ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,133 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,333 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    119

    Overall
    205,133

ตอนที่ 16 : บทที่15 ท่านอ๋องในพงหญ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    12 ก.ย. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น  

           ตำหนักชมจันทร์

แม้ชิงหลิงจะไม่พอใจที่หญิงสาวผู้นั้นตามมาที่ตำหนักชมจันทร์ด้วย แต่นางก็ทำอันใดไม่ได้เพราะผู้ที่อนุญาตและเชิญหญิงสาวผู้นั้นมาคือหวงตี้จ้าของตำหนักแห่งนี้


ชิงหลิงนั่งอยู่บนแท่นบรรทมในห้องของตำหนักชมจันทร์ที่ถึงแม้ห้องนี้จะตกแต่งอย่างวิจิตรและงดงามเพียงใดเธอก็ไม่มีใจจะมองเท่าใดนัก 


ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่พวกนางเดินทางมาถึงตำหนักชมจันทร์แห่งนี้ หวงตี้ก็ทรงมีรับสั่งให้ชิงเทียนพาคุณหนูหานชิงชิงผู้นั้นไปเยี่ยมชมอุทยานเสียก่อน ส่วนหวงตี้ทั้งสองนั้นก็มาประคองสองข้างขนาบซ้ายขวาชิงหลิง เพื่อไม่ให้เธอไปขัดขวางการชมอุทยานขององครักษ์หนุ่มกับสาวงาม  


ทำให้เธอต้องมาติดแหง่กอยู่ในห้องบรรทมแห่งนี้ โดยมีข้ออ้างจากเหล่าหวงตี้ทั้งสองว่าเธอควรพักผ่อนอยู่ในตำหนักให้อาการดีขึ้นแล้วจะมารับไปเที่ยวชมอุทยาน ส่วนพวกเขานั้นจะไปรับรองแขกที่เชิญมา ทั้งที่สตรีนางนั้นเป็นเพียงคุณหนูผู้หนึ่งเท่านั้น  ช่างมีเกียรติอย่างยิ่งขนาดที่ทั้งหวงตี้ทั้งองครักษ์ต้องรีบไปประคบประหงมรับรองเลยหรือ 


ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเล่นเกมจับคู่ให้ต้าเกอของเธอกับสตรีไร้ยางอายผู้นั้น  แถมยังส่งองครักษ์มาเฝ้าหน้าห้องของเธออีก เมื่อเธอจะก้าวออกจากตำหนักก็ถูกองครักษ์ขวางทางเอาไว้ กล่าวเพียงว่าหวงตี้ต้องการให้เธองพักผ่อนในตำหนักจนกว่าหวงตี้จะเสด็จมารับด้วยพระองค์เอง

 

ดี ดียิ่งนักถึงกับกล้าขังเธอไว้ในตำหนักเลยสินะ เพราะเธออยู่ในวังไม่เคยต้องระวังกิริยา หวงตี้ไม่เคยใช้อำนาจกับเธอมาก่อน 


ทำให้ตอนนี้ชิงหลิงเริ่มตระหนักในฐานะของตนเองว่าหากไร้ซึ่งหวงตี้  เธอก็ไร้ซึ่งอำนาจใดๆ แม้เธอจะข้ามภพมาอยู่ในร่างสาวน้อยวัยขบเผาะ เธอก็ยังคงมีความทรงจำของสาวออฟฟิศวัยใกล้เบญจเพศอยู่ 


หากเธอล้ำเส้นมากเกินไปเกรงว่าหวงตี้คงไม่ปล่อยให้เธอเสวยสุขเช่นนี้แน่ แต่จะให้เธอทำเช่นไรถ้าเป็นเรื่องอื่นเธอสามารถใจเย็นแก้ปัญหาและเอาตัวรอดได้ แต่เรื่องของคนผู้นั้นมักทำให้สติของเธอนั้นหลุดการควบคุมอยู่เสมอ 


