ร้อยเล่ห์รักข้ามภพ(百爱跨越时间)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 205,148 Views

  • 1,235 Comments

  • 5,332 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    134

    Overall
    205,148

ตอนที่ 8 : บทที่7 พบหน้าพี่ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    12 ก.ย. 60

             ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัล ดอกไม้ลายเส้น   

              เฮ้ออ.....ชิงหลิงนั่งเหม่อลอยมองพิณล้ำค่าที่อยูในมือเธอ นี่สินะความทุกข์ใจของหวงโฮ่ว ชิงหลิงไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรดีในตอนนี้จึงได้แต่มองพิณตรงหน้าแล้วถอนหายใจ เฮ้อ.....


"หวงโฮ่วมีเรื่องไม่สบายใจหรือ บอกเจิ้นได้หรือไม่เผื่อเจิ้นจะช่วยได้" เจิ้งหลี่กล่าวพลางเดินเข้ามาในศาลาแล้วทรุดกายนั่งลงเคียงข้างหวงโฮ่ว ที่นั่งสีหน้าลำบากใจ   


เขาได้ยินจากเหล่าขันทีว่าหลังจากที่หวงโฮ่วได้รับพิณล้ำค่ามาแล้วเธอก็เอาแต่ทอดถอนใจสายตาเหม่อมองเพียงพิณที่ตนได้รับ จึงเสด็จมาดูเสียหน่อย ซึ่งก็เป็นดังที่ได้รับรายงาน 


นางมีเรื่องอันใดให้กลุ้มใจอีกกัน ตอนนี้ในวังหลังเหล่าสนมสงบเสงี่ยมเรียบร้อยราวกับผ้ายับที่พับไว้ นอกจากเรื่องที่สนมฟางผินถูกเหล่าสนมและนางกำนัลรุมรังแกก็ไม่น่าจะมีเรื่องอะไรให้นางกลุ้มใจเลยด้วยซ้ำ เจิ้งหลี่มองใบหน้าของหวงโฮ่วที่ตอนนี้ถ้าคิ้วผูกเป็นโบว์ได้คิ้วของนางคงผูกเป็นโบว์เรียบร้อยไปแล้ว


ชิงหลิงมองหวงตี้ที่เดินมานั่งข้างๆตนพลางคิดในใจ จะให้เธอบอกได้อย่างไรว่าที่เธอนั่งกลุ้มอยู่เป็นเรื่องอะไร หากหวงตี้รู้เข้าเธอคงต้องเอาหน้าของตนแทรกแผ่นดินหนี 


 ตั้งแต่ที่ได้รับพิณตัวนี้มาเธอก็กะว่าจะเอามาเล่นขำๆเรื่อยๆที่ศาลาแบบชิวๆ แต่ปรากฎว่าพอมานั่งเท่านั้นแหละ เธอจึงพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่รู้จักเพลงในภพนี้เลย รู้จักแต่เพลงในภพเก่าถึงแม้ว่าร่างนี้จะสามารถเล่นพิณได้คล่องแคล่ว 


แต่หากคนเล่นไม่รู้จะเล่นเพลงอะไรมันก็ไม่มีประโยชน์ จะให้เธอเล่นอยู่เพลงเดียวก็ออกจะเกินไป เธอจึงได้แต่นั่งถอนใจ ภพนู้นแม้จะฟังเพลงจีนโบราณมาเยอะ แต่ก็เป็นเพลงที่ไม่สามารถนำมาเล่นในภพนี้ได้ ถ้าจะเล่นคงต้องแอบเล่นเพลงเหล่านั้นในยามกลางคืน จะเล่นในยามกลางวันที่คนเยอะแยะขนาดนี้คงมีคนคิดว่าเธอดีดพิณเล่นเพลงประหลาดเสียมากกว่า งืออ..มีพิณล้ำค่าแต่เล่นไม่ได้แค่คิดเธอก็ยิ่งหงุดหงิดคิ้วก็ยิ่งขมวดเป็นปม


