ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,123 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,335 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    109

    Overall
    205,123

ตอนที่ 6 : บทที่5 งานเลี้ยงชมบุปผา บทต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    12 ก.ย. 60

            ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น
          หลังจากที่ฉันประสบกับสถานการณ์มือเปื้อนเลือด!! สายพิณบาดมือ งืออออ ตอนนี้นิ้วมือด้านขวาของเธอทั้งห้านิ้วจึงกลายร่างเป็นมัมมี่ที่ถูกพันอย่างแน่นหนาจนราวกับว่ามือของเธอจะใหญ่ขึ้นเป็นสามเท่าเลยทีเดียว 


และที่สำคัญจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ทำให้เธอได้รับมอบพยาบาลพิเศษอย่างหวงตี้ ที่พุ่งมาหาเธอทันทีที่ทรงทราบว่าเธอบาดเจ็บ เร็วมากจนเกือบเผลอคิดไปว่าทรงอยู่ไม่ไกลแต่แรกอยู่แล้ว ทั้งยังคอยประคบประหงม ป้อนข้าวป้อนน้ำ คอยประคองเธอเดินทั้งๆที่เธอบอกว่าเจ็บแค่มือ และเจ็บแค่ข้างเดียว ไม่ต้องประคองก็ได้ ไม่ต้องมาหลอกกินเต้าหู้เธอ หวงตี้ก็ทรงงอแงว่าเธออาจจะทำได้แต่คงไม่ถนัด ตื๊อจนเธอต้องยอมใจ 


แต่ที่เธอไม่อนุญาตคือการที่หวงตี้จะนอนค้างเป็นเพื่อนเธอ เธอตอบไปว่า สนมยังถวายตัวมิครบ จนกว่าจะครบห้ามมานอนค้างที่ตำหนักของเธอ หวงตี้ก็เอาแต่คัดค้านหัวชนฝายืนกรานกระต่ายขาเดียวจะนอนค้างให้ได้  เธอจึงยื่นคำขาด ว่าหากพระองค์ไม่ยอมตกลงดีดี เธอจะออกประกาศคัดเลือกสาวงามเข้าวังเพิ่มทีเดียว 1000 คน หวงตี้จึงยินยอมกลับที่พักที่ตำหนักของเหล่าสนมแทน


"เฮ้อออ....." ฉันถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย พิณก็พังไปแล้วต้องใช้เวลาซักพักกว่าจะซ่อมเสร็จ ตอนนี้เธอเบื่อเหลือเกินมือก็เจ็บทำอันใดไม่ได้


 ซูซู เห็นพระสนมทรงเบื่อจึงคิดหาวิธิคลายเบื่อให้กับพระสนม


"หวงโฮ่วเพคะ นู๋ปี้คิดว่าทรงจัดงานเลี้ยงชมบุปผาดีไหมเพคะ ช่วงนี้เป็นช่วงเดือนสามที่ดอกไม้งามบานสะพรั่งเหมาะแก่การชมดอกไม้ยิ่งนักเพคะ  ที่ฝ่ายในมีดอกไม้หายากมากมาย ถือโอกาสนี้ให้เหล่าสนมได้แสดงความสามารถให้พระองค์หายเบื่อดีไหมเพคะ" 


ซูซูเสนอความคิดเห็นเพื่อให้พระสนมได้ทำอะไรสนุกๆเพื่อคลายความเบื่อหน่าย และประกาศให้เหล่านางสนมทั้งหลายที่เริ่มหยิ่งผยองคิดว่าตนเป็นที่โปรดปรานของหวงตี้ ให้ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วในวังหลังแห่งนี้หวงโฮ่วของนางใหญ่ที่สุด


ฉันฟังข้อเสนอของซูซูก็เข้าใจในเจตนาของนางกำนัลประจำตัวของตนเอง เธอก็พอจะได้ยินมาบ้าง ว่าสนมที่ได้รับการเลื่อนขั้น ตอนนี้เริ่มมีการข่มเหงรังแกกันเองเสียแล้ว ทั้งๆที่มีกันเพียง 7 คนเท่านั้น แต่เธอก็ไม่อาจจะเข้าไปก้าวก่ายได้เนื่องจากเธอไม่ได้เห็นกับตาและไม่มีหลักฐานในการเอาผิดจึงทำได้เพียงต้องปิดตาข้างหนึ่ง แล้วปล่อยให้เรื่องเหล่านี้ทะลุผ่านหูไป 