กลับมายังเหตุการณ์ปัจจุบัน


ฉันกำลังนั่งดึงทึ้งเส้นผมของตนเองราวกับคนเสียสติ เธอจะต้องทำเช่นไรจึงจะไปขัดขวางการจับคู่ของหวงตี้ในครั้งนี้ได้ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเธอยิ่งเริ่มควบคุมตนเองไม่ได้ 


นางกำนัลที่ถูกส่งมาดูแลเธอต่างตกใจกับสภาพทรงผมของหวงโฮว่ที่ถูกดึงทึ้ง เมื่อเหล่านางกำนัลทำผมให้ชิงหลิงไหม่จนเสร็จแล้ว เธอก็เอ่ยปากตวาดไล่พวกนางกำนัลออกให้ออกไป "หากข้าไม่เรียกให้เข้ามารับใช้ไม่ต้องเสนอหน้าเข้ามา" ตอนนี้เธอหลุดการควบคุมตนเองจริงๆเสียแล้ว 


 ภพนั้นเธอทำได้เพียงมองดูคนที่เธอรักถูกแย่งชิงไปโดยไม่ทำอะไรเลย ชาตินี้เธอไม่อยากเสียใจเช่นเดิมอีกแล้ว ตั้งแต่ข้ามภพมาเธอเฝ้าโหยหาอ้อมกอด สัมผัสที่เธอเคยได้รับ เธอไม่ต้องการสิ่งใดมากมาย เธอต้องการเพียงเขาผู้เดียว เธอขอมากไปหรือ....


ชิงหลิงแง้มประตูมองเหล่าองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูอย่างหงุดหงิดใจ เธอจะออกไปจากตำหนักได้ยังไงกัน นอกจากสกิลแก้ผ้า..เอ้ย..!ขายผ้าเอาหน้ารอดไปวันๆ แล้ว เธอก็ไม่มีความสามารถอื่น เช่นเหาะเหินเดินอากาศหรือเดินทะลุกำแพงแบบจั้มเปอร์(อันนั้นมันกระโดดทะลุกำแพง)


แล้วสายตาของเธอก็หยุดลงตรงหน้าต่างห้องบรรทม เธอก็ต้องหัวเราะในลำคอขึ้นมา ฉลาดมากเพคะหวงตี้ทรงส่งคนมาเฝ้าหน้าห้องแต่ไม่เฝ้าหน้าต่างด้วย คงคิดว่าเธอไม่กล้าโดดลงไปกระมัง หึ ท่านประเมินเธอสูงเกินไปแล้ว ฉันหน่ะสิ้นคิดกว่านั้นเยอะ 


ฉันมองลงไปสำรวจบริเวณนอกหน้าต่างของตำหนักก็พบว่าอีกฝั่งหนึ่งของหน้าต่างค่อนข้างสูงจากพื้นดินพอสมควรแต่จากสกิลหนีเที่ยวของเธอในภพก่อน คือปีนหน้าต่างห้องหนีแม่เที่ยวประจำอะนะ ทำให้เธอพาร่างของตนแลนดิ้งลงสู่พื้นดินด้านล่างอย่างปลอดภัย!!เหรอ...


หลังจากกลิ้งสามตลบ(ไหนว่าปลอดภัย- -*)และหยุดลงตรงพุ่มไม้ที่ไม่ห่างจากตำหนักที่เธอกระโดดหน้าต่างลงมามากนัก ชิงหลิงก็เข้าใจคำว่าฟ้ายังไม่มืดก็เห็นดาวขึ้นมาทันที   เธอก้มตัวลงคลานให้ต่ำจากพุ่มไม้มากที่สุด แต่เนื่องจากพุ่มไม้มันเตี้ยมากเธอจึงแทบจะกลิ้งเพื่อหลบเหล่านางกำนัล 


ทว่าหลังจากที่เธอหนีออกมาพ้นจากตำหนักและเหล่านางกำนัลแล้วนเธอก็ค้นพบว่า... ตำหนักแห่งนี้สวยงามมาก นี่ขนาดว่าไม่ใช่ส่วนที่เป็นอุทยานที่ตกแต่งไว้เพื่อพักผ่อนหย่อนใจยังสวยขนาดนี้ อุทยานจะสวยขนาดไหน 


