ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,133 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,333 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    119

    Overall
    205,133

ตอนที่ 34 : บทที่33 อสรพิษในเงามืด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 ก.ย. 60




ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น

         

"มันมาอยู่ที่หม่อมฉันได้อย่างไรนั้นไม่สำคัญ...."

         

"สำคัญสิ...เพราะราชโองการฉบับนี้ถูกนักฆ่าที่แอบลอบเข้ามาทำร้ายเปิ่งกงกับหวงช่างขโมยเอาไป การที่มันอยู่ที่เจ้าย่อมหมายถึงเจ้าหรือคนของเจ้านั้นมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย...ที่ข้าพูดถูกหรือไม่"

         

"ทรงไม่กล้าเปิดโปงหม่อมฉันหรอกเพคะเพราะหากทรงเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป ย่อมทำลายชื่อเสียงของพระองค์เอง..."

         

"ผิดแล้ว มันไม่มีทางทำลายชื่อเสียงของเปิ่งกงอย่างแน่นอน เพราะถึงแม้ราชโองการนี้ประกาศออกไปก่อนหากเว่ยอ๋องทูลขอหวงช่างย่อมปฎิเสธไม่ได้ และถ้าให้บิดาเข้าเลือกระหว่างให้เจ้าแต่งกับเพียงอดีตรองแม่ทัพที่ในตอนนั้นเป็นเพียงหัวหน้าองค์รักษ์เสื้อแพร ทางเลือกที่บิดาเจ้าเลือกยอมเป็นหวางเย่

           

การที่เจ้าได้เป็นถึงชายารองแถมพ่วงด้วยสมรสพระราชทานก็เกินความคาดหมายของบิดาเจ้าไปมากมายแล้ว อันที่จริงเว่ยอ๋องจะไปขอเจ้าตรงๆจากบิดาเจ้า ให้เจ้าเป็นเพียงอนุไว้อุ่นเตียงเสียก็ได้ เจ้าคิดว่าบิดาเจ้าจะไม่รีบคว้าโอกาสนั้นไว้หรือ 

         

หานชิงชิง คำถามที่เจ้าถามข้านั้นคำตอบล้วนอยู่ในนิทานของเจ้าเอง นิทานของคนโง่ หรือนิทานของคนหลอกตัวเอง ข้าเป็นเพียงผู้ที่ผ่านทางมาเท่านั้น ต่อให้ไม่มีข้าเจ้าก็ไม่มีวันได้สมหวัง ตื่นจากฝันเสียทีเถอะ โลกแห่งความเป็นจริงหาได้สวยงามอย่างที่เจ้าคิดไม่ ตัวเจ้าเองน่าจะรู้ดีที่สุดและรู้จกมันดีมากกว่าข้าด้วยซ้ำไป"

        

หานชิงชิงมองสตรีตรงหน้าคล้ายสับสนว้าวุ่นใจ เหมือนถูกเอาความจริงตีแสกหน้าใช่...จริงดังที่สตรีผู้นี้พูดหากจะโทษก็ต้องโทษที่นางไร้ความสามารถเอง หากจะโทษก็ต้องโทษที่บิดานางนั้นมักใหญ่ใฝ่สูงระหว่างพ่อตาขององค์รักษ์ผู้หนึ่งกับพ่อตาของหวางเย่ในยามนั้นหลับตาฟังยังรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร

         

"เป็นหม่อมฉันที่เลอะเลือนเอง ขอหวงโฮ่วโปรดอภัย" หานชิงชิงลุกขึ้นย่อกายคำนับเตรียมจะขอตัวกลับเพราะที่นี่ตอนนี้ไม่มีสิ่งใดที่นางต้องทำอีกแล้ว

         

"หานชิงชิงครั้งนี้ข้าถือว่าก็มีส่วนติดข้างเจ้า ข้าจะบอกอะไรนะ นิทานของเจ้ามีข้อผิดอยู่ข้อหนึ่งพี่ชายของคุณหนูสี่ผู้นั้นหาใช่เพียงบุตรบุญธรรม แต่เป็นบุตรชายแท้ๆที่เกิดจากขุนนางผู้นั้นกับน้องสะใภ้ของตนเอง" ชิงหลิงกล่าวพลางยกมือขึ้นจิบชาที่รินไว้จนใกล้จะเย็นชืด

