ตอนที่ 19 : Propose 17 :: Danger [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    15 ก.ค. 61





CHAPTER 17

DANGER

 


ผมไม่เคยมีความคิดเหล่านี้ในหัว

ทว่าสิ่งของที่โชว์อยู่ตรงหน้า ทำให้ต้องคิดมันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

จองกุกพยายามผลักดันผมจากวงล้อมกระสุน หากแต่ก็เป็นมันที่หยิบยื่นกระบอกปืนมาให้

มันทั้งปกป้อง...และปกป้องยิ่งกว่าในคราวเดียวกัน

“รับไว้เถอะครับ เราไม่มีเวลาแล้ว คันสุดท้ายอันตรายกว่าสองคันแรกอีกนะครับ” ผมหันมองหลัง ท่ามกลางควันไฟที่ลุกท่วมรถคันหนึ่ง ปรากฏเงาลางๆแสนเจือจาง ก่อนจะค่อยๆชัดเจนขึ้นในที่สุด

ปัง!

“เล็งล้อรถอีก” เพื่อนยูคยอมสบถพลางหมุนหัวรถไปมา

“พี่ไม่ต้องกลัวครับ รับมันไป มันเป็นของพี่อย่างถูกต้อง” หัวคิ้วผมคงขมวดไม่น่ามอง แต่นาทีนี้เราไม่สามารถถ่วงเวลาให้ช้าไปมากกว่าที่เป็นแล้ว

กลัว...แต่ถ้าไม่คว้าก็ไม่รอด

“อืม” ผมรับมันมา สัมผัสแรกคือความเย็นเฉียบ ตัวปืนไม่ได้หนักมาก ดูใช้งานง่ายเมื่ออยู่ในมือ ในส่วนของใบมีดคมและมันวามจนสะท้อนหน้าตา มีวงหมุนตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างด้ามจับและตัวใบ

“มันพับเก็บได้ครับ” ยูคยอมเอ่ย ผมบิดตัวมีดดูบริเวณสัน พบว่า... “มันมีสองใบ ไม่จำเป็นจริงๆแนะนำว่าให้ใช้ใบเดียวไปก่อนครับ”

อืม นั่นแหละ มันมีสองใบจริง ประกบคู่กันอย่างแนบเนียน

“แต่ถ้าพี่จะใช้ให้กดตรงนี้”

ตรงกลางวงหมุนมีปุ่มราบเรียบสีเดียวกับด้ามจับ เมื่อยูคยอมกด...ใบมีดที่ประกบกันก่อนหน้านี้ก็เด้งออกจากกัน นึกออกไหม มีดสองแฉก...

“ทำแบบนี้ก็ได้นะครับ” ยูคยอมดึงไปถือไว้แล้วสะบัดเบาๆ ผลปรากฏว่ามีดใบหนึ่งเคลื่อนที่มายังปลายด้ามจับ มันกลายเป็นมีดที่มีทั้งหัวและท้าย “ลูกเล่นของมันมีมากกว่านี้ครับ ถ้ามีเวลาพี่ลองหัดเล่นดู”

หัดเล่น?

คิดยังไงใช้คำนี้

“อืม” ผมไม่มีแรงจะพูดอะไรมากมายจึงอือออไป ความจริงแล้วกำลังใจเต้น คิดอะไรของมันถึงสั่งทำของพวกนี้ให้ผม

“ผมชื่ออิมแจบอมนะครับ เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่แนะนำตัว” เพื่อนยูคยอมที่ผมเพิ่งรู้จักชื่อคลี่ยิ้มพลางมองผ่านกระจกมองหลัง เสี้ยววิก็หันกลับไป

“แทฮยอง” ผมเอ่ยชื่อตัวเองสั้นๆ

“ทราบแล้วครั...สัส!

ปึง!!

ท้ายรถถูกกระแทกจากรถคันที่ตามหลัง ก่อนตามด้วยกระสุนนัดหนึ่งซึ่งเจาะทะลุกระจกเข้ามา ใจผมหล่นวูบ มันคงโดนหัวผมจังๆหากยูคยอมกดลงไม่ทัน

“เอาไงมึง” แจบอมถาม ยูคยอมเงียบไม่มีคำตอบ “มึงต้องเลือกนะยูคยอม การตัดสินใจขึ้นอยู่กับมึง กูลงมาขับเรือให้แล้ว มึงที่เป็นกัปตันต้องเลือกว่าจะปกป้องลูกเรือหรือเพื่อนร่วมปกครองที่พยายามไล่ฆ่าลูกเรือของมึง”

“....”

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ ระหว่างนั้นเกิดคำถามขึ้นมาในใจ...เพื่อนร่วมปกครอง?

หมายความว่ายังไง...

