอนแรกก็ไม่อะไร แต่พอรู้ว่าต้องไปกับไอ้เด็กมินแจแล้วรู้สึกปวดหัวขึ้นมาหน่อยๆ เอาจริงผมไม่ค่อยอยากยุ่งกับเขา ไม่ใช่ว่าเกลียดขี้หน้าหรืออะไร เพียงแต่ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ มินแจดูเข้าหาผมมากเกินไป

อีกอย่าง...จองกุกไม่ชอบมินแจ ข้อนี้ไม่ต้องให้ใครบอกก็พอจะรู้

 

พักเที่ยงผมออกมารอมินแจหน้าตึก เด็กนั้นไปเอารถบริษัทที่จอดไว้ด้านหลัง ร้านอาหารที่นัดกับลูกค้าไว้อยู่ในห้างแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง ห่างจากบริษัทพอสมควร

“ขึ้นมาเลยครับ” ผมเหลือบมองคนในรถเล็กน้อยก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่ง เราไม่ได้พูดคุยกันมากนักระหว่างอยู่บนรถ อาจเพราะผมเลือกที่จะเมินเฉยต่อเขาอย่างเห็นได้ชัดด้วยล่ะมั้ง

เราถึงที่หมายในยี่สิบนาทีต่อมา อีกสิบนาทีจะถึงเวลานัดกับลูกค้าไว้ ผมสั่งอาหารเล็กๆน้อยๆมาเผื่อ ส่วนลูกค้าอยากกินอะไรเพิ่มค่อยสั่งใหม่

ลูกค้ารายนี้ค่อนข้างตรงต่อเวลา สิบนาทีก็ปรากฏกายต่อหน้าผมสองคน เป็นคุณลุงร่างสมควร ดูภูมิฐานและมีความน่าเกรงขามในที

เราทานอาหารและพูดคุยเกี่ยวกับตัวงานเกือบสองชั่วโมงเต็ม ตอนนี้ลูกค้ากลับไปแล้ว เหลือเพียงผมและมินแจซึ่งกำลังเดินออกจากร้าน เราใช้ลิฟต์แทนบันไดเลื่อนเพราะมันเร็วกว่า ผมไม่ค่อยอยากอยู่กับเขานานเท่าไหร่ ทว่าระหว่างลิฟต์กำลังเคลื่อนลงผ่านชั้นสาม สายตาผมดันเหลือบมองเข้าไปยังร้านหนึ่ง

ความจริงแล้วรถเราจอดไว้ที่ชั้นใต้ดินสุด แต่เมื่อลิฟต์หยุดส่งคนอื่นในชั้นที่สองผมจึงก้าวเท้าออกตามไป โดยทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยคเดียว

“รอหน้าห้าง”

ผมเดินวนมาใช้บันไดเลื่อนขึ้นไปยังบนที่เลยมา ผมเดินเข้าร้านที่ต้องตา พนักงานผู้หญิงฉีกยิ้มเป็นกันเองและเข้ามาพูดคุย ไม่ถึงสิบนาทีทุกอย่างเป็นอันเสร็จสิ้น ผมออกจากร้านด้วยสภาพเดิมที่เข้าไป

ไม่มีสิ่งใดขาดหาย

ไม่มีสิ่งใดเพิ่มขึ้น

มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่เคยบอกใคร จำได้ไหมที่จองกุกมันหายไปสองวันเต็ม ไม่มีการติดต่อกลับมา ไม่มีข่าวสารให้รับรู้ วันสุดท้ายก่อนมันกลับ...ผมเจอผู้ชายคนหนึ่ง

รู้ไหมใคร?

คุณจอน จองซอล...ปู่จองกุก

เขาทิ้งคำพูดไว้ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่เราพบกัน อย่ายุ่งกับหลานฉันให้มาก

ผมจำฝังใจ...