         

หานชิงชิงหันกลับมามองสตรีที่เอ่ยความจริงอีกเรื่องที่เกือบทำให้นางเซถลาเสียหลังล้มลงดีว่ามีนางสามารถคว้าต้นเสาใกล้ไว้พยุงกายได้ทันเสียก่อน

        

"ท่านรู้ได้อย่างไร...." หานชิงชิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

        

"เจ้า...ไม่จำเป็นต้องรู้ ชิงชิงเจ้าก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกหลอกใช้ให้กลายเป็นหมากของผู้อื่น ข้านั้นก็หาได้เฉลียวฉลาดเก่งกาจกว่าผู้ใด แต่ข้าอยากให้จำคำข้าแล้วท่องให้ขึ้นใจถึงเจ้าจะแต่งให้เว่ยอ๋องแล้ว แต่เจ้าอย่าเอาตัวไปเกี่ยวพันอันใดกับเขาเป็นอันขาด คนผู้นี้จะนำพาความโชคร้ายมาสู่เจ้า 

          

ในเมื่อเขาไม่สนใจเจ้า ก็จงอยู่ในที่ของเจ้าทำ...ในสิ่งที่เจ้าฝันและอยากจะทำเถอะชีวิตสั้นนักอย่างน้อยแค่อยู่อย่างสบายใจ อย่าได้หาเรื่องยุ่งยากใส่ตัวเลย" ชิงหลิงเอ่ยเตือนสตรีที่ยืนหน้าซีดเผือดตรงหน้าด้วยแววตาที่จริงจัง 

         

 เมื่อข้าเป็นผู้ทำลายอนาคตเจ้าข้าขอโทษแต่ต่อให้ข้าไม่ทำเช่นนี้...โลกนี้ก็ลงมือกับเจ้าอยู่ดี เว่ยอ๋องผู้นั้นแน่แท้แล้วว่าน่าจะก่อกบฎ แม้ตำแหน่งชายาไม่อาจหนีโทษทัณฑ์พ้นแต่ถ้าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ ย่อมรักษาชีวิตเอาไว้ได้ อีกทั้งหากไม่ผูกพันอันใดต่อกัน ถ้าแม้นเกิดอันใดขึ้นกับเว่ยอ๋องหานชิงชิงย่อมไม่เสียใจ เธอย่อมไม่รู้สึกผิด

       

เอาเถิดจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อไปที่เหลือก็ล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเจ้าเองข้าช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้ศัตรูหัวใจคนแรกของข้า

      

หานชิงชิงทำได้เพียงพยักหน้ารับ แล้วเรียกนางกำนัลของตนให้พยุงเดินจากไป ชิงหลิงมองตามเธอไปจนลับสายตา....

      

"เฮ้อ......เหมือนข้าจะลืมอะไรซักอย่างแต่ข้านึกไม่ออก ซูซูมาหาข้าหน่อย"

     

 "ซูซู ข้าเหมือนลืมอะไรไปซักอย่าง แต่ข้านึกไม่ออกเจ้าช่วยข้าคิดหน่อยสิ"

      

"เพคะ อืม....มันเป็นสิ่งของหรือว่าอะไรเพคะ"

     

 "ถ้าข้ารู้จะให้เจ้ามาช่วยคิดหรือ" ชิงหลิงตวาดแหวอย่างหงุดหงิดใจ

      

"ทูลหวงโฮ่ว หมอหลวงส่งยาบำรุงของวันนี้มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวเปาเข้ามารายงานภายในศาลาพร้อมกับถาดยาบำรุงแต่จริงๆมันคือยาที่ใช้ห้ามไม่ให้เธอมีระดู

      

ชิงหลิงจ้องมองถ้วยยานิ่งอยู่ซักครู่หนึ่งก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจ

       