แล้วสองคนนั้นถูกเปิดโอกาสให้อยู่ด้วยกันในสถานที่ราวกับสรวงสวรรค์เช่นนั้น โอ้ย!แค่คิดเธอก็แทบอยากจะถลกกระโปรงวิ่งไปที่อุทยานนั่นทันที 


ติดก็เพียงแต่ว่าเธอไม่เคยมาตำหนักชมจันทร์แห่งนี้มาก่อนและเธอไม่รู้ว่าอุทยานแห่งนั้นมันไปทางไหน ซ้ำร้ายเธอยังไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ใดอีกด้วย โธ่เอ๊ย!..ชิงหลิงกำลังด่าในความโง่ของตัวเอง นี่ตอนเธอข้ามภพมาเธอลืมเอาสมองมาด้วยรึเปล่าเนี่ยทำไมถึงได้โง่งมเช่นนี้ 


แล้วเธอดันกลิ้งมาอยู่ตรงที่ที่ไม่มีนางกำนัลหรือทหารเลยซักคนโอ๊ยจะบ้าตาย งือ..มัวแต่ห่วงผู้ชาย..แงแง ลืมห่วงตัวเอง


ทางฝั่งหวงตี้ทั้งสองที่กำลังสร้างสถานการณ์นกยวนยางให้สองหนุ่มสาวอยู่นั้นก็ไม่ได้รู้เลยว่าสตรีที่ตนจับขังไว้แหกคอก?หนีออกมาหลงทางนอกตำหนักเสียแล้ว


ชิงหลิงมองไปทางใดก็ไม่พบบุคคลที่เธอจะเข้าไปขอความช่วยเหลือได้เลย


เอาวะ..เดินไปเรื่อยๆ มันต้องเจอใครสักคนแหละ นี่มันตำหนักชมจันทร์นะ ในเมื่อมีหวงตี้กับหวงโฮ่วมาเยือนย่อมต้องมีนางกำนัลขันทีเดินไปมา หรือเธออาจจะพบทหารที่เดินตรวจตราอยู่แถวนี้ก็ได้ 


แต่เมื่อชิงหลิงยิ่งเดินไปเรื่อย ๆ เธอก็ยิ่งไม่พบผู้คนเลยระหว่างทาง จากที่ตอนแรกมีเพียงดอกไม้และพุ่มไม้เล็กๆรายล้อมรอบเต็มไปหมด ก็ค่อยๆกลายเป็นป่าที่มีต้นไม้หนาทึบมากขึ้นเรื่อยๆ 


ฉันเริ่มรู้สึกหวั่นในใจ นิสัยหลงทิศของภพที่แล้วคงไม่ได้ติดตัวมาด้วยไช่ไหม ทำไมสมองอันแสนสำคัญเธอถึงไม่เอามา แต่ดันเอานิสัยหลงทิศบ้าๆนี้มาทำไม 


เธอจะทำเช่นไรดี สกิลเอาตัวรอดของเธอตอนนี้เริ่มไม่ทำงาน ความกลัวเกาะกุมจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ เฝ้าโทษตนเองไปพร้อมกับขาที่เริ่มก้าวช้าๆ และยกสูงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งเนื่องจากต้นหญ้าระหว่างทางที่มีความสูงมากขึ้นเรื่อยๆ 


เธอไม่น่าหนีออกมาเช่นนี้เลย ชิงหลิงเฝ้าภาวนาให้มีใครก็ได้มาพบเธอ หรือรู้ตัวว่าเธอนั้นหายไปและออกตามหา ใครก็ได้..


