ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,146 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,332 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    132

    Overall
    205,146

ตอนที่ 37 : บทที่36 ปัจฉิมบทแห่งสงครามหญิงงามล้มแคว้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4607
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    16 ก.ย. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น


ชิงหลิงนอนลืมตาอยู่ในห้องที่มืดมิดเพียงลำพัง ความทรงจำเมื่อยามที่สลบไปยังคงติดตรึงในใจ ในตอนนั้นได้พบถึงสตรีนางหนึ่งสตรีที่นางเคยเห็นมาหลายต่อหลายครั้งในกระจกใช่แล้ว สตรีผู้ที่เป็นเจ้าของร่างนี้อย่างแท้จริง ชิงหลิง....

"ลู่หานหนี่ว์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมเจ้าถึงข้ามภพมา และมาอยู่ในร่างของข้าได้อย่างไร" ชิงหลิงเอ่ยถาม ลู่หานหนี่ว์ที่ทำสีหน้ามึนงง

"เจ้าเป็นผีหรือ..."

"ข้าเป็นพลังวิญญาณที่ยังตกค้างอยู่ในร่างนี้ต่างหากล่ะ ลู่หานหนี่ว์เจ้าควรเลิกคิดเพ้อเจ้อแล้วสนใจในสิ่งที่ควรสนใจ" ชิงหลิงเอ่ยตำหนิในความไร้สาระของลู่หานหนี่ว์

"ในเมื่อยังไงเจ้าก็คงต้องเล่าอยู่ดี ข้าก็แค่เพียงรอฟังเท่านั้น" ลู่หานหนี่ว์ตอบพลางมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่จริงจัง

"เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อตอนที่ข้าเป็นเด็กข้าได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนักจนสลบไปเป็นเวลานาน...ในระหว่างที่ข้าสลบไปนั้นข้าได้เห็นภาพสงครามที่เกิดขึ้นคำสาปแช่งและคำสาบานของพวกเราทั้งสามคน ไม่สิสี่คนต่างหากล่ะ ด้วยแรงแห่งคำสาบานและคำสาปแช่ง ทำให้ด้ายแดงของข้าและพวกเขาขาดสะบั้นลงครั้งแล้วครั้งเล่า เจ็บปวดทุกข์ทรมานหลายภพชาติ 

ในความฝันข้าพบกับเทพแห่งชะตา เขาให้พรแก่ข้าให้ข้าสามารถดึงวิญญาณของข้าในภพชาติล่าสุดย้อนกลับมาได้สองครั้ง เพื่อแก้ไข อดีต หรือ อนาคต ข้าจะไม่สามารถปรากฏกายให้เจ้าเห็นได้จนกว่าจะถึงเวลาที่เจ้านั้นจะต้องเลือก เลือกว่าเจ้าจะเปลี่ยนอดีตหรือเปลี่ยนอนาคต ลู่หานหนี่ว์ข้ารู้ว่าเจ้าคิดสิ่งใดอยู่ในตอนนี้ การจะเปลี่ยนอดีตหรืออนาคตล้วนต้องมีบางสิ่งเปลี่ยนแปลงและสิ่งที่ต้องเสียไปเพื่อแลกมา....

หากเจ้าเปลี่ยนอดีตเจ้าจะได้มีชีวิตอีกครั้งในภพอดีตในร่างของข้าเพื่อตื่นขึ้น ชีวิตของเจ้าในอีกภพก็ต้องตายจากไปและเจ้าจะต้องหยุดยั้งสงครามหยุดคำสาบานและคำสาปแช่งโดยข้าจะเป็นผู้ที่คอยช่วยเจ้าอีกแรง แต่เมื่อคนที่ควรตายไม่ตาย คนที่ควรอยู่อาจจะต้องตาย คนที่อยู่ในอนาคตก็จะไม่มีอยู่อีกต่อไป ประวัติศาสตร์ก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาล 

หากเจ้าเลือกเปลี่ยนอนาคตข้าจะส่งเจ้ากลับไปยังที่ที่เจ้าจากมาร่างของข้าก็จะสิ้นลมหายใจอดีตก็จะยังคงดำเนินต่อไปตามเส้นทางที่ขีดไว้ ผู้คนมากมายต้องล้มตายทั้งคนที่เจ้ารู้จักครอบครัวข้ารับใช้ คนที่คอยช่วยเหลืออุ้มชูรวมถึงคนที่เจ้ารักเพราะสงคราม จากดินแดนที่เคยรุ่งเรืองจะเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่... 

