[เลื่อนระยะเวลาปิดพรี] Propose ขอรัก Kookv ft.bts

ตอนที่ 25 : Propose 20 :: Never Mind [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 267 ครั้ง
    2 พ.ค. 62





CHAPTER 20

NEVER MIND

 


[จองกุก...แทฮยองเป็นยังไงบ้าง]

สองวันแล้วหลังจากเหตุการณ์นั้น ทันทีที่เข้าเขตตัวเมืองผมพาแทฮยองไปยังโรงพยาบาลในเครือของญาติและกำชับให้ดูแลอย่างใกล้ชิด อาการของมันย่ำแย่ และผลที่ออกมาก็ไม่ต่างกัน

ตอนนี้...แทฮยองไม่สามารถมองเห็นอะไรได้

[จองกุก ได้ยินพี่รึเปล่า?] แบคฮยอนโทรมาในทุกเช้า และผมไม่อาจตอบคำถามของเธอได้มากไปกว่าคำว่า ยังไม่ฟื้นครับ [พี่ฝากดูแลด้วยนะ]

“ครับ ไว้ทางนี้โอเคเมื่อไหร่ผมจะให้ชานยอลพามาเยี่ยม”

[พี่เข้าใจ แค่นี้นะ]

ผมกลับเข้ามาในห้องพักหลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่นอกระเบียง แทฮยองยังคงนอนอยู่บนเตียง ในสภาพที่บอบช้ำไปทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะดวงตาทั้งสองซึ่งถูกพันรอบโดยผ้าขาวสะอาด

ผมยืนนิ่งข้างเตียง จดจ้องมองริมฝีปากที่แห้งผากและแตกกร้าน

จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าผมโง่และเดินเกมตามกระดานที่ไอ้มินแจมันวางไว้

“แทฮยอง” เสียงผมแหบแห้งจนไม่น่าฟัง “ถ้ายังไม่ฟื้น จะไม่ขอแต่งงานแล้วนะ”

...ขู่ไปงั้น

ผมก้มลงจูบแผ่วเบาบนดวงตาข้างหนึ่งผ่านผ้าขาวที่ขวางกั้น เกลี่ยนิ้วโป้งบนผิวเนียนลื่นมือของแก้มใสที่ไร้แววเลือดฝาด

“รู้ว่าเหนื่อย แต่ตื่นมาคุยกันหน่อยคนดี”

ผมรู้ว่ามันเจ็บ

รู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหนกับเรื่องที่เจอ

รู้ว่ากลัวแค่ไหนกับวันเวลาที่ต้องเจอในโลกเหี้ยๆนั่น

ก๊อกๆ

ผมพรมจูบหน้าผากมนก่อนผละออกมาหน้าประตู มีเพียงนัมจุนและพี่จิน ส่วนคนอื่นอย่างไอ้ยุนกิ จีมิน โฮซอก ล้วนถูกกันไว้ยังที่พักของตัวเอง พวกนั้นก็เป็นห่วงแทฮยองไม่ต่างกัน เพียงแต่ในเวลานี้ยังไม่สามารถให้มาหาได้ อันตรายจากเรื่องนี้ยังมีอยู่

“เดี๋ยวพี่เฝ้าเอง”

“ขอบคุณครับ” ผมเดินนำนัมจุนลงมายังสวนในโรงพยาบาลชั้นล่าง “มันเป็นไง”

“เหมือนเดิม พูดวนไปวนมา”

“เสพยา?” ผมถามในสิ่งที่ตัวเองมั่นใจเกิน 80% เด็กนั่นเสพแน่ๆ ท่าทางมันบอก

“อืม ทั้งค้าทั้งเสพ”

“มันพูดอะไรถึงพวกเยฮวังบ้างไหม” จนถึงตอนนี้เราทั้งสองฝ่ายยังคงตามหาชิปที่ว่านั่น เพราะไม่มีใครรู้ว่ามันหายไปอยู่ไหนนอกจากแทฮยอง เหตุนี้จึงทำให้เราต้องเฝ้าระวังพวกนั้นมากขึ้นเป็นสิบเท่า ถ้ามันได้ตัวแทฮยองไป แน่นอนว่าชิปอยู่ในกำมือพวกมันแน่ๆ

“ไม่”

แบคฮยอนบอกพวกผมว่าแอบซ่อนชิปไว้ในจี้ซึ่งห้อยอยู่บนสร้อยที่มอบให้แทฮยอง ทำแบบนั้นเพราะคิดว่าคงไม่มีใครรู้และมันจะปลอดภัย แทฮยองเองก็ไม่เคยมีปัญหากับใคร หลังเรื่องซาลงค่อยกลับมาเอาคืน แบคฮยอนมีไหวพริบที่ไม่คิดส่งมันให้พวกนั้น แต่ก็อย่างว่าล่ะ พอพวกนั้นรู้ว่าเธอมีความสัมพันธ์ยังไงกับชานยอลก็ไม่คิดจะปล่อยทิ้งไว้

อีกนัยหนึ่งก็เพื่อข่มขู่ชานยอลว่าหากไม่ยอมคืนชิป โลกใบนี้จะไม่มีแบคฮยอน แต่ยิ่งตามเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งรู้ว่าเธอต้องรู้เห็นไอ้ชิปบ้าๆนั้นแน่ถึงได้ตามกัดไม่ปล่อย