ขณะที่เธอเดินพึมพำตัวสั่นผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับคนบ้าอยู่นั้น เธอก็บังเอิญเหยียบบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในพงหญ้าเข้าอย่างจัง เรียกเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดราวกับเสียงข่มขู่ของสัตว์เล็กดังมาจากสิ่งที่เธอกำลังเหยียบอยู่ 


แต่แทนที่เธอจะชักเท้าขึ้นจากสิ่งนั้นเธอกลับกดฝ่าเท้าของตนลงไปให้แน่นขึ้นมากกว่าเดิม 


เพราะหากเธอชักเท้ากลับถ้าสิ่งที่เธอเหยียบอยู่คือสัตว์ร้ายมันต้องพุ่งมาทำร้ายเธออย่างแน่นอน เธอจึงกดเหยียบมันเอาไว้เพราะหากเป็นสัตว์ขนาดเล็กมันย่อมไม่สามารถขยับออกจากฝ่าเท้าของเธอ เพื่อมาทำร้ายเธอได้และอาจจะตายคาฝ่าเท้าของเธออีกด้วย


แต่หากมันเป็นสัตว์ใหญ่คงต้องโทษโชคชะตาที่มอบชีวิตใหม่ให้เธอเพียงเท่านี้ ความคิดนี้ของเธอนั้นอาจดูมองว่าโง่งมแต่หากลองมาอยู่ในสถานการณ์ตอนนี้มันจะมีทางให้เลือกแค่ว่าฆ่ามันให้ตายก่อนมันมาทำร้ายเรา


ซึ่งในตอนนี้นั้นชิงหลิงคิดหาทางอื่นไม่ออกจริงๆ ทำได้เพียงเหยียบเจ้าสิ่งนั้นให้แน่นแล้วหลับตาปี๋


 "สตรีบ้า สตรีไร้ตา น่าตายยิ่งนัก เจ้าเหยียบแขนของเปิ่นหวางอยู่ เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึ " เสียงจากสิ่งที่เธอเหยียบอยู่ตวาดใส่เธอด้วยความไม่พอใจ


ชิงหลิงตกใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินเจ้าสิ่งที่เธอเหยียบอยู่นั้นพูดได้


ความดีใจผุดขึ้นมากลางอกเธออยากท่วมท้น แสดงว่าตอนนี้ร่างกำลังเหยียบคนอยู่สินะ ชิงหลิงลืมตามองสิ่งที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าในพงหญ้าข้างกายเธออย่างกล้าๆ กลัว


เมื่อลืมตามองอย่างชัดเจนก็พบเพียงบุรุษผู้หนึ่งส่วมใส่เสื้อผ้าสีดำสนิททั้งตัว คล้ายๆกับพวกผู้ร้ายเวลาพรางตัวไปทำสิ่งเลวๆในละครย้อนยุคจีนโบราณ บุรุษผู้นั้นดูคล้ายกำลังนอนจมกองเลือดอยู่ ไม่สิเข้ากำลังนอนจมกองเลือดอยู่จริงๆ


เมื่อชิงหลิงเห็นว่าเป็นคนแน่ๆไม่ใช่สัตว์ร้ายจำแลงกายมา เธอจึงยกฝ่าเท้าของตนเองที่ตอนนี้กดอยู่บนแขนซ้ายของชายผู้นั้นขึ้น 


ซึ่งผลจากการกระทำของเธอ ทำให้แขนของชายผู้นั้นปรากฎรอยช้ำแดงเข้มด้วยแรงเหยียบของเธอ คงจะเจ็บมิใช่น้อยเลย


ชิงหลิงนั่งยอง ๆ มองคนตรงหน้าที่กำลังนอนหายใจสม่ำเสมอราวกับว่าตนแค่หนีมานอนหลับอยู่ตรงนี้ และไม่ได้บาดเจ็บอะไร ทั้งที่ตามลำตัวของเขานั้นมีแต่คราบเลือดเต็มไปหมด