ลู่หานหนี่ว์ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นล้วนได้อย่างเสียอย่างในพื้นที่เดียวกันไม่อาจมีได้ทั้งสีดำและสีขาว เจ้าจะต้องเลือกและเลือกได้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น เจ้าคงคิดว่าทำไมข้าถึงไม่ทำเองสินะทำไมต้องเป็นเจ้า ก็เพราะพรของข้านั้นไม่ได้ได้มาฟรีๆ ข้าต้องแลกมันด้วยชีวิตและจิตวิญญาณของข้าในภพนี้..."

เวลาของฉันตอนนี้นั้นเหลือไม่มากแล้ว แม้ว่าจะได้รับการรักษาจนหายดีแล้วแต่เธอเองนั้นรู้ดีว่าหน้าที่ของเธอในตอนนี้คืออะไร ต้องรีบไปมีเพียงเท่านี้ที่เธอจะช่วยเหลือพวกเขาได้เขาได้ 

"เจิ้งหลี่ข้าจะไปหาเจ้า แม้ทางจะลำบากมากขนาดไหนข้าก็จะไปให้ถึง"


"เสี่ยวจื่อไปบอกคนของเราว่าข้าจะออกนอกวังไปพบฝ่าบาทที่ชายแดน ให้เตรียมการให้ข้าโดยเร็วข้าต้องการออกเดินทางเดี๋ยวนี้...ส่งคนไปรับเช่อเฟยชิงชิงมาพบข้าด้วยบอกนางว่าข้ามีเรื่องจะให้นางช่วยเหลือ"


ชายชุดดำแอบลอบเข้ามาภายในตำหนักของเช่อเฟยกลางดึกอย่างเงียบงัน


"ต้องการอะไร ชีวิตของข้างั้นหรือ ตอนนี้ข้าให้คนออกไปหมดแล้วหากต้องการลงมือก็เร็วเถอะ" ไม่คาดว่าจะได้ยินเสียงอ่อนหวานเรียบนิ่งดังมาจากภายใน

"ข้ามาเพื่อรับท่านเข้าวัง หวงโฮ่วต้องการความช่วยเหลือจากท่าน" ชายชุดดำกล่าวพลางส่งจดหมายข้อความสั้นๆ ว่าขอความช่วยเหลือพร้อมกับประทับตราหวงโฮ่วถูกต้องอย่างแน่นอน นี้นางไปสนิทสนมกับหวงโฮ่วจนถึงขนาดได้รับความไว้ใจให้ช่วยงานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"ในเมื่อท่านก็ไม่คิดจะมีชีวิตอยู่ต่อ... ไปพบหวงโฮ่วสักครั้งคงไม่ลำบากจนเกินไปสำหรับท่าน" หานชิงชิงเก็บตัวอยู่อย่างเงียบงันภายในตำหนักมาหลายวันอยู่แล้ว...กลางดึกคืนนั้นนางได้สั่งสาวใช้คนสนิทไว้ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามใครเข้ามาภายในตำหนัก นางจะรีบกลับมาโดยเร็วที่สุด

"ท่านต้องการพบข้ามีสิ่งใดที่ข้าจะช่วยท่านได้อย่างนั้นหรือหวงโฮ่วผู้ยิ่งใหญ่" ชิงชิงเอ่ยถามทันทีที่เข้ามาถึงภายในตำหนัก

"เวลาของข้าเหลือไม่มากแล้ว ข้าต้องการออกไปพบกับเขา..."

"หวงโฮ่วทรงล้อเล่นแล้วตอนนี้ยาพิษได้ถูกถอนออกไปหมดไปแล้วอีกไม่นานก็จะกลับมาแข็งแรงดังเดิม"

"เจ้าไม่เข้าใจ...ข้าจำเป็นต้องไปจริงๆ ได้โปรด" ชิงหลิงเอ่ยน้ำเสียงอ้อนวอน

"ทำไมต้องเป็นข้า..."