แค่กลั่นแกล้งกันเล็กๆ น้อยๆ เธอไม่ถือสาแต่ถ้ามากกว่านั้นเธอไม่เอาไว้แน่ พวกงูพิษตัวเล็กๆ ทั้งหลายได้เวลาแล้วที่พวกนางควรจะได้รู้ตัวเสียทีว่า นางพญางูอยู่ตรงนี้ จะกัดกันต้องเกรงใจเธอบ้าง


"ซูซู นำเทียบเชิญไปมอบให้กับเหล่านางสนม บอกพวกนางว่าข้าจะจัดงานเลี้ยงชมบุปผาในคืนวันพรุ่งนี้ ให้เหล่านางสนมทุกคนเตรียมการแสดงในวันนั้นด้วยหากใครไม่มาร่วมงานข้าจะถือว่าไม่ให้เกียรติข้า" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ได้เวลาจัดระเบียบงูน้อยทั้งหลายแล้ว หึหึ ได้เวลาสนุกแล้วซิ

 


"

"

"


. . . . . ห้องทรงอักษร


"หวงช่างพะยะค่ะ หวงโฮ่วทรงส่งเทียบเชิญพระองค์เข้าร่วมงานชมบุปผาในคืนวันพรุ่งนี้พะยะค่ะ" เมื่อขันทีกล่าวรายงานเสร็จ เจิ้งหลี่เพียงพยักหน้ารับรู้ ขันทีก็ถอยออกไป  เจิ้งหลี่คิดในใจหวงโฮ่วคนงามจะจัดระเบียบวังหลังแล้วหรือนี่ งานนี้ต้องมีเรื่องสนุกๆให้ดูแน่นอนพลาดไม่ได้ แต่จะไปมือเปล่าก็กระไรอยู่ มันจะต้องมีของติดไม้ติดมือเพื่อแสดงเจตนาว่าเขาถือหางหวงโฮ่วแต่เพียงผู้เดียว จึงทรงมีรับสั่งให้ขันทีเข้าเฝ้าเพื่อสั่งการบางอย่าง  หึหึ เจิ้งหลี่คิดในใจอย่างอารมณ์ดี  งานชมบุปผาจะต้องสนุกแน่ ฮ่าๆๆๆๆ. . . . .


แสงจันทร์นวลงดงามท่ามกลางหมู่ดวงดาวห้อมล้อม วันนี้เป็นวันงานเลี้ยงชมบุปผาของฝ่ายใน ในเวลานี้เหล่าสนมเริ่มทยอยกันเข้ามานั่งในงานบ้างแล้วขาดแต่เพียงแม่งานเท่านั้นที่ยังไม่มา


"หวงช่างเสด็จ หวงโฮ่วเสด็จ"

 

เมื่อสิ้นเสียงการประกาศ สองผู้ปกครองวังหลวงแห่งนี้ก็เดินประคองกันเข้ามาภายในงานเลี้ยง เรียกสายตาอิจฉาริษยาของเหล่าสนมได้อย่างมาก หึ ฉันคิดในใจ ไม่ปกปิดสายตาแห่งความเป็นอริชัดเจนอย่างนี้ ยิ่งทำให้เธอลงมือได้อย่างไร้ปราณี ฉันยิ้มเยือกเย็นมองเหล่าสาวงามที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตนเอง


เมื่อทั้งสองเสด็จประทับยังตำแหน่งของตนแล้ว หวงตี้ก็กล่าวเปิดงาน


"นี่ก็เลยเวลามามากแล้ว เริ่มงานเลี้ยงได้" ฉันกวาดสายตามองเหล่าสนมพร้อมกับนับในใจโดยนับจากด้านนอกเข้ามา 1 2 3 4 5 6 มีแค่หกเท่านั้นหรือ ฉันหรี่ตามองที่นั่งที่ใกล้เธอที่สุดซึ่งหมายถึงสนมที่ตอนนี้มียศสูงที่สุด 


แม้ว่าเหล่าสนมจะได้รับการถวายตัวครบทุกคนและมีการเลื่อนยศตำแหน่งกันบ้างแล้ว แต่ที่เห็นหวงตี้ทรงเสด็จไปประทับถึงสองครั้งและมอบยศตำแหน่งให้สูงที่สุดในที่นี้ก็คงจะมีเพียงสนมฟางผินเท่านั้น ที่ได้รับความโปรนปรานเพียงสองครั้งก็กล้ากระด้างกระเดื่องต่อเธอหรือ รู้จักฉันชิงหลิงผู้นี้น้อยไปซะแล้ว


ปั้งง!....


