ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,133 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,333 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    119

    Overall
    205,133

ตอนที่ 23 : บทที่22 กงล้อแห่งโชคชะตา รักแรกของมังกรน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    13 ก.ย. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น




                    ประเทศไทย เมื่อหลายปีก่อน

                          

ลู่หานหนี่ว์น้อยอายุเพียง 8 ขวบ กำลังนั่งฟังบิดากับมารดาของตนเองโต้เถียงกันอยู่กลางห้องโถงของบ้านหลังใหญ่หานหนี่ว์นั้นไม่รู้ว่ามารดาโกรธบิดาด้วยเรื่องอะไร แต่นางไม่ชอบเลยในยามที่พวกท่านทั้งสองทะเลาะกัน

                       

เธอจึงเดินออกมานอกบ้านเพียงลำพังเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายจนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ในความทรงจำของเธอจำได้ว่าแถวบ้านของเธอไม่เคยมีสถานที่เช่นนี้มาก่อน

                      

 ด้านหน้าของหานหนี่ว์ตอนนี้ปรากฎภาพของทุงดอกไม้สีแดงสดรูปร่างหน้าตาประหลาด หานหนีว์เดินสำรวจทุ่งดอกไม้อย่างสนใจสถานที่แห่งนคล้ายมีแค่นางเพียงผู้เดียว

                      

" หนี่ว์เอ๋อร์ หนี่ว์เอ๋อร์ ข้าอยู่ทางนี้" หานหนีว์หันมองไปตามเสียงเรียกชื่อของตนก็พบกับหญิงชราคนหนึ่งเมื่อมองดูดีดีก็พบว่าหญิงชราผู้นั้นคือคุณย่าของเธอนั้นเอง

                        

"คุณย่า คุณย่าไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรือค่ะ ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ" หานหนี่ว์ถามผู้เป็นย่าของตนเองด้วยความสงสัย เพราะคุณย่าของเธอนั้นตอนนี้จะต้องนอนอยู่ที่โรงพยาบาลมิใช่หรือ

                        

และสาเหตุที่บิดากับมารดาทะเลาะกันก็เพราะบิดานั้นต้องการให้เธอกับมารดาย้ายมาอยู่บ้านที่เมืองไทยเพื่อดูแลคุณย่าที่กำลังป่วยหนัก แต่มารดาของหานหนี่ว์นั้นไม่ยินยอมเพราะมารดาก็ไม่สามารถทิ้งคุณยายมาอยู่กับบิดาได้ และด้วยเรื่องนี้จึงนำมาซึ่งการเลิกรากันในที่สุด

                       

"หนี่ว์เอ๋อร์ ช่วยอะไรย่าอย่างหนึ่งได้หรือไม่ "คุณย่าของเธอเอ่ยถามแล้วลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา

                       

"ถ้าช่วยแล้วคุณย่าจะให้อะไรหนูเป็นรางวัลคะ"หานหนี่ว์กล่าวพลางหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

                          

"ถ้าหนี่ว์เอ๋อร์ช่วยย่า ย่าจะให้หวีปักผมชิ้นนี้เป็นรางวัล ตกลงไหม" คุณย่าหยิบหวีปักผมที่มีรูปผีเสื้ออยู่ตรงกลางและมีลูกปัดห้อยระย้าลงมาเล็กน้อยยื่นมาตรงหน้าของหานหนี่ว์หวีปักผมนี้คล้ายถูกสร้างมาเพื่อนางเพราะมันสลักตัวอักษรเป็นชื่อของลู่หานหนี่ว์เอาไว้

                         

หานหนี่ว์นั้นชอบหวีชิ้นนี้ตั้งแต่แรกเห็นจึงพยักหน้าตกลงรัวๆอย่างดีใจที่จะได้เป็นเจ้าของหวีน่ารักบนหัวของตน

                       

เมื่อผู้เป็นย่าเห็นดังนั้นก็หัวเราะเสียงดังลั่นก่อนจะใช้มือสางผมให้หลานสาวของตนก่อนจะปักหวีอันนั้นบนศรีษะของนางอย่างแผ่วเบา

                         

"ได้ของรางวัลจากย่าแล้วทีนี้ หลานต้องช่วยย่าแล้วนะหนี่ว์เอ๋อร์" คุณย่าเอ่ยกับหลานสาวตัวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