“เอาไง” นัมจุนถาม

“ง้างปากมันต่อไป พรุ่งนี้หลังจากย้ายแทฮยองไปเซฟเฮ้าท์แล้วกูจะตามไปดูมัน” ตั้งแต่วันที่จับเด็กนั่นมาผมก็ไม่เคยไปเจอหน้ามันอีก “ถ้าคืนนี้มันยังไม่ยอมพูดอะไร...กูจัดการเอง”

หลังกลับขึ้นมาได้สองชั่วโมง ทั้งสองก็ตัวกลับ เหลือเพียงผมและแทฮยองที่ยังคงหลับสนิท ลมหายใจแผ่วเบาเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่ายังคงอยู่

ในตอนนี้ห้องพักฟื้นกลายเป็นห้องทำงานของผมไปแล้ว งานทุกชิ้นถูกนำมาที่นี้ ผมไม่ย่างกรายออกจากห้องนี้เลยถ้าไม่จำเป็น

กระทั่งถึงเวลาเช็ดตัวและตรวจเช็คร่างกายรอบที่สองของวัน ผมยืนเฝ้าไม่ห่าง หมอเจ้าของไข้ก็เป็นญาติผมเอง อาหมอบอกว่าดวงตาได้รับความเสียหายมาก หากจะให้ดีคือต้องผ่าตัด เพราะตอนนั้นกว่าจะมาถึงโรงพยาบาลก็กินเวลาไปนานโขแล้ว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคงต้องรอแทฮยองฟื้นก่อน

เกือบเที่ยงคืน ไฟในห้องพักถูกปิด หลงเหลือไว้เพียงแสงจากโคมไฟขนาดเล็กซึ่งผมพกมาเพื่อใช้เปิดเวลาทำงานในตอนกลางคืน

สวบ

ทอดถอนใจพลางเอนหลังพิงโซฟา ปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยล้า ความเงียบเข้ากลืนกินอย่างสมบูรณ์ในตอนนั้น สักครึ่งชั่วโมงได้ที่นั่งอยู่ในท่าเดิมก่อนตัดสินใจพาตัวเองไปอาบน้ำแล้วออกมานั่งเฝ้าแทฮยอง

มือที่เล็กกว่าผมถูกคว้ามากุมพร้อมประโยคในใจที่ร่ำร้องว่า ฟื้นสักที เอาจริงๆคือแค่ขยับนิ้วให้เห็นสักนิดก็ยังดี แต่นี่ไม่...ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ในทางกลับกัน มันยังคงนิ่งสงบอยู่อย่างนั้น คล้ายว่ามีความสุขแล้วกับสิ่งนี้

“ฟื้นหน่อยคนดี” จูบซับกลางฝ่ามือที่ช้ำรอยอย่างน่าใจหาย “ไม่อยากเป็นพ่อหม้ายทั้งที่ยังไม่ได้ขอแต่งนะ”

เป็นคำพูดที่ไร้ซึ่งคนตอบสิ้นดี

“รักนะแทฮยอง” ประทับจูบบนกลีบปากแห้งแตกแล้วผละออก ผมย้ายมานั่งเคลียร์งานต่ออีกสักพักก่อนนึกขึ้นได้ว่ากระเป๋าตังค์ของแทฮยองอยู่ที่ผม มันถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อตัวโปรด

ผมค้นมันออก เปิดดูว่ามีอะไรบ้างที่แทฮยองเก็บไว้ จริงๆแล้วอยากรู้มากกว่ามันเก็บรูปของเราไว้บ้างไหม จริงๆนะ แทฮยองไม่ใช่คนโรแมนติกขนาดนั้น

แต่ก็...มีแฮะ

ซ้ำด้านหลังยังแปะสติ๊กเกอร์ตัวการ์ตูนไว้ด้วย ผมพลิกกลับมาดูรูปถ่ายด้านหน้า มันเป็นรูปเมื่อนานมาแล้ว ตั้งแต่เรายังเรียนไม่จบ นับว่าเป็นรูปคู่รึเปล่าไม่แน่ใจ แต่จำได้ว่ารูปนี้ถูกถ่ายตอนไปเที่ยวทะเลในหน้าร้อน เป็นรูปหมู่ แต่ที่อยู่ในมือผมตอนนี้ถูกตัดจนเหลือเพียงเราสองคน

ในรูปผมยืนอยู่ด้านหลังแทฮยอง ความจริงตอนนั้นผมอยู่อีกฝั่งด้วยซ้ำ แต่พอผลัดเปลี่ยนคนถ่ายไปเรื่อยๆผมก็พาตัวเองไปยืนอยู่หลังมันซะแล้ว

ผมยกยิ้มแล้วสอดรูปลงช่องเดิมแต่ดันติดตรงสติ๊กเกอร์ที่อยู่ด้านหลัง มันเป็นแบบนูน พอสอดลงช่องเล็กๆอย่างช่องเก็บนามบัตรทำให้ไอ้ตัวสติ๊กเกอร์ที่ว่าเคลื่อนที่

เป็นตอนนั้นเองที่ผมเห็นบางอย่าง...