ฉันตบโตะเสียงดังเมื่อมองไปรอบๆ งานเลี้ยงแล้วคนแคระทั้ง 7 ของเธอมาไม่ครบองค์


"ซูซู เรียกเสี่ยวเปามาพบข้า!!" ฉันสั่งสาวใช้น้ำเสียงแสดงความโมโห ยื่งนัก ซูซูแสร้งตกใจกลัวจนลนลานรีบออกไปตามเสี่ยวเปามาพบ เนื่องจากเธอได้เตรียมการเล่นละครฉากนี้กับขันทีและนางกำนัลทั้งสองไว้แล้วจึงทำให้นางกำนัลและขันทีต่างรู้ดีว่าตนจะต้องทำอย่างไรบ้าง


"เสี่ยวเปา ถวายพระพรหวงช่าง ถวายพระพรหวงโฮ่ว ถวายพระพรพระสนม ขอจงทรงพระเจริญ.....พ่ะย่ะค่ะ"เสี่ยวเปาคุกเข่าก้มหัวตัวสั่นตามที่หวงโฮ่วทรงฝึกซ้อมพวกเขาเอาไว้


"เปิ่นกงบอกให้เจ้านำเทียบเชิญไปส่งยังทุกตำหนัก ทำไมสนมฟางผินถึงมิได้มาร่วมงาน หรือเม่ยเย่ยมิได้รับเทียบเชิญจากข้า" ฉันตะคอกถาม พร้อมทั้งตบโต๊ะเสียงดัง


"ทูลหวงโฮ่ว พ่ะย่ะค่ะ นู๋ไฉได้ส่งเทียบเชิญไปให้พระสนมฟางผินแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่พระสนมตรัสว่าพระสนมทรงประชวรจึงไม่สามารถมาร่วมงานได้พ่ะย่ะค่ะ"ฉันตบโต๊ะแล้วชี้หน้าขันทีท่าทางโมโห 


 "หวงช่างอยู่ตรงนี้เจ้ายังกล้า ตลบตะแลงอีกหรือ  เมื่อตอนเช้าเม่ยเม่ยยังมาเข้าเฝ้าข้าได้ไม่มีอาการป่วยแต่อย่างใด จะมาล้มป่วยอันใดตอนที่ข้าจัดงานเลี้ยง เจ้าจะกล่าวว่า สนมฟางผินไม่ให้เกียรติข้า ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตารึ เป็นเพียงผู้น้อยป้ายสีเจ้านายมีความผิดเช่นไรเจ้ารู้หรือไม่" 


"ทหาร!!นำขันนี้คนนี้ไปตัดหัว" ฉันสั่งลงโทษขันทีเสียงเฉียบขาด เสี่ยวเปาคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตตนอย่างน่าเวทนา บริเวณภายในงานตอนนี้เงียบสงัดด้วยเหล่าสนมเกรงว่าหากทำให้เกิดเสียงอันใดขึ้น พวกนางจะหัวขาดเป็นรายต่อไป


เจิ้งหลี่มองชิงหลิงที่กำลังกลายร่างเป็นนางมารร้าย เขารู้สึกว่านางมีเสน่ห์ยิ่งนักมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าประหลาด แต่จะปล่อยให้นางเล่นละครคนเดียวก็กลัวจะเหนื่อยแย่ เขาจะปล่อยให้ภรรยาสุดที่รักเหนื่อยอยู่คนเดียวได้อย่างไร เจิ้งหลี่จึงเปลี่ยนตำแหน่งจากผู้ชมเป็นผู้ร่วมแสดงละครบ้าง


