ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,132 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,333 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    118

    Overall
    205,132

ตอนที่ 35 : บทที่34 ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวังหลังและการวางเดิมพัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 ก.ย. 60



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น

หลังจากที่พบกับหานชิงชิงเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วหลายวันที่ผ่านมานี้แทบไม่มีเรื่องราวอะไรแปลกใหม่เข้ามามากนัก เหตุการณ์ที่ชายแดนก็ยังคงเหมือนเดิม มีข่าวลือแปลกๆออกมาบ้างเป็นระยะถึงการออกว่าราชการของหวงช่างที่ไร้ซึ่งการประทับตรารับรอง และข่าวลือเรื่องตราประทับที่คล้ายกับตราของหวงช่างที่ปรากฎก่อกวนอยู่เป็นระยะๆ 

           

แต่นั้นหาเป็นปัญหาไม่เพราะไม่ว่าอย่างไร หวงช่างย่อมคือจักรพรรดิผู้ครองแผ่นดินแต่จะมีปัญหาก็เพียงแค่การเคลื่อนทัพใหญ่ที่อยู่ภายในเมืองหลวงเท่านั้น เพราะต่อให้เป็นหวงช่างก็ต้องมีราชโองการที่ประทับตรามาแสดงถึงจะสามารถเคลื่อนไพร่พลออกต่อสู้ได้ แต่ชิงหลิงก็หาได้นิ่งนอนใจในเรื่องนี้ไม่ นางส่งข่าวให้หยวนเหยาเตรียมตัวให้พร้อมอยู่เสมอ  เพราะเรื่องราวในนิยายมักเกิดเหตุที่ไม่คาดฝันอยู่เสมอๆ

         

ช่วงนี้ชิงหลิงรู้สึกหนื่อยล้าแปลกๆ วันทั้งวันหมดไปกับการนอน จนแทบจะนอนทั้งวันทั้งคืนเลยก็ว่าได้ ส่งผลให้เจิ้งหลี่กังวลใจเป็นอย่างมากแม้ว่าเขากับนางจะไม่ได้มีอะไรกันอีกเลยหลังจากวันนั้น เพราะนางให้เหตุผลว่าไม่อยากให้คนอื่นสงสัยเรื่องท้องปลอมๆของนางเพราะหากนับจริงๆแล้วอายุครรภ์ตอนนี้ก็สี่เดือนกว่าๆเกือบห้าเดือนแล้วการจะทำเรื่องเช่นนั้นย่อมทำให้ผู้คนสงสัย 

          

สำหรับเจิ้งหลี่นั้นเรื่องแบบนั้นสำหรับเขาไม่สำคัญเท่าสตรีตรงหน้าอยู่แล้ว นางบอกสิ่งใดเขาล้วนทำตามทุกอย่างแม้จะสงสัยอยู่บ้างแต่หากนางว่าดี มันย่อมดีแน่นอน แต่ที่เขากังวลใจคืออาการแปลกที่เกิดขึ้นกับนางในช่วงนี้มากกว่า นางดูอ่อนเพลียและหลับลึกจนเขานึกใจหาย จะให้หมอหลวงมาตรวจนางก็ห้ามเอาไว้ บอกเพียงว่าแค่นอนมากเกินไปไม่ถิอว่าเป็นอาการป่วยหรอก อย่ามำให้เป็นเรื่องใหญ่

         

เจิ้งหลี่นั่งมองสตรีที่ตอนนี้หลับสนิทจนเขาที่เข้ามาภายในห้องเรียกนางอยู่หลายครั้งนางก็หาได้รู้สึกตัวไม่ เจิ้งหลี่กังวลใจกับเรื่องนี้มากจนอยากจะลากตัวหมอหลวงมาตรวจตอนนี้เสียให้ได้ อืม...จริงสิตอนนี้นางหลับอยู่ปลุกเช่นไรก็ไม่ยอมตื่นนอกจากนางจะตื่นขึ้นมาเอง หากหลับมากๆเข้านางก็จะทำเพียงพลิกตัวหนีและไล่คนที่ปลุกนาง นี่ถือเป็นโอกาสอันดีที่จะตามหมอหลวงมาตรวจมิใช่หรือ....