“จัดการให้เร็ว ก่อนพวกมันจะรู้”

“ได้ นายเองก็พักบ้างนะจองกุก แทฮยองอยู่กับเราแล้ว อย่ากังวล”

ผมพยักหน้าให้นัมจุนก่อนหันหลังกลับเข้าห้อง แทฮยองยังคงนอนนิ่ง ผมยืนมองมันแล้วคลี่ยิ้มบาง อยากขอบคุณมัน อยากกอด อยากบอกว่าทำดีมาก

หลังรูปใบนั้นมีชิปที่ทุกคนกำลังตามหา...

ที่จริงแล้วมันอยู่กับผมตลอดเวลา แทฮยองเป็นคนเก็บมันไว้เพื่อส่งต่อมาให้ผม เป็นผมที่ช้าเอง ถ้าเปิดดูก่อนตั้งแต่ที่ได้มันมาแรกๆก็คงทำอะไรได้เร็วกว่านี้

“นอนนาน ไม่กลัวถูกไล่ออกหรอ” ผมเอ่ยออกไปอย่างนั้นทั้งที่รู้ดีว่ายังไงมันก็คงไม่ฟื้นในเร็วๆนี้ “ขอบคุณ แทฮยอง”

ก้มลงจูบซับหน้าผากมนเนิ่นนาน หวังว่าความอบอุ่นจะจมลึกสู่ก้นความรู้สึก สะกิดมันให้ตื่นขึ้นมาทักทาย

คืนนั้นผมนอนเฝ้าแทฮยอง จนรุ่งเช้าจึงทำการย้ายแทฮยองไปยังเซฟเฮ้าท์ส่วนตัว นัมจุนติดต่อกลับมาว่าไอ้เด็กมินแจยังไม่ยอมสารภาพอะไรออกมาทั้งนั้น ผมจึงบอกยุนกิให้พาจีมินและโฮซอกมาอยู่เฝ้าแทฮยอง รอจนทั้งสามคนมาผมจึงออกจากเซฟเฮ้าท์แล้วตรงไปยังที่ที่มีไอ้เด็กเวรนั่น

 

รู้ไหม หมาบางตัวมันรักเจ้านาย

ผลัวะ!

แต่ไม่ได้รักมากเท่าชีวิตมันเอง

“นอกจากค้ายาแล้วทำอะไรอีก” ไอ้เรื่องค้ายาฝั่งผมรู้อยู่แล้ว กรมตำรวจและหน่วยลับสืบกันมานานอย่างต่อเนื่องและเรามีหลักฐานพอที่จะเล่น แต่เรื่องค้าประเวณีและค้าอาวุธเถื่อนยังต้องการหลักฐานอีกบางจำนวน

ไอ้เด็กมินแจเป็นตัวสำคัญทีเดียว

ง้างปากมันได้หลักฐานเราจะมีเพิ่มขึ้นอีก

“อึก รู้อะไรมาบ้างก็ตามนั้น” เลือดกบปากขนาดนั้นแล้วยังอ้อนตีน ภายในห้องคุมขังแห่งนี้มีแค่ผมกับมัน อยากพูดจาหมาไม่แดกแค่ไหนก็เชิญตามสบาย และผมก็สามารถซัดมันได้ตามสบายเหมือนกัน

“ค้าประเวณี ค้าอาวุธเถื่อน...” ขณะพูดก็มองหน้ามันไป ไอ้เด็กเวรปรือตามองผม มุมปากมันยกยิ้มแล้วเอ่ย

“ค้าเครื่องในมนุษย์ด้วยอ่ะนะที่จริง ตามสืบกันยังไงถึงไม่รู้? กาก” ผมพยักหน้ารับ ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เรื่องนั้นก็พอรู้กันบ้าง แต่ยังไม่สามารถหาหลักฐานที่แน่ชัด ฝั่งนั้นทำการค้าทุจริตมากมาย อาจจะมากกว่าไอ้เด็กเวรนี่รู้ซะอีก

“แล้วเป็นลูกน้อง...รู้รึเปล่าว่าเจ้านายหนีเอาตัวรอดไปแล้ว”

หนีเอาตัวรอดเมื่อคืนด้วยเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวและลูกน้องคนสนิทอีกสอง ลูกกระจ๊อกที่เหลือก็คอยรับหน้า บางคนตายแทนอย่างไม่สมเหตุ

“หึ” เรื่องง่ายๆแค่นี้เด็กนี่ก็น่าจะรู้ เมื่อถึงคราวจนตรอก ไอ้คนเป็นเจ้านายมันไม่นึกถึงหน้าใครหรอกนอกจากชีวิตตัวเอง

“ยอมให้การกับตำรวจดีกว่า โทษของนายจะลดลง” ลึกๆแล้วผมอยากทำร้ายมันมากกว่านี้ แต่มินแจเป็นนักโทษของตำรวจ ผมไม่มีสิทธิ์ทำร้ายเขาขนาดนั้น

“ลดไม่ลดก็ตายอยู่ดี จริงไหม?” มันย้อนถาม “วันไหนพ้นโทษออกมาหมาแถวนี้ก็สั่งคนมาส่องกระบาลอยู่ดี”

หมาแถวนี้คงหมายถึงผม

ก็จริงอย่างที่มันพูด พ้นโทษเมื่อไหร่มันก็เป็นแค่คนธรรมดาไม่ใช่นักโทษของตำรวจ ผมส่องกระบาลมันได้ง่ายๆเลย ทำเรื่องให้เงียบ ตำรวจไม่มีทางรู้

ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกผมและกรมตำรวจ คงเป็นประเภทพึ่งพาอาศัยกัน...แต่ไม่ใช่พวกเดียวกัน อยู่ใครอยู่มัน เกี่ยวข้องกันเพียงผลประโยชน์

“ปิดปากเงียบไม่ดีกว่าหรอ” มันยังคงยิ้มถาม ผมกรีดยิ้มตอบกลับ ไม่สะท้านให้กับคำพูดลมๆ

“โง่ดี” ผมก้าวถอยหลังพิงกำแพง มองไอ้ตัวเปื้อนเลือดกลางห้องที่ทำเป็นไม่เกรงกลัวอะไร แน่ล่ะ ทั้งชีวิตไม่เหลืออะไรให้ห่วงแล้ว ตายไปก็ไม่มีใครทำศพอยู่ดี

“....”

“นี่ ไอ้เด็กโง่ เจ้านายสุดที่รักมันโยนความผิดทุกอย่างให้มึงรับไปเพียงผู้เดียวแล้ว รู้รึเปล่า?” คงไม่รู้ตัวเลยมั้งว่าพวกเยฮวังใช้ให้มันมาทำงานนี้เพื่ออะไร เมื่อชิปหายก็เท่ากับการล่มจมของเยฮวัง

ส่งมันมาเพื่อไม่ให้รู้ตัวว่าพวกแม่งกำลังทำอะไร

“อยากโยนก็โยน ยังไงก็ต้องตายกันหมด” ผมมองเห็นความเบื่อหน่ายผ่านสายตาที่มองมา แสดงว่าก็คงรู้อยู่แล้วไม่มากก็น้อย

“ฉันให้เวลาตัดสินใจจนถึงพรุ่งนี้” ผมตัดจบบทสนทนาระหว่างเราในวันนี้เพียงเท่านั้นแล้วออกจากห้องโดยไร้คำบอกลา

ไอ้เด็กมินแจมีทางเลือกอยู่ไม่มากในตอนนี้ แต่ทุกอย่างล้วนจบลงในรูปแบบเดียวกันคือไร้ซึ่งอิสรภาพ หากมันยอมให้การ โทษลด ก็ยังต้องติดคุกอยู่ดี กระทั่งกลับไปหานายมัน ไอ้พวกนั้นก็ไม่ยอมรับแล้ว ซ้ำยังจะทำร้ายมันกว่าในตอนนี้อีกหลายเท่า หลบหนีก็ได้ แต่ชีวิตคงไม่สงบสุขขนาดนั้น

ตายไปเลย...ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ในความคิดผมน่ะนะ

Rrrrr Rrrr

“ว่า” ผมรับสายนัมจุนขณะขึ้นรถส่วนตัว ผมขับมาเอง ไม่อยากอยู่กับลูกน้องสักเท่าไหร่ เพราะยังเคลียร์กับปู่ไม่ได้ด้วยนั่นล่ะ

[แทฮยองฟื้นแล้ว]

 

TAEHYUNG TALK

ผมไม่เคยสงสัยว่าผู้คนที่มองไม่เห็นใช้ชีวิตกันยังไง

ผมไม่เคยอยากรู้ว่าการตาบอดมันให้ความรู้สึกยังไง

กระทั่งมันเกิดขึ้นกับตัวเอง...ผมก็คงยังสงสัยว่าต่อจากนี้ไป ผมต้องใช้ชีวิตยังไงในโลกมืดมิดแห่งนี้

“แทฮยอง กินข้าวเถอะ” เสียงแบบนี้คือจีมิน ดังอยู่ใกล้ๆหูซ้าย ให้เดามันคงยืนอยู่ข้างเตียง ส่วนมือขวาของผมอุ่นวาบจากการกอบกุมของ...

“ถ้ามึงไม่กินกูกินนะ อยากข้าวต้ม” โฮซอก อืม เป็นใครไปไม่ได้หรอกนอกจากมัน เสียงหัวเราะเบาๆหลังจบประโยคคำพูดนั้น “แต่ว่า กูไปขอเพิ่มก็อาจจะได้นี่หว่า”

มันคงกำลังทำหน้าครุ่นคิด

ไม่ก็ยิ้มแปลกๆในแบบของมัน

ในความรู้สึกตอนนี้ ก็พอเข้าใจสภาพความเป็นไปต่อจากนี้ได้แล้ว ผมไม่อาจมองเห็นสีหน้าของใครได้ ไม่อาจมองเห็นรอยยิ้มของคนสำคัญทุกคนในชีวิตได้

ไม่อาจ...มองดวงตาคู่นั้นที่เปล่งประกายดั่งดาวเพียงดวงเดียวของผมได้อีกแล้ว

“แทฮยอง กินอีกได้ไหม มึงกินนิดเดียวเอง” ฝ่ามือนุ่มของจีมินลูบหัวผม ผมรู้ ผมจำได้ สัมผัสของพวกมันทุกคนผมจำได้

“ตักหมูให้กูด้วย” ผมเอ่ยเพียงเท่านั้น

ไม่รู้ว่าตัวผมเองรับได้แค่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ลืมตาเรื่อยมาจนรู้อาการตัวเอง ผมยังคง...ไม่เข้าใจความรู้สึกในตอนนี้