"หวงโฮ่ว เจ้าก็ใจเย็นๆเสียหน่อยเถอะ อย่าพึ่งวู่วามไปเลย" หวงตี้ทรงตรัสกับชิงหลิงน้ำเสียงคล้ายกำลังทำเรื่องสนุกพลางสะบัดพระหัตถ์ให้ทหารที่จะนำตัวขันทีผู้นั้นไปทำโทษให้ถอยหลังไปปล่อยขันทีผู้เคราะห์ร้ายคุกเข่าก้มหน้าตัวสั่นอยู่ตรงนั้น


"จะให้หม่อมฉันใจเย็นได้อย่างไรเพคะ ก็บ่าวสมควรตายผู้นี้กล้าใส่ร้ายเจ้านายอย่างเลือดเย็น ทั้งๆ ที่เหล่าสนมในวังหลังแห่งนี้มีแต่ผู้ที่เรียบร้อยน่ารัก  งดงามทั้งกายและใจ"  ฉันกล่าวพลางแย้มยิ้มไปทางเหล่าสนมทั้งหลายทำเอาเหล่าสนมเหงื่อท่วมนั่งไม่ติดที่ราวกับว่าเก้าอี้ที่นั่งอยู่นั้นรุ่มร้อนราวกับเปลวเพลิง


"เจิ้นว่าให้คนไปตามสนมฟางผินมาสอบถามดีหรือไม่ ว่าเกิดอันใดขึ้นหากนางไม่สบายจริงๆ ก็ให้หมอหลวงรักษาดีหรือไม่" เจิ้งหลี่กล่าวพลางเรียกขันทีให้ไปตามสนมฟางผินมาพบ


"เสี่ยวกงกง ให้คนไปเชิญพระสนมฟางผินมา บอกนางว่าเจิ้นต้องการพบ ให้นางมาพบเจิ้นที่งานเลี้ยงของหวงโฮ่ว"ฉันรู้ดีว่าหวงตี้กำลังมอบโอกาสให้กับเธอ  และเธอเองก็คงต้องยอมรับโอกาสในครั้งนี้ด้วยความเต็มใจ ฉันถือคติว่า โอกาสมันก็เหมือนกับไอติม ถ้าไม่กินมันก็จะละลาย ตีเหล็กมันก็ต้องตีตอนร้อนๆ นี่แหละ . . .

. . .               


"

"

"

เวลาผ่านไปราวครี่งถ้วยชา(ประมาณ15นาที) สนมฟางผินก็มาถึง


"ถวายพระพรหวงช่าง ถวายพระพรหวงโฮ่ว  ขอจงทรงพระเจริญ...." สนมฟางผินถวายพระพรอย่างเรียบร้อยอ่อนหวาน ปรายสายตามองหวงตี้อย่างเสน่หา


"ลุกขึ้นเถอะสนมรัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมเจิ้นจึงเรียกให้เจ้ามาพบ" เจิ้งหลี่เอ่ยปากถามด้วยรอยยิ้มโอนโยนและรักใคร่ 


เมื่อสนมฟางผินเห็นดังนั้นก็ก้มหน้าเอียงอาย แต่ในใจกลับกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความมั่นใจหวงตี้ทรงโปรดนางก็ย่อมต้องเข้าข้างนาง ยิ่งคิดนางก็ยิ่งมีความมั่นใจว่าตนจะต้องรอดพ้นจากโทษของหวงโฮ่วในครั้งนี้ นางจึงยืดหลังตรงกล่าวตอบคำถามของหวงตี้


"หม่อมฉันรู้สึกไม่สบาย ปวดศีรษะเป็นอย่างมาก จึงทำให้ไม่สามารถเตรียมการแสดงมาแสดงให้เจี่ยเจียรับชมได้  แต่หม่อมฉันทราบดีว่าหวงโฮ่งทรงมิใช่ผู้ที่มีจิตใจคับแคบคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องเช่นนี้  แต่หม่อมฉันรู้สึกผิดต่อเจี่ยเจีย​ยิ่งนักจึงไม่กล้าเสนอหน้ามาร่วมงานเลี้ยงเพคะ" สนมฟางผินเอ่ยตอบคำถามพร้อมกับส่งสายตาร้อนแรงให้กับหวงตี้โดยตลอดทั้งๆที่คำตอบนั้นเหมือนคล้ายจะพูดกับเธอ  ว่าหากเธอมีปัญหาแสดงว่าเธอเป็นหวงโฮ่วที่มีจิตใจคับแคบ คิดเล็กคิดน้อย 