        

"เจิ้น ห่วงเจ้าจนแทบบ้าทำไมนะ เจ้าถึงไม่เข้าใจ"


        

แต่ก่อนที่หวงช่างจะทันได้ทำอะไร สตรีที่เมื่อสักครู่นี้หลับอยู่ก็ดันตื่นขึ้นมาเสียก่อน

        

"ฝ่าบาททรงมาตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะ" ชิงหลิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงง่วงงุน

       

"เจิ้นมาตั้งนานแล้วเป็นเจ้าที่ไม่รู้สึกตัว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น" เจิ้งหลี่กล่าวพลางเดินไปรินน้ำชาที่โต๊ะส่งให้ชิงหลิงดื่มเพื่อดับกระหาย

       

"ทรงมีอะไรหรือเปล่าเพคะ ถึงได้มาหาหม่อมฉันตั้งแต่หัววันเช่นนี้"

       

"เจิ้นมาหาเจ้าตอนกลางวันไม่ได้หรือ หรือมาได้แค่เวลากลางคืน" เจิ้งหลี่เอ่ยพลางส่งสายตากรุ้มกริ่มหยอกล้อ แต่แทนที่จะได้สายตาเขินอายกลับโดนหยิกแขนไปเสียหนึ่งที

      

"ทรงล้อหม่อมฉันเล่นแล้วเพคะ" ชิงหลิงกล่าวพลางพยายามลุกขึ้นจากเตียง

      

"วันนี้อากาศดี เจิ้นมาชวนหวงโฮ่วคนงามออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเจิ้นได้หรือไม่" เจิ้งหลี่กล่าวพลางส่งสายตาออดอ้อน ช่วงนี้เขางานเยอะและชิงหลิงก็เอาแต่นอนไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกันเลยเขาอยากอยู่กับนางบ้างที่ไม่ใช่ตอนที่นางหลับ

     

 ชิงหลิงพยักหน้ารับแม้จะรู้สึกเหนื่อยแค่ไหน แต่เพื่อให้คนตรงหน้าสบายใจแค่ไปเดินเล่นคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง


. . . .

. . . . . 


อุทยานหลวง

        

เจิ้งหลี่กับชิงหลิงเดินเคียงคู่กันในอุทธยานหลวงที่ต็มไปด้วยดอกไม้นานาพรรณที่เบ่งบานชูช่อคล้ายอยากอวดโฉมตนเองให้คู่รักได้เชยชม ท่ามกลางสายตาของเหล่าสนมและนางกำนัลที่ตามมาดู(เสนอหน้า) ความรักใคร่กลมเกลียวของหวงช่างและหวงโฮ่ว

       

ชิงหลิงรู้สึกปวดมวนในช่องท้องอย่างประหลาด มันเจ็บหน่วงๆคล้ายกับอวัยวะภายในร่างกายจะหลุดออกมา แต่ก็พยายามอดทนกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น จนหน้าผากและไรผมเต็มไปด้วยเหงื่อ รวมถึงฝ่ามือที่มีเหงื่อออกจนชุ่มโชก เจิ้งหลี่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติจงเอ่ยปากชวนให้ชิงหลิงกลับไปพักที่ตำหนัก

       

"เจิ้นว่าเรากลับไปพักที่ตำหนักเถอะ ไม่ก็ไปที่ศาลาริมทะเลสาบก็ได้"

       

"อีกสักพักเถอะเพคะ เราพึ่งเดินกันได้ไม่นานเท่าไหร่นักเดินอีกสักนิดน่าจะถึงศาลาชมดอกเหมยแล้วหม่อมฉันยังไหว" นางขอปฏิเสธเพราะเพิ่งออกมาเดินเล่นได้ไม่นานและมีเหล่าสนมนางกำนัลมากมายที่มารอชมเรื่องสนุก

        

แต่ดูเหมือสวรรค์จะไม่เข้าข้างชิงหลิงในวันนี้ เพราะนางเหนื่อยเหลือเกินเหนื่อยเหมือนกำลังจะขาดใจ

      

 "ว้ายยยยย  เลือดเพคะ หวงช่างเลือด หวงโฮ่วทรงตกเลือดเพคะ" เสียงของนางกำนัลคนหนึ่งดังขึ้นเพื่อเรียกให้ทุกสายตามองมาที่ชิงหลิงอย่างพร้อมเพรียง เลือดที่ไหลนองไปตามพื้นสีแดงฉานสร้างความตกใจให้กับผู้คนเป็นอย่างมาก พร้อมกับร่างของหวงโฮ่วที่ทรุดกายลงหมดสติ ในอ้อมแขนของหวงช่าง