"มีเพียงเจ้าที่จะทำได้ โดยไม่มีใครสงสัย ข้าใช้คนอื่นมิได้"

"ข้าคงไม่มีความสามารถมากพอที่จะส่งท่านออกไปหรอกนะ" ชิงชิงเอ่ยขัด

"ไม่เจ้าเท่านั้นที่ทำตามแผนการในครั้งนี้ได้" ชิงหลิงยืนยันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนหานชิงชิงทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ท่านจะให้ข้าทำอะไร สตรีเจ้าปัญหา" หานชิงชิงเอ่ยถามด้วยความจนใจ

"สลับตัวกับข้า เจ้าเข้ามาอยู่ในวังแทนข้าเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้ไท่โฮ่วส่งคนออกติดตามข้าได้ทัน ส่วนข้านั้นจะเป็นเจ้าอ้างเหตุแห่งการเจ็บป่วยขอออกไปรักษาตัวนอกเมือง เมื่อออกไปนอกเมืองแล้วที่เหลือคนของข้าจะสานต่อจนจบเอง เจ้าเพียงเล่นละครนอนป่วยอยู่ในวังแห่งนี้ หากเจ้ายอมช่วยเหลือข้าในครั้งนี้ข้าจะมอบสิ่งนี้ให้เจ้าราชโองการเปล่าที่ประทับตราของจริง"

"ข้าจะเอาราชโองการนี้ไปทำอะไรได้ ไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องการอีกแล้ว"

"เว่ยอ๋องกำลังเตรียมการกบฎ เขาให้ข้าขโมยตราของหวงช่างออกมามอบให้แก่เขา และแอบซ่องสุ่มกำลังพลมานานแล้ว เมื่อเขาลงมือข้าได้เตรียมการทุกอย่างพร้อมแล้วหากเขาชนะเจ้าจะได้เป็นหวงกุ้ยเฟย แต่หากแพ้เจ้าและครอบครัวคงหนีไม่พ้นข้อหากบฎ ราชโองการนี้สามารถช่วยครอบครัวของเจ้าได้"

หานชิงชิงตกใจกับเรื่องที่ตนกำลังได้ยินยิ่งนักหากมีเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ที่เกินความคาดหมายนางคงไม่แปลกใจอะไรอีกแล้ว

"ยังไงหม่อมฉันก็ต้องช่วยท่านใช่ไหมเพคะ ไม่มีทางให้หม่อมฉันถอยแม้เพียงครึ่งก้าว จริงๆ ที่ทรงใช้หม่อมฉันคงเพราะอยากชดใช้ให้หม่อมฉันและเพื่อไม่ให้ติดค้างกันอีกต่อไปใช่ไหม เช่นนั้นข้าจะทำ...การส่งท่านไปตายในสนามรบข้าก็แอบสะใจอยู่ลึกไงๆ เช่นเดียวกัน ขอให้สิ่งที่ท่านหวังไว้ได้ดังปรารถนา"

"สุดท้ายเจ้าก็ไม่ยอมเป็นเพื่อนนางเอกหรือตัวประกอบแต่เลือกที่จะเป็นนางร้ายสินะ"

คำสั่งปิดตำหนักไม่พบใครของหวงโฮ่ว สร้างความกังวลใจให้กับผู้คนในวังหลังยิ่งนัก ผู้คนต่างคิดไปว่าหวงโฮ่วยังทรงเสียพระทัยที่สูญเสียโอรสในครรภ์ไป จึงปิดปากเงียบไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดด้วยเกรงว่าจะกระทบถึงความรู้สึกของหวงโฮ่ว เพราะข่าวความเศร้าของหวงโฮ่ว จึงไม่มีใครสนใจขบวนรถม้าของเช่อเฟยชิงชิงที่แล่นออกไปจากเมืองเพื่อรักษาอาการป่วย

แต่มีหรือที่ไท่โฮ่วจะปล่อยให้ชิงหลิงโศกเศร้านาน หลายวันแล้วที่นางพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าพบหวงโฮ่วในเมื่อไม้อ่อนใช้ไม่ได้ผลคงต้องใช้ไม้แข็ง ขอดีดีไม่ให้เข้าก็ต้องใช้อำนาจละกัน

ไท่โฮ่วถือวิสาสะเข้ามาภายในตำหนักโดยไม่ฟังคำขอร้องของเหล่านางกำนัล ดีที่ชิงหลิงพอจะคาดเดาเอาไว้อยู่บ้างถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝันจึงให้นางกำนัลชิงชิงช่วยกันทำหน้ากากเพื่อปลอมแปลงใบหน้าให้กับเช่อเฟยหานชิงชิงกับชิงหลิงเพื่อสะดวกในการสลับตัว จึงทำให้ไม่มีใครจับได้