"ข้านึกออกแล้ว ข้านึกออกแล้ว ข้าต้องการยาห้ามครรภ์ ซูซูเจ้าไปเอามาให้ข้า" ซูซูทำหน้าตาตกใจและมึนงง

       

"หวงโฮ่วจะทรงต้องการยาห้ามครรภ์ไปทำไมเพคะ ตอนนี้ไม่มีสนมคนใดที่เข้าถวายงานรับใช้อีกทั้งหวงโฮ่วก็ทรงตั้งครรภ์อยู่ ยาห้ามครรภ์นี้จะให้ผู้ใดกันเพคะ"

         

ชิงหลิงยกมือขึ้นตบหน้าผากตนเองอย่างแผ่วเบา เกือบซวยแล้ว...เธอลืมไปเสียสนิทเลยนะเนี่ย คงต้องเรียกหมอหลวงมาพูดคุยเพียงลำพัง แล้วเร่องนีจะให้เจิ้งหลี่รู้ไม่ได้ด้วย เฮ้อ...ไมใช่ว่าเธอไม่อยากมีลูกกับเขาหรอกนะ แต่ว่าแค่ตัวเธอเองตอนนี้ยังเอาตัวไม่รอดมีศัตรูรอบกาย(?) อีกทั้งร่างนี้ของเธอพึ่งจะอายุ  15 หยกๆ 16 หย่อนๆเองนะ 

         

ในอีกภพหนึ่งตอนฉันอายุเท่านี้ในภพนั้นฉันยังเล่นหมากเก็บ เป่ากบอยู่เลย ฉันยังไม่พร้อม รอให้ร่างนี้อายุ 20 ปีก่อนตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีละกัน มีลูกสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายมีการวางแผนไม่ใช่นึกจะมีก็มี เหตุการณ์บ้านเมืองไม่สงบเช่นนี้อย่าเลยไม่อยากกระเตงลูกวิ่งฝ่าดงดาบ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว แต่ว่าครั้งเดียวคงไม่ท้องหรอกมั้ง แต่ก่อนอื่นคงต้องทำลายราชโองการเจ้าปัญหานี่ก่อนสินะ ชิงหลิงจุดไฟเผาราชโองการที่ควรทำลายให้สิ้นนั้น เหม่อมองจนราชโองการกลายเป็นเถ้าถ่าน 

         

"เฮ้อ...ทำไมข้าถึงได้รู้สึกคิดถึงบ้านขึ้นมาเสียอย่างนั้นนะ"

         

ชิงหลิงคิดพลางหยิบถ้วยยาขึ้นดื่มจนหมด หารู้ไม่ว่าถ้วยยานั้นได้ถูกสับเปลี่ยนไปนานแล้วโดยคนที่อยู่ในเงามืดเฝ้ามองหวงโฮ่วตื่มยาจนหมดด้วยหัวใจที่สั่นระรัว

"เพื่อต้าเกอของข้า....ข้าจำเป็นยกโทษให้ข้าเถอะนะ

        


. . .

ตำหนักเว่ยอ๋อง

หานชิงชิงกลับมาถึงตำหนักด้วยสีหน้าและแววตาเหม่อลอย เมื่อเดินเข้าไปในเรือนของตนก็พบบุรุษผู้หนึ่งนั่งจิบน้ำชาอยู่กลางห้องเพื่อรออยู่แล้ว

       

"เปิ่นเช่อเฟยไปไหนมาหรือ...เปิ่นหวางมารอเจ้าอยู่นานแล้ว" เป่ยหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับยกน้ำชาขึ้นจิบ

         

"ทำให้หวางเย่ต้องรอนาน หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ" หานชิงชิงย่อกายคำนับ ความรู้สึกสับสนมึนงงตบตีกันไปหมด

         

"ลุกขึ้นเถอะเปิ่นหวางหาได้โกรธเคืองเรื่องเพียงเท่านี้ไม่" ใช่วันนี้เขาไม่ได้โกรธที่เธอจะออกไปไหนทำอะไร แต่วันนี้เขาอารมณ์ไม่ดีเพราะแผนการที่วางเอาไว้หยุดชะงักลง หยวนหลงเหมือนจะไม่ยอมลงมือโจมตี หลังจากวันที่เขาพบกับชายลึกลับ ก็เหมือนเพียงปักหลักดูท่าทีทั้งที่ก่อนหน้านี้นั้น มุ่งหมายจะเข้าโจมตีแคว้นเจิ้งเพื่อทำสงคราม 