ส่วนหวงตี้ก็ประสานสายตาเร่าร้อนกับสนมฟางผินโดยไม่สนใจผู้คนรอบข้าง ช่างเป็นการลูบคมเธอยิ่งนัก ฉันไม่อยากจะขัดจังหวะของคนทั้งคู่แต่ถึงคิวที่เธอจะต้องแสดงแล้ว


"เม่ยเม่ยเหนียงเหนียงหรือรู้สึกผิดต่อเปิ่นเสี่ยวเจี่ย(พี่สาวผู้สูงศักดิ์) ฟังจากที่เจ้าพูดคงไม่เห็นเปิ่นเสี่ยวเจี่ย​อยู่ในสายตาเลยสินะ"ฉันกล่าวพลางเดินลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าสนมฟางผิน โดยมีซูซูคอยห้าม


"อย่านะเพคะหวงโฮ่ว ตอนนี้สนมฟางผินกำลังเป็นที่โปรดปราน นู๋ปี๋คิดว่าหากทำร้ายนางต่อหน้าหวงตี้จะเป็นการมิบังควร" ซูซูเอ่ยปากเตือนเสียงดังเพื่อให้เหล่าสนมได้ยินอย่างชัดเจน โดยเฉพาะพระสนมฟางผิน ฉันรู้ดีว่าคนที่ตกลงจากความมั่นใจสูงสุดมันเจ็บปวดเพียงใดจึงให้ซูซู พูดห้ามเธอเพื่อให้สนมฟางผินมีความมั่นใจมากที่สุดแล้วบดขยี้มัน


สนมฟางผินได้ยินดังนั้นก็คิดว่าหวงโฮ่วมิทรงกล้าลงโทษนาง จึงแสร้งทำเป็นตกใจล้มลงคล้ายนางถูกทำร้ายให้ล้มลง แล้วเงยหน้าช้อนสายตามองหวงตี้น้ำตาคลอน่าสงสารยิ่งนัก 


เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงมิรอช้าให้สนมฟางผินใส่ร้ายตนเองเหมือนนางเอกในนิยายหากจะให้ผู้คนกล่าวหาว่าเธอทำร้ายสนมฟางผินโดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรคงจะทำให้เธอเจ็บใจมาก อีกอย่างแผนที่วางเอาไว้ก็ไม่ต่างจากสถานการณ์ตรงหน้ามากนะ เพียงแต่มีหวงตี้ร่วมแสดงด้วยเท่านั้นเอง


เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!......


สนมฟางผิน ตกใจจนแทบสิ้นสติ ไม่นึกไม่ฝันว่าหวงโฮ่วจะทรงกล้าตบนางทั้งที่หวงช่างก็ทรงประทับอยู่


ฉันตบสนมฟางผินทีแรกแค่การแสดงละครตามที่ตนเองคิดไว้เท่านั้นแต่พอได้ตบสนมฟางผินจริงๆ ความมืดก็เข้าครอบงำจิตใจของเธอ เธอเกลียดผู้หญิงที่ทำตัวแบบสนมฟางผินที่สุด เป็นแค่เมียน้อยแต่กล้าอวดดีกับเมียหลวง 


ในภพที่แล้วเธอเองก็อยากตบซูซิงลี่ ชู้รักของสามีเหมือนกันแต่เธอทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะภพนั้นมีกฎหมายคุ้มครอง แต่ในภพนี้ วังหลังแห่งนี้นั้นเธอคือกฎหมาย 


ฉันตบสนมฟางผินด้วยความแค้นส่วนตัวของทั้งภพนี้และภพก่อน ถ้าหากว่าเธอไม่ห่วงภาพลักษณ์หวงโฮ่วของเธอจะเสียหายไปมากกว่านี้เธอคงลุกขึ้นกระทืบสนมฟางผินไปแล้ว 


ฉันตบสนมฟางผินจนหน้าแตกปากแตก โดยไม่มีใครกล้าห้ามปรามด้วยกลัวโดนลูกหลง จนมีมือลึกลับมาคว้าข้อมือเธอแล้วดึงเธอข้าสู่อ้อมกอดของตนเอง