แม้จะตกใจอยู่บ้างที่พบกับไท่โฮ่ว แต่หานชิงชิงนั้นก็รีบเก็บอาการอย่างรวดเร็ว

ไท่โฮ่วมองอาหารที่ถูกทิ้งให้เย็นชืดโดยไม่มีการแตะต้องแม้เพียงนิดก็ถอนหายใจ

"ขอแม่ตรวจชีพจรของเจ้าหน่อยได้หรือไม่ เจ้าจะทำเช่นนี้ไปอีกนานเท่าไหร่หากเจิ้งหลี่รู้เข้า จะต้องไม่สบายใจจนลามไปถึงแพ้สงครามอย่างแน่นอน เราสตรีอยู่ทัพหลังต้องดูแลตนเองให้ดีอย่าได้คิดทำร้ายตนเอง" ไท่โฮ่วกล่าวถ้อยคำอ่อนหวานเสียจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว หานชิงชิงสับสนวุ่นวายจะทำเช่นไรดี

ไท่โฮ่วลงทุนพูดจาถึงขนาดนี้เกรงว่าจะปฏิเสธได้ลำบาก อาการของหวงโฮ่วนั้นก็ถือได้ว่าปกติดี หากให้ไท่โฮ่วตรวจแล้วชีพจรปกตินางอาจเลิกราไปเองเสียก็ได้ หานชิงชิงถอนหายใจ ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือส่งให้ไท่โฮ่วตรวจอย่างช้าๆ ไท่โฮ่วจับข้อมือของหวงโฮ่วอย่างแผ่วเบาพร้อมกับส่งยิ้มตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวอย่างสมใจ 

แต่เมื่อแตะชีพจรของนางไปได้สักครู่ รอยยิ้มพระจันทร์เสี้ยวก็ชะงัก ไท่โฮ่วหันมามองหน้าของลูกสะใภ้อีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เป็นไปได้อย่างไรกัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่...ถ้าจะนับตั้งแต่เจิ้งหลี่ไปทัพก็เพียงแค่เดือนเดียว แต่นี่คือสองเดือน ถ้านับจากวันที่นางตกเลือดก็คือสองเดือนพอดี เป็นไปไม่ได้มันจะต้องหลุดออกมาหมดไม่ใช่หรือ ความรู้ของข้ายังไม่มากพอนี่หรือข้าผิดพลาดตรงไหนกันแน่"

ไท่โฮ่วตรวจเสร็จไม่กล่าวอะไรก็เดินออกจากห้องไปในทันที...หลังจากตรวจชีพจรในวันนั้นไท่โฮ่วก็มาที่ตำหนักเหิงเยว่ทุกวันจนแทบจะย้ายมาอยู่ในตำหนักเป็นเพื่อนหวงโฮ่วอยู่แล้วไท่โฮ่วนั้นมั่นใจว่าลูกสะใภ้นางไม่มีทางคบชู้ ดังนั้นย่อมมีปัญหาที่นางตรวจผิดพลาดหรืออาจมีบางสิ่งที่ผิดปกติ


บรรยากาศในตอนนี้ของกองทัพฝ่ายของเจิ้งหลี่นั้นถือว่าเสียเปรียบเป็นอย่างมาก เนื่องจากกำลังพลที่น้อยกว่า และจักรพรรดิหลวนหลงนั้นใช้กลยุทธ์การจู่โจมแบบกองโจรคือแบ่งกำลังพลมาท้ารบ พอเริ่มพ่ายแพ้ก็ทำทีเป็นถอย พอเจิ้งหลี่รุกตามก็จะมีกองกำลังมาสนับสนุน หากไม่ตามก็ทำได้เพียงถอยกลับเป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้ง จนไม่รู้ผลแพ้ชนะเสียที