                         

"คุณย่าจะให้หนูช่วยอะไรคะ" หานหนีว์ตัวน้อยยิ้มหวานเอ่ยถามคุณย่าของเธอเสียงใส

                            

"มีเด็กคนหนึ่งกำลังร้องไห้อยู่ หนี่ว์เอ๋อร์ของย่าช่วยให้เด็กคนนั้นหยุดร้องไห้ได้หรือไม่"  คุณย่ากล่าวพลางแย้มยิ้มกับหลานสาวก่อนจะเงยหน้าไปในทิศทางหนึ่ง

                              

หานหนี่ว์มองตามทิศทางที่ย่าของเธอกำลังมองไป ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กชายคนหนึ่งดังอยู่ไม่ไกล หานหนี่ว์จึงหันไปถามว่าเด็กคนนั้นเป็นใครและเธอจะต้องทำอะไรบ้าง

                               

แต่เมื่อหันไปมองอีกทีคุณย่าของเธอก็หายไปเสียแล้ว  หานหนี่ว์ไม่รู้จะทำเช่นไรนางจึงเดินไปในทิศทางที่ได้ยินเสียงร้องไห้ดังออกมา  เมื่อเดินไปได้ซักพักหานหนี่ว์ก็เดินมาพบกับถ้ำแห่งหนึ่งพร้อม ๆ กับเสียงร้องไห้ที่ดังลอดออกจากถ้ำเป็นระยะๆ

                              

หานหนี่ว์มองเข้าไปในถ้ำแล้วรู้สึกกลัวในใจ  ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอในตอนนี้นั้นมีเพียงดินน้ำมันเรืองแสงที่มารดาเป็นคนซื้อให้เมื่อไม่นานมานี้ด้วยเป็นของเล่นใหม่หานหนี่ว์จึงพกติดตัวเสมอ  แต่แสงจากดินน้ำมันนั้นย่อมไม่สามารถให้ความสว่างในถ้ำได้ชัดเจนนัก 

                           

แล้านางจะทำเช่นไรดี หานหนี่ว์ครุนคิดในใจ ด้วยในตอนนั้นนางยังเด็กมากจึงไม่ได้คำนึงถึงอันตรายภายในถ้ำ  เพียงอยากทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงเท่านั้น  เมื่อคิดหาวิธีได้แล้ว หานหนี่ว์ก็เดินเข้าไปในถ้ำตามเสียงร้องให้ที่ก้องกังวานภายในถ้ำเข้าไปเรื่อยๆ

 

ในตอนนั้นเขายังจำได้ดีเขาอายุได้เพียง 7 หนาวเท่านั้นในวังมีงานบวงสรวงเทพเจ้าที่อารามหลวง พวกเขาที่เป็นเชื้อพระวงศ์จึงได้ติดตามมาด้วย 

              

ในขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมงานพิธีการอยู่นั้น น้องรองกับน้องสาม ชวนเขาเข้าไปเที่ยวเล่นบริเวณด้านหลังของอารามหลวง โดยตกลงจะเล่นซ่อนหากันโดยน้องรองเป็นคนหาก่อน เขากับน้องสามจึงรีบออกไปหาที่ซ่อน

                  

เขาเดินหาที่ซ่อนไปเรื่อย ๆ จนพบกับถ้ำแห่งหนึ่ง เขาจึงหยิบมุกราตรีในแขนเสื้อออกมาเพื่อใช้แทนคบไฟ แล้วเข้าไปแอบซ่อนในถ้ำแห่งนั้น

                  

เวลาผ่านไปประมาณสองเค่อ (30 นาที) เขาก็ได้ยินเสียงคล้ายมีคนเดินเข้ามาในถ้ำ เจิ้งหลี่พยายามขดตัวเพื่อหลบซ่อนตัวไม่ให้น้องรองของเขาพบเห็น ไม่ทันระวังตัวอยู่ดี ๆ ก็ถูกทุบศรีษะอย่างแรงแล้วสลบไป

                  

เจิ้งหลี่มารู้ทีหลังว่าเหตุการณ์ในครั้งนั้น คนที่อยู่เบื้องหลังคือน้องชายของเขา องค์ชายรองนั่นเอง 