       

"ไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้" หวงช่างรีบอุ้มหวงโฮ่วกลับมายังตำหนักอย่างรวดเร็วแม้เหล่าองครักษ์จะอาสาอุ้มหวงโฮ่วเนื่องจากเกรงว่าฉลองพระองค์จะเปื้อนเลือด แต่เจิ้งหลี่หาได้สนใจไม่ ในตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสตรีในอ้อมแขนของเขาต่างหาก ทำไมนางถึงได้ตกเลือดมากมายขนาดนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่

      

หมอหลวงถูกเรียกไปที่ตำหนักเหิงเยว่กันจนหมดดูเหมือนว่าข่าวเหตุการณ์ที่หวงโฮ่วตกเลือดจะแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ทุกคนต่างภาวนาขอให้หวงโฮ่วทรงปลอดภัย

     

ในขณะที่ชายแดนในตอนนี้นั้นกำลังจะลุกเป็นไฟเพราะข่าวในครั้งนี้

     

"หลวนเหยา ข้าทำตามที่พูดแล้วนะชายผู้นั้นแม้แต่ลูกของตนเองยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้ก็ต้องโทษตนเองแล้วล่ะ ที่จะต้องถูกแย่งชิงสตรีที่ตนรักไป ทหารเตรียมทัพได้ เราจะบุกโจมตีแคว้นเจิ้งพรุ่งนี้ในยามเหม่า"

      

เสียงของทหารที่ส่งเสียงอย่างฮึกเหิมและเสียงกลองรบที่ดังสนั่นทำให้ผู้คนต่างตื่นตระหนก ดีที่ชาวบ้านในละแวกนั้นต่างอพยพไปอยู่ที่อื่นนานแล้วตั้งแต่เริ่มมีการวางกองกำลังตรึงอยู่ที่ชายแดน ดูเหมือนว่าคราวนี้สงครามคงจะต้องเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป


. . . .

. . .       

จวนสกุลชิง

       

"ชิงจู ไม่ใช่ว่าพ่อจะใจร้ายกับเจ้าแต่เจ้าต้องเข้าใจตอนนี้อาการของพี่สาวเจ้าและบ้านเมืองในตอนนี้นั้นไม่สู้ดีนัก เหล่าขุนนางจะต้องใช้โอกาสในครั้งนี้ส่งบุตรสาวของตนไปเป็นสนมและอาจมีขุนนางหลายฝ่ายบีบบังคับให้เจ้าต้องเข้าวังเพื่อเป็นสนมอีกคนเพื่อให้หวงช่างมีทายาทมังกรโดยเร็ว พ่อไม่อยากให้เจ้าต้องเข้าไปชิงดีชิงเด่นในวังดังเช่นพี่สาวของเจ้า 

        

ชิงจูเจ้าอาศัยช่วงที่มีผู้คนอพยพเข้าออกเมืองหลวงเดินทางออกนอกเมืองไปพร้อมกับชิงจิน ไปยังบ้านเกิดของท่านตาของเจ้า อย่างน้อยท่านตาของเจ้าก็เป็นพ่อค้าที่มีอิทธิพลคนหนึ่งจะต้องดูแลปกป้องเจ้ากับน้องได้แน่ หากสถานการณ์บ้านเมืองสงบลงเมื่อใดพ่อจะตามพวกเจ้ากลับมาอีกครั้ง ชิงจู เจ้าจะต้องดูแลตนเองและน้องสาวของเจ้าให้ดีรู้หรือไม่ อย่าลืมที่สัญญากับพ่อเอาไว้เก็บหัวใจของเจ้าเอาไว้ให้ดี จนกว่าวันที่พ่อจะอนุญาตเจ้าห้ามรักใครเด็ดขาด"

         

ชิงหรูกล่าวพลางคว้าบุตรสาวของตนทั้งสองมากอดแนบอก หากไม่ส่งพวกนางออกไปตอนนี้เกรงว่าจะไม่ทันการณ์ อาการของชิงหลิงนี้เหมือนจะแย่มาก หากบุตรสาวคนโตของเขาเป็นอะไรไปคนต่อไปที่ถูกเสนอชื่อเป็นตัวเลือกของหวงโฮ่วคนต่อไปย่อมหนีไม่พ้นบุตรสาวคนรอง เพราะแม้จะเกิดจากฮูหยินรองแต่ก็ไม่ได้มีศักดิ์ที่ต่ำต้อยแต่อย่างใด 