ภายในกระโจมของแม่ทัพใหญ่           

ชิงเทียนและเจิ้งหลี่กำลังประชุมวางแผนในการทำสงครามอย่างเคร่งเครียด

"ฝ่าบาท หากเป็นเช่นนี้ต่อไปทหารจะเริ่มเสียกำลังใจมากขึ้น จักรพรรดิหลวนหลงทำสงครามเหมืนหมาหยอกไก่ บางครั้งมาทัพใหญ่ทำให้เราตื่นตัว แล้วยกมาเพียงทัพเล็กทำให้เราที่ยกทัพใหญ่ไปสู้แล้วพอเริ่มเสียท่าก็แกล้งถอยทัพ ไปยังสถานที่ที่มีกองกำลังเสริมซุ่มอยู่ หากเราไม่ตามตีก็ดูขี้ขลาด พอเราตามตีก็ทำให้เสียกำลังพลไปเป็นจำนวนมาก จักรพรรดิหลวนหลงดูแล้วคงหาใช่หมูในอวย ยากที่จะต่อกรยิ่งนัก" ชิงเทียนวิเคราะห์สถานการณ์ให้เจิ้งหลี่ฟังโดยละเอียด

"การทำศึกในครั้งนี้เทียบกับแคว้นเป่ยนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง สงครามครั้งนั้นหาได้มีกลยุทธ์ที่ซับซ้อนปานนี้ ในเมื่อเข้าใช้กลศึกที่แยบยล เราก็จะใช้กลศึกที่แยบยลกว่า ชิงเทียน เจ้ากับกองกำลังที่มีฝีมือ แอบลอบออกไปนอกค่ายในเวลากลางคืน นับจากบริเวณหน้าค่ายออกไปประมาณ 20 ลี้(1ลี้ เท่ากับ ครึ่งกิโลเมตร) นำเศษเหล็กเศษแก้วที่มีชิ้นใหญ่และทนทานหนามเแหลม ๆ ที่แข็งแรงไม่หักง่ายและมีดที่คมมาก ๆ ไปโปรยให้ทั่วแล้วนำหญ้าแห้ง ๆ ไปโรยทับเพื่อกลบเกลื่อนให้หมด เน้นย้ำให้ทหารสวมใส่รองเท้าที่มีพื้นหนาๆแต่เบาเคลื่อนตัวได้อย่างคล่องแคล่ว" เจิ้งหลี่อมยิ้มที่มุมปากอย่างเหนือกว่า

"แต่ฝ่าบาทกลอุบายเช่นนี้ ใครก็นึกออกจักรพรรดิหลวนหลงอาจไม่หลงกลและอาจแก้ปัญหาโดยการให้ทหารสวมใส่รองเท้าที่หนาขึ้นเช่นกันนะพ่ะย่ะค่ะ" ชิงเทียนเอ่ยขัดขึ้นมากลางคัน

"หึหึ ในแคว้นหลวนนั้นเจริญรุ่งเรืองและมีทุกอย่างเทียบเท่ากับเราแต่สิ่งที่พวกเขาขาดคือวัสดุในการทำรองเท้าที่หนา ทนทานและมีน้ำหนักเบา วัสดุชนิดนี้นั้นเราเพิ่งได้มาตอนที่รวมแคว้นเข้ากับแคว้นเป่ย และไม่มีเคยมีการซื้อขายแลกเปลี่ยนมาก่อน เจิ้นก็เพิ่งสั่งให้ผลิตแจกจ่ายทหารเสร็จสิ้นไปเมื่อไม่นานมานี้ ไม่คิดว่าจะได้ใช้ประโยชน์รวดเร็วขนาดนี้เหมือนกัน" เจิ้งหลี่อย่างภาคภูมิใจ

"แต่...ถึงแม้จะเคลื่อนไหวลำบากไปบ้างแต่จักรพรรดิหลวนหลงน่าจะยังคงยกทัพมาตีนะพ่ะย่ะค่ะ"

"จุดสำคัญมันอยู่ตรงนี้แหละ ถ้าใช้แผนนี้กองทัพจะไม่สามารถใช้มาเข้ามาร่วมในสงครามได้ อีกทั้ง แผนการที่สำคัญมันอยู่ที่หญ้าหากต่างหากเล่า เมื่อกองทัพเข้ามาในระยะ 20 ลี้ที่เราวางกับดักไว้ ก็ให้คนของเรายิงธนูไฟใส่ในทันที อากาศบริเวณชายแดนแม้จะแปรปรวนแต่ลมแรงๆมักจะพัดไปทางข้าศึกเสมอเรามักจะอยู่ต้นลม ในขณะที่ลมพัดมาให้ทหารทุกนายระดมยิงธนูไปใส่หญ้าแห้งที่ปูเอาไว้ เจ้าว่าด้วยรองเท้าที่หนักและไม่มีม้าให้ขี่ ข้าศึกจะหนีทันหรือไม่...ในเมื่อเขาทำให้เราไม่มีทางเลือกที่จะต้องตามตีพวกเขาข้าก็จะให้พวกเขาไม่มีทางเลือกต้องเข้ามาในกับดักของข้า"