 

“พี่ไปซื้ออะไรหรอ?” ไอ้เด็กมินแจถามทันทีที่ผมขึ้นมานั่งบนรถ

“ขับรถไป” ผมสั่งเขา เจ้าตัวไม่คะยั้นคะยอ จากนั้นเราก็เงียบกันตลอดการเดินทาง กระทั่งถึงบริษัทผมก็เข้าทำงานตามปกติ จนเมื่อตอนเย็นมาถึง...

“เจอกันพรุ่งนี้” ผมโบกมือลาพี่ยุนอา เมื่อเธอขึ้นรถไปกับคนรักแล้วผมจึงหันกลับมามองคนข้างกายบ้าง “หิว”

เมื่อตอนกลางวันผมไม่ค่อยได้ทานเท่าไหร่ ไม่รู้สิ ไม่ค่อยหิว อึดอัดกับไอ้เด็กนั่น พอปล่อยยาวจนมาถึงตอนนี้ท้องมันจึงร้องหาเอายกใหญ่

“อยากกินไร” จองกุกออกรถ มุ่งหน้าไปยังย่านหนึ่ง

“อะไรก็ได้” เวลาหิวคนเขาไม่เรื่องมากกันหรอก

พอบอกว่าอะไรก็ได้ จองกุกมันก็เลี้ยวจอดหน้าร้านหนึ่งที่กำลังจะขับผ่านพอดี ออกจะงงๆหน่อยแต่ก็พอเข้าใจได้ว่ามันเลือกกินร้านนี้แหละ

อะไรก็ได้...ไม่ได้หมายความว่ามึงจะเลี้ยวจอดทันทีแบบนี้!

เกือบหนึ่งชั่วโมงกับการกินข้าว ก่อนถึงคอนโดผมบอกให้มันแวะมินิมาร์ทตรงปากซอย ของกินเล่นในห้องหมดแล้ว เครื่องปรุงบางอย่างก็ด้วย ดีที่มันหาซื้อได้ตามร้านทั่วไป

ผมรู้สึกว่าจองกุกผิดปกติ หมายถึงเงียบกว่าทุกวัน ปกติมันวอแวผมมากกว่านี้

“มึง” ผมหยุดยืนซ้อนหลังจองกุก มันกำลังผสมค็อกเทล ฝีมือจองกุกอร่อยมากบอกเลย มันชงให้ดื่มแทบทุกวัน “เป็นไร?”

ผมตัดสินใจถาม ไม่อยากมีเรื่องค้างคากับมัน ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตจริงๆก็อยากรับรู้ อยากให้บอก

“อืม” จองกุกยอมรับง่ายๆ ผมเกยคางบนลาดไหล่หนา จองกุกมันตัวหนา กล้ามทั้งนั้น ยกผมด้วยแขนเดียวยังทำได้สบายๆเลยมั้งน่ะ

“บอกดิ” ผมกอดเอวหนา หน้าท้องมันแข็งโป๊ก มีแต่ซิกแพ็ค ผมก็มี แต่ไม่ได้มากมายเท่ามัน

“เมื่อกลางวัน...มึงไปไหนกับไอ้เด็กมินแจ” จบคำถามนั้นคิ้วผมถึงกับขมวด ยังไงดี...คือจองกุกรู้ได้ยังไง ไปแถวนั่นหรอ แต่ถ้าเจอผมก็ต้องเข้ามาทักแล้วดิ

“รู้ได้ไง?” ผมถามกลับ จองกุกวางขางในมือแล้วหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ผมยังกอดมันไว้ ก่อนจองกุกจะรวบเอวผมเข้าไปกอดอย่างหวงแหน

“ไปจริง?” ผมพยักหน้า “ไปทำไม”

“คุยงานกับลูกค้า ที่จริงต้องเป็นหัวหน้าที่ไปกับฉัน แต่เขาไม่ว่าง ติดธุระสำคัญด่วน เลยให้มินแจไปแทน ถือเป็นการเรียนรู้งานอีกแบบ”

ผมไม่ใช่คนพูดอะไรยาวเหยียดนักหรอกนะ แต่ถ้าไม่พูดจะกลายเป็นการเพิ่มความคิดเล็กคิดน้อยให้อีกคน ไม่อยากให้มันเข้าใจผิดกับเรื่องพวกนี้ ไร้สาระเกินไป