        

อีกทั้งนางยังเฉลียวฉลาด เพียบพร้อมมากความสามารถแม้ไม่ได้เป็นอันดับ 1 ในชื่อผู้มีสิทธิ์แต่ก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ดีที่สุด และถึงบุตรสาวคนโตรอดพ้นจากเคราะห์กรรมในครั้งนี้ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าขุนนางเหล่านั้นจะไม่พยายามผลักไสบุตรสาวอีกคนของเขาเข้าสู่วังวนแห่งอำนาจ

         

สวรรค์ใจของข้านั้นเจ็บปวดยิ่งนักข้าจะไม่มีทางหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่สวรรค์ลิขิตไว้เลยหรือ บุตรสาวคนโตจะเป็นเช่นไรยังไม่รู้แน่ชัดตอนนี้เหตุการณ์บ้านเมืองก็อยู่ในช่วงสงครามบุตรชายคนหนึ่งต้องออกไปรบที่ชายแดน บุตรชายอีกคนต้องคุ้มครองความปลอดภัยในวังหลวง บุตรสาวอีกสองคนที่ยังเยาว์วัยก็ต้องส่งออกนอกเมืองให้ไปอยู่กับท่านตาของพวกนางที่ต่างเมือง

       

ทั้งชีวิตเขาจำได้ว่าไม่เคยคิดร้ายกับใครหรือทำสิ่งใดที่ผิดต่อสวรค์ทำไมครอบครัวถึงต้องประสบกับเคราะห์กรรมเช่นนี้ใครไม่ลองมาเป็นข้าย่อมไม่มีวันเข้าใจ หัวอกของคนเป็นพ่อที่ต้องพยายามเข้มแข็งเพื่อครอบครัวทั้งๆที่มันใกล้จะแตกสลายอยู่เต็มทน

      

"ท่านพ่อ ข้าเข้าใจทุกสิ่งข้าเข้าใจทุกอย่าง ข้าจะรักษาตัวและหัวใจของตนเองให้ดีรวมถึงดูแลน้องสาวของข้าไว้เป็นอย่างดี ท่านพ่ออย่าได้กังวล ข้ารู้ว่าท่านจำเป็นเพียงใด เจ็บปวดเพียงใดสักวันหนึ่งพวกเราจะต้องได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง ฝากบอกลาท่านแม่กับท่านแม่ใหญ่แทนข้าด้วย บอกด้วยว่าข้ารักพวกท่านทั้งสองมาก" ชิงจูกล่าวพลางจูงมือน้องสาวของตนขึ้นรถม้าที่จอดรอรับด้านหลังจวน เพื่อเดินทางออกนอกเมืองให้เร็วที่สุดก่อนที่จะมีผู้ใดสังเกตเห็น

     

"ฮืออออ ท่านพี่ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้ ข้าไม่เข้าใจ พี่หญิงช่วยข้าพูดกับท่านพี่ทีเถอะ เรียกบุตรสาวของข้ากลับมา ไม่มีนางข้างกายข้าจะอยู๋ใด้อย่างไร" ฮูหยินรองเมื่อกลับมาจากตลาดไม่พบบุตรสาวของตนก็ตามหาไปทั่วจวนและรู้ว่าสามีของตนส่งพวกนางไปอยู่กับท่านตาแล้วก็รีบมาร้องขอความเป็นธรรมให้กับตนเองในทันที

     

"ฮูหยินรองท่านพี่มีเหตุผล เจ้าสงบใจไว้เถอะนะ" ฮูหยินใหญ่ทำได้เพียงกอดปลอบใจแต่จนด้วยถ้อยคำจะกล่าวสื่งใดออกมา นางเข้าใจถึงเหตุผลของสามีแต่จนแล้วจนรอดนางก็อดสงสารสามแม่ลูกนี้ไม่ได้

     