แต่เมื่อชิงหลิงลองพิจารณาคำพูดของชายผู้นี้อีกครั้งเขาเรียกแทนตนเองว่าเปิ่นหวางโดยไม่ได้ปิดบังฐานะ หากไม่ใช่ว่าเขาเป็นหวางเย่หรือองค์ชายจริงก็คงไม่เรียกแทนตนเองเช่นนี้ หรือเขาอาจจะเพียงแทนตนเองเช่นนั้นเพื่อให้เธอเกรงกลัวและช่วยเหลือเขา


ชิงหลิงมองคนที่กำลังนอนแผ่ในพงหญ้าอยู่ตรงหน้าเธอ ดูแล้วเขาน่าจะมีอายุไล่เลี่ยกันกับหวงตี้และจักรพรรดิหลวนหลง


ซึ่งในดินแดนแถบนี้นั่นมีเพียงสองแคว้นใหญ่เท่านั้นที่มีระบบกษัตริย์ ซึ่งทั้งสองพระองค์นั้นแม้จะมีสนมนางในมากมายแต่ก็ยังไม่มีโอรสสักองค์ คนผู้นี้ย่อมมิใช่องค์ชาย แสดงว่าเป็นหวางเย่แต่หวางเย่จะมานอนบาดเจ็บอะไรตรงนี้ คงมิใช่ผู้ร้ายในนิยายหรอกมั้ง.. มั้งนะ....


"ท่านจะช่วยให้เปิ่นกงออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่" ฉันเรียกแทนตนเองว่าเปิ่นกงเพื่อบอกใบ้ฐานะของเธออย่างน้อยหากชายผู้นี้เป็นคนร้ายจริงๆ เขาคงไม่ทอดทิ้งเธอให้ตายในป่าแน่ๆ เพราะเธอนั้นยังมีประโยชน์


เป่ยหยางมองสตรีที่แม้ใบหน้าจะเปื้อนฝุ่นขะมุกขะมอมไปทั่วผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่ก็ยังมีความงดงามล่มแคว้นปรากฏให้เห็น หากเมื่อมองสำรวจจะพบว่านางสวมใส่อาภรณ์ที่มองอย่างไรก็น่าจะเป็นผู้สูงศักดิ์


อีกทั้งนางยังแทนตนเองว่าเปิ่นกง หากเขาเดาไม่ผิดนางน่าจะเป็นองค์หญิงจากแคว้นหลวนที่เดินทางมาอภิเษกสมรสแล้วหายไปอย่างแน่นอน


"สตรีไร้ตา เจ้าเห็นสภาพเปิ่นหวางเป็นเช่นนี้ นอกจากเจ้าจะไม่ช่วยเปิ่นหวางแล้วเจ้ายังทำร้ายเปิ่นหวางอีก ช่างเป็นสตรีที่ใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตผิดมนุษย์ยิ่งนัก"


ชายผู้ที่น่าจะเป็นหวางเย่ผู้นั้นตะคอกเสียงดัง และโยนความผิดให้แก่เธออย่างหน้าด้านๆ แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธความผิดทั้งหมดได้  เพราะเธอก็มีส่วนที่ทำให้เขาบาดเจ็บจริงๆ เธอจึงทำได้เพียงบิดผ้าเช็ดหน้าในมือด้วยความคับแค้นใจ


อ๋องน่าตาย ถ้าไม่ใช่ว่าเขาอาจจะพาเธอออกไปได้ หรืออย่างน้อยก็ยังมีเขาอยู่เป็นเพื่อนในป่าแห่งนี้ เธอคงเอาหินทุบหัวหวางเย่ผู้นี้ให้ตายไปเลย จะได้ไม่ต้องฟังคำพูดปากคอเราะร้ายเช่นนี้ของเขา


ผู้ชายอะไรปากจัด ปากกรรไกร ปากตลาดสุดๆ ชิงหลิงแอบด่าหวางเย่ตรงหน้าเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิด


"เจ้าทำสีหน้าเช่นนี้คงกำลังต่อว่าเปิ่นหวางว่ากำลังว่าร้ายเจ้าใช่หรือไม่ แล้วรอยช้ำที่แขนของเปิ่นหวางคืออะไร เจ้าอธิบายได้หรือไม่" เขาตวาดแหวๆใส่เธออีกครั้ง ชิงหลิงทำได้เพียงส่งเสียงจิ๊ จ๊ะ ในลำคออย่างไม่พอใจ