          

เหล่าผู้คนที่สนับสนุนต่างเริ่มร้อนรนใจ เพราะหากปล่อยให้เนิ่นนานโอกาสที่อยู่ในมือตอนนี้ย่อมปลิวหายไปในพริบตา จึงมีผู้เสนอให้กระตุ้นการเกิดสงครามโดยมุ่งเน้นไปที่จุดกำเนิดสงครามในครั้งนี้ ประจวบเหมาะกับที่วันนี้หานชิงชิงเข้าวังเพื่อขอเฝ้าหวงโฮ่ว 

          

 ใจของเขานั้นร้อนรนจนแทบลุกเป็นไฟจะตามเข้าวังไปก็ไม่ได้ ทำได้เพียงส่งคนสนิทเข้าไปดูแทนหากเกิดอะไรขึ้นก็ให้เข้าช่วยเหลือหวงโฮ่วในทันที แต่ดูเหมือนว่าหานชิงชิงจะมีแผนการอื่น หึ งั้นมาดูกันว่าเปิ่นหวางจะล้วงความลับแผนการของเจ้าออกมาได้หรือไม่

          

"วันนี้เปิ่นหวางรู้สึกเหนื่อยนักอยากอาบน้ำ วันนี้เจ้ามาปรนนิบัติเปิ่นหวางอาบน้ำก็แล้วกัน" หวางเย่กล่าวพลางกวักมือเรียกให้หานชิงชิง เข้าไปปรนนิบัติตนเอง

         

หานชิงชิงที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำเช่นไรดีทำได้เพียงยืนอ้ำอึ้งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับ จะทำเช่นไรดี ตั้งแต่แต่งเข้ามาในจวนอ๋องแห่งนี้นางทำทุกวิถีทางที่จะได้ปรนนิบัติรับใช่หวางเย่มิใช่หรือ แต่เหตุใดคำพูดของสตรีนางนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัว เฮ้อ...ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก คงถึงเวลาแล้วที่ข้าจะหาความสุขใส่ตัวบ้าง 


อยู่อย่างสบายใจอย่างนั้นหรือ ที่นี้ไม่ใช่จวนสกุลหานจะทำอะไรก็ไม่ต้องคอยมองสีหน้าใคร ไม่จำเป็นต้องเรียกร้องความสนใจจากใคร ตอนนี้หวางเย่ยังไม่แต่งชายาเอกข้ารับใช้ต่างก็เกรงใจนางอยู่หลายส่วนเพราะนางเป็นชายาเพียงหนึ่งเดียวของเว่ยอ๋อง เพียงอยู่เงียบๆแล้วกลืนหายไปตามกาลเวลา ชีวิตนางอาจจะสงบสุขก็ได้หากการยึดถือเอาไว้มันทำให้นางเหนื่อยมากมายขนาดนี้นางก็จะวางลง หลังจากนี้ชีวิตนางเพื่อตัวนางเอง

        

"ทูลหวางเย่ หม่อมฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ไม่สะดวกปรนนิบัติขอหวางเย่โปรดให้อภัยทูลเชิญเสด็จหวางเย่กลับตำหนักเพคะ" หานชิงชิงย่อกายคำนับโดยไม่ขยับออกไปจากที่เดิมเลยแม้แต่น้อยเรียกความแปลกใจให้กับคนที่รอปรนนิบัติอยู่

         

"นี่ ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอดหรือ เปิ่นเช่อเฟย ทำไมหรือวันนี้เจ้าสามารถออกไปข้างนอกนานๆได้ พอเข้ามาก็ล้มป่วยเลยหรือ แต่ดูจากสีหน้าของเจ้าแล้วหาได้ป่วยอย่างปากว่าไม่ หน้าก็ยังขาวนวลเนียน แก้มก็ยังเป็นสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากก็หาได้ซีดเซียวไม่" เป่ยหยางกล่าวพลางเดินเข้ามารวบตัวสตรีที่บอกว่าตนเองป่วยหน้าตาเฉยพลางมองสำรวจอย่าจงใจให้นางเขินอาย