“เดี๋ยวมา” นี่เสียงยุนกิ มันเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ผมได้เสียงการก้าวเดิน ก่อนตามมาด้วยเสียงเปิดปิดประตู

โลกของผมในตอนนี้...ล้วนแล้วแต่ใช้จินตนาการ

“แบคฮยอนไปไหน” ผมถามหาพี่ที่ตั้งแต่ตื่นมายังไม่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

“อยู่กับแฟนเขานั่นแหละ ไม่เย็นๆก็พรุ่งนี้ล่ะมั้งถึงจะมาหามึง คือพี่แบคไม่สบาย เรื่องที่มึงฟื้นแล้วกูบอกแค่แฟนพี่เขา กลัวว่าถ้ารู้แล้วจะรีบมาหามึงจนไม่ดูสภาพตัวเอง”

“อือ” ผมครางตอบโฮซอกเพียงเท่านั้น ก่อนอ้าปากรับข้าวต้มที่จีมินป้อนเรื่อยๆจนจีมินมันบอกว่าอีกคำเดียวจะหมดแล้วนั่นแหละผมถึงถามหาใครบางคน “จองกุกล่ะ”

นอกจากพี่ก็มันนี่แหละ หายไปไหน ไม่รักกันแล้วหรอ อารมณ์ไหนของผมก็ไม่รู้แล้ว เดี๋ยวมันก็คงมาล่ะมั้ง อาจจะทำธุระอยู่ที่ไหน...

พลั่ก

“แทฮยอง” เพิ่งคิดถึงในหัวเองนะ เพิ่งถามหาด้วย โผล่มาไวเป็นบ้า รู้สึกได้ว่าเหตุการณ์ข้างเตียงดูวุ่นวายหน่อยๆ สักพักมือซ้ายที่ว่างเว้นไว้ในตอนแรกก็ถูกกอบกุมแน่น ผิวเนื้อบริเวณขมับถูกกดทับด้วยบางสิ่งที่นุ่มนวลในเสี้ยววิ ศีรษะผมถูกรั้งเข้าใกล้บางอย่างที่คาดว่าจะเป็นแผ่นอก

“จองกุก” ผมเอ่ยชื่อมันแผ่วเบา

“หื้ม?” มันกอดผมไว้ กดรั้งใบหน้าให้แนบชิดแผ่นอกแกร่ง “ขอโทษ”

“เรื่องอะไร” ไม่มีอะไรที่มันต้องขอโทษ ไม่มีเลย “มึงไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ ไม่มีใครทำอะไรผิดหรอก เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว ช่างมันเถอะ”

ช่างมันเถอะ...จริงหรอ?

ตัวผมในตอนนี้กำลังรู้สึกอย่างนั้นจริงๆใช่ไหม ใช่รึเปล่า?

มันว่างเปล่า คลับคล้ายว่าไม่มีอะไรให้ต้องกังวล ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว ตาบอดหรอ...มันก็แค่นั้น ผมไม่ได้ตาย ผมยังอยู่ตรงนี้ ยังคงกอดคนสำคัญคนเดิม ยังคงคุยกับคนสำคัญคนเดิม

...ผมยังเป็นผม

คิมแทฮยองคนนั้น

“หมอกูเก่ง ไม่นานหรอกแทฮยอง” ผมเข้าใจ...เข้าใจที่มันสื่อ

“จูบหน่อยสิ” ผมเอ่ยขออย่างนั้น มันเป็นความต้องการ อยากได้บางสิ่งที่ช่วยยืนยันความรู้สึกในเวลานี้ “จองกุก...”

ริมฝีปากร้อนทาบทับลงมาอย่างว่าง่าย ลิ้นชิ้นที่แทรกเข้ามาเก็บเกี่ยวปลายลิ้นผมอย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่ง รสชาติของจูบนี้กำลังปลอบประโลมผม รสชาติของจูบนี้กำลังบอกให้ผมรู้ว่า ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

“อยากออกไปข้างนอก” สิ้นสุดจูบแสนอ่อนโยน ผมก็เอ่ยปากขอมัน เมื่อลองนึกคิดดูแล้ว ผมไม่เห็นความสว่างไสวของแสงตั้งแต่โดนจับตัวไปแล้วไม่ใช่หรอ

อือ โชคร้ายจริงๆเลยนะ

อีกนานแค่ไหนกันกว่าจะมองเห็นมันอีก หรือทั้งชีวิตนี้ต้องอยู่ในโลกมืดๆนี่

“ยังมีไข้อยู่ รอพรุ่งนี้ได้ไหม” ริมฝีปากผมถูกกดจูบอีกครั้ง คราวนี้แผ่วเบา คล้ายหยอกเย้าให้ใจไหวแกว่ง

“อือ ก็ได้” ผมไม่ดื้อหรอก รู้ว่ามันเหนื่อย อยากเป็นกำลังใจ

...แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังใจผมมีพอที่จะให้มันไหม



“ตื่นได้แล้วคนขี้เซา”

เสียงคุ้นเคยปลุกผมในวันต่อมา ตื่นได้แล้ว...ผมตื่นแล้วล่ะ แต่โลกของผมยังอยู่กับพระจันทร์เฉกเช่นเมื่อวาน พระอาทิตย์ดวงโตไม่อาจปรากฏในโลกของผมได้อีกต่อไป

“หิวรึเปล่า” ที่นอนอุ่นๆ เสียงทักทายทุ้มหู อ้อมกอดและลมหายใจที่ชิดใกล้ บ่งบอกว่าเจ้าของดวงดาวของผมยังอยู่ตรงนี้ มันยังไม่หายไป ทุกอย่างยังคงเดิม

แต่ผมที่เป็นเจ้าของไม่อาจคงเดิมอีกแล้ว

“นิดหน่อย” อ้อมแขนแกร่งกอดรัดผมแน่น พลันต้อคอก็ร้อนวาบขึ้นมาอย่างฉับไว อะไร? เมื่อกี้มันทำอะไร “จองกุก?”