"เจิ้นว่า หวงโฮ่วมิควรทำเช่นนี้" เมื่อเหล่าสนมได้ยินหวงช่างตรัสดังนั้นก็กระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ว่าหวงโฮ่วแย่แล้ว คงหนีไม่พ้นโทษทันจากหวงช่างโดนเฉพาะสนมฟางผินที่เงยหน้าสบตาหวงช่างด้วยสายตาเว้าวอนหวังให้พระองค์คืนความยุติธรรมให้แก่นาง


"เจ้ามิจำเป็นต้องลงมือเองก็ได้หวงโฮ่ว เจ้าจะใช้ให้นางกำนัลเป็นผู้ตบแทนก็ได้ มือของเจ้ากำลังบาดเจ็บอยู่ แค่คิดเจิ้นก็ปวดใจยิ่งนัก" หวงช่างกล่าวพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเอง มาเช็ดฝ่ามือที่มีรอยเลือดติดอยู่ของเธอออกซึ่งแน่นอนว่ามิใช่เลือดของเธอแต่เป็นเลือดจากใบหน้าของสนมฟางผิน  เมื่อเช็ดจนสะอาดก็บรรจงจูบฝ่ามือเธออย่างแผ่วเบา ฉันมองหวงตี้ผู้หลอกกินเต้าหู้เธออย่างจนใจ  นิดๆหน่อยๆก็ทรงเอานะเพคะหวงช่าง 


หลังจากหลอกกินเต้าหู้หวงโฮ่วแล้วหวงช่างก็ทรงจัดการกับตัวปัญหาอย่างเยือกเย็น "สนมฟางผินสกุลฟาง เข้าวังมากิริยามารยาทต่ำทรามไม่เห็นหวงช่างและหวงโฮ่วอยู่ในสายตา ให้ปลดจากการเป็นสนม ส่งเข้าตำหนักเย็น"  


ฉันทราบดีว่าการลงโทษแบบนี้จะทำให้เหล่าขุนนางไม่พอใจ ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีผลอันใด เพราะอำนาจส่วนใหญ่นั้นอยู่ในมือของหวงช่างเหล่าขุนนางจะเป็นเช่นไร จึงล้วนแล้วแต่ไม่สำคัญ แต่ว่าในภพนี้ชื่อเสียงถือเป็นสิ่งที่จะต้องรักษาไว้เพื่อปิดปากพวกนางจากเรื่องที่เกิดขึ้นเธอจะต้องจบเรื่องนี้ให้ดี               


 "หวงช่างเพคะ หม่อมฉันคิดว่าโทษที่เม่ยเม่ยเหนียงเหนียงได้รับดูจะหนักหนาเกินไป แล้วอีกอย่างนางคงสำนึกผิดแล้ว เรื่องนี้ขอให้หม่อมฉันเป็นผู้จัดการได้หรือไม่เพคะ"  เหล่านางสนมทั้งหลายเมื่อได้ยินคำขอของหวงโฮ่วต่างรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก


หากเป็นก่อนหน้านั้นพวกนางคงเชื่อสนิทใจว่าหวงโฮ่ว ทูลขออภัยโทษแก่ฟางผินเพราะนางมีความเมตตาต่อเหล่านางสนม แต่หลังจากเหตุการณ์ที่ หวงโฮ่วตบสนมฟางผินพวกนางก็เชื่อไม่ลงจริงๆว่าหวงโฮ่วผู้นี้เป็นผู้มีเมตตา


ในเมื่อหวงช่างทรงเปิดโอกาศให้เธอจบละครที่เริ่มไว้ ฉันก็จะทำให้เต็มที่ 


หวงช่างถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าตกลงและไปประทับนั่งรอดูว่านางจะจบละครในครั้งนี้อย่างไร   

                              

"สนมฟางผิน กระทำความผิดไม่รู้จักกฎระเบียบ  ไม่เห็นเปิ่นกงอยู่ในสายตา  แต่เห็นว่าเป็นเพียงการกระทำความผิดครั้งแรกเปิ่นกงให้อภัยได้  แต่โทษทัณฑ์ไม่อาจละเว้นให้ดำรงยศฟางผินเช่นเดิม  แต่ในสามปีนี้ห้ามมีการเลื่อนตำแหน่งใดๆทั้งสิ้น และให้ถอดป้ายประจำตัว ต่อไปห้ามถวายการรับใช้หวงช่างอีก ทหารส่งพระสนมฟางผินกลับตำหนัก"