แกรก

“หน้าที่กัปตัน...ก็ต้องปกป้องลูกเรือ” ผมกลืนน้ำลายมองยูคยอมที่ยืนขึ้นจนช่วงบนโผล่พ้นหลังคารถที่เปิดออกเป็นช่องขนาดพอดีพร้อมปืนกระบอกยาวลำหนึ่ง

ตู้ม!!

แรงสั่นสะเทือนและเปลวไฟที่ลุกโชนเด่นชัดในสายตา สุดท้ายแล้วรถทั้งสามคันก็ถูกจัดการ ผมมั่นใจว่าไม่มีใครรอด ตัวรถระเบิดรุนแรงขนาดนั้น

“กูพร้อมลงนรกแล้วไอ้เหี้ย” แจบอมบ่นพึมพำแต่ผมได้ยินมัน

“กูนึกว่ามึงเตรียมใจไว้แล้ว”

“แม่งๆ นายใหญ่ก็นายใหญ่ล่ะวะงานนี้” ผมมองยูคยอมที่เอนหลังพิงเบาะ ท่าทีเหนื่อยล้าเหล่านั้นสร้างความรู้สึกผิดในใจผมเล็กน้อย

“พี่ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น พวกผมเต็มใจ” ต้องยอมรับว่ายูคยอมอ่านใจคนได้ขาดมาก ทั้งที่ไม่ได้พูดแต่เขารู้ว่าผมคิดอะไร

“อืม” ผมเก็บปืนไว้ด้านหลัง และยัดมีดไว้ในกระเป๋ากางเกงนอน

“หลับเถอะครับ ถึงแล้วผมจะปลุก”

“เราจะไปไหนกัน” ผมเหมือนคนหูหนวกตาบอด ทั้งที่เป็นเรื่องของตัวเองแต่กลับไม่รู้อะไรสักอย่าง

“บ้านเก่าผมครับ”

 

-JUNGKOOK TALK-

พี่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา แต่แฟนพี่เกี่ยว

ชานยอลใช่ไหมครับ

อืม รู้จักด้วยหรอ

ครับ

ตอนแรกพี่ก็ไม่รู้อะไร รู้ใช่ไหมว่าพี่ทำงานเป็นเมคอัพ ชานเป็นตากล้อง วันนั้นพี่ป่วยเลยไม่ได้ไปทำงาน ชานออกไปแต่เช้าเพราะที่กองมีถ่ายหลายฉาก พี่แทบจะไม่ออกไปไหนเลยนอกจากซื้อข้าว แล้วก็ตอนลงไปเอาของข้างล่าง คือ คนรู้จักพี่ไปต่างประเทศน่ะ พี่เลยฝากเขาซื้อของให้แทฮยอง

พี่ฝากซื้ออะไรครับ

สร้อยน่ะ นานๆทีถึงจะซื้อให้ หลังจากนั้นพี่ก็ไม่ออกไปไหนเลย นอนอย่างเดียว จนเกือบเที่ยงคืนชานก็ยังไม่กลับ มันเป็นปกติในสายงานนี้อยู่แล้ว แต่มันแปลกตรงที่เขาไม่โทรมาบอกกันก่อน คือพวกพี่น่ะเวลามีอะไรจะบอกกันตลอด พี่รอนานมากแต่ชานก็ไม่ยังกลับมาสักที โทรหาก็ไม่รับ

....

ประมาณตีหนึ่งได้มั้งที่พี่ออกไปตามหา ตอนนั้นรถแทบไม่มีแล้วล่ะ เลยต้องเดินไปเรื่อยๆ จนไปถึงปากซอยพี่เห็นคนโดนรุม เขาไม่ได้ล้มนะ แต่มีคนล้อมเขาไว้เยอะมาก พี่ไม่รู้ว่ามันดีหรือแย่ที่ไฟตรงนั้นเสีย ไม่มีใครเห็นพี่สักคน แต่พี่เห็นว่าพวกเขาทำอะไร

....

พี่กะจะเดินหนีเพราะมันไม่ใช่เรื่องของพี่เลย แต่พอผู้ชายในวงล้อมหันมา พี่ถึงได้รู้ว่านั้นน่ะชานยอล เขาอยู่ตรงนั้นนะ ในกลางวงล้อม กำลังโดนทำร้าย จะทิ้งเขาหรอ

....

พี่คิดอะไรไม่ออกเลย แล้วเหมือนชานจะเห็นพี่ ไม่ๆ มีคนหนึ่งในพวกนั้นด้วยที่เห็น หน้าตาน่ากลัวมาก เหมือนจะเข้ามาหาพี่แต่ถูกชานฟาดจนล้มลงก่อน ต่อจากนั้น...เกิดอะไรขึ้นนะ เดี๋ยว แป๊บหนึ่งนะ

ค่อยๆคิดครับ ไม่ต้องเร่ง

พอผู้ชายคนนั้นล้มลง ชานก็พุ่งมาคว้ามือพี่แล้วก็พาวิ่งออกมา มือเขาที่จับพี่มีแต่เลือด พี่กลัวจนขาสั่น เอาจริงๆตั้งแต่รู้จักกันพี่ไม่เคยเห็นชานมีเรื่องกับใครเลย

....