        

หานชิงชิงก้มหน้าลงต่ำ สองมือผลักคนที่รวบกอดนางให้ถอยออกห่างแม้มันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยกลับเหมือนการที่นางเอามือไปผลักหินก้อนหนึ่งที่นอกจากหินไม่ขยับแล้วนางยังเจ็บมือเสียเปล่าๆ

        

"วันนี้หม่อมฉันไม่สะดวก ขอหวางเย่กลับไปเถิดเพคะ" หานชิงชิงเอ่ยปากไล่คนตรงหน้าอีกครั้งวันนี้นางวุ่นวายสับสนมาทั้งวันไหนจะความจริงที่เพิ่งรู้ไหนจะเรื่องของคนตรงหน้านี้อีก นางขอเวลาคิดอะไรบ้างไม่ได้เลยหรือไง

         

"เจ้ากล้าไล่เปิ่นหวางหรือ" เป่ยหยางกล่าวอย่างหงุดหงิด นี่เขาโดนสตรีปฏิเสธมากี่คนแล้วเนี่ย ทำไมสตรีแคว้นนี้ทุกคนล้วนปฏิเสธเขา

         

"หม่อมฉันมิกล้าเพคะ แต่หม่อมฉันกล้วจะปรนนิบัติหวางเย่ไม่ดีพอจะทำให้ทรงไม่พอพระทัยเช่นนั้นวันนี้ทรงกลับไปก่อนนะเพคะ หม่อมฉันอยากพักผ่อนแล้ว" หานชิงชิงเริ่มเหนื่อยกับคนตรงหน้า คนอะไรตอนขอเข้าพบไม่ให้พบ พอไล่ให้ไปดันไม่ไปเสียอย่างนั้น

         

"เช่นนั้นเป็นเปิ่นหวางปรนนิบัติเจ้าแทนก็แล้วกัน" เป่ยหยางกล่าวพลางกระชากเสื้อผ้าของสตรีตรงหน้าจนขาดวิ่นเผยให้เห็นเอี๊ยมตัวบางและผิวขาวเนียนละเอียดของสตรี เป่ยหยางอุ้มสตรีที่พยายามดิ้นรนขันขืนในอ้อมแขนไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว

        

เมื่อหลังสัมผัสถึงเตียงหานชิงชิงสะดุ้งตกใจสุดกำลังแย่แล้วนางยังไม่พร้อม นางขอเวลาทำใจซักสิบปีก่อนได้หรือไม่

       

"หวางเย่ทรงหยุดเถอะเพคะ..." หานนชิงชิงพยายามดิ้นรนขัดขืนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

       

"ทำไมหรือเจ้าต้องการทำเช่นนี้มาตลอดไม่ใช่หรืออย่างไรเปิ่นเช่อเฟย" เป่ยหยางกล่าวพลางฉีกดึงปราการด่านสุดท้ายออกจากร่างของสตรีตรงหน้าแล้วครอบครองร่างนั้น โดยที่เจ้าของไม่ได้เต็มใจ....









ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบาเบา
     คำคมวันนี้ มีดโกน #หลบเปลือกทุเรียนจร้า
         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #1137 ตัวอ่อน (@waferpeter) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 18:33
    ชอบค่ะ
    #1137
    0
  2. #1106 alisaxxx37 (@alisaxxx37) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 14:56
    อ้ายงงเดอจ๊ะผู้ใดเป็นพระเองละนี้
    #1106
    0
  3. #819 king2229 (@king2229) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 16:47
    เอ่อผู้ใดเป็นพระเอกข้าน้อยงงไปหมดแล้ว555
    #819
    0
  4. #679 อควารีเน่ (@12012543) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 11:28
    รู้สึกเกลียดนางเอกอย่างแรงค่าาาาาา
    #679
    0
  5. #647 Liewliewjang (@Liewliewjang) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 01:17
    เป็นไปได้มั้ยที่ว่าสุดท้ายนางเอกจะคิดได้ ตัดใจจากพี่ชายของตัวเองแล้วเห็นความพยายามของหวงช่าง หานชิงชิงก้อไม่น่าจะใช่ตัวร้ายของเรื่องนี้ น่าจะมีตัวละครอื่นโผล่มาอีก
    #ความคิดเห็นส่วนตัว
    #647
    0
  6. #643 lovelyvenut (@lovelyvenut) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 22:59
    พระเอกทำคะเเนนบ้างสิ ให้พี่ชายทำคะเเนฝ่ายเดียวไม่ได้นะ รัดต้องเเสดงออกเยอะๆ ไรท์สู้ๆรอค่ะ จุ๊บ
    #643
    0
  7. #640 Moonoi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:17
    โอ้วจอร์จ! รักต้องห้ามซะงั้น ตอนแรกนึกว่านางเอกมโนรักพี่ชิงเทียนฝ่ายเดียว



    ขอบคุณจ้าาไรท์
    #640
    0
  8. #635 love555zeelo (@love555zeelo) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 15:02
    คล้ายๆเราเลย เพราะเราแอบชอบญาติตัวเอง แต่เราไม่รู้พี่เขาคิดยังไงกับเรา เราเลยพยายามตัดใจแต่เหมือนฟ้าไม่ยอมจึงแกล้งเราโดยการโดนพี่เขาดึงไปกอดต่อหน้าคนอื่นๆ(ทั้งๆที่ไม่เคยทำเลย) ???????? #ช้ำใจจิงๆ
    #635
    0
  9. #633 MDI_JP (@MDI_JP) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 13:16
    จิงๆก้สงสารนางเอกนะ แต่ไม่เปนไรเราจะรอวันที่นางเอกคิดได้เอง
    #633
    0
  10. #631 M Noiiee (@maymayne) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 11:05
    ทำให้เราเข้าใจเลย ว่าความรักทำให้เราตาบอดจริงๆ 55555
    #631
    0
  11. #630 shadow_devil (@wrtja) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 10:46
    รู้สึกเสียใจเเทนนาง
    #630
    0
  12. #629 wawaport (@wawaport) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 10:40
    เราชอบท่านอ๋องป่วยอ่ะอยากให้คู่กับนางเอก
    #629
    0
  13. #627 tririphat191256 (@tririphat191256) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 08:34
    สรุปชิงเทียนเปนพระเอกใชหรือเปล่าขอโทษนะจะบอกว่านิยายเรื่องนี้ไม่ปลื้มเอาซะเลยอ่านมา 34ตอนแล้วยังไม่แน้ใจเลยว่าใครเปนพระเอก
    #627
    1
    • #627-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 09:48
      ค่ะไม่ปลื้มก็ตัดจบให้ตั้งแต่บทที่30แล้วนิค่ะ ถ้าไม่ชอบตั้งแต่แรกบทต่อไปยิ่งน่ารำคานกว่านั้นเยอะค่ะ
      #627-1
  14. #626 woawa (@woawa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 08:29
    รักชิงเทียนนนนน
    #626
    0
  15. #625 PANG_Araya (@PANG_Araya) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 08:08
    นางรักจนตามืดบอด ลืมหน้าตาของพ่อแม่พี่น้อง ลืมความรู้สึกของคนเหล่านั้น
    #625
    1
    • #625-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 09:51
      นางมาอยู่ภพนี้ ไม่มีความทรงจำร่างเก่า เจอพ่แม่แค่10วัน ไม่ผูกพันกับใครหรอกค่ะนอกจากตัวเอง ดูวัยรุ่นปัจจุบันสิค่ะพ่อแม้ดูแล้ลี้ยงมา10กว่าปียังไม่มีความรักความผูกพันเลยค่ะ ต่อไปบทบาทจะยิ่งบีบคั้นแล้วก็เลวร้ายขึ้นเรื่อยๆค่ะ แล้วก็จะเกลียดไรท์ขึ้นเรื่อยๆค่ะ อ่านได้ก็อ่านต่อไปนะคะ ขอบคุนที่เข้ามาอ่าน
      #625-1
  16. #624 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 07:31
    นางเอกสมองกลับรึเปล่านั้นนะพี่ชายนะแถมพี่ชายรักแบบน้องไม่ใช่ชายหญิงอย่าลืมเธอมาอยู่ในร่างน้องสาวเขา????????
    #624
    1
    • #624-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 09:51
      ขอบคุนนะค่ะที่เข้ามาอ่าน
      #624-1
  17. #623 Distress (@janjita) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 07:13
    รออ่านคั
    #623
    0
  18. #622 Bepomiiez (@Kwannsmpz) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 06:50
    รอมาต่อนะค้าา
    #622
    0
  19. #621 MBC Lazy (@beautifulthings) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 03:38
    ก่อนอ่านนิยายก็นั้งอ่านคอมเมนตก่อนเเบบอ่านคอมเมนตเเล้วเเทบปิดเลยเเต่พอลองอ่านเองกลับรู้สึกว่ามันโอเค (ถึงเราจะเกลียดนางเอกเรื่องนี้มากก็ตาม)
    #621
    1
    • #621-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 09:55
      ซักพักคนอ่านจะริ่มเกลียดไรท์ค่ะ
      #621-1
  20. #620 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 03:17
    จะจมไหมรอๆๆค่ะ
    #620
    2
    • #620-1 Nadtapone (@Nadtapone) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 07:22
      เหมือนนางเอกจะมึนๆเบลอๆอยู่นะ
      นางพยายามที่จะแยกพี่ชายอยู่ทั้งที่นางน่าจะไปจัดการกับสนมเพื่ออำนาจของนางมากกว่านางไม่สนใจสามีนางเลย
      #620-1
    • #620-2 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 09:54
      จบค่ะยังไม่ครึ่งเรื่องเลยค่ะ ใจเย็นๆนะค่ะ นางเอกจะกำจัดไปทีละตัว สนมจะกำจัดทำไมค่ะ พวกนั้ยทำไรนางไม่ได้อยู่แล้ว นางไม่สนใจหรอกค่ะนางจะสร้างอำนาจจากที่อื่นอ่ายต่อไปครึ่งเรื่องแล้วจะเข้าใจ
      #620-2
  21. #619 ก้อยจูปีเตอร์ (@koiikoiikoy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 01:41
    5555 นึกว่าไรท์เกิดอาการคิดชื่อตัวละครไม่ออก อิอิ
    คำนิยม คือคำที่จะใช้เขียนประกอบในนิยายให้ได้แบบจีนๆหรือคะ คือมิเข้าใจนู๋โง่...