"ระยะทาง 20 ลี้เกรงว่าจะหาอุปกรณ์ไม่ทันนะพ่ะย่ะค่ะ" ชิงเทียนเอ่ยอย่างกังวลใจ

"เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลใจ เจิ้นเตรียมการไว้หมดแล้ว หากปูเสื่อทำเงียบๆในเวลากลางคืนใช้คนเพียงหยิบมือก็สามารถวางแผนการที่เจิ้นคิดไว้ได้สำเร็จ" เจิ้งหลี่กล่าวพลางยกยิ้มมุมปาก หลวนหลงเจ้าคิดว่าตนฉลาดเพียงผู้เดียวอย่างนั้นหรือเรามาลองกันสักตั้งว่าใครจะชนะในสงครามครั้งนี้










ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบา เบา
       งานกลยุทธในการทำสงครามก็มาจร้า ระเบิดภูเขาเผากระท่อมกันไป คริคริ
           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #740 Pang_happy (@Pang_happy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:12
    อ่าวมาแร้ว พรรคพวกใหม่จ้า
    #740
    0
  2. วันที่ 2 เมษายน 2560 / 17:07
    อ้าวววได้เพื่อนแล้ว แต่คนนี้เป็นใครใช่ตัวร้ายรึป่ะ
    #738
    2
    • #738-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 18:20
      ไม่ร้ายค่ะ คนนี้ดี๊ดี นางรุ้สึกถูกชะตาแล้วก้ผูกพันดับนางเอกเพราะมาจากภพเดียวกันค่ะ และนางอยากได้ความช่วยเหลือบางอย่างจากนางเอกด้วยค่ะ
      #738-1
    • #738-2 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 18:20
      ไม่ร้ายค่ะ คนนี้ดี๊ดี นางรุ้สึกถูกชะตาแล้วก้ผูกพันดับนางเอกเพราะมาจากภพเดียวกันค่ะ และนางอยากได้ความช่วยเหลือบางอย่างจากนางเอกด้วยค่ะ
      #738-2
  3. #737 JitchutaP (@JitchutaP) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 15:30
    ท่าเทพเล่นสนุกอะไร ให้ย้อนอดีตมากันถึง 2 คน แถมใช้ของยุคก่อนได้เหมือนกันอีก
    #737
    1
    • #737-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 18:12
      เอาน่าเค้าข้ามภพกันมาเยอะรีดไม่รุ้หรอตั้ง9พันกว่าเรื่อง มันก้ต้องมีแอบโคจรมาเจอกันบ้าง อิอิ
      #737-1
  4. #736 poosurat (@poosurat) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:44
    มาจากยุคเดียวกันใช่มั้ย รอๆค่ะ
    #736
    1
    • #736-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 12:48
      มาจากภพเดียวกันแต่คนละที่ คนละปีค่ะ อุปป นี้เราพูดอะไรออกไป
      #736-1
  5. #732 gunwonw (@kunagornw) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:01
    fightingครับไรท์ ไรท์จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน^^
    #732
    1
    • #732-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 12:46
      ตอนนี้ไรท์ได้รับกำลังใจมาเตม และไรทไม่แครค่ะ55+
      #732-1
  6. #731 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 10:18
    หวงโฮ่ว ได้เพื่อนแล้ว?? ใครล่ะนั่น#ตามอ่านค่าา
    #731
    1
    • #731-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 11:55
      ขอบคุนนะค่ะ ที่ยังไม่ทิ้งกัน ขอกอดหน่อย แงแงเหนื่อยใจดราม่าได้อ่านเม้นนี่หายเหนื่อยเลย55+
      #731-1
  7. #728 ก้อยจูปีเตอร์ (@koiikoiikoy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 08:27
    ใครอีกอ่ะนั่น=?=
    #728
    4
    • #728-3 ก้อยจูปีเตอร์ (@koiikoiikoy) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 10:53
      จำได้จ้า แต่หมายถึงข้างในองค์หญิง ...การมาเหมือนนางเอกป่าวววว
      #728-3
