ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,134 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,332 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    120

    Overall
    205,134

ตอนที่ 29 : บทที่28 ท่านเชื่อหรือเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    16 ก.ย. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น



             ชิงหลิงไขข้อข้องใจของตนเองได้แล้วก็รู้สึกเหมือนว่าตนเองได้ปล่อยวางห่วงที่พันธนาการตนเองเอาไว้ ทุกอย่างล้วนมีเหตุผลในตัวเองการที่เธอข้ามภพมาไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่มันถูกลิขิตเอาไว้แล้ว นี่สินะที่มีคนกล่าวเอาไว้ว่าเรื่องบังเอิญไม่มีจริง

            

ชิงหลิงเป่านกหวีดที่ห้อยคออีกครั้งก่อนจะนำถุงผ้าที่ใส่กล่องไม้ขนาดเล็กผูกใส่ขาของเหยี่ยวเพื่อนำไปส่งให้กับเว่ยอ๋องเป่ยหยาง เนื่องจากหากให้อีกฝ่ายมาพบบ่อยๆสักวันจะต้องมีคนพบเข้าหรือมีคนสงสัย เธอไม่อยากให้ตระกูลชิงมีปัญหาไปมากกว่านี้ เพียงเท่านี้ก็เกินพอแล้ว เรื่องนี้เธอจะเป็นคนรับผิดชอบผลเองแต่เพียงผู้เดียว

            

เมื่อชิงหลิงกลับเข้ามาได้ไม่นานก็มีองค์รักษ์จากในวังเข้ามาแจ้งว่าหวงตี้ทรงได้สติแล้ว เชิญเสด็จหวงโฮ่วกลับวังหลวงเพื่อเข้าเฝ้าหวงตี้ในทันที

               

ขบวนเสด็จของหวงโฮ่วกลับเข้าสู่วังหลวงอย่ารวดเร็วสร้างความประหลาดใจให้กับเหล่าชาวบ้านที่ต่างวิพากษ์วิจารณ์ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และต่างภาวนาให้สาเหตุที่หวงโฮ่วรีบเสด็จกลับในครั้งนี้จะเป็นข่าวดีไม่ใช่ข่าวร้าย

           

ชิงหลิงรีบกลับเข้าวังอย่างเร่งด่วนและตรงไปที่ตำหนักของตนเองอย่างรวดเร็ว 

           

"ถวายพระพร หวงโฮ่วเมื่อสักครู่หวงช่างทรงได้สติแล้ว พวกหม่อมฉันถวายพระโอสถแล้วก็ทรงบรรทมหลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หมอหลวงรีบเข้ามารายงานทันทีที่ชิงหลิงก้าวขาเข้ามาภายในตำหนัก  

            

อ้าวหลับไปแล้ว แล้วจะเรียกพี่มาทำไม แน่นอนว่าชิงหลิงเพียงคิดในใจไม่ได้เอ่ยขึ้นมาจริงๆ ก่อนที่จะพยักหน้ารับรู้แล้วเดินเข้าไปภายในห้องบรรทมอย่างรวดเร็ว ภายในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยา ปรากฎภายชายหนุ่มที่นอนเปลือยท่อนบนที่ถูกพอกด้วยยาและพันด้วยผ้าเพื่อห้ามเลือด

            

ชิงหลิงก้าวเข้าไปนั่งข้างๆพลางหยิบดอกปี้อัน(สือซว่าน)ออกมาจากแขนเสื้อของตนที่เธอแอบเก็บมาจากหลังพระอารามหลวงวางเอาไว้ในข้างกายด้านในของพระแท่นบรรทมเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนอื่นพบเห็นโดยง่าย แน่นอนว่าดอกไม้ชนิดนี้จะให้ใครเห็นไม่ได้เพราะมันเป็นดอกไม้ที่ทุกคนต่างเชื่อว่ามันมาจากนรก แต่สำหรับชิงหลิงมันคือคำสัญญา สัญญาว่าจะกลับมาพบกันอีกครั้ง ก่อนจะหยิบพิณมาวางข้างเตียงจรดนิ้วบรรเลงเพลงที่เธออยากจะมอบให้กับคนคนนี้เพื่อยืนยันความรู้สึกของเธออีกครั้ง  

          