“เด็กใหม่อีกคนก็มี” นี่ก็จะหาเรื่องให้ได้

“ค่อยให้ไปวันอื่น จะถามอะไรอีกไหม?” ผมเลิกคิ้ว เพิ่มการบังคับทางสายตาใส่อีกหลายส่วน

“โอเค ไม่ถามก็ไม่ถาม” จองกุกพยักหน้าเออออ สายตากวาดมองไปรอบห้อง แต่ไอ้แววตาแบบนั้นคือไม่เข้าใจนะ จะเกลียดขึ้หน้าอะไรขนาดนั้น

“จูบป้ะ?” ขี้เกียจเห็นหน้าไร้อารมณ์ของมัน จองกุกกลับมาสนใจผมอีกครั้ง แต่เหมือนจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ ผมจึงเอ่ยออกไปอีกรอบ “จูบไหม?”

“....” เงียบ

ผมกระพริบตา เชิดหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหลุบมองริมฝีปากผม รู้สึกร้อนวาบตรงกลีบปากเลยทั้งที่ยังไม่ถูกสัมผัสด้วยซ้ำ

“ไอ้หมาเอ๊ย...” จองกุกประกบริมฝีปากลงมาอย่างนุ่มนวล ผมเผลอยิ้มเล็กน้อยก่อนเผยอปากต้อนรับเรียวลิ้นชุ่มฉ่ำ แขนเรียวเลื่อยขึ้นโอบกอดรอบต้นคอหนา อ้อมแขนแข็งแกร่งกระชับกอดแน่นขึ้นจนร่างกายแนบชิด

ผมโยกตัวเบาๆ ลูบปลายนิ้วเล่นบริเวณใบหูมัน ขณะที่เรียวลิ้นเราพัวพันไม่มีที่สิ้นสุด ผมเพิ่งเรียนรู้การหายใจทางจมูกขณะจูบเมื่อไม่นานมานี้...ใช้ได้ผลมากทีเดียว

“อือ”

แรงขึ้น...จังหวะการจูบแรงขึ้น เกิดเสียงเฉอะแฉะจากการจูบของเรา ได้ยินชัดเต็มสองรูหู ผมลืมตามองสบนัยน์ตาดำขลับคู่ตรงข้าม ผมมองเห็นอะไรหลายอย่างจากดวงตาคู่นั้น

หลายอย่างที่ไม่อาจพูดออกมา

เพียงรับรู้ได้จากการกระทำ

“ง้อ?” หลังถอนจูบ มันก็ถามผมว่านี่คือการง้อใช่หรือไม่?

อา...ตอบว่าไงดี ผมไม่ค่อยง้อใครเท่าไหร่ แต่จองกุกไม่ใช่ใครอื่นนี่ งั้นก็คง...

“อืม ง้อ” เรามองตากันเงียบๆ ก่อนหลุดยิ้มออกมาทั้งสองฝ่าย จองกุกกระชับกอดแน่นขึ้นมากกว่าเก่า มากกว่าชนิดที่หน้าผมมุดซอกคอมันแล้วตอนนี้ “หายใจไม่ออก”

“อือ” จองกุกซุกหน้าลงบริเวณลำคอ พอมันทำแบบนั้นแล้วใบหน้าผมถึงโผล่พ้นขึ้นมาเหนือบ่ามันได้ เรากอดกันเงียบๆ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

ผมเอียงหน้าเข้าหาใบหูมัน วางคางบนไหล่หนาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ต่างออกไป เมื่อสายตาดันปะทะเข้ากับรอยสักหลังกกหู

30.12.1XXX

มีตรงไหนอีกบ้างที่จองกุกมันสักเกี่ยวกับตัวผม...จะค้นให้หมด



-สองชั่วโมงต่อมา-

ผมอยู่โรงพยาบาล มาเฝ้าพี่อีกคามเคย จองกุกมาส่งผมเมื่อครึ่งชั่วโมงแล้วก็ออกไป เห็นว่ามีธุระต้องรีบไปจัดการ

ไม่รู้สิ ผมไม่อยากคิดอะไรมาก แต่ก็พอรู้อยู่ภายในใจลึกๆว่าคงเกี่ยวข้องกับปู่มันนั่นแหละ

...ติ๊ง!

