ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,130 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,333 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    116

    Overall
    205,130

ตอนที่ 49 : special 1 เพลินเพลงพิณ ep.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    26 ก.ย. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น

ณ ชายป่าห่างจากจุดที่เกิดสงครามไปไม่ไกลมาก

ศพของเหล่าองครักษ์และผู้คุ้มกันรวมไปถึงนักฆ่าที่ส่งมาต่างนอนตายกันอย่างระเกะระกะ หลวนหลงที่แอบซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้น เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกายราวกับว่าตัวของเขาถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เสียงพิณแว่วหวานดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณนำพาให้จิตใจของเขาสั่นไหวน้ำตารินไหลออกจากสองตาโดยที่เขาไม่ทันรู้สึกตัว

ไม่ว่าข้าจะทำอย่างไรเจ้าก็ไม่มีวันรักข้าใช่ไหม ชิงหลิง ไม่ว่าข้าจะทุ่มเทมากเพียงใด ใจของเจ้าก็ไม่มีวันเป็นของข้า หากภพชาติหน้ามีจริงข้าอยากพบเจ้าก่อน อยากให้เจ้ารักข้าก่อน ข้าจะไม่ขออะไรมากเกินไปกว่านี้ ชิงหลิง ทำไมความรักของข้าจึงไม่สมหวัง ทำไมข้าต้องเป็นผู้ที่ถูกถอดทิ้งอยู่เสมอ สวรรค์ ข้าอยากรัก รักใครสักคนที่เขารักข้า หากข้าได้เจอคนๆ นั้น ข้าสัญญาข้าจะไม่มีวันปล่อยมือ หลวนหลงค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ พร้อมกับลมหายใจที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ

“ท่าน ท่าน ท่านตื่นสิ”

หลวนหลงคล้ายๆ ได้ยินเสียงของสตรีนางหนึ่ง เสียงที่นุ่มนวลอ่อนโยนเหมือนเสียงที่ดังสะท้อนมาจากที่ๆ ห่างไกล อบอุ่นคุ้นเคยเหมือนเขาได้ยินจากที่ไหนมาก่อน

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้มาทางนี้ที”

ชิงจูมองร่างชายหนุ่มที่จมในกองเลือดอย่างตื่นตระหนก ชิงจูเธอชอบมาเดินเล่นในป่าชมนกชมไม้ไปตามประสาสตรีที่ยังไม่ออกเรือนและยังถูกพ่อขับไล่ให้มาอยู่ชานเมือง ในขณะที่เธอกำลังชมธรรมชาติอันแสนงดงาม เธอก็พบกับนรกบนดินเศษซากศพระเกะระกะของผู้คนมากมายนอนจมกองเลือดอยู่ และร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังหายใจรวยริน เธอจึงรีบเข้าไปช่วยเหลือคนๆ นั้น

ทำไมนะ ร่างที่นอนอยู่ตรงนี้จึงได้คุ้นตาเธอเหลือเกิน หรือว่าเขาอาจจะเป็นคนที่เธอรู้จักก็ได้ ไม่ได้ล่ะ เธอจะต้องช่วยผู้ชายคนนี้ให้ได้

“เปาเปามาช่วยข้าพยุงผู้ชายคนนี้ที ข้าคิดว่าข้าคุ้นเคยกับผู้ชายคนนี้เหลือเกิน เขาจะต้องรู้จักกับข้าแน่นอน เอาเป็นว่าช่วยเขาแล้วเราค่อยมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น”

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ข้าลืมตาตื่นขึ้นมาในบ้านหลังหนึ่งที่ดูสภาพแล้วน่าจะเป็นบ้านของคนที่มีฐานะพอสมควร เมื่อมองไปรอบๆ ห้อง ข้าก็พบกับสตรีนางหนึ่งที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของนางงดงามอ่อนโยนยิ่งนัก ข้ารู้สึกคุ้นเคยกับนางอย่างประหลาด แต่ข้าก็ไม่รู้ว่านางเป็นใคร

โอ๊ย... ในขณะที่ข้ากำลังคิดอะไรอยู่นั้น ข้ารู้สึกปวดไปทั้งตัวโดยเฉพาะที่หัวซึ่งปวดมาก นำพาให้ร่างน้อยที่นอนหลับอยู่ข้างเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมา และส่งสายตาให้ข้าด้วยความสงสัย