"แล้วเจ้ายังมีหน้ามาถามว่าเปิ่นหวางพาเจ้าออกไปได้หรือไม่ สตรีไร้ตา เจ้าเห็นสภาพเปิ่นหวางเป็นเช่นนี้แต่ไม่ยอมช่วยเหลือ เหตุใดเปิ่นหวางต้องช่วยเหลือเจ้าด้วยฮะ สตรีไร้ตา" เขาตะคอกใส่หน้านางอย่างแรงด้วยโทสะ จนทำให้เขาต้องหอบหายใจอยู่ชั่วครู่ 


เป่ยหยางได้แต่โทษสวรรค์ หากไม่ใช่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บและเดินลมปรานขับพิษบาดแผล แม้จะขับพิษออกหมดแล้วแต่เลือดกลับไม่ยอมหยุดไหลจนทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงเขาคงไม่ต้องมาเจอสตรีไร้ตาเช่นนี้


โธ่..ข้าไปทำเวรกรรมเช่นใดมาหนอ สวรรค์ถึงได้ส่งสตรีเช่นนี้มาช่วยข้า เป่ยหยางแทบอยากกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด


ชิงหลิงมองคนเจ็บที่กำลังหอบหายใจเพราะแรงโทสะที่ตะคอกเธอเมื่อครู่ เธออยากกระทืบหวางเย่ผู้นี้ยิ่งนัก ใครก็ได้ช่วยมาห้ามเธอที ก่อนที่หวางเย่ผู้นี้จะตายด้วยน้ำมือของเธอ


ชิงหลิงตัดใจจากความคิดบ้าบอในหัวตนเอง หวางเย่ผู้นี้คือคนที่สามารถพาเธอออกไปจากที่แห่งนี้ได้ เธอจึงค่อย ๆ คลานเข้าไปใกล้หวางเย่ผู้นั้นอีกนิด


"แล้วเจ้าจะให้เปิ่นกงช่วยเจ้าได้อย่างไร เปิ่นกงทำแผลไม่เป็น เย็บแผลไม่ได้ ไม่รู้วิชาแพทย์ ถ้าจะให้ไปตามคนมาช่วยท่านก็บอกทางออกแก่เปิ่นกงมาสิ เปิ่นกงจะไปพาคนมา" ฉันแกล้งหลอกถามเขาเพื่อเธอจะได้ออกจากป่านี้ไปได้เสียที


"เหอะ เจ้าว่าเปิ่นหวางโง่รึ หากเปิ่นหวางบอกทางเจ้า เจ้าก็คงหนีหายไปเลยไม่หันมาเหลียวแลด้วยซ้ำ" ชิงหลิงรู้สึกตกใจที่หวางเย่รู้ทันราวกับพยาธิในท้องเธอกำลังกล่าวหาเธอในสิ่งที่เธอกำลังคิดจะทำ


"เปิ่นกงไม่ได้คิดเช่นนั้น เปิ่นกงเพียงอยากช่วยท่าน" จริงๆชิงหลิงก็ไม่ได้คิดแบบนั้นไปซะทีเดียว เพราะเธอจะไม่ทิ้งเขาแต่จะกระทืบก่อนออกไป 555+ ความมืดเข้าครอบงำซ้ำซ้อน 


แม้ใจจริงชิงหลิงไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำหากเขายอมบอกทางเธอ เธอย่อมช่วยเหลือเขาเป็นการตอบแทนเธอไม่ใช่คนไม่รู้บุญคุณคน