ตอนแรกพี่คิดว่าเรารอดแล้ว แต่จู่ๆก็มีรถมาขวางหน้า แล้วผู้ชายท่าทางน่ากลัวก็ลงมาเยอะมาก ชานพาพี่หนีไปเรื่อยๆตามตรอกซอย เขากดมือถือเหมือนพยายามติดต่อใครสักคนแต่มันก็ไม่ได้ผล แล้วชานก็หยุดวิ่งไปดื้อๆเลย ชานยัดอะไรไม่รู้ใส่มือพี่ แล้วก็บอกให้หนี ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องรอ ไม่ต้องหันกลับมา

....

พี่หนีไปอยู่ในโบสถ์จนถึงเช้า บาทหลวงสั่งคนให้มาส่งพี่ที่คอนโด พี่คิดว่าชานอาจอยู่ในห้อง แต่เปล่าเลยจองกุก ไม่มีใครในห้องทั้งนั้น พี่เหมือนคนเสียสติ พอจะออกมาตามหาก็เจอคนท่าทางแปลกๆ จำได้ว่าเป็นหนึ่งในพวกมัน พี่หมกตัวอยู่แต่ในห้อง

....

พอตั้งสติได้พี่เลยเอาของที่ชานให้มาเปิดดู มันเป็นชิพอันเล็กๆ พี่ไม่กล้าเปิดดู ไม่รู้ด้วยว่าต้องทำยังไง พวกนั้นก็ยังอยู่ล่างคอนโด มันพอดีกับที่สร้อยแทฮยองเป็นล็อกเก็ต พี่เลยเก็บมันไว้ในนั้นแล้วก็เก็บของออกไปหาแทฮยอง ตอนมาโซลพี่รู้ตลอดว่ามีคนตาม

....

พอมาอยู่กับแทฮยองพวกนั้นก็ยังตามเหมือนเดิม พี่ไม่ยอมออกไปข้างนอกเลยเพราะกลัวพวกมัน จนวันนั้นแทฮยงออกไปซื้อของ จู่ๆก็มีคนมาเคาะประตู พี่คิดว่าคงเป็นเพื่อนแทฮยองหรือไม่ก็แทฮยองเองนั่นแหละ น้องอาจจะลืมของ แต่ไม่ใช่เลย เป็นพวกมันที่ตามมา พี่พยายามสู้ ห้องเละมากพี่จำได้ แทฮยองไม่กลับมาสักทีพี่เลยวิ่งออกมา จากนั้น...

โอเคครับ ไม่ต้องพูดแล้ว ผมเข้าใจแล้ว

ทั้งหมดคือบทสนทนาระหว่างผมกับแบคฮยอนเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ทันทีที่รู้เรื่องผมจัดการย้ายเธอออกจากโรงพยาบาล พามายังเซฟเฮ้าท์ที่ซึ่งชานยอลก็อยู่ที่นี้

สองคนนั้นเจอกันแล้ว ตอนนี้คงกล่อมแบคฮยอนหลับ ผมรอจนกว่าทุกคนจะพร้อม

...เพราะจากนี้อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะเริ่มทุกอย่าง 



-TAEHYUNG TALK-

เวลา 08.32 น.

ยูคยอมพาผมมายังสถานที่แห่งหนึ่ง เขาเรียกที่นี้ว่าบ้าน

“โตที่นี้หรอ?” ผมถามระหว่างสำรวจไปรอบๆ

“ครับ ผมเกิดที่นี้ โตที่นี้”

บ้านที่ว่า...เป็นลานขนาดใหญ่กลางป่า มีเต็นท์ มีตึกสองชั้นซึ่งบรรจุห้องเพียงชั้นละสามห้อง ถัดมาเป็นบ้านพักชั้นเดียวอีกหนึ่งหลัง มันค่อนข้างทรุดโทรมทีเดียว

ภายในลานแบ่งออกเป็นสัดส่วนชัดเจน...