“หื้ม?”

“ทำอะไร” ผมควานมือสะเปะสะปะ ทีแรกนั้นโดนหลังมัน ต่อมาก็เลื่อนขึ้นจนสุดที่เส้นผมนุ่มมือ ผมสางเล่นเบาๆเพราะเหมือนว่าทุกอย่างจะสงบนิ่งแล้ว

“เปล่านี่” แต่ไอความร้อนที่ว่ายังอยู่ที่เดิม

“ร้อน ทำอะ...!” ว่าแล้วเชียว ไอ้นี่เล่นไม่ซื่อ จองกุกกัดเนื้อผม ขบเม้มด้วยแรงชนิดที่ว่าคงเกิดรอย ความรู้สึกร้อนๆคงเป็นลมหายใจมัน

“นุ่มดี อยากกัด” มันผละออกไปแล้ว แต่เหมือนยังอยู่ใกล้ยังไงชอบกล “จริงๆคิดถึง”

“อยู่นี่แล้ว มีอะไรให้คิดถึง?”

“ไม่รู้สิ” จากนั้นเราก็เงียบ ผมไม่รู้ว่ามันแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่ อาจจะนิ่ง ยิ้ม หรือเศร้า ไม่รู้ เดาไม่ออกเลย “แต่มันแย่มากแทฮยอง”

“....”

“ช่วงเวลาที่ไม่มีมึง คือช่วงที่เหี้ยที่สุดในชีวิตกูแล้ว”

ผมรู้ ผมเข้าใจ เราสองคน...ต่างฝ่ายต่างก็เป็นแบบนั้น ไม่มีอะไรดีเลยในช่วงเวลาที่แยกจากกัน

“อืม เหมือนกัน”

แบคฮยอนมาหาผมในตอนบ่าย พี่ร้องไห้...ผมได้ยินเสียง แต่เธอไม่ปริปากบอก ตอนนี้พี่ปลอดภัยดี ทุกอย่างกำลังจะลงตัวในเร็ววัน

ผมถามเรื่องยูคยอมและแจบอม จองกุกไม่ได้ให้คำตออะไรที่มากไปกว่าคำว่า สองคนนั้นปลอดภัยดี

โอเค แค่นั้นก็ได้ ผมเชื่อ

 


สามวันแล้วกับโลกมืดมน

มันก็ไม่ได้แย่อะไร คิดว่านะ อาจเพราะผมมีคนมากมายคอยช่วย จีมิน โฮซอกมาหาผมทุกวันรวมทั้งยุนกิ พี่จินกับนัมจุนมาเยี่ยมเมื่อวานช่วงบ่าย เหมือนว่าทั้งคู่จะมีธุระมากมายให้ต้องทำ

จองกุกอยู่กับผมแทบตลอดเวลา มีบ้างที่หายไปในตอนกลางวัน แต่ช่วงกลางคืนมันไม่ยอมไปไหน

“ทำอะไรอยู่” ผมถามมันที่สละแผ่นอกกว้างและแขนแข็งแรงให้หนุนนอน

“เช็คงานนิดหน่อย” ที่ถามเพราะรู้สึกว่าแขนที่โอบผมไว้ขยับยุกยิก ซ้ำยังมีเสียงบางอย่างสัมผัสกันดังกึกๆ “ในไอแพด”

ตั้งแต่ผมเป็นแบบนี้ เวลาพูดอะไรมันจะอธิบายถึงรายละเอียดที่เกี่ยวข้องอย่างชัดเจน จุดประสงค์ก็คงเพื่อให้ผมนึกภาพออกนั่นล่ะ แต่บางทีก็ไม่จำเป็นสักเท่าไหร่

“ง่วงหรอ?” มันถามพร้อมจูบแก้มผม

“เปล่า ถามเฉยๆ”

“สามทุ่มแล้ว ไม่ง่วงจริงดิ”

“นอนทั้งวันจะให้ง่วงอีกได้ยังไง” มันหัวเราะ ลูบสางเส้นผมของผมอย่างเบามือ “นี่ ปืนกระบอกนั้น...ขอโทษนะ หายไปแล้ว”

ทั้งปืนทั้งมีด ไม่รู้ว่าหายไป แต่สองอย่างนั้นไม่อยู่กับผมแล้วตั้งแต่รถระเบิด

“ช่างมัน หายก็ทำใหม่”

“รวย”