    เลยช่วยไม่ได้ เป็นแต่อ่านงิ
    ยกตัวอย่างหน่อยจิ้


    #619
    1
    • #619-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 09:57
      สารภาพค่ะ ไรท์ก็ไม่รุ้เหมือนกัน เลยไห้รีดทำนี้แหละ คำยมน่าจะหมายถึงคำชมหรือนิยามสั้นๆของนิยายอะค่ะ
      #619-1
  22. #618 เจ้าแมงมุม (@candy-devil) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 01:25
    ไรท์ ใช่ เขียนงี้นะ ไม่ใช่ ไช่ หลายครั้งไรท์ใช้ ไ กับ ใ ผิด
    #618
    1
    • #618-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 09:57
      คนเคลียคำผิดติดสอบอะค่ะ น่าจะมาเคลียให้ทีเดียว
      #618-1
  23. #617 1jeab1 (@1jeab1) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 01:19
    ตายแป็บ  หลงรักชิงเทียนซะแล้ว เศร้าแค่คิดเรือก็จมซะแล้ว T T
    #617
    1
    • #617-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 34)
      28 มีนาคม 2560 / 09:58
      ปุ้งๆๆ เสียงน้ำเข้าเรือ เรือจมจร้าาาาาา555+มีความสะใตเบาๆ
      #617-1