นั่งเงียบอยู่นานเสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น วันนี้ผมมาเฝ้าพี่แค่คนเดียว มันเลยเงียบเหงาไร้เสียงพูดคุย

 

K.MinJae :: พี่

 

ไอ้เด็กมินแจ ที่มันมีไลน์ผมเพราะเคยให้ไว้ตอนช่วยเทรนงานอาทิตย์แรก ยูคยอมก็มี ผมกับพี่ยุนอาแลกไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน

 

Tae_hyung :: มีอะไร?

K.MinJae :: พี่อ่านเมล์ยัง ที่หัวหน้าส่งให้ ผมเพิ่งเปิดอ่านเมื่อกี้ ในคำสั่งมันมีชื่อพี่ด้วย

 

ผมออกจากห้องแชตแล้วเข้าอีเมล์ ก่อนหน้านี้วุ่นวายอยู่กับจองกุกเลยไม่ได้เช็กอะไร อีเมล์เพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อสี่สิบที่ผ่านมา

ผมเลื่อนสายตาอ่าน พบว่าเป็นการมอบหมายซึ่งต้องออกนอกพื้นที่บริษัท ว่าง่ายๆก็คือไปต่างจังหวัด จำนวนรายชื่อที่ถูกส่งไปมีผม ยูคยอม และไอ้เด็กมินแจ

เริ่มคิดแล้วสิว่าหัวหน้าเขาเกลียดอะไรผมรึเปล่า ถึงได้ส่งเด็กใหม่ไปกับผมทั้งสองคนแบบนี้

แล้วอะไรนะ สามวันสองคืน...?

แย่กว่าคือจะบอกจองกุกยังไงเนี่ยแหละ

 

K.MinJae :: พรุ่งนี้เช้าหน่อยนะพี่ เอารถบริษัทไป

Tae_hyung :: กี่โมง

 

งานมันกะทันหันมาก ไปพรุ่งนี้กลับอีกทีก็อีกสามวัน ไม่มีเวลาให้บอกจองกุกก่อนเลย

 

K.MinJae :: 6 โมงเช้า

K.MinJae :: พี่ตื่นไหวป้ะ?

Tae_hyung :: อืม

 

ตอนนี้ใกล้สามทุ่ม ถ้าไม่รีบกลับคงเตรียมตัวไม่ทัน ผมไม่อยากไปนั่งหลับในรถหรอกนะ แต่จองกุกยังไม่กลับมา

 

Tae_hyung :: จองกุก ไม่ต้องมารับแล้ว เดี๋ยวกลับเอง

Jeon_JK :: เป็นอะไร

 

ไม่นานเกินรอมันก็ตอบ ไม่ต้องสงสัย ผมเป็นคนเปลี่ยนชื่อไลน์มันเอง จุดห่าเหวไรนั่นเอาออกไป

 

Tae_hyung :: หัวหน้าส่งเมล์มา ต้องไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้

Jeon_JK :: ไปกี่วัน

Tae_hyung :: 3 วัน รวมคนอื่นที่บริษัทด้วยอีก 2 คน

 

ผมไม่ได้บอกว่าคนอื่นที่ว่านั่นชื่ออะไรบ้าง แค่ไปทำงานไม่กี่วัน ไม่ได้มีแค่ผมกับมินแจสองคนก็โอเคแล้ว

 

Tae_hyung :: กลับก่อนนะ ไม่ต้องมารับแล้ว

Jeon_JK :: มันดึก เดี๋ยวให้ไอ้กิไปรับ รออยู่ในห้องห้ามออกไปไหน

Jeon_JK :: เข้าใจไหมแทฮยอง?