“แน่นอน” ผมทุบอกมันเบาๆ จองกุกหัวเราะผะแผ่ว จากนั้นเราก็เงียบอยู่นานจนมันเบี่ยงตัวไปข้างเตียง ทำอะไรสักอย่างแล้วหันกลับมาหาผม “ง่วงรึยัง งานเสร็จแล้ว”

“ยัง” ผมส่ายหน้า “อยากดื่ม”

“อารมณ์อยากดื่ม”

“ไม่รู้ เหงามั้ง” สิ้นคำตอบนั้นมันเขกหน้าผากผมด้วยแรงที่ไม่หนักมาก

“กูอยู่นี่มึงมาเหงา มันน่านัก” ผมโดยรัดด้วยอ้อมแขนแกร่ง จมูกผมซุกอกแข็งๆของมันจนอึดอัด พองัดหน้าขึ้นจากอกมันได้ก็กลายเป็นว่าโดนจูบปากหนักๆซะงั้น

เป็นจูบที่ไม่สอดแทรก เพียงประกบกลีบปาก แต่หนักแน่นจนรู้สึก

“กับปู่เป็นไงบ้าง” ไม่ได้ตั้งใจจะทำลายบรรยากาศ แต่เรื่องนี้ผมไม่อยากค้างคา

“ยังไม่ได้คุย” เสียงมันเย็นเยียบ

“ทำไม จริงๆควรไปเคลียร์กันได้แล้ว มึงเป็นสายเลือดของเขา เขาไม่มีวันทำร้ายมึงไปตลอดหรอก บางอย่างนะจองกุก มันเป็นบททดสอบให้ก้าวผ่าน ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายบั่นทอนชีวิตเพียงอย่างเดียว”

“อืม”

“อืมแล้วจะทำตามไหม”

“ทำครับ เมียสั่งก็ต้องทำ” ในตอนท้ายน้ำเสียงนั้นช่างชวนโมโห รู้แหละว่ามันเย้าแหย่ “พรุ่งนี้อยากไปไหนรึเปล่า ไม่เอาสวนสาธารณะแล้วนะ ไปทุกวันเลย เบื่อบ้าง”

“คิดไม่ออก ไม่รู้ว่าไปไหนได้บ้าง” ในสภาพแบบนี้น่ะนะ

“อย่าคิดแบบนั้น มึงไปได้ทุกที่ เอาใหม่ พรุ่งนี้อยากไปไหน” ผมใช้เวลาอยู่สักพัก ทบทวนตัวเองว่ามีที่ที่อยากไปไหม ความจริงแล้วผมไม่ค่อยได้เที่ยวสักเท่าไหร่ เลยนึกไม่ออกว่าอยากไปไหนบ้าง

...อ้อ

“ถ้าบอกแล้วจะพาไปไหมจองกุก” ผมเลื่อนมือขึ้นเพื่อแตะแก้มมัน จองกุกคงรู้เลยจับมือผมไปวางซะเอง

“อยากไปไหนกูจะพาไป แค่มึงบอกมา” ผมเกลี่ยนิ้วบนแก้มเนียน ยื่นใบหน้าขึ้นอย่างเก้กัง อาศัยความเคยชินเป็นตัวนำพา ประทับจูบกลีบปากนุ่มแผ่วเบา “อะไร?”

“มัดจำ”

“มัดจำอะไร?” นำเสียงจองกุกแฝงไปด้วยความงงงวย

“พรุ่งนี้...พาไปหาปู่มึง”




:: ทอล์กกับจ้าว ::
ไปคอนมาแน้ววว สนุกมั่ก อยากเจอน้องอีก TT
ออยจะแก้คำผิด+การบรรยายนิดหน่อยสำหรับรูปเล่มนะคะ
ที่อัพลงเว็บคงไม่ได้แก้ให้ แต่ในเล่มจะตรวจพิสูจน์
เลยจะต่างกันนิดหน่อย แต่เนื้อเรื่องตามเดิมค่ะ


คือนี่ได้บัตรคอนแหละ แล้วก็แบบว่าจะทำฟิคกุกวีไปแจกหน้าคอนโด้ยยยย
ขนาด A6 เด้ออ น่ารักกรุบกริบ ที่จริงก็แจ้งไว้ในจอยแล้ว ( #ทะเลของเงิน ขายของๆ )
แต่เผื่อบางคนยังไม่รู้ แล้วก็กำลังคิดว่าจะคัดเลือกผู้โชคดีในทวิตไว้เลยดีมั้ย วันแจกจะได้ไม่มีปัญหาวุ่นวายมากนัก 55555555555555555 คือไม่เคยแจกฟิคหน้าคอนว้อยยยย
เอาไว้จะมาแจ้งอีกที ที่จริงอยากสปอยเนื้อเรื่องที่จะแจกด้วยอ่ะ แต่ก็...ไม่รู้สิ 555555555
ส่วนใครที่กลัวจะไม่ได้อ่าน คือจริงๆจะอัพในอ่านใน #ฟิคมามะกุกวี อยู่นะ แต่แค่คุณจะไม่ได้รูปเล่ม
ใครไม่มายเรื่องเก็บเล่มก็ไม่มีปัญหาจ้า รออ่านกันดั้ยนาาา แต่หลังคอนนะคะ 5555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 267 ครั้ง

945 ความคิดเห็น

  1. #903 Stamp324 (@Stamp324) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:12
    มันเป็นเศร้า ...