                 

ในตอนนั้นกว่าเจิ้งหลี่จะรู้สึกตัว ด้านนอกถ้ำก็เกิดฝนตกหนักลงมาราวกับฟ้ารั่ว เมื่อลองค้นตามตัวก็ไม่พบกับไข่มุกราตรีที่จะส่องแสงนำทางได้ มองไปทางใดก็พบเพียงความมืด และความหนาวเหน็บ 

                  

เจิ้งหลี่มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นกลัว แม้เขาจะเป็นโอรสสวรรค์ แต่เขานั้นอายุเพียง7 หนาว เจิ้งหลี่แผดเสียงร้องไห้อย่างไม่อายใครแข่งกับเสียงฝนที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่ง              


               

หลังกลับจากศาลาริมทะเลสาบหยกจิตใจของเจิ้งหลี่ก็ล่องลอย คิดคำนึงถึงความทรงจำในอดีต ก่อนจะนั่งลงบรรจงดีดพิณเพื่อปลดปล่อยความทรงจำในครั้งอดีต

        

พายุฝนเหล่านั้น ที่เกิดขึ้นในหัวใจ  

แม้หลายปีพ้นผ่านก็ล้มเหลวที่จะทำให้มันจางหายไป 

โชคชะตานำพามาให้พบกันเพียงครั้ง 

ได้กำหนดพรหมลิขิตทั้งในปัจจุบันและอนาคตของเรา         

            

"นี่นาย อย่าร้องไห้เลยนะ..โอเอ๋" เสียงใสแต่ก้องกังวานด้วยเสียงสะท้อนภายในถ้ำทำให้เจิ้งหลี่เงยหน้าขึ้นมอง แม้ความมืดจากในถ้ำจะมีมาก แต่เขาก็พอจะคาดเดาได้ว่าเป็นเด็กหญิงคนหนึ่งที่น่าจะอายุไล่เลี่ยกับเขา เจิ้งหลี่รีบปาดน้ำตาของตนเองอย่างลวกๆ ด้วยความอับอาย

           

 "เปิ่นหวางไม่ได้ร้องไห้ เพียงแต่ฝุ่นมันเข้าตาเท่านั้น เจ้าคงหลงทางล่ะสิ เสียใจด้วยนะข้าก็ไม่รู้จะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร" เจิ้งหลี่ตอบสาวน้อยเสียงฉะฉานในคราแรก แต่ปลายเสียงกลับแผ่วเบาอ้อมแอ้มในตอนท้าย

              

"ข้ามาพาเจ้าออกไปต่างหากล่ะ" หานหนี่ว์กล่าวพลางส่งยิ้มน่ารักไปให้เด็กชายเผื่อเขาจะยิ้มตาม แต่เจิ้งหลี่กลับไม่เห็นรอยยิ้มนั้นเพราะภายในถ้ำนั้นมืดมาก

              

"เจ้าพาเปิ่นหวางออกไปได้จริงหรือ " เจิ้งหลี่ตอบเสียงอ้อมแอ้มเนื่องจากเขินอายที่ต้องขอความช่วยเหลือจากเด็กหญิงแปลกหน้า

             

"ตามมาสิ ในนี้มืดเกินไปข้าไม่ชอบ" หานหนี่ว์พูดพลางเอื้อมมือไปจับแขนของเด็กชายก่อนจะจูงมือกันออกจากถ้ำตามทางที่นางใช้ดินน้ำมันแปะเอาไว้

             

เจิ้งหลี่นั้นใจเต้นโครมครามหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย มองฝ่าความมืดจ้องมองสองมือน้อยที่เกาะกุมกันด้วยจิตใจที่เต้นระรัว  ..อาช่างน่าอับอายยิ่งนักเขาเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย

บนแผ่นศิลา เสียงของกีบม้ากำลังจากไป 

คำสัญญาที่จะพบกันอีกครา 

ค่อยๆ ดับลงไปในวัยเยาว์

เจ้าเต็มไปด้วยตัณหาเลยไร้หัวใจ 

เจ้าฝังข้าไว้ด้วยการรอคอย

              