ผู้ที่ได้พบกันคือใคร  มีใครไหมที่จะหวนคืนมา 

ไม่ว่าความรักจะมากขึ้นหรือน้อยลง ถูกหรือว่าผิด 

หากลิขิตให้ปลายทางนั้นไร้จุดหมาย 

จนสุดท้ายเหตุใดถึงยังคงมีน้ำตา 

เฝ้าฝันถึงท่านที่เป็นใครคนนั้นของข้า 

อย่าบอกข้าถ้าท่านเพียงรู้สึกรัก หากต้องเศร้าโศกอีกครั้ง  

เช่นนั้นจะต้องกลับไปตำหนิสิ่งใด 

กลัวข้ากลัวพรหมลิขิตนั้นยากที่จะแสวงหา

          

ในอดีตเธอมีชีวิตเพื่อสิ่งใดกันเพื่อคนที่ข้ารักหรือเพื่อความเห็นแก่ตัวกลัวการถูกทอดทิ้ง หรือเธอทำเพื่อรักษาบาดแผลจากการถูกทรยศหักหลังไม่ว่าเพราะอะไร ตอนนี้เธอวางได้แล้ว วางลงแล้วซึ่งทุกสิ่งที่เธอแบกเอาไว้

         

ทั้งชีวิตนี้มีใว้เพื่อใคร สายลมยามเย็นที่อบอุ่น 

เหตุใดเมื่อพัดมาทางนี้ถึงได้เหน็บหนาว

เรื่องราวความรักครั้งอดีตที่ต้องแบกแต่น้ำตา  

ท่านให้ข้าอิงแอบได้หรือไม่ มองดูภาพที่ค่อยๆหายไปแสนไกล 

สุดท้ายข้าก็พบแล้วว่าไม่อาจจะเรียกคืนกลับมา 

ดั้งนั้นต่อให้จ่อมจ่มอยู่กับการหลับไหลก็ไม่อาจป้องกัน

ฝันที่ย้อนกลับมาทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า  ทั้งชีวิตนี้มีไว้เพื่อใคร

         

สุดท้ายสิ่งที่ทำร้ายข้าคือสิ่งใดคนผู้นั้นหรือตัวของข้าเอง ความทรงจำหรือความดื้อรั้นของข้าเอง ข้ากอดความเจ็บปวดไว้เพื่อสิ่งใด

        

อย่าบอกข้าว่าความเจ็บปวดข้ามผ่านไปเพื่อชโลมใจ 

อย่าบอกว่าเป็นน้ำตาแห่งการหลอกลวง 

ข้าจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว  อย่าบอกว่าเป็นน้ำตาแห่งการหลอกลวง 

ข้าจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว   .....ท่านเชื่อหรือเปล่า......

              

"ฉันกลับมาแล้วนะ เด็กชายเปิ่นหว่าง ลู่หานหนี่ว์ คนนี้กลับมาหาเธอตามสัญญาแล้วนะฉันกลับมาตอบคำถามที่เธอถามฉัน ลืมตาตื่นขึ้นมาเถอะคนดีของฉัน" ชิงหลิงกล่าวจบก็ก้มลงจุมพิตแผ่วเบาลงบนริมฝีปากของคนที่กำลังหลับสนิท


. . . .

               

เมื่อชิงหลิงเดินออกไปแล้ว คนที่เหมือนจะนอนหลับอยู่นั้นพลันลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เขาไม่ได้หลับแต่แกล้งหลับเพราะเบื่อคำถามที่เหล่าหมอหลวงซักถามและรำคาญเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่านางกำนัลขันทีเขาจึงแกล้งทำทีเป็นว่าหลับไป และมันทำให้เขาได้รู้ความจริงบางอย่างความจริงที่ทำให้เขาแทบอยากจะวิ่งออกไปกอดเธอให้แน่นที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ 

            

เจิ้งหลี่หยิบดอกปี้อัน(สือซว่าน) ขึ้นมาแนบอกด้วยความสุขใจ แม้คนอื่นจะเกลียดกลัวดอกไม้ชนิดนี้และคิดว่ามันเป็นสิ่งไม่เป็นมงคลแต่สำหรับเขามันคือพรวิเศษ มันคือสิ่งที่นำพาให้เขาได้พบกับนางอีกครั้งสตรีที่เขารอคอยมานานแสนนาน

           

"เจิ้นเชื่อเจ้าเสมอเชื่อมาตลอดเจ้ากล่าวสิ่งใดเจิ้นเชื่อและจดจำเอาไว้ในใจของเจิ้นไม่ว่านานเพียงใดเจิ้นก็เชื่อ..."