เจิ้งหลี่เห็นดังนั้นก็ทรงยื่นพระหัตถ์มานวดตรงหว่างคิ้วของชิงหลิง เพื่อให้คิ้วของชิงหลิงคลายออก "เจ้ามีเรื่องอันใดบอเจิ้นได้หรือไม่"


"หม่อมฉันมิมีอันใดเพคะ แค่คิดถึงเก๊อเกอของหม่อมฉันเท่านั้น ตั้งแต่เข้าวังมาหม่อมฉันคิดว่าจะได้เจอกับเก๊อเกอมากขึ้นแต่หลังจากเข้าวังมาจนถึงตอนนี้ก็ยังมิได้พบหน้าเก๊อเกอของหม่อมฉันเลยเลยสักหน" ฉันเอ่ยตอบคำถามของหวงตี้เพื่อมิให้ทรงเซ้าซี้ถามเธออีก 


แต่เรื่องที่เธออยากพบเก๊อเกอนั้นเป็นเรื่องจริง เธออยากพบเก๊อเกอของร่างนี้เพราะตั้งแต่ข้ามภพมายังไม่เคยเจอเหล่าเก๊อเกอ​เลย เจอแต่เม่ยเม่ยเท่านั้น


เธอได้ยินจากสาวใช้ที่จวนว่า เก๊อเกอของเธอรูปงามหล่อเหลา มีความเชี่ยวชาญในการเล่นพิณมาก เธอจึงต้องการให้เก๊อเกอดีดพิณให้เธอฟังซักสองสามเพลงเผื่อเธอจะเอาไว้เล่นแก้เหงาในช่วงกลางวัน


เจิ้งหลี่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ เม่ยเม่ยอยากพบเก๊อเกอนั้นเป็นเรื่องธรรมดานางคงมิได้พบหน้าเก๊อเกอ​ของตนเองนานแล้ว


"เจิ้นกำลังจะมาแจ้งแก่เจ้าพอดี เก๊อเกอ​ของเจ้าทำภารกิจที่เจิ้นมอบหมายให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว และน่าจะเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงในวันนี้" เจิ้งหลี่แจ้งข่าวดีแก่ผู้ที่กำลังขมวดคิ้วอยู่เผื่อนางจะได้หายกลุ้มใจเสียที


 ฉันได้ยินดังนั้น ก็เบิกตากลมโตจ้องมองหวงตี้ด้วยความตกใจเธอเพียงยกเรื่องเก๊อเกอ​มาบังหน้าเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะได้พบจริงๆ ใจหนึ่งก็ดีใจที่จะได้พบกับเก๊อเกอ​และจะมีคนมาดีดพิณให้ฟัง ใจหนึ่งก็กังวลด้วยเธอไม่เคยเจอเก๊อเกอ​มาก่อนเธอจึงไม่รู้ว่าเก๊อเกอของร่างนี้หน้าตาเป็นอย่างไรเกิดทักผิดขึ้นมาเธอคงเก็บเศษหน้าไม่ทันแน่


. .

. . .

. . . . 


ห้องทรงอักษร      

          

"ทูลหวงช่าง องครักษ์ชิงหมิงขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ"   

           

"ให้เข้ามา" เจิ้งหลี่เงยพระพักต์ขึ้นมองบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง บุรุษผู้นี้คือเก๊อเกอ​ของหวงโฮ่วจอมแสบแห่งวังหลัง 


"ถวายพระพรหวงช่าง ขอจงทรงพระเจริญ...." ชิงหมิงคุกเข่าถวายพระพรจักรพรรดิที่เป็นนายเหนือหัวของตนด้วยความเคารพ


"ที่เจิ้นเรียกตัวเจ้ากลับมาเพราะเจิ้นมีงานจะมอบหมายให้เจ้าไปทำ" เจิ้งหลี่ไม่ต้องการให้เสียเวลาจึงเอ่ยสิ่งที่ตนต้องการทันที 