เมื่อมาถึงปากถ้ำ ก็พบว่าฝนก็ซาลงมากแล้ว เจิ้งหลี่ได้ยินเสียงเกือกม้าจากที่ไกลๆ อีกไม่นานเหล่าองครักษ์คงจะตามหาเขาจนพบ เขาเพียงแต่หลบฝนรออยู่ตรงนี้ก็เพียงพอ

                

"เจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทน หากข้าให้ได้ข้าจะหามามอบให้กับเจ้า" เจิ้งหลี่มองเด็กหญิงตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งที่นางมาช่วยเขา

               

"ฉันไม่อยากได้อะไรจากนายทั้งนั้นแหละ เปิ่นหวาง ฉันแซ่ลู่ ชื่อหานหนี่ว์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" หานหนี่ว์กล่าวแนะนำตัว เธอเห็นเด็กคนนี้แทนตนเองว่าเปิ่นหวางจึงคิดว่าเขาชื่อเปิ่นหวาง

             

เจิ้งหลี่แม้จะรู้ว่าคำพูดของนางเสียมารยาทต่อเชื้อพระวงศ์ แต่นางอายุยังน้อยเขาจึงไม่ได้ใส่ใจ  "ไม่ได้ ข้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร เจ้ากล่าวมาเถอะหากเปิ่นหวางให้ได้เปิ่นหวางจะหามาให้"

             

 เจิ้งหลี่กล่าวอย่างดื้อดึงเพื่อให้นางขอในสิ่งที่ต้องการมา หานหนี่ว์ได้ยินเช่นนั้นก็คิดว่าเขาคงไม่เลิกราแน่หากนางไม่ขอสิ่งใด แต่นางไม่อยากได้อะไรจากเขา อีกทั้งบนตัวของเด็กชายก็ไม่มีอะไรเลยที่นางจะติต่างเอามาได้

                

ถ้าขอสิ่งที่เด็กชายให้ไม่ได้เขาก็คงเลิกล้มความตั้งใจที่จะตอบแทนนางล่ะมั้ง เมื่อคิดได้ดังนั้นนางจึงตอบไปด้วยความไร้เดียงสา เพราะคิดว่าอย่างไรเสียเด็กชายคงทำไม่ได้อย่างแน่นอน

               

 "ข้าอยากเป็นราชินี อยากแต่งงานกับพระราชา" ใช่..นี่คือความต้องการของนางจริงๆ ตอนเด็กๆ ผู้หญิงทุกคนอยากเป็นเจ้าหญิง แต่สำหรับหานหนี่ว์แล้วเจ้าหญิงมันธรรมดาไป นางต้องได้เป็นราชินีมันถึงจะสมน้ำสมเนื้อหน่อย  ฮะ ฮ่ะ ฮ่าา เจิ้งหลี่ขมวดคิ้วกับคำขอของนาง

             

"เจ้าหมายถึงเจ้าอยากเป็นฮองเฮารึ" เจิ้งหลี่คิดพลางใจเต้นไม่เป็นส่ำ ถ้าเป็นคนอื่นพูดคำนี้เขาคงคิดว่าคนผู้นี้มักใหญ่ใฝ่สูงยิ่งนัก  แต่พอเป็นเด็กน้อยตรงหน้าเขากลับอยากทำให้คำพูดของนางเป็นจริง

               

"ตกลง ข้าให้สัญญา เมื่อข้าได้เป็นฮ่องเต้ข้าจะรับเจ้าเป็นฮองเฮาแต่เพียงผู้เดียว" สิ้นคำพูดของเด็กชายก็ปรากฎเสียงฟ้าร้องคำรามคล้ายตอบรับคำสัญญาของเด็กชาย หานหนี่ว์ไม่พูดอะไรเพียงหัวเราะในคำสัญญาของเด็กชายที่รับปากเช่นนั้นทั้ง ๆ ที่มันเป็นไปไม่ได้

                

เขาไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดเพื่อทำลายความเงียบ เจิ้งหลี่จึงมองฝ่าม่านฝนออกไปก็พบกับทุ่งดอกไม้สีแดงสด ก็นึกแปลกใจทั้งสีสันและรูปร่างของดอกไม้ชนิดนี้จึงเอ่ยถามเด็กสาวด้านข้างเพื่อหาหัวข้อสนทนา

                