ฉันจบการแสดงลงแล้ว เป็นการจบแบบ Happy ending สำหรับเธอ แต่จบแบบ Sad ending สำหรับสนมฟางผิน  


ในเมื่องานเลี้ยงในคืนนี้ยังไม่จบเหล่าสนมก็เข้าใจแล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้จะต้องมิมีผู้ใดล่วงรู้หากมีข่าวเล็ดลอดออกไปพวกนางคงไม่อาจจะมีชีวิตอยู่มิสู้ตาย เช่นสนมฟางผิน พวกนางรู้แล้วว่าคืนนี้และหลังจากนี้จะต้องปฏิบัติตนเช่นไร  การแสดงในคืนนี้จะต้องไม่มีความผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้น เพื่อไม่ให้เคืองพระทัยของผู้ปกครองวังหลวงทั้งสองคน












ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบา เบา 
         ไม่มีอะไรมาก แฮ็ชแท็กมาร์คแบม กรี๊ดดดดด ละมุน...เกี่ยวไรกะนิยาย ไม่เกี่ยวค่ะแต่ฟินมว๊ากก ...ไปนอนฝันถึงพี่มาร์คคึของน้องแบมแบมก่อนนะคะ Fcมาร์ค ต้วนอี้เอิน เด้วสายๆมาลงให้อีกนะคะ จุฟๆ
         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #808 phenban (@phenban) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 12:15
    น่ารัก ฮ่องเต้ไม่ต้องหาเมียที่รักแล้ว คนตรงหน้านี่แหละ
    #808
    0
  2. #722 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 16:43
    น่ารักดี
    #722
    3
    • #722-2 Jinos (จากตอนที่ 6)
      12 เมษายน 2560 / 15:24
      ........
      #722-2
    • #722-3 Jinos (จากตอนที่ 6)
      12 เมษายน 2560 / 15:24
      ........
      #722-3
  3. #656 JitchutaP (@JitchutaP) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 08:54
    เริ่มความจะหาคนที่รักยิ่งจากคนใกล้ตัวที่ทำสัญญาด้วยเสียแล้วสิ
    #656
    0
  4. #650 nangpranee (@nangpranee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 02:23
    ฮ่องเต้  ไม่ใช่  ห้องเต้ และคำตกหล่น กองหมอนุ่ม , ไปดุบริเวณ และ ชิหลิง  เป็น กองหมอนนุ่ม ชิงหลิง และไปดูบริเวณ
    #650
    0
  5. #637 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 18:21
    ชิงหลิงสู้ๆ
    #637
    0
  6. #467 มารี (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:51
    หวงช่างจะไปไหน ไปทำอะไรค ต้องบอกใครด้วยหรอ งง555555 จะไปก้บอก มีงาน/ฎีกาต้องไปทำต่อแค่นั้นป่ะ แต่จริงๆแล้วฮีจะไปทำไรต่อก้เรื่องของฮีละป่ะ
    #467
    0
  7. #459 Ploykm (@Ploykm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 19:54
    สนุกกกก
    #459
    0
  8. วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 09:56
    หวงช่างไม่ใช่ว่าแอบหลงรักฮองเฮาหรอกนะ5555
    #268
    0
  9. #235 Chalida Chomboonma (@dai45) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 14:33
    คำผิดเอิ่ม55555
    #235
    0
  10. #40 น.ส.เหล็กดัด (@pimnapat6771) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 01:16
    ไรท์ใช้ตัว "ไ" " ใ" ผิดนะค่ะ อย่างเช่นไคร ไส่ ที่เค้าอ่านเจอน้าาา ต้องเป็น ใคร ใส่ จร้าาา
    #40
    1
    • #40-1 omgmin8 (@omgmin8) (จากตอนที่ 6)
      8 มีนาคม 2560 / 01:32
      ไรท์ขอโทษรีดได้ป่ะหล่ะ มันชินมือแล้วอะแก้ไขไม่ได้ ต้องมารีไรท์ทีเดียว ทนทนอ่านไปก่อนเนอะๆ สกิลสะกดคำของไรท์ค้อนข้างต่ำอะ
      #40-1