เป้ายิง

บังเกอร์

แค่สองสิ่งนี้ที่ผมกวาดตามองครู่เดียวก็สามารถรู้ได้เลยว่ามันเคยเป็นสถานที่เพื่อการใดมาก่อน

“ใจจริงก็อยากพาไปที่ที่ดีกว่านี้ครับ แต่มันคงไม่ปลอดภัยเท่าที่นี้แล้ว” แจบอมที่เดินตามหลังเอ่ยบอก

“อืม ไม่เป็นไรหรอก”

“ในบ้านมีสองห้อง พี่นอนห้องฝั่งขวาแล้วกันนะครับ ส่วนฝั่งซ้ายผมสองคนนอนด้วยกันเอง” ภายในบ้านมีห้องนอนสองห้องซึ่งอยู่ในสุด มีห้องครัว ห้องน้ำ โซนนั่งเล่น

“ที่นี้...” ผมพูดค้างไว้

“ครับ อย่างที่พี่เข้าใจ” ยูคยอมที่เดินสำรวจนำหน้าหันมาคุยกับผม ตอนนี้เราสามคนหยุดยืนอยู่กลางบ้านที่เงียบเชียบ “มันเคยเป็นที่ฝึกซ้อมของพวกผมมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่ได้ใช้แล้ว”

“อ่อ” ผมพยักหน้าเข้าใจ

“ที่จริง...ที่นี้ไม่มีคนดูแลแล้วล่ะครับ มันถูกปิดตาย องค์กรเราย้ายสนามฝึกไปที่อื่นแล้ว”

หัวคิ้วผมขมวดมุ่น

“ทำไม?”

“อ่า...” ยูคยอมดูลำบากใจที่จะพูด มันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่ เพราะงั้น...

“ไม่ต้องเล่าก็ได้”

“ถ้าพี่อยากรู้ ผมบอกก็ได้ครับ” ยูคยอมคยี่ลิ้ม เสี้ยววินาทีหนึ่งดวงตาคมกริบฉายแววรวดร้าว

“....”

“เมื่อห้าปีก่อน...ที่นี้ถูกบุกรุกครับ สนามฝึกที่นี้ไม่มีใครรู้นอกจากคนในองค์กร วันนั้น...มันค่อนข้างแย่” ผมอยากให้เขาหยุดพูดถ้าไม่ไหว แต่สายตาที่มองมากลับบอกว่าไม่เป็นไร “เราโดนกระหน่ำยิงจากวงล้อมพวกเยฮวัง พวกมันล้อมที่นี้ไว้หมด คนของเราตายไปเกือบครึ่งในคืนนั้น”

“....”

“นายน้อยก็อยู่ที่นี้ครับ นายใหญ่...หมายถึงพ่อของนายน้อย ท่านเข้าฝึกที่นี้ นายหญิงก็อยู่ครับ...เจ้านายทุกคนถูกปกป้องจากพวกเรา แต่อย่างที่บอกว่าไม่มีใครรู้ที่นี้นอกจากคนในองค์กร แน่นอนว่าต้องมีไส้ศึก”

ยูคยอมยังคงยิ้มทั้งที่พูดเรื่องแบบนั้นออกมา

“พี่รู้ไหม ใครเป็นไส้ศึกในองค์กร”

ผมส่ายหน้า เรื่องพวกนี้ผมเองก็เพิ่งมารับรู้ เคยคิดมาตลอดว่าจองกุกเป็นเพียงลูกคนดีมีชาติตระกูลคนหนึ่ง ก็ไม่คิดว่าจะอันตรายขนาดนี้น่ะนะ

“แม่ผมเองครับ”

...อะไรนะ?

“แม่ผมเป็นไส้ศึก” ไม่มีรอยยิ้มประดับหน้าอีกแล้วในตอนนี้ “ตลกดีครับ ผมกับพ่อลงรักภักดีต่อตระกูลจอนมากกว่าชีวิตตัวเอง แต่แม่กลับทำแบบนั้นเพราะข้อเสนอเงินล้านก้อนเดียว”

“....”

“ผมเข้าใจนะ ใจแม่ไม่ได้อยู่กับตระกูลมากขนาดนั้น แม่แค่รักพ่อแต่ไม่ได้จงรักภักดี พ่ออยู่กับตระกูลจอนมานาน ตั้งแต่จำความได้มั้ง แม่แค่มาทีหลัง แล้วแม่ก็ฝักใฝ่ความสบายมากกว่าที่มี”

“....”

“แต่สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดคือการที่แม่ชี้ทางให้คนพวกนั้นเข้ามาจนเราสูญเสียไปมากมาย”

“....”

“นายหญิง...แม่ของนายน้อยน่ะ เสียที่นี้ครับ” นัยน์ตาคมแดงก่ำอย่างคนกลั้น “นายหญิงตายเพราะปกป้องนายน้อย สาเหตุที่พ่อของนายน้อยไม่ได้ขึ้นรับตำแหน่งนายใหญ่ก็เพราะเสียใจจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนปล่อยตัวเองให้อ่อนแอ”

ผมไม่เคยถามเรื่องครอบครับกับจองกุกมาก่อน คิดว่าอยู่กันพร้อมหน้าซะอีก

ไม่รู้สิ อธิบายอะไรไม่ได้เลยในตอนนี้

“แล้ว...แม่นาย”