"เจ้ารู้ไหมว่าดอกไม้นั้นมีชื่อว่าอะไร เปิ่นหวางไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" เจิ้งหลี่ชี้ไปยังทุ่งดอกไม้ตรงหน้า

                

หานหนี่ว์มองตามนิ้วของเด็กชายก็พบกับทุ่งดอกปี้เหยาขนาดใหญ่ แต่ก่อนที่นางจะตอบอันใดก็มีเสียงเรียกของมารดาดังมาจากที่ไกลๆ ราวกับกำลังร้อนรนที่หานางไม่พบ

              

"ข้าต้องไปแล้ว" หานหนี่ว์หันกลับมาบอกเจิ้งหลี่ด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

              

เจิ้งหลี่เองก็ใจกระตุกที่ต้องจากลากันกับเด็กหญิงตรงหน้าเขารู้สึกเหมือนว่าการจากลาในครั้งนี้จะเป็นการจากลาตลอดไป

                

"เจ้ายังไม่ตอบเปิ่นหวางเลยว่า ดอกไม้นั้นมีชื่อว่าอะไร" เจิ้งหลี่พยายามเหนี่ยวรั้งเด็กสาวเอาไว้

                   

"คราวหน้าข้าจะมาบอกเจ้า ว่าดอกไม้นั้นมีชื่อว่าอะไร มีความหมายว่าอย่างไรนายรอฉันนะพรุ่งนี้ฉันจะกลับมา" เมื่อหานหนี่ว์กล่าวจบเธอก็วิ่งฝ่าสายฝนไปตามเสียงเรียกของมารดาทันทีด้วยกลัวว่าตนจะถูกทำโทษที่ออกมาเล่นไกลบ้าน  พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นกับเด็กชายใหม่ ในเมื่อมันก็ไม่ได้ไกลจากบ้านมากนัก

                   

เจิ้งหลี่มองตามร่างของเด็กสาวจนหายลับไป ก่อนหันกลับมาตามเสียงเรียกของเหล่าองค์รักษ์จากอีกทาง พบว่าเหล่าองครักษ์ที่ตามหาเขาจนพบกำลังลงจากหลังม้าเดินตรงมาที่เขา 

                   

ในขณะที่เจิ้งหลี่กำลังจะลุกขึ้นเดินไปหาเหล่าองครักษ์สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นหวีเสียบผมลายผีเสื้อชิ้นหนึ่งตกอยู่ คงจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากเด็กสาวที่ชื่อลู่หานหนี่ว์

              

เจิ้งหลี่เก็บหวีปักชิ้นนั้นเอาไว้ในอกเสื้อเพื่อรอคืนให้กับนางเมื่อพวกเขาได้พบกันใหม่ หารู้ไม่ว่าพวกเขาจะไม่ได้พบกันอีกเลย...ตลอดไปหรืออาจจะได้พบกันแต่ไม่ใช่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าอย่างแน่นอน

              

หานหนี่ว์จำชื่อดอกไม้สีแดงนั้นได้เป็นอย่างดี มันมีชื่อภาษาจีนว่าดอกสือซว่านหรือเรียกว่าดอกปี้อัน ดอกไม้ในนรก(石蒜) ชื่อภาษาญี่ปุ่นว่าฮิกันบานะ (彼岸花)มีชื่อภาษาไทยว่า ดอกลิลลี่แมงมุม หรือ ดอกพลับพลึงแมงมุม คุณยายเคยบอกไว้ว่าดอกไม้ชนิดนี้แม้จะใช้เป็นสัญลักษณ์แห่งความตายหรือการพลัดพราก แต่ก็มีความหมายอีกอย่างหนึ่งว่า การกลับมาพบกันอีกครั้ง

          

บุปผาเบ่งบานในฤดูฝนพรำ 

หัวใจของข้าแตกเป็นเสี่ยงอยู่ในกำมือเจ้า 

หญิงสาวผู้นั้นนางอยู่แห่งหนใด           

บุปผาเบ่งบานในฤดูฝนพรำ 

หัวใจของข้าแตกเป็นเสี่ยงอยู่ในกำมือเจ้า 

เพียงชั่วพริบตานั้น มากพอที่จะจดจำไปตลอดชีวิต

              