"ท่านพี่หากท่านมีเหตุผลโปรดบอกข้าเถิดข้าไม่เข้าใจถึงแม้ว่าชิงจูจะเป็นหนึ่งในตัวเลือกของผู้ที่จะมีสิทธิ์เป็นหวงโฮ่วคนต่อไป ข้าเข้าใจว่าพวกท่านไม่อยากให้นางเข้าไปต่อสู้แย่งชิงในวังหลวงแต่โอกาสที่นางจะได้เป็นหวงโฮ่วก็ใช่จะมากมาย เพราะนางเป็นเพียงบุตรีสายรองเท่านั้นหรือต่อให้นางได้เป็นสนมด้วยบารมีของหวงโฮ่วกับท่านพี่นางย่อมอยู่ได้โดยปลอดภัย ท่านพี่ข้าไม่เข้าใจจริงๆบอกข้าเถอะ ข้าก็หาใช่คนไร้เหตุผล หากเหตุผลของพวกท่านสำคัญจริงๆ ข้าก็พร้อมที่จะเข้าใจ" ฮูหยินรองกล่าวพลางเช็ดน้ำตาของตนเองอย่างแผ่วเบา

     

"ท่านพี่ ได้โปรดบอกนางเถอะหากปล่อยไว้เช่นนี้นางคงต้องจมอยู่กับความเศร้าและคำถามไปจนตาย ท่านพี่เห็นแก่ที่นางก็มีบุตรกับท่านถึงสองคนบอกนางเถอะเจ้าค่ะ" ฮูหยินใหญ่ขอร้องช่วยอีกคนเพราะนางเป็นคนรับสตรีผู้นี้เข้าจวนมาเองเพราะชิงหนี่ว์ถือเป็นผู้มีพระคุณของคนทั้งสอง ในสมัยนั้นชิงเหลียนกับชิงหนี่ว์ชอบบุรุษคนเดียวกันซึ่งก็คือชิงหรู เพื่อชิงหรูแล้วชิงหนี่ว์ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องเขา แต่ด้วยความเหมาะสมทางสังคมและชิงหรูนั้นชอบพอกับชิงเหลียนจึงตบแต่งนางเป็นฮูหยินเอง แต่ด้วยเพราะสำนึกในบุญคุณและความรักที่ชิงหนี่ว์มีให้กับชิงหรู ชิงเหลียนจึงรับชิงหนี่ว์เข้ามาเป็นฮูหยินรองอีกคน

     

"เฮ้ออ....ฮูหยินรองเจ้ารู้หรือไม่ตอนที่ข้าแต่งเจ้าเข้าจวนใหม่ๆแล้วในตอนนั้นฮูหยินตั้งครรภ์บุตรคนที่ 3 คือชิงหลิง มีนักพรตรูปหนี่งบอกกับข้าว่า ข้าจะมีบุตรทั้งสิ้น 5 คน 

         

บุตรที่เกิดจากฮูหยินใหญ่จะเป็นชาย 2 คนแรก และหญิงอีก 1 คน โดยบุตรที่เป็นหญิงนั้นจะมีรูปโฉมที่งดงามเลิศล้ำเกินกว่าสตรีใดในแผ่นดิน เป็นสตรีอันดับ 1 ที่กุมหัวใจขององค์จักรพรรดิหวงโฮ่วคู่บัลลังก์ ส่วนอีกสองคนนั้นเป็นบุตรที่เกิดจากฮูหยินรองเป็นบุตรีด้วยกันทั้งคู่ โดยดวงชะตาของบุตรีทั้งสองคนนั้นล้วนมากด้วยบุญบารมี แม้มิได้มีรูปโฉมที่งดงามล่มเมืองดังเช่นพี่สาว แต่จะมีคู่ครองเป็นถึงเจ้าผู้ครองแคว้นเป็นหวงโฮ่วคู่บัลลังก์ทั้งสองคน พูดให้ถูกก็คือ บุตรสาวของเจ้าจะใด้อยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดินทั้งสามนาง 

       

หลังจากที่กล่าวจบนักพรตผู้นั้นก็หายไป ข้าในตอนนั้นหาได้ใส่ใจในคำพยากรณ์ของนักพรตผู้นั้นไม่ จนคำพยากรณ์เหล่านั้นเริ่มปรากฎ ข้ามีบุตร 5 คนดังเช่นที่นักพรตผู้นั้นกล่าว ชิงหลิงนั้นงดงามเป็นหนึ่งในแผ่นดินและขึ้นเป็นหวงโฮ่วคู่บัลลังก์จริงดังคำที่นักพรตผู้นั้นได้กล่าวไว้ แล้วเช่นนี้เจ้ายังคิดจะให้ข้าส่งนางเข้าวังจริงหรือ"