Tae_hyung :: อืม เข้าใจแล้ว

 

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงยุนกิก็โผล่มา ผมมองพี่อีกสักพักแล้วเดินทางกลับ ในใจไม่อยากห่างแบคฮยอนหรอก แต่พอมันเป็นงานก็ทำอะไรไม่ได้

 

เมื่อคืนจองกุกไม่กลับห้อง ผมเองก็หลับไว เมื่อเช้าเป็นยุนกิอีกนั่นแหละที่มาส่งผม พ่วงไอ้จีมินกับโฮซอกมาด้วย พวกมันส่งเสียงวุ่นวายขณะนั่งอยู่ในรถ ถึงบริษัทผมแล้วมันสองคนก็ยังเถียงกันไม่เลิก

“ซื้อของฝากมาด้วย” ไอ้จีมินย้ำเป็นรอบที่ห้า ตั้งแต่เจอหน้ามันก็เอาพูดประโยคนี้

“ของกูเอาสาวนะ” ไอ้โฮซอกยิ้มหน้าระรื่น

“หาเองเถอะมึง” ผมหยิกติ่งหูมันเบาๆแล้วเดินไปเปิดท้ายรถ เป็นเวลาเดียวกับรถเก๋งของบริษัทเคลื่อนเข้ามาจอดใกล้ๆกัน ผมยกกระเป๋าที่มีเพียงใบเดียวยื่นให้ยุนกิ ที่จริงมันแทบจะคว้าเอง...

“พี่กินข้าวยัง?” มินแจลงจากรถแล้วตรงดิ่งมาหาผม เหมือนจะได้ยินเสียงแปลกๆจากไอ้สองคนข้างหลังด้วย ไม่พ้นการล้อเลียนผมแน่

“กินแล้ว” ไอ้จีมินถล่มครัวผมเมื่อเช้าตรู่ ยุนกิพามันมาตั้งแต่ตีสี่ แล้วโฮซอกถึงตามมาทีหลัง

“โอเค งั้นผมไม่แวะที่ไหนแล้วนะ”

“อืม” ผมครางรับ “ยูคยอมล่ะ?”

ผมมองหาเขา ระหว่างนั้นยุนกิก็ยกกระเป๋าผมขึ้นรถให้ จองกุกจ้างมาเท่าไหร่วะ รู้สึกจะดูแลผมดีเกินไป

“หลับอยู่ในรถ” มินแจชี้ไปยังตัวรถ “ไปกันเลยไหมพี่”

ผมพยักหน้า โบกมือลาเพื่อนแล้วขึ้นรถ ลมเย็นหอบหนึ่งพัดผ่านในจังหวะที่มือแตะประตู ฉับพลันภายในใจเกิดความหนาวเหน็บขึ้นมา ผมห่อไหล่เล็กน้อยแล้วเข้าไปนั่งข้างคนขับ เหลือบมองยูคยอมที่นอนขดตัวอยู่เบาะหลัง

หลังจากนี้ผมควรบอกเขาไหม ว่าผ้าห่มสีเหลืองริลัคคุมะนั่นไม่โอเคเท่าไหร่

 

-JUNGKOOK TALK-

“เจ้าของคอนโดบอกไม่รู้อะไรเลย จากที่ให้เช็กกล้องวงจรปิด ชานยอลออกไปตั้งแต่เช้า ประมาณหกโมงสิบห้า จากนั้นแบคฮยอนก็เข้าออกห้องสามรอบ”

ผมนัดนัมจุนมาที่เซฟเฮ้าท์ ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเขาหายไปสืบเรื่องนี้ เราต้องเร่งมือ เพราะฝั่งนั้นเคลื่อนไหวแล้ว แต่ต้นตอของเรื่องที่ต้องรู้มันเริ่มจากคอนโดของแบคฮยอนและชานยอล

ชานยอลไม่ยอมบอกเหตุการณ์ในวันนั้น เขาพูดแค่ว่าตัวเองโดนทำร้ายจากองค์กรนั้น ซึ่งจุดนี้ใครๆก็รู้

เขาไม่ยอมบอกอะไรที่เกี่ยวกับแบคฮยอน

อะไรก็ตามที่มีแบคฮยอน...เขาไม่พูดทั้งนั้น

ผมรู้ดี จุดประสงค์คือปกป้องคนรัก ต่อให้แบคฮยอนเป็นพยานสำคัญในการชี้แนะตัวคนร้าย ชานยอลก็จะไม่พูด เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่จะดึงคนรักออกจากเรื่องเลวร้าย

ผมเข้าใจ เพราะหากเปรียบเทียบกัน แบคฮยอนก็คือแทฮยอง...

อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับแทฮยอง ผมจะไม่ดึงเข้ามาเกี่ยว ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม

แต่ชานยอลไม่รู้ว่าผมรู้จักแบคฮยอน และตอนนี้ก็ถือได้ว่าเธออยู่ภายใต้การดูแลของผม

“รอบแรก เหมือนว่าจะออกไปซื้อของ พวกของกินล่ะมั้ง” นัมจุนพูดประกอบภาพเคลื่อนไหวจากกล้องวงจรปิดที่ขอมาจากคอนโด จุดที่เห็นคือบริเวณหน้าห้องและทางเดินทอดยาวไปสู่ตัวลิฟต์

“....”

“รอบที่สอง ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่ที่คิดไว้ก็น่าจะออกไปหาใครสักคน เพราะตอนกลับเข้ามาก็เหมือนเดิมกับตอนออกไป”

“....”

“ส่วนรอบสุดท้าย...” แบคฮยอนในคลิปวิ่งออกจากห้องด้วยท่าทีร้อนรน “อย่างที่เห็น เขาวิ่งออกไป...”

“ดูนั่น” ผมขัดขวางการพูดของนัมจุน ภายในคลิป สุดทางเดินของโถงกลาง ถ้าให้เดามันคงเป็นประตูสำหรับหนีไฟ ถ้าสายตาไม่ได้แย่เกินไป ผมคิดว่าตรงนั้นมีคนยืนอยู่...




++++++++++++++++

อยากถามว่า มีใครสนใจรูปเล่มมั้ย?

ถ้าสนจะได้ทำ ในกรณีที่จำนวนคนมากพอที่จะทำน่ะนะ ฮี่ๆ

 เอ้อ นี่เปิดฟิคเรื่องใหม่ของ kookv minv ด้วยอีกเรื่อง ไม่รู้มีใครรู้มั้ย 5555555 เปิดเงียบๆ ไปตำกันได้

>> คนเสพรัก <<

(จิ้มไม่ได้หรอก เพราะไม่ได้ใส่โค้ด 5555)



++++++++++++++++++++

ก็เขารักของเขาอ่ะนะ อะไรที่เกียวกับแทฮยอง จองกุกเอามาหมดค่ะ ไม่เหลือทิ้งให้ใครหรอก

5555555555555555555555555555555555555555




@Jaow_nara

#กุกวีขอรัก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

940 ความคิดเห็น

  1. #709 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 20:36

    ปม ฮรุกกก น้องจะพยายามคิดตามให้ได้มากที่สุดนะคะ

    #709
    0
  2. #566 Thingyib (@Thingyib) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 15:57
    รอเด้อออ
    #566
    0
  3. #564 niranam_2 (@niranam_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 11:40
    รอนะคะไรทท์
    #564
    0
  4. #563 ลลินเกิร์ล (@kaimookkaimook) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 08:17
    รอเล่มค่ะแงง อยากเห็นตัวอย่าง
    #563
    0
  5. #559 อปป้าาา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:28
    ไรท์หายไปนานมากอ่ะ นี่ถึงต้องเริ่มอ่านเนื้อหาใหม่เลย
    #559
    0
  6. #558 PaiiKanj (@PaiiKanj) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:21
    แทจะไม่เป็นไรใช่มั้ยอ่ะ
    #558
    0
  7. #557 Taedora (@Taedora) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:53
    แทไป จะไป จะไม่เกิดไรขึ้นใช่ไหม กลัววว