"เจิ้นอยากให้เจ้ากับองครักษ์บางส่วนไปอารักขา หวงโฮ่วดูเหมือนว่าจะมีกลุ่มคนไม่ทราบที่มาต้องการจะเอาชีวิตของนาง" เจิ้งหลี่ตรัสสิ่งที่ทรงกังวลใจ พลางลอบมองสีหน้าขององครักษ์หนุ่มตรงหน้า


ชิงหมิงตกใจกับงานที่ได้รับมอบหมาย หวงโฮ่วที่หวงตี้กำลังเอ่ยถึงมิไช่เม่ยเม่ยของเขาเองหรอกหรือ แต่ทำไมหวงตี้ถึงอยากให้เขาไปอารักขานาง ดูเหมือนว่าจะมีคนต้องการชีวิตของเม่ยเม่ยของเขาอย่างนั้นสินะ ชิงหมิงเก็บแววตาและสีหน้าแห่งความสงสัยเอาไว้  ยังไงเขาก็ต้องปฏิบัติตามไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปสงสัยให้มากความ


เจิ้งหลี่เห็นแววตาและสีหน้าของชิงหมิงที่มีความสงสัยและความกังวลอย่างเห็นได้ชัดจึงทรงไขข้อข้องใจให้กับเก๊อเกอ​ของภรรยา


"หลายวันก่อนองครักษ์ลับ รายงานว่ามีคนลอบเข้ามาในวังหลวง ซึ่งในตอนนี้ยังไม่สามารถจับตัวไว้ได้ จุดสุดท้ายที่องครักษ์ลับพบร่องรอยสุดท้าย คือ ตรงบริเวณทะเลสาบลู่เจ๋อ หลังตำหนักของหวงโฮ่ว นับจากเหตุการณ์ลอบทำร้ายนางก่อนเข้าวังก็ยังไม่สามารถจับตัวคนร้ายเอาไว้ได้แถมยังสืบไม่ได้ด้วยว่าเป็นฝีมือของใครกันแน่ ทำให้เจิ้นกังวลใจเป็นอย่างมาก จึงจำเป็นต้องส่งเจ้าและองครักษ์บางส่วนไปคุ้มกัน เพราะหากเป็นเจ้านางคงไว้วางใจมิสงสัยอันใด" 


จริงๆแล้วเจิ้งหลี่มิจำเป็นต้องอธิบายให้ชิงหมิงฟัง เพราะอย่างไรเสียเขาก็ต้องทำตามที่ตนสั่งอยู่แล้วแต่เขาอยากอธิบายให้เก๊อเกอ​ของหญิงที่ตนพึงใจได้เข้าใจเท่านั้นเอง


"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ" ชิงหมิงคุกเข่ารับบัญชา แล้วเดินออกจากห้องทรงอักษรไปพร้อมกับหวงตี้ที่วางงานบนโต๊ะแล้วออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ตำหนักเหิงเยว่ของหวงโฮ่วพร้อมกันกับเขา ชิงหมิงคิดถึงเม่ยเม่ยของตนยิ่งนักเขาไม่ได้พบนางมาเนิ่นนานแล้ว ตอนนี้นางจะยังจำเก๊อเกอ​ผู้นี้ได้หรือไม่หนอ แค่คิดชิงหมิงก็สุขใจแล้วที่ต่อไปเขาก็จะได้พบหน้าเม่ยเม่ยของตนทุกวัน 

.


. . 

.

. . . 