"พอแล้ว เปิ่นหวางไม่อยากฟังคำแก้ตัว เปิ่นหวางไม่ได้บาดเจ็บหนักขนาดนั้นเพียงหมดเรี่ยวแรงและเสียเลือดมากยิ่งขยับตัวเลือดก็ยิ่งออกมาก เจ้าเพียงช่วยเปิ่นหวางฉีกเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดนี้ออกไป เช็ดทำความสะอาดบาดแผลและเอายาที่อยู่ตรงอกเสื้อของเปิ่นหวางมาโรยให้ทั่วก็พอ เมื่อเรี่ยวแรงของเปิ่นหวางกลับมาเปิ่นหวางจะไปส่งยังที่ที่เจ้าต้องการเอง" 


เขาหยิบมีดเล็ก ๆ ออกมาจากเอวแล้วยื่นส่งให้กับเธอ ชิงหลิงเริ่มลังเลใจว่าจะช่วยหวางเย่ผู้นี้ดีหรือไม่         


แต่ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนเลวและต่อให้เธอมีหนทางหนีออกไปได้การที่จะปล่อยให้คนคนหนึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาเธอคงใจเแข็งทำไม่ลง 


ชิงหลิงก้มลงใช้มีดตัดชุดสีดำที่เปื้อนเลือดออกช้าๆ ใช้เศษผ้าที่ตัดออกมาค่อยๆเช็ดคราบเลือดเพื่อให้เห็นบาดแผลที่ชัดเจน 


หวางเย่ที่นอนนิ่งอยู่ส่งกระบอกน้ำเล็กๆที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของเขาให้แก่เธออย่างให้ความร่วมมือ 


แม้ชิงหลิงจะไม่ได้เป็นหมอหรือเรียนหมอมาก่อนดูจากเลือดที่เปรอะเปื้อนตามเสื้อผ้าแล้วบาดแผลเขาน่าจะลึกพอสมควรแต่พอเช็ดทำความสะอาดแล้วกลับพบว่าบาดแผลแม้จะดูใหญ่และยาว แต่ก็ไม่ถึงกับลึกมากแต่เลือดกลับไหลออกมาไม่หยุดราวกับว่ามีบางสิ่งกระตุ้นไม่ให้มันหยุดไหล 


หากปล่อยเอาไว้คนผู้นี้คงไม่ตายเพราะบาดแผล แต่น่าจะตายเพราะเสียเลือดมากเกินไปมากกว่า และดูเหมือนที่เขาหมดเรี่ยวแรงหน้าซีดขาวก็น่าจะเป็นเพราะสาเหตุนี้ 


เมื่อทำความสะอาดบาดแผลเสร็จเรียบร้อยเธอก็เทยาลงบนบาดแผลเผื่อให้เลือดหยุดไหลแต่เนื่องจากแผลมีความยาวพอสมควรทำให้เลือดแม้จะหยุดไหลไปแล้ว แต่ก็ยังมีบางจุดที่เลือดยังซึมออกมา 


ชิงหลิงเม้มปากบางอย่างใช้ความคิดก่อนจะตัดสินใจหันหลังของตนเองแล้วถลกกระโปรงขึ้นหวางเย่ที่นอนมองเธออยู่ที่แรกใบหน้าซับสีเลือดเมื่อมองเห็นสตรีหน้าไม่อายกล้าถลกกระโปรงต่อหน้าหวางเย่เช่นเขา


ชิงหลิงจำใจฉีกชายกระโปรงด้านในที่เป็นสีขาวออกมา เมื่อฉีกออกมาได้ความยาวที่ต้องการก็ใช้มีดตัด ก่อนจะนำมันมาพันปิดปากแผลของหวางเย่ที่ตอนนี้นอนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงด้วยความเขินอายแทนหญิงสาวที่เมื่อซักครู่เปิดกระโปรงต่อหน้าหวางเย่แม้นางจะหันหลังให้ก็ตาม 


แต่นางก็หาได้มีความอับอายแต่อย่างใด เอาเถอะเป่ยหยางได้แค่คิดในใจว่าสตรีเช่นนี้ถึงแม้มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงคงยากที่จะแต่งออกเรือนไปได้หากชินอ๋องทราบเรื่องที่นางทำในวันนี้คงไม่ต้องการแต่งนางเป็นชายาเอกแน่ๆ 