    ขอบคุณที่กลับมาต่อนะคะ💕✌✌
    #557
    0
  8. #556 Lala_Land (@Lala_Land) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:16
    สนุกอ่ะ มาเรื่อยๆน้าา
    #556
    0
  9. #555 stptaex2 (@gogokan122) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:23
    หนูสนใจมากคืะพี่... มากๆเลยยย รอตำค่าาขอให้ได้รวมนะคะ ติดตามไ
    #555
    0
  10. #554 KIMTAEPURE (@0865387477) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:51
    คิดถึงไรท์จังฮับบ
    #554
    0
  11. #553 vaanthunvarat (@vaanthunvarat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:18
    กลับมาแล้ววววววววววคิดตึ๋งไรท์มากกกกกกก
    #553
    0
  12. #552 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:10
    เป็นห่วงแบคจังเลยย หัวหน้าเกลียดไรแทเปล่าอ่ะ
    #552
    0
  13. #551 REALIES (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:45
    ...ยินดีต้อนรับการกลับมา...และ...สนใจรูปเล่มค่ะ

    ...ถ้าจะรวมเล่มจริงๆอย่าลืมนับเราด้วยเน้อ...ขอบคุณค่ะ

    ...^__^...
    #551
    0
  14. #550 KV_KIMTAE (@Sainathi2547) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:50
    ขอให้มินแจอย่าทำอะไรแทฮยองและขอให้จองกุกทำภารกิจสำเร็จนะคะ
    #550
    0
  15. #549 kattareyatu (@kattareyatu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:07
    สนใจเล่มน๊าา ชอบเรื่องนี้
    #549
    0
  16. #548 ความดันทุรังสูง (@paoAY) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:36
    กลัวใจ
    #548
    0
  17. #547 Moonlionz (@Nyngnong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:23
    หวังว่ามินแจจะไม่ทำไรนะ จองกุกยังไม่รู้ใช่มั้ยเนี่ยยย
    #547
    0
  18. #546 Nufumi72 (@Nufumi72) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:39
    เอาล่ะเหตุการณ์เดิม ความรู้สึกเดิม....ค้าง555//กุกลูกก บางทีหนูก็ควรบอกอะไรกับชาวบ้านบ้างนะลูก ไม่ใช่ว่ารู้แล้วก็ไม่บอกอัลไลเลยย//รอค่าา ไรท์สู้ๆน้าา เปงกังลังจัยหั้ย
    #546
    0
  19. #545 Guitar_sopitnapa (@Guitar_sopitnapa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:54
    สนใจรูปเล่มค่ะ //ยกมือ
    #545
    1
    • #545-1 แทแทเอง (@oilrococo) (จากตอนที่ 15)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:56
      มาเร็วมากค่ะ 5555 เพิ่งอัพไปเมื่อกี้เองนะ
      #545-1
  20. #544 Pitcha-nurse (@Pitcha-nurse) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:49
    อยากจะมี ผช.สักเกี่ยวกับเราบ้าง อยากมีจอนจองกุกค่ะ55555
    #544
    0
  21. #543 Pitcha-nurse (@Pitcha-nurse) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:48
    โอ้ยยยยย คิดถึงมากเลยค่ะ
    #543
    0
  22. #542 Ono SEiJi (@ecrips) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:49
    ค้นเลยสิคะ ค้นเลยยยยยย
    #542
    0
  23. #541 Moonlionz (@Nyngnong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:57
    แงงงง คิดถึงเรื่องนี้มากๆ ไรท์ด้วยยย สู้ๆนะคะ
    #541
    0
  24. #539 stptaex2 (@gogokan122) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:46
    ฮื่อเขิน มันแบบฮื่อ ค้นเลยค่ะค้นเลย จะให้ไปช่วยค้นด้วยเลยมั้ยย พี่คะหนูคิดถึงพี่ พอเห็นพี่อัพใจนุแบบอื่ออ
    #539
    0
  25. #538 ความดันทุรังสูง (@paoAY) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:02
    เว้ย!!! เจาสักวันเกิดแทค่ะ
    #538
    0