“ท่าน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือไม่ ข้าจะรีบไปตามหมอ” ขณะที่ร่างบาจะรีบลุกออกไปนั้น ข้ารีบคว้ามือนางเอาไว้

“เจ้าเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน และที่สำคัญข้าคือใคร”

หลายวันมาแล้วที่หลวนหลงตื่นขึ้นมาในบ้านหลังนี้ พร้อมกับสตรีที่มองหน้าเขาด้วยความสงสัยและมึนงง ชิงจูนางมั่นใจมากว่าคนที่นางช่วยมาคือจักรพรรดิหลวนหลง แต่ว่าจากข่าวลือหลังสิ้นสุดสงคราม จักรพรรดิหลวนหลงได้กลับไปยังแคว้นหลวนแล้ว ถ้าเช่นนั้นคนที่อยู่ตรงหน้านางเล่าเป็นใคร แค่คนหน้าเหมือนอย่างนั้นหรือ แต่บนโลกใบนี้ยังมีคนหน้าเหมือนกันขนาดนี้เชียวเหรอ จะว่านางรู้จักเขาก็ว่าไม่ใช่ เพราะนางเคยพบเขาไม่กี่ครั้ง

ครั้งแรกในงานเลี้ยงต้อนรับเหล่าราชทูตอีกครั้งคือวันที่เขาแอบเข้ามาในจวน เพื่อถามนางว่าพี่สาวของนางนั้นชื่นชอบสิ่งใด แม้นางจะไม่ชอบใจเท่าใดนักแต่นางก็ตอบเขาไปแบบส่งๆ เพราะไม่ว่าอย่างไรพี่เขยของนางก็เป็นเพียงจักรพรรดิเจิ้งหลี่เท่านั้น ดังนั้นจะให้นางมาตัดสินว่าคนข้างหน้าคือจักรพรรดิหลวนหลงนางก็ไม่อาจทำได้ เพราะคนตรงหน้านี้อาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือนเท่านั้น จากข่าวลือเรื่องสงครามที่ผ่านพ้นไปนั้นจักรพรรดิหลวนหลงไม่ได้สิ้นชีพในสงครามและมีชีวิตอยู่กลับไปยังแคว้นหลวนเรียบร้อยแล้ว และไม่มีข่าวลือว่าทรงหายตัวไป ดังนั้นคนข้างหน้านี้อาจมีความเป็นได้ว่าเป็นแค่เพียงคนหน้าเหมือนเท่านั้น

“ท่านจำตัวเองไม่ได้จริงๆ หรือว่าท่านเป็นใคร”

“โอ๊ะ  ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใครและข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

“ข้าพบท่านที่ชายป่า ท่านได้รับบาดเจ็บรอบๆ ตัวท่านมีศพมากมาย ข้ารู้สึกว่าท่านคล้ายคนที่ข้ารู้จักคนหนึ่ง ข้าจึงให้คนพาท่านมาที่นี่”

“ที่นี่คือที่ไหน”

“ที่นี่คือจวนท่านตาของข้า ท่านแน่ใจหรือว่าท่านจำอะไรไม่ได้”

“ข้าจำอะไรมิได้เลย”

“งั้นมิเป็นไร ของที่ติดตัวท่านมามีเพียงไม่กี่อย่าง ข้าได้เก็บรวบรวมไว้ให้ใส่ไว้ในห่อผ้าด้านโน้น หากท่านต้องการจะไปก็สามารถไปได้ทันที ไม่จำเป็นต้องถือเป็นบุญคุณอะไรกับข้าท่านไปได้เลย”

“ข้าคงทำเช่นนั้นไม่ได้ บุญคุณที่เจ้าช่วยชีวิตข้า ข้าจะต้องตอบแทน อีกย่างข้าก็ไม่รู้ว่าข้าจะไปที่ไหน ข้าไม่มีที่ไปแม่นาง เอ่อ...”