“เธอถือว่าเป็นคนทรยศครับ” อีกฝ่ายลากสายตาไปทางอื่น ก่อนก้มหน้ามองพื้น “คนทรยศไม่มีทางรอดหรอก”

เกิดความเงียบหลังจากนั้น ผมเพิ่งสังเกตว่าแจบอมหายไปจากพื้นที่ตรงนี้แล้ว กลางบ้านจึงมีแค่ผมและยูคยอม

“พี่ไปพักเถอะ เพิ่งนอนไปนิดเดียวเอง เดี๋ยวผมจะเดินดูรอบๆก่อน”

“อย่าลืมพักผ่อนล่ะ”

“ครับ”

 

ห้องนอนของผมอยู่ฝั่งขวา มันค่อนข้างครบครันในเรื่องของส่วนประกอบ เช่น ผ้าปูเตียง ปอกหมอน แต่ด้วยความที่ไม่ได้ใช้การมานาน แน่นอนว่าฝุ่นจับจนไม่กล้าใช้

ผมจามต้อนรับสองทีก่อนเริ่มทำการดึงผ้าทั้งหมดมาสะบัด ใช้เวลาไปกว่าชั่วโมงในการจัดการห้องจนน่าอยู่กว่าเดิมเล็กน้อย

...แค่เล็กน้อยน่ะนะ

ก๊อก ก๊อกๆ

“เข้ามาเลย พี่ไม่ได้ล็อก” ผมตะโกนบอกจากปลายเตียง

“ผมควรบอกพี่เรื่องนี้ด้วยสินะครับ ล็อกห้องไว้ตลอดนะ ผมกับยูคยอมจะเคาะประตูเป็นจังหวะแบบเมื่อกี้ ถ้าไม่ใช่ห้ามเปิดนะครับ”

“อ่า โทษที คราวหน้าจะระวัง” ผมมองของในมือแจบอมด้วยความสงสัย “อะไรหรอ?”

“ตะเกียงครับ ที่นี้ถูกตัดระบบไฟและน้ำ ถ้าพี่อยากอาบน้ำจะมีลำธารอยู่ไม่ไกล แต่เมื่อกี้ยูคยอมไปตักน้ำมาสำรองใส่ถังในห้องน้ำแล้ว ไม่ต้องเดินไปลำธารแล้วนะครับ”

“ขอบใจ”

“เต็มใจครับ ไอ้ยูคน่าจะออกไปหาของกิน พี่รออยู่ในนี้นะ หรือจะออกไปนั่งเล่นหน้าบ้านก็ได้ ผมอยู่แถวนี้ตลอด”

“อืม”

“อ้อ เรื่องเสื้อผ้า ผมไม่แน่ใจว่าสภาพมันยังใส่ได้ไหม ในตู้น่าจะมีหลงเหลืออยู่ ถ้ายังไม่ถูกปลวกหรือแมลงแทะเล่นไปก่อนน่ะนะ ฮ่าๆ พี่ทนๆใส่ไปก่อนนะครับ พรุ่งนี้ผมจะเข้าเมืองไปซื้อในตลาดมาให้”

“อืม ขอบคุณมากนะ”

ทันทีที่แจบอมออกไป ผมก็ลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่ตั้งอยู่มุมห้อง ลมฝุ่นตีหน้าจะสำลัก มีเสื้อแขวนอยู่จริง แต่สภาพไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ ผมพลิกดูและพบว่าเสื้อยืดสีเข้มตัวหนึ่งยังดีอยู่ ใกล้กันเป็นกางขายาว

มื้อเที่ยงเราเป็นปลาย่าง และแน่นอนว่าตกเย็นก็ยังเป็นปลาย่าง มีผลไม้เพิ่มเข้ามาด้วยเล็กน้อย ตกดึกผมนอนนิ่งบนเตียง ที่นี้เงียบงันจนได้ยินเสียงสัตว์ยามค่ำคืน

แว่วๆว่ามีเสียงนกฮูกด้วย

เหมือนอยู่ในหนังผีสักเรื่อง

ผมนอนอยู่อย่างนั้นจนผล็อยหลับไป รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เกิดเสียงกุกกักหน้าประตู

ใจผมเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น คว้ามือและมีดซึ่งซุกอยู่ใต้หมอนออกมาถือไว้

...อะไร?

กุกกัก

แกรก...

ผมกระชับปืนในมือ แอบซ่อนตัวเองที่มุมประตู ถ้าเปิดเข้ามาแล้วไม่ใช่สองคนนั้นผมยิงลูกเดียวแน่

แอ๊ด...พรึบ!

“พี่!” ผมชะงักกึก “ผมเอง แจบอมๆ”

“โทษที” ผมลดปืนในมือลง ใจที่เต้นรัวลดระดับความหวั่นเกรงจนแทบปกติ “มีอะไร”

“เราต้องไปแล้วครับ”

“ยังไง?” เราเพิ่งมาไม่ใช่รึไง ผมเพิ่งนอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ คำว่า ไป ในที่นี้คือ?