    • #728-4 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 13:02
      ไม่เหมือนค่ะนางมาเพราะเหตุผลอื่นค่ะ อิอินนี้เทพทรูมาเองเก่งทุกด้านแต่ถ฿กจำกัดด้วยคำว่าองค์หญิง อิอิ อุปปพูดอะไรออกไปอีกแล้วเนี่ย555+
      #728-4
  8. #725 shadow_devil (@wrtja) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 01:11
    สู้ๆนะคะไรต์
    #725
    0
  9. #724 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:26
    คนเรามีทั้งชอบและไม่ชอบ เป็นเรื่องธรรมดาที่มีคนติ อยากให้ไรท์สู้ๆ อย่าเพิ่งท้อ อย่าเพิ่งเบื่อนะคะ สู้ๆค่ะ#นิยายสนุกขึ้นเรื่อยๆ ติดตามต่อค่าา
    #724
    1
    • #724-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 01:40
      ตอนนี้ปวดหัวมาก นิยายสองเรื่องหัวจิระเบิด แถมอีกเรื่องยังต้องมาแต่งต่อจากคนอื่นอีกบอกเลยยากมาก งานก็เยอะใกล้เรียนจบแล้ว แงแง
      #724-1
  10. #723 mina21984 (@mina21984) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 22:04
    สิ่งที่ได้จากการอ่านเรื่องนี้ในหลายๆตอน
    1 พล๊อตเรื่องนี้สนุก
    2 เฮ้ย นางเอกไม่จำเป็นต้องเก่ง อัจฉริยะเกินมนุษย์ อะไรเทือกนั้น
    3 นางเอก พระเอก ตัวละครทั้งหมดคือบทบาทสมมติที่ผูเขียน เป็นผู้สร้างขึ้นมา ไม่มีตัวละครไหนที่มีจริง หรืออาจจะมีจริงในชีวิตผู้เขียน อาจจะเอานิสัยของคนในชีวิตมาสร้างสรรค์ แต่ก็ไม่มีผลอะไรกับผู้อ่านนี่ จริงมั้ย
    4 สิ่งที่ผู้เขียนๆมาทำให้ผู้อ่านอย่างเราตื่นเต้น เฝ้ารอที่จะอ่านต่อ แม้เนื้อเรื่องจะไม่ได้ ดราม่าเข้มข้น มีปมซับซ้อน บลาๆๆๆๆ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสนุก น่าติดตาม
    5 เรื่องปมนางเอก ส่วนตัวชอบนะที่นางเอกแหวกแนวดี อยากรู้จุดของนาง มันจะเป็นไปในรูปแบบไหน
    สุดท้ายนี้เขียนมาเยอะแล้ว สิ่งที่รำคาญที่สุดไม่ใช่พล๊อตเรื่อง ไม่ใช่นางเอก แต่เป็นการสะกดคำ ไม่ได้บอกว่าผู้อ่านเก่งอะไรมาก แต่บางคำที่รู้ อ่านแล้วมันขัดใจนะ ถึงจะเดาได้ว่าผู้เขียนต้องสื่ออะไรก็เหอะ อยากให้ ตรวจทานก่อนอัพสักหน่อย ถ้าไม่รู้จริงๆว่าคำนี้เขียนยังไง ก็หาตามอินเตอร์เน็ตเอา อย่าปล่อยผ่านออกมา เราเชื่อว่าผู้เขียนทำได้ สู้ๆ อยากอ่านจนถึงตอนจบนะคะ อย่าเพิ่งท้อ
    #723
    2
    • #723-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 00:41
      ค่ะ ยาวมาก ชอบประโยคเดียวพล๊อตเรื่องนี้สนุก ขอบคุนค่ะ เพราะตังแต่เอาพล๊อตไปไห้ใครดูมีแต่คนบอกว่าพล๊อตไรจะหักมุมปานนั้น 555 เดาเนื้อเรื่องกันหลงทางไปไกลเลยทีเดียว
      #723-1
    • #723-2 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 00:43
      ขอบคุนที่เสียสละเวลาคอมเม้นยาวๆนะคะ แต่จะดีกว่ามากถ้ามาช่วยแก้คำผิดไห้เพราะตอนนี้ไม่มีเวลาเลยค่ะ พล๊อตอีกเรื่องที่แก้ไหม่ก็ยังไม่ลงตัวเพราะยังไม่รู้จะไห้จบยังไงให้เชื่อมโยงกับเนื้อเรื่องที่วางเอาไว้ก่อนแล้ว นิยายตัวเองว่าแต่งยากแล้เอางานคนอื่นมาทำต่อยากกว่าสิบเท่าร้อยเท่า
      #723-2
  11. #721 MagicChocolate (@MagicChocolate) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 16:10
    สู้ๆค่ะไรท์
    #721
    0
  12. #719 Pang_happy (@Pang_happy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 13:12
    คิดเหมือนกันค่ะไรท์
    #719
    1
    • #719-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 09:41
      คิดว่าอะไรหรอค่ะ รีดที่รัก