     

ฮูหยินรองทรุดกายนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ตอนนี้นางเข้าใจทุกสิ่งแล้วในแคว้นนี้จะมีผู้มีดวงชะตาเป็นหวงโฮ่วถึงสามคนได้อย่างไร หากเป็นเช่นนั้นพี่น้องมิเข่นฆ่ากันตายหรอกหรือ การส่งบุตรสาวของนางทั้งสองคนออกไปให้ห่างจากวังหลวงย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

   

 "แล้วเหตุใดท่านพี่ถึงมิยอมให้ลูกออกเรือนไปกับผู้อื่นเล่าเจ้าค่ะ ท่านพี่ทำเช่นนั้นเพื่ออะไร"

    

"เพราะข้ากลัว.... กลัวว่าโชคชะตาจะนำพาให้พี่น้องเข่นฆ่ากันเอง ข้าไม่อยากเห็นไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น" ชิงหรูตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือ

     

นั่นสินะบุตรของนางมีดวงชะตาได้เป็นหวงโฮ่ว หากยังอยู๋ใกล้กันโชคชะตาย่อมขีดเขียนให้ทั้งสามคนต้องต่อสู้แย่งชิงเพื่อนั่งบัลลังก์หงส์ สิ่งที่สตรีทั่วทั้งแผ่นดินล้วนหมายปองแต่ผู้ที่มีดวงชะตาจะได้ครองกลับเป็นคนที่ไม่ต้องการ สวรรค์ช่างชอบเล่นตลกกับชีวิตผู้คนยิ่งนัก .


 . .

. . .  

       

สถานการณ์ในวังตอนนี้วุ่นวายจนถึงขีดสุด ขุนนางขอให้หวงช่างประกาศราชโองการเพื่อเคลื่อนทัพใหญ่เข้าต่อสู่กับศัตรูที่ตอนนี้เรียกทัพใหญ่มารวมกันมากกว่าแปดแสนนาย ในขณะที่ทหารประจำชายแดนตอนนี้นั้นมีเพียงแค่สามแสนนายเท่านั้น คงถ่วงเวลาได้เพียงไม่นาน

       

เจิ้งหลี่ในตอนนี้นั้นสับสนวุ่นวายใจกองกำลังทหารตอนนี้ที่สามารถเคลื่อนพลได้ตอนนี้มีเพียงสองแสนนายที่เชื่อฟังและพร้อมติดตามเข้าสู่สงครามครั้งนี้ไม่รวมทัพใหญ่อีกห้าแสนนายที่ต้องใช้ราชโองการในการเคลื่อนพล แต่ตอนนี้ชิงหลิงยังสลบไสลไม่ได้สติ ผู้คนต่างรู้ว่าหวงโฮ่วไม่อาจรักษาครรภ์เอาไว้ได้อย่างแน่นอน 

        

ซึ่งตามจริงนางตกเลือดถึงเพียงนั้นคงไม่อาจตบตาผู้คนได้ ดีที่นางมิได้ท้องจริงๆไม่เช่นนั้นเขาคงกลายเป็นบ้าไปแล้ว แต่ตอนนี้ก็ใช่ว่าอาการของนางจะดีขึ้น หมอหลวงบอกว่านางได้รับผลไม้ขับเลือดชนิดหนึ่ง ที่ถูกต้มผสมมากับยาบำรุงโดยผลไม้ชนิดนี้ไม่มีในแคว้นเจิ้ง แต่เคยเข้ามาในแค้วนเจิ้งอยู่ครั้งหนึ่งโดยนักเดินทางผู้หนึ่ง เขาบอกว่าผลไม้ชนิดนี้มีชื่อว่า ลูกยอ 

          

ลูกยอแท้จริงนั้นเป็นพืชสมุนไพรที่ช่วยในการขับเลือดล้างของเสียในร่างกายดีต่อสุขภาพของสตรี หากสตรีที่ระดูหรือรอบเดือนไม่มามันจะช่วยขับเลือดเหล่านั้นออกมาให้ แต่พืชชนิดนี้ไม่เหมาะกับสตรีที่กำลังตั้งครรภ์เพราะหากกินเข้าไปเป็นจำนวนมากจะทำให้อ่อนเพลียและตกเลือดแท้งไปในที่สุด 

         