“ผมเดินดูปากทางเข้าเมื่อบ่าย เหมือนว่าจะเคยมีคนมาก่อนเราแล้ว อาจจะแค่มาสำรวจครับ แล้วเมื่อกี้ผมออกมาดื่มน้ำ เห็นเงาคนแวบๆล้อมนอกป่า”

ผมมองตามแจบอมที่กวาดเสื้อผ้าตัวเก่าของผมซุกเก็บในตู้ ก่อนดันหลังให้ออกจากห้อง

“เสร็จแล้วใช่ไหม” ยูคยอมที่ยืนมองจาการแง้มผ้าม่านหันมาถาม ภายในบ้านมืดสนิทจนมองแทบไม่เห็น ตะเกียงไฟทุกดวงถูกดับแสง ยังดีที่เริ่มชินกับความมืดแล้ว

“อืม” แจบอมค่อยๆปิดประตูห้องนอน อีกฝ่ายเดินนำหน้าผมออกไปยังประตูหลังบ้าน ข้างหลังผมเป็นยูคยอมที่ตามประกบ

“พี่หยิบของมาครบใช่ไหมครับ”

“ถ้าหมายถึงปืนกับมีดก็หยิบมาครบแล้ว”

“โอเคครับ” เราไม่มีสัมภาระอะไรเลยสักชิ้น ง่ายต่อการหนีเลยล่ะทีนี้ เสื้อผ้าในตู้ที่หยิบมาใส่ก็ค่อนข้างคล่องตัวทีเดียว

“ไงต่อ” ผมฟังทั้งสองคุย

“ไม่รู้ว่าฝ่ายไหน แต่ไม่น่าจะดีทั้งคู่” แจบอมหยุดแล้วหันมาพูด อีกฝ่ายสบตาผม “รถจอดอยู่ในเต็นท์ตรงนั้นนะครับ ผมจะให้พี่แอบเข้าไปก่อน”

ผมมองตามปลายนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังเต็นท์สีเขียวแก่ไม่ไกลจากจุดที่เราอยู่

“ผมจะกันไว้ให้ ถึงรถแล้วพี่รีบขึ้น ห้ามส่งเสียง ห้ามลงมา ถ้าเกินห้านาทีแล้วผมสองคนยังไม่กลับขึ้นรถให้พี่ขับออกไปได้เลย”

“เดี๋ยวสิ...”

“พี่ขับออกไปตรงทางนั้นนะครับ ขับให้ไว เราไม่รู้ว่าพวกมันมากี่คน”

“จะให้พี่ทิ้งพวกนายรึไง” ผมขมวดคิ้วถาม ไม่เอาหรอก ถ้าต้องทิ้งใครไว้ก็อยู่มันไห้ครบสามคนไปเลยไม่ดีกว่าหรอ “ไปด้วยกัน”

“พี่แทฮยองครับ” ยูคยอมเรียกผม “ผมสองคนมีหน้าที่ดูแลพี่ ไม่ขึ้นตรงกับใครนอกจากนายน้อย ตอนนี้นายใหญ่เองก็คงส่งคนมาเล่นพวกเราแล้ว”

“....”

“ผมสองคนน่ะไม่เป็นอะไรหรอก ถ้าพี่โดนจับได้...ทุกอย่างจะแย่”

“....”

“ตอนนี้นายน้อยเองก็กำลังสู้”

แน่นอนว่าความลังเลมีอยู่เต็มเปี่ยมในหัวใจผม จะให้ทิ้งพวกเขาผมก็ไม่กล้า แต่จะให้อยู่แล้วเกิดว่าเหตุการณ์มันเลวร้ายกว่าล่ะ

“พวกผมแค่จะออกไปดูว่าคนจากฝ่ายไหน...แค่นั้นครับ ถ้ารู้แล้วเราจะรีบขึ้นรถ” นาทีนี้ไม่เข้าใจก็ต้องเข้าใจ ไม่อยากทำก็ต้องทำ การเลือกทิ้งใครไว้ไม่ใช่เรื่องดี

“อืม” แจบอมเปิดประตูหลังบ้านพลางดันตัวผมให้ก้าวเดิน ผมค่อยๆย่องเท้าเงียบเชียบ ไม่บุ่มบ่ามทั้งที่ใจหวั่นกลัว

เมื่อถึงเต็นท์ผมจึงรีบมุดเข้าไปแล้วเปิดประตูรถทันที ผมทำตามที่สองคนนั้นพูดทุกอย่าง นั่งนิ่งพร้อมนับเวลาในใจ อาจจะคลาดเคลื่อนไปบ้างแต่ก็ไม่มากไม่น้อย เพราะไม่มีมือถือหรือนาฬิกาเลยต้องทำแบบนี้

...4 นาทีแล้ว สองคนนั้นยังไม่กลับมา

นับจนกระทั่งคิดว่าครบห้านาทีตามที่บอกก็ยังไร้วี่แววยูคยอม แจบอม

ผมต้องออกหรอ?