             

เจิ้งหลี่ไม่สงสัยเลยซักนิดว่านางจะใช่ตัวจริงหรือไม่เพราะคนที่รู้ชื่อสตรีที่เขาตามหานั้นมีน้อยยิ่งกว่าน้อย และเขาก็ไม่เคยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ใครฟัง ดอกไม้ในมือเขาและคำพูดของนางคือสิ่งยืนยันนางกลับมาแล้วมาเป็นสตรีที่เขามอบดวงใจไห้ เจิ้งหลี่มีความสุขมากที่สตรีที่เขารักทั้งสองคนเป็นคน คนเดียวกัน 

                

สวรรค์ไม่ได้ใจร้ายกับเขาขนาดนั้นสินะถึงได้ส่งสตรีที่เขารักกลับมาให้ ถึงว่าทำไมเขาถึงหานางไม่พบ เพราะนางไม่ได้ชื่อ ลู่หานหนี่ว์ แต่นางคือชิงหลิง แต่แล้วนางไปอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร ทำไมนางถึงไม่บอกเขาตั้งแต่แรกเล่าหรือนางไม่แน่ใจ เจิ้งหลี่รีบสลัดคำถามเหล่านั้นทิ้งไปทันที ขอเพียงนางเป็นของเขาดีต่อเขาไม่จากไปไหนก็เพียงพอ

. . 

. .

. .

. .

           

3 วันผ่านไป อาการของหวงตี้ก็เริ่มดีขึ้นอย่างรวดเร็วจากโอสถที่หมอหลวงปรุงถวายและการดูแลเอาใจใส่ตลอดสามวันของหวงโฮ่ว ทำให้เหล่านางกำนัลและขันทีรับรู้ถึงบรรยากาศสีชมพูที่ล้อมรอบตำหนัก

             

แต่มันก็สงบสุขได้เพียงสามวันเพราะในวันที่สี่เหล่าคนแคระเอ๊ยนางสนมทั้ง 7 ก็มาขอเข้าเฝ้าเพื่อเสนอหน้า เอ๊ยเพื่อรักษาตำแหน่งและความโปรดปรานของหวงตี้ เหล่าสนมต่างดาหน้ากันมาร้องห่มร้องไห้ขอเข้าเฝ้ากันระงมไปหมด ราวกับเสียงกบในร้องในตอนที่ฝนพรำ

            

เฮอะ เธอคงใจดีกับเหล่าสนมมากเกินไปสินะไอ้สายตาเทิดทูนและเชิดชูก่อนหน้านี้มันหายไปไหนหมด สงสัยว่าพระเดชพระคุณนี้มันคงมีวันหมดอายุ ไม่เป็นไรหวงโฮ่วคนสวยผู้นี้จะเล่นงิ้วเพื่อต่ออายุพระเดชพระคุณให้เองรับรองว่าแซ่บ จนต้องร้องซี้ด กันเลยทีเดียวเหล่าสนมน้อยทั้งหลาย

             

แต่งานนี้ก็ต้องดูว่าคนบางคนจะยอมร่วมมือหรือไม่ แต่เมื่อชิงหลิงหันไปสบสายตากับคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ชิงหลิงก็ได้แต่หัวเราะในลำคออย่างแผ่วเบา เมื่อเจอเข้ากับสายตาที่คล้ายกำลังรอชมเรื่องสนุก . . . . .

             

"เจิ้นยังไม่ได้คำตอบของคำถามในวันนั้นเลยนะว่าคำตอบของมันคืออะไร" เจิ้งหลี่วางหนังสือที่ถืออยู่ในมือเผยให้เห็นดอกปี้อัน(สือซว่าน)ที่ถูกทับอยู่ภายใน ใบหน้าและหูของชิงหลิงซับสีเลือดด้วยความเขินอาย

              

"คำถามอะไรหรือเพคะ แล้วหวงช่างทรงทราบได้อย่างไรว่าเป็นหม่อมฉัน" ชิงหลิงถามพลางหลบสายตาบิดผ้าเช็ดหน้าในมือ

              