หานหนี่ว์เมื่อกลับถึงบ้านก็ถูกมารดาพาขึ้นรถไปยังสนามบินเพื่อกลับบ้านที่ประเทศจีนในทันที ทำให้เธอไม่ได้ไปตามสัญญาที่ให้ไว้กับเด็กชายเปิ่นหวาง

               

ส่วนเจิ้งหลี่นั้นก็มารอเด็กหญิงที่หน้าปากถ้ำทุกวันเพื่อคืนหวีปักผมและรอฟังคำตอบของคำถามที่ถามเด็กหญิงเอาไว้ 

              

แม้เด็กหญิงจะไม่ปรากฏกายแต่เขาก็มาเฝ้ารอทุกวันจนถึงวันที่ต้องเดินทางกลับวังหลวง แม้จะให้องครักษ์ออกตามหาก็ไม่มีวี่แววของตระกูลลู่ที่มีบุตรีนามว่าหานหนี่ว์เลยแม้แต่คนเดียว แต่เจิ้งหลี่ก็ยังคงรอคอยนางเพื่อทำตามคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้

             

หนึ่งคนเมื่อกาลเวลาผันผ่านกลับลืมเลือนไปจนหมดสิ้น ส่วนอีกคน..ยิ่งกาลเวลาผันผ่านเขากลับยิ่งสลักลึกความทรงจำไว้ในหัวใจ

           

บุปผาเบ่งบานในฤดูฝนพรำ 

หัวใจของข้าแตกเป็นเสี่ยงอยู่ในกำมือเจ้า 

หญิงสาวคนนั้นนางช่างงดงามยิ่งนัก           

บุปผาเบ่งบานในฤดูฝนพรำ 

หัวใจของข้าแตกเป็นเสี่ยงอยู่ในกำมือเจ้า 

เพียงชั่วพริบตานั้น มากพอที่จะมีคุณค่าไปตลอดชีวิต

​เครดิต:ซี่รี่มีดบินทะลุฟ้า เพลง Rain of love

                 

 เสียงพิณจบลง เจิ้งหลี่แตะนิ้วลงบนใบหน้าก็พบว่าเขากำลังหลั่งน้ำตาให้กับความอาภัพรักของตน  ไม่ว่าตนจะรักใครล้วนมีอุปสรรคทุกครั้งไป 

              

แต่ครานี้นั้นมันจะไม่เหมือนครั้งก่อน  คราของลู่หานหนี่ว์นั้นเขาหานางไม่พบจึงทำได้เพียงแต่เฝ้ารอคอย แต่กับชิงหลิงนั้นนางยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ว่าจะต้องทำเช่นไรเขาจะไขว่คว้านางเอาไว้ข้างกายของตนให้จงได้ 

              

 เจิ้งหลี่หยิบหวีปักผมที่ตนมักจะพกติดตัวเสมอออกจากหน้าอกก่อนจะบรรจงวางมันลงในกล่องไม้อย่างทนุถนอม 

                

ข้าขอโทษที่รอเจ้าต่อไปไม่ได้แล้ว ในเมื่อเจ้าไม่กลับมาข้าก็จะขอไม่ทำตามสัญญา หากเจ้ากลับมาข้าจะเป็นวัวเป็นม้าชดใช้เจ้าในภายหลัง เจิ้งหลี่เก็บกล่องไม้ที่ใส่หวีปักผมเอาไว้ข้างๆ ตราประทับของฮ่องเต้ เพราะสำหรับเขามันมีค่าทัดเทียมกัน ก่อนจะเดินออกจากตำหนักบรรทมไปยังห้องทรงอักษรของตนเอง