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 เมษายน 2560 / 09:41
      #719-1
  13. #717 29222922 (@29222922) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 09:36
    ฝากไรท์ด้วยคะ:ผู้บรรลุธรรมแล้วเท่านั้น ย่อมตัดกิเลสหมดทั้งสิ้น .... ยังคงเป็นกำลังใจให้กับไรท์เสมอคะ^^
    #717
    0
  14. #715 yutsutatip (@yutsutatip) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 07:43
    นางน่าจะฉลาดได้มากกว่านี้นะ
    #715
    1
    • #715-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 01:44
      นางเอกโง่ค่ะได้แค่นี้แหละ
      #715-1
  15. #714 aquxmbx (@aquxmbx) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 07:21
    ไม่รู้เลยว่าชิงหลินโง่หรือฉลาดอะ ขนาดหวงช่างยังรู้ที่ชิงหลินคิด ถ้าพวกสนมไม่โง่จนเกินไปก็เอาชนะหวงโฮ่วผู้นี้ไม่ยากเลย ติดก็แต่ตรงที่ฮ่องเต้ถือหางนางอยู่ แต่ตอนนี้กำลังงอน ถ้ามีสนมสักคนคิดได้ ชิงหลินก็อยู่ไม่ได้แล้ว
    #714
    1
    • #714-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 01:44
      คือหวงช่างมันระดับปรมาจาร พวกสนมมันแค่มือสมัครเล่นอะคะ
      #714-1
  16. #713 carefully (@cha-um) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 06:10
    คน​ดี​เป็น​มนุษย์. ซึ่ง​มี​รัก​โลภ. โกรธ. หลง. ไม่​จำเป็นต้อง​เป็น​คน​ดี​ที่​โกรธ​เป็น. ผู้​บรรลุ​ถึง​ธรรม. โกรธ​จะ​ไม่มี​
    #713
    0
  17. #712 MY-AOM (@MY-AOM) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 03:39
    คนดีก็โกรธเป็น=ขึ้นชื่อว่าคนมีรัก โลภ โกรธ หลง ต่อให้เป็นคนแีขนานไหนถ้าถูกกระทำก็โกรธได้ทั้งนั้น. ในมุมมองเรานะค่ะไรท์
    #712
    1
    • #712-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 37)
      2 เมษายน 2560 / 01:45
      ค่ะ คนดีไม่ได้แปลว่าโกรธไม่เป็น
      #712-1
  18. #711 ก้อยจูปีเตอร์ (@koiikoiikoy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 02:30
    ฟางผินต้องการแค่นั้นก็ดี!! ชิงหลินระวังตัวด้วย มองหาคนสร้างอำนาจแต่อย่าลืมระวังงูข้างหลังด้วย!....ถ้าฟางผิงไม่ทะเยอทะยานก็ดีปายยย/// เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ กำลังลุ้นว่าจะเป็นเช่นไรต่อไป!!! ม่วนๆ
    #711
    0
  19. #710 JitchutaP (@JitchutaP) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 02:04
    รีดคนนี้เป็นกำลังใจให้ไรท์น้า อย่าพึงโกรธา จนเลิกเขียนเลยเหอะ กำลังอยากดูอีกแง่มุมของตัวละคร ว่าจะไปถึงจุดไหน แล้วจะกลับตัวยังไง
    #710
    0
  20. #709 Theunloved_praew (@Theunloved_praew) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 01:52
    ไรท์คะ ยังเป็นกำลังใจอยู่นะค่ะ ใครจะติก็อย่าได้สน คนตรงนี้ยังรอและเชียร์ไรท์อยู่คะ สู้ๆค่ะไรท์
    #709
    0