“ข้าชื่อชิงจู เป็นหลานสาวของเจ้าของจวนนี้“    

“แม่นางชิงจู  ได้โปรดรับข้าเข้าทำงานที่นี่ด้วยเถิดจนกว่าความทรงจำของข้าจะกลับมา ถือว่าช่วยข้าอีกสักครั้งหนึ่งเถิด บุญคุณในครั้งนี้ข้าจะไม่ขอลืม”

ชิงจูมองคนข้างหน้าด้วยแววตาสับสน เอายังไงดีครั้นจะไล่ออกไปก็ไล่ไม่ได้ช่วยแล้วต้องช่วยให้ตลอดรอดฝั่ง จะช่วยครึ่งๆ กลางๆ ก็เป็นไปไม่ได้ อีกย่างในเมืองตอนนี้กำลังวุ่นวายโกลาหลในข่าวของหวงโฮ่วพี่สาวของนางที่เพิ่งสิ้นพระชนม์ไป ชิงจูที่เพิ่งได้รับข่าวมาเมื่อไม่นานนี้รู้สึกเศร้าเสียใจยิ่งนัก ถ้าการช่วยคนๆ นี้ส่งผลให้พี่สาวนางมีความสุขในภพภูมิหน้านางก็จะช่วยเขา

“ได้ เจ้ามีหน้าที่เป็นคนรับใช้คอยติดตามคุ้มกันข้าดีหรือไม่“

“ดี ข้ายินดีที่จะปกป้องคุ้มครองเจ้าผู้มีพระคุณของข้า ไปจนกว่าความทรงจำของข้าจะกลับคืนมา”

“งั้น เจ้าก็พักผ่อนเถิดรอให้หายดีเจ้าค่อยเริ่มงานก็ได้”

หลวนหลงล้มตัวลงนอนพลางคิดไปต่างๆ นาๆ

“อ้อ จริงสิเจ้าจำได้หรือไม่ว่าเจ้าชื่ออะไร”

หลวนหลงมองหน้าชิงจูอย่างครุ่นคิด “ข้า ข้าไม่รู้”

“งั้นหรือ เจ้าชื่อว่าเสี่ยวเหม่าก็แล้วกัน”

“เสี่ยวเหม่า แมวน้อย ข้า...”

“เจ้าอย่าเถียงข้า ข้าคิดว่าชื่อนี้เหมาะสมกับเจ้าที่สุดแล้ว ต่อไปข้าจะเรียกเจ้าว่า เสี่ยวเหม่า”

“ข้าขอเพิ่มอีกตัวหนึ่งได้ไหม เสี่ยวเหม่าเหม่า แมวใหญ่”

“เจ้าเป็นแค่เสี่ยวเหม่าก็พอแล้ว พักผ่อนเถิดข้าไปล่ะ”

        









ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบาเบา
     หึหึ ตอนพิเศษแรกอาจจะไม่ค่อยละเอียดเท่าไหร่แต่จะกลับมาแก้ไหม่เพื่อความละมุนและฟินมาขึ้นคงต้องเก็บรายละเอียดพอสมควร
       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #1214 daruneekawera (@daruneekawera) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 11:29
    รออ่านค่ะ
    #1214
    1
    • #1214-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 49)
      26 กันยายน 2560 / 23:39
      จร้ารอก่อนนะ จะพยายามอินดี้ไห้มันน้อยลง
      #1214-1
  2. #1000 Earn Nuttanun Setwipattanachai (@earnniestar) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 14:21
    ถ้า1ชั่วโมงต้องใช้คำว่า ครึ่งชั่วยามนะคะ ครึ่งเค่อคือประมาณ7-8นาทีค่ะ
    #1000
    0
  3. #990 Pang_happy (@Pang_happy) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 08:07
    ในความชอบนิยาย มีความหมั่นใส้นางเอก
    #990
    1
    • #990-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 49)
      15 สิงหาคม 2560 / 20:38
      นางเอกน่าหมั่นไส้แบบนี้มีอันเดียวเอ้ยคนเดียวนะคะ
      #990-1
  4. #988 puggaddong (@puggad_d_o_n_g) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 01:06
    ไม่ชอบนางเอกเลย แต่ชอบนิยายนะ นางเอกไม่คู่ควรกับใครเลย ไปบวชเถิด
    #988
    1
    • #988-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 49)
      15 สิงหาคม 2560 / 01:37
      55+นั่นหน่ะสิ ทำไมนางเอกเป็นคนแบบนี้ งั้นไห้นางเอกไปบวชละกัน ผู้ไรท์เอาเองเอาหมดเลยทั้งเรื่ององครักพี่ชายฝ่าบาทอ๋องเหมาหมด อิอิ ขอบคุนนะคะ รุ้ว่าลำใยนางเอก เด้วไรทกำลังจะเนรเทศนางละเขัยนถึงตอนที่57ละ กำลังจะเนรเทศรอก่อนนะ
      #988-1