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้

Talk เบาเบา

       บางตอนมีเพลงนะคะ จะอยู่ด้านนสุดถ้าพลงไม่เล่นคือมันจะยู่ด้านบนเป็นแถบเล็กๆอะคะ

       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #1042 Hong17 (@Hong17) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 13:30
    นางเอกก็ดูฉลาด ไม่น่าเว่อร์วังกับสามีเก่าที่ทิ้งไปเลย สงสารฝ่าบาท
    #1042
    0
  2. #958 อันฝ้าย (@unfaii) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:01
    อ่านข้างบนเเล้วร้องไห้กับนางเอก
    มาอ่านข้างล่างยังต้องมาน้ำตาไหลกับไรท์อีก
    สู้ๆนะค่ะ
    #958
    0
  3. #846 so_candy<3<3 (@eyeasaeye1234) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 15:29
    ตอนนี้ร้องหนักที่สุด แล้วหากอ่านต่อไป จะไม่ร้องหนักกว่านี้หรอกหรือเนี่ยเรา
    #846
    2
    • #846-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 23)
      19 เมษายน 2560 / 18:28
      เราต้องดีใจไช่ไหมที่มีคนอิน ประสพความสำเร็จตั้งแต่ทุกคนหมั่นใส้นางเอกละ 55+
      #846-1
    • #846-2 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 23)
      19 เมษายน 2560 / 18:33
      ขอบคุนน้าาที่ยังอ่านอยู่ขนาดเราหายไปตั้ง10วันนึกว่าจะไม่มีคนอ่านละ
      #846-2
  4. #818 king2229 (@king2229) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 15:36
    หวงช่างน่าสงสาร
    #818
    0
  5. #703 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 22:27
    ชิงหลิงเป็นฮองเฮาน่ะ ทำไมข้ารับใช้ถึงเรียกว่าพระสนมล่ะ
    สงสารหวงช่าง ชิงหลิงควรคิดได้และเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว
    #703
    0
  6. #693 meaw46247 (@meaw46247) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 07:21
    ไรท์ ชิงหลิงเป็นฮองเฮา ทำไมนางกำนัลพูด ทูลพระสนมล่ะคะ
    #693
    0
  7. #493 P-nam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 13:54
    นางรักงมงายขนาดนี้เลยเหรอ ขนาดมันทำให้ช้ำใจตายก็ยังอาวรณ์นี้ ช่างเป็นไปได้นะคนเรา
    #493
    3
    • #493-2 JitchutaP (@JitchutaP) (จากตอนที่ 23)
      29 มีนาคม 2560 / 16:33
      จริง พร่ำเพ้ออ่ะ โดนทำขนาดนี้ ยังไม่มีสติอีก ยังจะอาลัยอาวรไม่เลิก
      #493-2
    • #493-3 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 23)
      29 มีนาคม 2560 / 23:54
      เฮ้ออออ เอาที่รีดสบายใจ
      #493-3
  8. #471 Ploykm (@Ploykm) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 04:51
    พี่ชายค่ะ นางเอก สติ55555 อินเกินนนน
    #471
    0
  9. #441 Gam u (@lamones) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:40
    นางเอกควรคิดหน่อยนะแบบ แกเป็นฮองเฮานะเว้ย ถึงจะเป็นพี่ชายก็เถอะ
    #441
    0
  10. #348 W666666 (@P666666) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 02:00
    ขอบคุณสนุกมากๆ รักไรท์เช่นกัน
    #348
    0
  11. วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 20:04
    ไรท์ สู้ๆนะคะ ขอให้เรื่องร้ายๆจงผ่านไป เพี้ยง
    #340
    0
  12. #337 rin--jung (@rin--jung) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 14:17
    สู้ๆค่ะไรท์
    #337
    0
  13. #334 somayuki (@wannisa_som) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 22:50
    ไม่เป็นไร รอได้ค่ะ สู้ๆนะคะ เก่งจังที่คิดแบบนั้นได้ คุณแม่ต้องดีใจกับการกระทำของคุณแน่ๆเลยค่ะ
    #334
    0
  14. #333 veevi20 (@veevi20) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 18:13
    เมื่อไหร่นางจะรู้ว่าหวงช่างรักนางมากแค่ไหนT-T
    #333
    0
  15. วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 17:02
    นางเอกจะเป็นแบบนี้ทำไมวะ นั้นพี่ชายน่าโว้ยตัวนางแต่งงานแล้ว แล้วแต่งกับหวงช่วง ทุกคนรู้ว่ากำลังท้องอยู่ จะให้พี่ชายมานอนด้วยได้ไงผิดกฏ หวงช่างรู้ก็เข้าทางเลยยิ่งคิดพอดีว่านางหลงรักพี่ชายตัวเอง พี่ชายจะซวยไหม
    #332
    0
  16. วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 16:54
    อ้าวววเลิกกันไปแล้วจะเอาอะไรอีก สามีเก่ากับเมียใหม่จะมาอะไรกับไรท์ละ มันจะเอาอะไรจะเอาประตูหรอ หรือจะมาขอใช้เตียงเก่า จะมาแบ่งสมบัติหรอ อะไรดีล่ะเสื้อในหรือกางเกงในล่ะแบ่งให้ไปสักชุดดิจะได้จบๆไป
    #331
    0
  17. #330 lugva_vava (@lugva_vava) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 14:11
    อ่านมาถึงตอนนี้พูดได้คำเดียว...ปวดใจ ????
    #330
    0
  18. #328 -Deatiny- (@-Deatiny-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 13:59
    ทำไมเรารักหวงช่างว้าาา5555
    หายากนะเนี่ยเเนวนี้55555
    #328
    0
  19. #327 fany-yonefa (@fany-yonefa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 11:34
    บางทีนางเอกก็ยึดติดกับอดีตมากเกินไป แต่งงานแล้วแทนที่จะคิดได้ยังรำลึกถึงอดีตยุได้ ยิ่งมีพี่ชายที่เหมือนสามีเก่าให้เห็นหน้าบ่อย ใครจะลืมได้
    #สงสารฮ่องเต้น่ะ
    #327
    0
  20. วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 01:46
    นางเอกน่าจะคิดได้แร้ว สงสารพระเอก????????
    #324
    0
  21. #323 Tim2 (@Tim2) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 22:58
    แจ้งความได้ไหมไรท์ ข้อหาบุกรุก แล้วก็ทำให้เรารู้สึกไม่ปลอดภัย
    #323
    0
  22. #319 023472 (@023472) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 21:09
    ก็แค่ความโสดมันกลับมากครั้ง~~~~~(เกี่ยวหรอ?)