"รู้สิก็วันนั้นเจิ้นไม่ได้หลับ" เจิ้งหลี่ขยับกายมานั่งข้างๆชิงหลิงใช้แขนแกร่งโอบเอวของนางมาใกล้พร้อมกระซิบตอบส่งผลให้ใบหน้าและใบหูของนางยิ่งแดงระเรื่อมากยิ่งขึ้นไปอีก

               

"ทรงปล่อยหม่อมฉันแล้วไปนั่งที่เดิมก่อนเพคะแล้วหม่อมฉันจะตอบ" ชิงหลิงเบี่ยงกายหลบบุคคลที่กำลังแปลงกายเป็นปลาหมึก หลอกกินเต้าหู้ของเธอ

                

เจิ้งหลี่ปล่อยเอวของชิงหลิงอย่างอ้อยอิ่งแต่ก็ยอมเขยิบมานั่งฝั่งตรงข้ามของนางอย่างว่าง่าย แต่สายตากลับไม่ละไปจากใบหน้าของนางเลยแม้แต่น้อย ทำเอาชิงหลิงเหมือนกลับไปเป็นสาวน้อยวัยแรกแย้มที่สะเทิ้นอายกับรอยยิ้มบาดใจชายไปเสียอย่างนั้น 

              

ถึงแม้จะมีสามีมาแล้วแต่เธอก็ไม่ได้ช่ำชองจนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องความรักกลับกันเธอเคยมีแฟนเพียงคนเดียวทั้งชีวิตอีกทั้งแต่งงานกันได้เพียงสามปีสามีก็มีภรรยาไหม่เธอจึงไม่ค่อยประสีประสาเรื่องพวกนี้เท่าใดนัก 

              

ยิ่งรักแบบหนุ่มสาวที่หยอดกันตรงๆแบบนี้ใจที่ตอนนี้พร้อมเปิดรับความรักครั้งใหม่คล้ายจะสั่นไหวไปความสุขที่ได้รับแค่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ค่อยๆเยียวยาหัวใจของเธอแม้ไม่อาจเป็นดังเดิมอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องเจ็บปวดกับมันอีก

               

"ดอกไม้นี้มีชื่อเรียกว่าดอกสือซว่านหรือเรียกว่าดอกปี้อัน ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นดอกไม้ในนรกในแคว้นที่ไกลมากแคว้นหนึ่งชื่อว่าประเทศญี่ปุ่นเรียกกันว่าดอกฮิกันบานะ แคว้นที่ชื่อว่าประเทศไทยเรียกว่า ดอกลิลลี่แมงมุม หรือ ดอกพลับพลึงแมงมุม มีท่านยายผู้หนึ่งเคยบอกหม่อมฉันเอาไว้แล้วยังเคยบอกไว้อีกว่าดอกไม้ชนิดนี้แม้จะใช้เป็นสัญลักษณ์แห่งความตายหรือการพลัดพราก แต่ก็มีความหมายอีกอย่างหนึ่งว่า การกลับมาพบกันอีกครั้งเพคะ" ชิงหลิงขุดความรู้ที่มีอยู่น้อยนิดของตนเองออกมาตอบคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

             

"เหมือนอย่าเช่นหวงโฮ่วกับเจิ้นที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งใช้หรือไม่" เจิ้งหลี่ถามพลางส่งยิ้มกว้างไปทั้งตาและปากให้กับสตรีตรงหน้า แม้จะไม่เขาใจว่าญี่ปุ่น และไทยคืออะไรแต่หากเป็นเรื่องที่เธอเล่าเขาพร้อมที่จะเชื่อเสมอ

               

"แล้วหวงโฮ่วของข้าจะแสดงงิ้วเรื่องใด หรือต้องการผู้ช่วยหรือไม่" เจิ้งหลี่กล่าวพลางหยิบปอยผมของชิงหลิงขึ้นมาสูดดมด้วยความรักอันล้นเปี่ยม ส่งผลให้คนตรงหน้าส่งค้อนมาให้วงใหญ่

              

"แน่นอนเพคะ พระองค์ได้รับบทเด่นอย่างแน่นอน" ชิงหลิงยิ้มอย่างสะใจ รอคอยให้ถึงเวลานั้นจนแทบทนไม่ไหว

 

เมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้าเหล่าสนมต่างรีบเข้ามาแสดงความห่วงใยที่มีต่อหวงตี้ กันอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำหลาก 

           

ชิงหลิงทำได้เพียงแอบเบะปากมองบน ไม่ได้ๆวันนี้เธอต้องแสดงอภินิหารบ้านทรายเงินจะมานั่งมองบนเหล่านางสนมไม่ได้

          

"บังอาจนัก ไร้มารยาทสิ้นดีอยู่ในวังสมควรแล้วหรือที่จะทำกิริยาเช่นนี้กัน" ชิงหลิงตวาดเสียงดังทำให้เหล่าสนมที่กรูกันมาเอาหน้าต่างสะดุ้งไปตามๆกัน ดูเหมือนว่าจะมีสนมบางคนที่รู้งานยื่นสงบเสงี่ยมและมีบางนางที่รนหาที่ตาย ได้ หวงโฮ่วคนงามจัดให้

         

"ทูลหวงโฮ่วพวกหม่อมฉันหาได้ตั้งใจทำกิริยาเช่นนี้ไม่เพคะ เพียงแต่เป็นห่วงพระวรกายของหวงช่างก็เลยเผลอกระทำการที่ไม่สมควรขอหวงโฮ่วทรงลงโทษด้วยเพคะ"เหล่าคนแคระ ไม่ใช่ล่ะสนมทั้ง 7 คุกเข่าลงพร้อมกันทั้งที่ทำผิดและที่ไม่ได้ทำผิด อ่อได้ข้าให้อภัยพวกเจ้า พวกนางคงคิดว่าเธอจะเอ่ยปากพูดเช่นนี้เพราะหากนางโวยวายออกไปย่อมหมายถึงเธอนั้นจิตใจคับแคบคิดเล็กคิดน้อย ใช่สิข้ามันคนคิดเล็กคิดน้อยพวกเจ้ารู้จักข้าน้อยไปซะแล้ว

     

"พวกเจ้าคงกำลังคิดสินะว่าเปิ้นกงช่างเห็นแก่ตัวเก็บหวงช่างไว้ดูแลเพียงคนเดียว ไม่ยอมให้พวกเจ้าปรนนิบัติรับใช้ ใช่หรือไม่" ชิงหลิงตวาดเสียงดังจนรู้สึกเจ็บคอ

     

"พวกหม่อมฉันมิบังอาจเพคะ พวกหม่อมฉันเพียงแต่เป็นกังวลถึงพระอาการพระชวรของหวงช่างอยากปรนนิบัติดูแลอย่างใกล้ชิดบ้างเพียงเท่านั้นเพคะ หวงโฮ่วทรงยกโทษให้หม่อมฉันด้วย หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ" สนมนางหนึ่งที่ชิงหลิงจำชื่อไม่ได้เพราะไม่ได้ไส่ใจ บีบน้ำตาพลางพูดจาเหมือนยัดเยียดความใจแคบให้มาตกลงบนหัวของเธอซะอย่างนั้น

        

"อ่อ เป็นเช่นนี้ นี่เองเป็นเปิ่นกงเข้าใจผิดไปเองสินะ ถ้าเช่นนั้นหวงช่างทรงเลือกพวกนางสักคนให้ปรนนิบัติสิเพคะ"ชิงหลิงกล่างพลางเน้นเสียงหนักในตอนท้ายประโยคทำเอาเจิ้งหลี่ขนลุกเกลียวเสียวสันหลังวาบ นี่ถ้าเจิ้นเลือกใครซักคนจริงๆ เจิ้นจะคอขาดไหม บุรุษที่ดีทางที่อันตรายย่อมไม่ไปอย่างแน่นอน

        

"แต่เจิ้นไม่ต้องการให้ใครมาปรนนิบัตินอกจากหวงโฮ่วยอดรักของเจิ้นนี่นา พวกเจ้ากลับไปได้แล้วยิ่งอยู่นานข้ายิ่งรู้สึกเหมือนมีแมลงวันมาตอมทำให้บรรยากาศในตำหนักยอดรักของข้าเสียหมด" เจิ้งหลี่กล่าวพลางทำน้ำเสียงเหมือนขัดใจ

       