แต่ไม่เป็นไรเป่ยหยางผู้นี้มีเมตตาจะรับผิดชอบยินยอมแต่งนางมาเป็นชายาเอกเอง 















ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบา เบา 
        ฝันดีจร้า...........
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #827 สามคิ้ว。 (@leepnam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 06:50
    คงไม่ใช่ว่าหลวนหลงใช้น้องรองเพื่อเข้าหานางเอก ละน้องรองดันคิดไปไกล สุดท้ายดราม่าพี่น้อง นะ5555555555
    #827
    0
  2. #510 PpCc/Cup_cake (@cake01570369) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 15:29
    คือในความคิดนางเอกไม่คิดอะไรเลย แต่ให้เรื่องมันจบๆไปเท่านั้น แต่ความคิดของคนอื่นนี่มองนางสร้างฐานอำนาจให้ตัวเอง ปูทางให้น้องสาว บลาๆๆ ในขณะที่ความเป็นจริงคือ นางขี้เกียจ!!! โอ๊ยย อย่างนี้ก็ได้หรออ เมืองนี้ขี้มโนตั้งแต่หวงช่างไปจนถึงประชาชน ถถถ ไม่เว้นแต่นางสนมน้อยๆพวกนั้นที่เลือกข้างหวงโฮ่วอีก สนุกดันค่ะไรต์
    #510
    0
  3. #464 korawan-ni (@korawan-ni) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 22:07
    ตลกดีเบาๆๆสบายๆๆชิวๆๆดีค่ะ
    #464
    0
  4. #151 bennybebenni (@bennybebenni) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 22:30
    อ่านติดลมเลย พึ่งได้เม้น สนุกมากค่ะ เราชอบ คนรอบข้างสายมโนนี้ชอบมาก มันจะทำให้ตัวเอกของเราดูเทพขึ้นไปอีก 5555
    #151
    0
  5. #150 natpapat5665 (@natpapat5665) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:05
    พรึ่งเปิดเข้ามาอ่านอ่านรวดเดียวเลยสนุกมากๆขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายสนุกๆให้อ่านนะค่ะ
    #150
    0
  6. #149 veevi20 (@veevi20) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 18:44
    รอค้าาาาา
    #149
    0
  7. #148 emtida (@emtida) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 16:32
    มาต่ออีกไวๆนะจ้า ขอบคุณค่ะไรท์
    #148
    0
  8. #146 BBMTT (@BBMTT) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 14:30
    หึยยย ทำม่ายยยจะให้เเต่งต้องเล็งตำเเหน่งเเน่!!!!!
    #146
    0
  9. #145 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 12:39
    ขอบคุณค่ะ
    #145
    0
  10. #144 poosurat (@poosurat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 12:16
    นางเอกนางรัก ขอบคุณนะค่ะไรท์ มาต่อไวๆ
    #144
    0
  11. #142 Porduu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 08:37
    นางเอกสบายๆดีค่า ไม่หน่วงดี
    #142
    0
  12. #140 Pongpao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:53
    ขอบคุณค่ะ
    #140
    0
  13. #139 Nusom-kw (@nusom-kw) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:06
    ผู้คนรอบตัวนางมโนเป็นการเมืองไปหมด
    ถ้ารู้เหตุผลที่แท้จริงว่าเสียเวลานอน
    คงพากันหงายเงิบ 555
    #139
    0
  14. #138 MORNINGGLORY08 (@MORNINGGLORY08) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 03:07
    นางฉลาดอ่ะ 555ใช้นางสนมกับน้องเพราะไม่รู้จะใช้ใคร ได้บุญคุณไปอี๊กกก^^
    #138
    0
  15. #137 wani@15303 (@15303neenee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 01:35
    รอรอรอ รอไรท์มาอัพ ชีวิตรีดช่างอาพับ เพราะรอไรท์อัพนิยาย // =[]=!!! ไม่ใช่ละ!!
    #137
    0