สำหรับชิงหลิงนั้นหมอหลวงตรวจดูแล้วไม่ไช่การแท้งลูกแต่อย่างใดแต่เป็นการที่สมุนไพรชนิดนี้ไปกระตุ้นและขับระดูที่ข้างอยู่ภายในมากกว่าซึ่งแน่นอนว่าสมุนไพรชนิดนี้ไม่ทำปฎิกิริยากับเข็มเงินเพราะมันไม่มีพิษและน้อยคนนักที่จะรู้จัก แต่ที่น่าแปลกคือเหมือนในร่างกายของหวงโฮ่วจะมียาพิษชนิดอื่นอีก โดยมันจะสามารถแสดงผลของยาเมื่อมีอาการตกเลือดเกิดขึ้น หมอหลวงยังไม่รู้ว่าเป็นพิษชนิดใดและยังหาทางรักษาไม่ได้

      

 เจิ้งหลี่นั้นตอนนี้ห่วงพะวงกับสงครามที่ชายแดนที่ไม่รู้ว่าชิงเทียนจะยื้อเวลารอทัพของเขาได้นานเท่าไหร่ แต่อีกใจเขากับพะวงกับอาการของสตรีที่ยังไม่ได้สติ เขาจะทิ้งให้นางอยู่ที่นี้เพียงลำพังได้อย่างไรกัน

      

"ทูลฝ่าบาท ไท่โฮ่วขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" สิ้นเสียงขานของขันทีไม่ต้องรอให้เจิ้งหลี่อนุญาต ร่างของสตรีวัยกลางคน ที่แม้จะมีอายุแล้วแต่กลับยังคงความงดงามไว้ได้ ก็รีบเดินเข้ามาภายในตำหนักอย่างรวดเร็ว

      

"เจิ้งหลี่!!! เจ้ามัวทำอะไรอยู่สิ่งใดสำคัญเร่งด่วนมากน้อยกว่ากันเจ้าควรแยกแยะให้ดี บ้านเมืองและชีวิตของราษฎรกำลังเฝ้าคอยเจ้าไปปกป้องรักษาเจ้ามัวทำอันใดอยู่ หากสตรีผู้นั้นสำคัญกับเจ้ามาก ฝากไว้กับแม่เถอะ แม่จะเป็นผู้ดูแลนางเองหรือเจ้าไม่ไว้แม้กระทั่งแม่ตนเองแล้วเจิ้งหลี่"

      

เจิ้งหลี่ฟังถ้อยคำของมารดาแล้วโผเข้าซบอกราวกับเด็กน้อยที่พบสถานที่ปลอดภัยหลังจากวิ่งหนีเรื่องที่เลวร้ายมายาวนาน

      

"หม่อมฉันหาได้ไม่ไว้ใจ เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันเพียงกังวลไม่กล้าขอให้เสด็จแม่ช่วย"

      

"เจิ้งหลี่ วางใจเถอะสิ่งใดที่แม่ทำได้ แม่จะทำ เพื่อเจ้าแล้วแม่ผู้นี้ทำได้ทุกสิ่ง ต่อให้ชิวิตของนางอยู่ในนรก หากเจ้าต้องการแม่จะช่วงชิงนางมาเพื่อเจ้า....รีบไปเสียเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้มีแม่อยู๋ทั้งคน ลองวางเดิมพันกับผู้ยิ่งใหญ่แห่งวังหลังดูบ้างสิรับรองเจ้าไม่มีทางขาดทุนอย่างแน่นอน..."  

"เสด็จแม่ทรงเล่นการพนันด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ"






ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบาเบา
      สำหรับทุกคนที่หลงมาและคนที่ไม่เคยทิ้งไปไหนรักนะคะ จุฟๆ
        
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #665 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 23:58
    ไปหลอกถามเขาอย่างงี้เลยเหรอ...จะตอบอะไรกันบ้างนะ?#ติดตามค่า
    #665
    0
  2. #653 Nickynick16145 (@16145) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 07:01
    รอออคร้า
    #653
    0
  3. #652 poosurat (@poosurat) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 05:36
    ขอบคุณค่ะ
    #652
    0
  4. #649 ก้อยจูปีเตอร์ (@koiikoiikoy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 02:11
    แหม่ๆๆ ใช้ประโยชน์จากสนมเลยนะ555555 // แค่ ผช รอบตัวหลงรัก ก็ได้อำนาจมาเกินครึ่งแล้ว5555
    #649
    0