ต้องทิ้งเด็กสองคนนั้นจริงหรอ?

ผม...ไม่กล้า

ต้องทำไง...จองกุก ช่วยที

 

-YUGYEOM TALK-

“คนของนายใหญ่...” เสียงผมขาดห้วง

มันเกิดขึ้นจริง ในตอนนี้...ทั้งผมและแจบอมกลายเป็นคนทรยศต่อนายใหญ่ไปแล้ว

กลายเป็นฝ่ายศัตรูไปซะแล้ว

ต้องรับศึกสองด้าน

“อืม รวมทั้งคนของเยฮวังด้วย” แจบอมพูดถูก ในที่นี้ไม่ได้มีเพียงคนของนายใหญ่ หากแต่มีพวกของเยฮวังซุกซ่อนอยู่

ความจริงลานฝึกเก่าแห่งนี้ไม่มีใครรู้เส้นทางเข้าออกนอกคนในองค์กร อ้อ พวกเยฮวังเก่าด้วย

ที่แห่งนี้ปลอดภัยสุดก็จริง แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครรู้

คาดการณ์ผิดไปหน่อย คิดว่าจะตามกันมาพรุ่งนี้ซะอีก ที่ไหนได้...ดันมาซะคืนนี้เลย

“ไปเถอะ จะครบห้านาทีแล้ว”

ผมสองคนล่าถอยออกจากจุดที่ซุกซ่อน ก้าวเท้าด้วยความเร็วในระดับหนึ่งหากแต่แผ่วเบาไร้น้ำหนักเสียง เมื่อยกนาฬิกาข้อมือดูก็พบว่าครบห้านาทีแล้ว

...ไม่ได้ยินเสียงรถแม้แต่นิดเดียว

“พี่เขาคงรอเรา”

“อืม”

เราทั้งคู่เร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงเต็นท์เร็วขึ้น จากตรงนี้สามารถมองเห็นเต็นท์ได้ชัดเจน พี่แทฮยองรอเราสองคนจริงๆนั่นแหละ

ก็คิดไว้อยู่แล้...

ตู้ม!!!

“...!!

“สัส! รถระเบิด”

...พี่แทฮยอง



:: TALK 2 ::

เราเป็นไรท์เตอร์ที่ชอบหายตัว หายไปนาน หายไปหลายเดือน 5555555555

ถ้าถามว่าทำไมตอนนี้จองกุกออกน้อย โฮ๊ะๆ ตอนหน้าฮีจะมาแบบกระหน่ำพร้อมความโชกเลือดค่ะ มาพร้อมกับชื่อตอน 'Blood' ฮุ...

เรื่องทำมือมีแนวโน้มว่าจะทำค่ะ นับจากแบบสอบถามแล้วคิดว่าทำแหละ ที่จริงเราเองก็อยากทำด้วย 555555 กำลังทำปกนะตอนนี้ อาจจะเปิดพรีปลายเดือน ไม่รู้มีใครพร้อมมั้ย ไม่เกิน 400 นะราคา คง 300 กว่าๆ

โอเคกันมั้ยเนี่ยถ้าจะทำ 555555 กลัวไม่มีคนพรี


:: TALK 1 ::

ฮ่อยยยยยยย คือจะบอกว่าเรื่องนี้มันมีการบรรยายฉากการใช้ความรุนแรง ซึ่งถ้าใครไม่กล้าอ่านข้ามๆไปได้ หลังจากนี้มันจะมี 


@Jaow_nara

#กุกวีขอรัก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

944 ความคิดเห็น

  1. #884 dreammtbb1a (@dreammtbb1a) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 22:05
    เเทฮยองอาจจะลงมาตามยูคกับเจบีแล้วรอดงี้ป้ะ โอ้ยยยยย เเททททจะเป็นไรไหมอ้ะ
    #884
    0
  2. #799 joeyza38 (@joeyza38) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:38
    ลุ้นขี้แตกเลยไรท์เอ๊ยยยยยยยย
    #799
    0
  3. #795 PaiiKanj (@PaiiKanj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 20:46
    โอ้ยลุ้น~~ไรท์เขียนได้สนุกและก้อตื่นเต้นจริงๆ
    #795
    0
  4. #714 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 21:01