"แต่หวงช่างเพคะ หม่อมฉันรักและห่วงใยพระองค์ด้วยใจจริง ทรงอย่าใจร้ายกับหม่อมฉันเลยนะเพคะ...อีกอย่างหวงโฮ่วก็ยังทรงพระครรภ์คงไม่สะดวกในการปรนนิบัติยกหน้าที่นั้นให้พวกหม่อมฉันเถอะเพคะ" เหล่าสนมต่างไม่ยอมแพ้ร้องให้กอดแข้งกอดขาไม่ยอมไปจนเจิ้งหลี่ต้องงัดไม้เด็ดออกมาใช้ก่อนจะได้ระเห็จออกไปนอนนอกตำหนัก

       

"นี่ไม่เรียกว่าใจร้ายหรอกนะสนมรักทั้งหลาย จริงๆเจิ้นยังร้ายได้มากกว่านี้กับคนที่ขัดใจเจิ้น พวกเจ้าคงเกิดทันสมัยเจิ้นครองราชใหม่ๆสินะ" เจิ้งหลี่กล่าวพลางยกยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น

       

"เอิ่ม...ทันเพคะ หม่อมฉันเคยได้ยินมาบ้างอยู่เหมือนกัน" สนมนางหนึ่งตอบเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ

"สนมรักพวกเจ้าคงมิคิดว่าคำกล่าวพวกนั้นเป็นคำลวงไปเสียทั้งหมดหรอกนะ"

         



















ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบาเบา
      มีตรงไหนไม่ชอบบอกไรท์ได้นะคะ ขอแบบสุภาพๆ ไรท์ไม่ดื้อ.....
        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #534 paweena16406 (@paweena16406) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 07:43
    เพราะสนุกเรยบอกว่าตอนมันส้นจร้าา แบบเสียดายไมจับตอนเร็วจัง 5555 อย่าคิดมากเป็นกำลังใจให้นะ รอต่อไปจร้าาา
    #534
    0
  2. #520 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:36
    รอๆค่ะ
    #520
    0
  3. #519 #น้องสาวบราค่อนขี้มโน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:16
    หนุ่มคนใหม่มีออร่าพระเอกมาก เชียร์นะ มันเป็นพระเอกไม่เป็นไร เซมาทางนี้น้ะ😘
    #519
    0
  4. #513 วาวา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 17:14
    สนุกดีคะ อย่าไปสนคนที่ปั่นทอนจิตใจคะ
    #513
    0
  5. #507 PePPer_Mint_Muay (@pepper_mint) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 13:40
    ชอบๆ ตามอ่านมันรวดเดียวเลย ถึงตอนจะสั้นไปหน่อยแต่เราเข้าใจไรท์นะ (เป็นไรท์เหมือนกันค่ะ คิดพล็อดอ่ะคิดได้ แต่เขียนให้เรื่องยาวพออ่านสวยๆได้มันลำบากนะเคอะรี้ดทั้งหลาย กระซิกๆ) หมั่นไส้นางเอกมาก รักตัวเองหน่อยสิค่ะคู๊ณณณณ รอๆๆๆ เมื่อไรนางจะมีสติซักที 555
    #507
    0
  6. #504 dragun2 (@dragun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 06:32
    สั้นมากมายในแต่ละตอนยาวกว่านิดคงจะดี
    #504
    0
  7. #503 BabyPumpkin (@sarnfarn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 05:57
    สั้นจังน่าจะเพิ่มความยาวในเเต่ละบทหน่อยน้า รออ่านต่ออ...
    #503
    0
  8. #502 Pongpao (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 05:25
    โดยส่วนตัวชอบเรื่องนี้นะ แต่งนิยายเป็นเรื่องยาก แต่งให้จบยากกว่า. อยู่ที่วัยคนอ่านถ้าอ่านนิยายมาเยอะ ก็จะเอาเรื่องอืนมาเทียบ เรื่องนี้แม้ไม่ใช่เรื่องที่สนุกที่สุด แต่ก็มีเสนห์ของตัวเอง
    #502
    0
  9. #501 Avasriza (@aejiza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 02:56
    พระเอกคนที่3หุๆ
    #501
    0
  10. #498 ก้อยจูปีเตอร์ (@koiikoiikoy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:22
    นึกว่าเหยียบงู5555 รอนะคะ หนุกๆๆ
    #498
    0
  11. #497 Ozone K Ratreesuk (@haillmonsterza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:03
    แต่งให้จบเถอะครับสนุกดี
    #497
    0