    // หลบแจกันแปป...ของใครฟร๊ะ!?

    1.) ชอบนางเอกแบบนี้มันทรมานหวงช่างดี // หลบมีดทำครัว

    2.) เราว่าสามวันนี้ไรต์หาเงินจ้างหลวนหลงได้ไหม????? เอาแบบให้เฮียแกรู้ว่าคนรักของตน(?)ท้องแล้วมาสืบพอรู้ความจริงก็เอาไปขู่หวงช่าง บร๊ะ! ตามด้วย....ท่านพี่ท้ายที่สุดก็!....ฮาเร็ม

    อร้ายยยยย!??? อย่าเอามันมาใครก็ด้ายช่วยด้วย!? // หลบอาวุธสงคราม(?)แปป





    ...บางทีไรต์คงอยากให้เรื่องจบลงด้วยความสงบไม่อยากให้ประวัติต้องแปดเปื้อนและไม่อยากให้เรื่องบานปรายซ้ำร้ายยังไม่อยากให้คนที่เรารักต้องลำบากใจ



    --- สุ้ๆนะ ฟ้าหลังฝนมักมีแมลงเม่าเสมอ.....ถุ้ย!?
    #319
    2
    • #319-1 pegger15384 (@pegger15384) (จากตอนที่ 23)
      19 มีนาคม 2560 / 15:41
      เป็นคอมเม้นที่ อเมซิ่ง มากเจ้าคะ
      #319-1
    • #319-2 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 23)
      20 มีนาคม 2560 / 00:02
      เป็นรีดที่น่ารักมากรู้ใจ นู๋ไฉที่สุดเด้วปาเสื้อเกราะส่งไปให้เผื่อมีใครส่งรถถังไปยิงถล่ม
      #319-2
  23. #317 #น้องสาวบราค่อนขี้มโน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 15:44
    ใครเป็นพระเอกน่ะ?? ป.ล เป็นกำใจให้นะคะ อกไก่ต้องมีคนมักแต่อกหักต้องคนใหม่ค่ะ รักตัวเอกดีก่า &#128514;
    #317
    0
  24. #316 25230914 (@25230914) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 15:14
    สู้ๆค่ะ รอนะค่ะ...ขอบคุณค่ะ
    #316
    0
  25. #315 RT61212162 (@maan030) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 14:24
    ขอบคุณค่ะ มาต่อเร็วๆนะค่ะ รออยู่ค่ะ
    #315
    0