    อึ้ง สงสาร หน่วง พันล้านความรู้สึกแล้วค่ะตอนนี้

    #714
    0
  5. #692 Noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 11:04
    แทจะเป็นไงTT ฮื่อออ
    #692
    0
  6. #689 Moonlionz (@Nyngnong) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 17:12
    แทฮยอง ;-; จะเป็นไรมั้ยเนี่ยยย ใจไม่ดีแล้ววว ขอให้อย่าเป็นอะไรเลยย
    #689
    0
  7. #683 Lala_Land (@Lala_Land) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 21:03
    มาช้ายังดีกว่าไม่มานะไรท์ รอโชคเลือดค่ะ
    #683
    0
  8. #682 nannansothorn95 (@nannansothorn95) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 10:12
    ฮืออออ​ เรารอไรท์มานานมากเลย ไม่ว่านานแค่ไหนก็จะรอนะคะ//เราชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ​ เพราะเราไม่เคยอ่านแนวนี้555เราชอบเรื่องนี้มากจริงๆนะคะ​ จะรอนะคะ​ รีบมาน้าาา
    #682
    0
  9. #681 Oh_Taeyi (@mary-sehun-exo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 00:45
    เราพร้อมเปย์ เพราะชอบเรื่องนี้ที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา แต่อยากให้ไรท์ขยันอัพหน่อยเถอะคะ พลีสสสส มันทิ้งช่วงห่างจนเราเกือบลืมตอนก่อนหน้าแล้วไรท์ เราคิดถึงเรื่องนี้จนเคยอ่านซ้ำหลายรอบมาก ก็มันคิดถึงหนิค่าาาา อยากให้ทำเล่มแล้ว เราใจร้อนมาก อยากรู้ตอนจบจริงๆนะ
    #681
    0
  10. #680 AmBaby_lovely (@taehyungny) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 17:12
    ม่ายยยย!
    #680
    0
  11. #679 peachyomma (@mee-ntk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 16:02
    ลุ้นนนนนนนนน
    #679
    0
  12. #678 toonzizii (@toonzizii) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 10:29
    ฮือออ แทจะเป็นไรไหม แต่นี่ว่าน้องเอาตัวรอดได้นะ
    #678
    0
  13. #677 ทาสแทแท (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 01:45

    ถ้าแทตายนี่บันเทิงอะ จองกุกคลั่งแน่ แต่มันปวดใจไปนะ ไรท์คงไม่ให้รีดซดมาม่าหรอกใช่มั้ย

    #677
    0
  14. #676 syamimi (@syamimi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 23:34
    แทจะไม่เป็นไรใช่มั้ย
    #676
    0
  15. #675 KV_KIMTAE (@Sainathi2547) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 23:30
    กลัวใจไรท์มากก หวังว่าแทฮยองจะรู้ตัวก่อนนะคะ ต้องออกมาทันนะ TT
    #675
    0
  16. #674 ความดันทุรังสูง (@paoAY) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:44
    เป็นฟิคที่ต้องลุ้นทุกตอนจริงๆ
    #674
    0
  17. #673 stptaex2 (@gogokan122) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:37
    แทไม่เป็นไรอะไรใช่มั้ยฮื่ออ จองกุกช่วยแทนะ //พรีแน่นอนค่ะ ไม่พลาดรักเรื่องนี้มาก
    #673
    0
  18. #672 lovti (@lovti) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:17
    แทจะเป็นไรมั้ยอ่าาาจะโดนลงมาก่อนรึเปล่าหรือยังไง
    #672
    0
  19. #671 miewpein (@miewpein) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:05
    พรีแน่นอนค้า ชอบมากๆติดตามเรื่องนี้ตลอดเลยนนน ไรท์สู้ๆน้า
    #671
    0
  20. #670 TaeTaeNochu (@TaeTaeNochu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:43
    โง้ยยยยยย ทำไมมมม เววววว ทำไมรถระเบิด แงงงงงง พี่แทต้องรอดเด้อออ ต้องรอดดดด ㅠㅠ //ยังคงยืนยันว่ายังไงเราก็จะพรีค่ะ 5555555 รอนะคะ
    #670
    0
  21. #669 vvmk912 (@mtaetaestan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:37
    โอ้ยยย ลุ้นมากๆเด้อค่าา
    #669
    0
  22. #668 ykexo2 (@ykexo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 21:17
    หวีดร้องงงง
    #668
    0
  23. #667 JJKKKK (@PNTPCN) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 19:04
    ฮื่ออ ลุ้นมากๆค่ะ เริ่มอะไรเข้มข้นมากกกกก สู้ๆนะคะ
    #667
    0
  24. #666 loveJKForever (@loveJKForever) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 22:00
    ไรท์สู้ๆค่าา สนุกมากก
    #666
    0
  25. #665 Lala_Land (@Lala_Land) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 15:09
    กว่าเค้าจะได้รักกันดีๆนี่ หนทางมันปูด้วย ตะปูชัดๆไม่ใช่กลับกุหลาบเลย
    #665
    0