    สู้ๆนะฮะ..ไฟท์ติ้งงง
    #903
    0
  2. #902 lovti (@lovti) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:58
    แทเก่งจังเป็นเราคงเข้มแข็งไม่ได้แบบแทแน่ๆเลย ขอให้หายดีนะ
    #902
    0
  3. #901 jringji (@jringji) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:55
    สู้ๆๆคะไรท์
    #901
    0
  4. #900 Lala_Land (@Lala_Land) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:45
    รอเจอปู่เลย เเง อย่าใจร้ายนะคุนปู่ว
    #900
    0
  5. #899 Chutipa-oil (@Chutipa-oil) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:42
    แงงงงสงสารน้องจัง สู้ๆนะคะไรท์
    #899
    0
  6. #898 toonziziii (@toonziziii) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 12:16
    ถึงมาอยู่ด้วยกันแล้ว แต่มันแบบแงงง อยากให้น้องหายดี
    #898
    1
    • #898-1 toonziziii (@toonziziii) (จากตอนที่ 25)
      3 พฤษภาคม 2562 / 12:17
      สงสารแท ไม่รู้ว่าไปหาปู่จะเปนไง รอติดตามนะคะ ไรท์สู้ๆ
      #898-1
  7. #897 Booo_tata (@Booo_tata) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 02:02
    เป็นเศร้าาแงงงผ่านไปให้ได้นะ
    #897
    0
  8. #896 mamewmark (@mamewmark) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:45
    เข้าใจความรู้สึกของแทฮยองเลยอะ
    #896
    0
  9. #895 2546bumbum (@2546bumbum) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:08
    เฮ้ออ ไม่รู้จะฟินหรือจะเศร้าดี
    สู้ๆนะไรท์
    #895
    0
  10. #894 Moonlionz (@Nyngnong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 21:56
    แททท อ่านกี่รอบก็น้ำตาคลอ สงสารน้อง แต่อยากบอกว่าอย่าเพิ่งยอมแพ้นะคนดี ;-;
    #894
    0
  11. #893 ChompunutEksuk (@ChompunutEksuk) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:40

    แทฮยองสู้ๆน้าา
    #893
    0
  12. #892 ChompunutEksuk (@ChompunutEksuk) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:40
    ไรรรรรท์คิดถึงงงงงตามในจอยมาชอบอ่ะ
    #892
    0
  13. #891 vvmk912 (@mtaetaestan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:33
    แทเป็นคนคิดบวกมากเลยอะะ
    #891
    0
  14. #889 Malangpor_Mangpor (@MM_Mangpor) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 18:43
    คิดถึงงงงงงงง แทสู้ๆนะ
    #889
    0
  15. #888 Meiji Panalee (@may-panalee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 17:33
    แทสู้ๆ
    #888
    0
  16. #887 noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 14:08
    แทสู้ๆนะลูกนะ ส่งใจให้TTTTTT
    #887
    0
  17. #886 Taedora (@Taedora) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:44

    พึ่งได้เข้ามาอ่านตอนนี้ บรรยายได้ดีเหมือนเดิมค่ะ ความรู้สึกของจองกุกตอนรอแทฮยองฟื้น เราสัมผัสมันได้เลย แล้วเราก็สัมผัสได้ว่าเค้ารักกันมากๆๆ ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะ

    #886
    0
  18. #879 Lala_Land (@Lala_Land) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 08:14
    อยากรู้ๆๆๆมีอีบุ๊คไหมคะ
    #879
    0
  19. #878 Moonlionz (@Nyngnong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 12:18
    สงสารแท เจอแต่เรื่องหนักๆ สู้ๆนะลูก
    #878
    0
  20. #877 Meiji Panalee (@may-panalee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 11:38
    แทหายไวๆนะ
    #877
    0
  21. #876 Clover 🍀 (@AmmySuga) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 00:08

    ฮือ.... หายไวๆนะแท สู้ๆ รอนะคะไรท์ คิดถึงเรื่องนี้มาก

    #876
    0
  22. #875 vvmk912 (@mtaetaestan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 17:00
    ฮือออ บางครั้งนั่งเฉยๆก็คิดถึงเรื่องนี้ TT
    #875
    0
  23. #874 stptaex2 (@gogokan122) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:45
    ขออนุญาตสอบถามนะคะ จะได้เล่มประมาณเดือนไหนเหรอคะ..
    #874
    1
    • #874-1 JaowNR (@oilrococo) (จากตอนที่ 25)
      11 เมษายน 2562 / 09:56
      จะอัพให้จบภายในเดือนนี้ค่ะ หนังสือน่าจะได้ พ.ค ไม่ก็ต้น มิ.ย นะคะ ฮี่
      #874-1
  24. #873 Malangpor_Mangpor (@MM_Mangpor) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:42
    คิดถึงงงง แทฮยองฟื้นแล้วววเย้ น้ำตาจะไหลฮือ อยากบอกว่านกฟิคที่ไรท์เอาไปแจกแงง
    มัวเเต่ไปต่อแถวซื้อมี่บอม
    #873
    0
  25. #872 KITTYNATTAPORN (@KITTYNATTAPORN) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 18:02
    คิดถึงไรท์นะคะ รออยู่นะยู~5555
    ชอบมากแบบติดแล้วอะ ~❤😍😊
    #872
    0