ศาลาริมทะเลสาบลู๋เจ๋อ      

       

ในขณะที่ฉันกำลังนอนหลับสบายอยู่บนกองหมอนก็ได้ยินเสียงของซูซูเข้ามาปลุกเธอให้ตื่นและกล่าวรายงานแก่เธอว่าองครักษ์ชิงหมิงเก๊อเกอ​ของเธอมาขอเข้าพบและรอเธออยู่ที่หน้าตำหนักเหิงเยว่แล้ว


ฉันลุกขึ้นเดินสะลึมสะลือเพราะพึ่งตื่นนอน เข้ามาในตำหนักด้วยความง่วงงุน เมื่อมาถึงในตำหนักด้วยความง่วงต้องการที่พิงเธอจึงเดินไปเกาะแขนองครักษ์ที่ใกล้ที่สุด และเดาว่าน่าจะเป็นเก๊อเกอ​ของเธอแล้วเอาใบหน้าของตนซุกไซ้กับต้นแขนขององครักษ์ผู้นั้นอย่างออดอ้อน 


เธอรู้สึกเหมือนเก๊อเกอของเธอ​จะขัดขืนเล็กน้อย จึงจิปากด้วยความขัดใจ ฉันจึงลืมตาขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้องก็พบกับหวงตี้ที่ประทับอยู่ก่อนแล้วกำลังส่งสายตาอำมหิตมายังบุคคลที่เธอกำลังเกาะแขนอยู่ 


ข้างๆกับหวงตี้เป็นชายหนุ่มที่กำลังทำหน้าตาตกใจ ซึ่งหากเพ่งมองดีๆชายหนุ่มผู้นี้มีใบหน้าคล้ายคลึงร่างนี้มาก ซึ่งน่าจะเป็นเก๊อเกอ​ของร่างนี้ถ้าเช่นนั้นคนที่เธอเกาะอยู่เป็นผู้ใด


...เพล้งงงง!... 


เสียงเหมือนแก้วแตกแต่ดังอยู่ตรงบริเวณใบหน้าของเธอใครมีไม้กวาดกับที่ตักขยะบ้างฉันจะกวาดเศษหน้าไปทิ้งเด้วมีคนเดินเหยียบเดี๋ยวมันบาดเอา

          

ฉันปล่อยมือชายหนุ่มที่ตนกอดแขนอยู่ อ้าปากค้างด้วยความตกใจความง่วงงุนหายเป็นปลิดทิ้ง เศษหน้าเธอมากมายเพียงนี้จะเก็บอย่างไรไหว ด้วยความเขินอายแก้มของเธอจึงแดงลามไปจนถึงใบหูตอนนี้เลยกลายเป็นลูกตำลึงสุกไปเสียแล้ว


องครักษ์ที่โดนเธอเกาะแขนทรุดกายคุกเข่า พร้อมรับโทษทัณฑ์จากหวงตี้ที่ตอนนี้ถ้าสายตาฆ่าคนตายได้องครักษ์ผู้นั้นคงตายไปแล้วหลายร้อยครั้ง


ฉันเดินคอตกไปยังองครักษ์หนุ่มที่อยู่ข้างกายหวงตี้แล้วกระโดดเกาะแขนอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้เธอมั่นใจว่าเธอเกาะถูกคน ก่อนจะเอาหน้าที่แดงด้วยความเขินอายซบต้นไหล่ของเก๊อเกอ​เพื่อหลบสายตาที่สาดมาของหวงตี้


"สงสัยว่าหวงโฮ่วของเจิ้นจะไม่ได้เจอเก๊อเกอ​เสียนานจึงจำเก๊อเกอ​ของตนไม่ได้" เจิ้งหลี่กล่าวเสียงลอดไรฟัน 


ฉันจึงส่งค้อนงดงามให้หวงตี้ไปหนึ่งวงใหญ่โทษฐานเอ่ยแซวเธอ ไม่รักอย่าแซวเด็กแนวไม่ชอบ เชอะ!!                              


เจิ้งหลี่นั่งรอชิงหลิงอยู่ในตำหนักเห็นนางเดินมาด้วยหน้าตางัวเงียเมาขี้ตาก็นึกรู้ว่านางคงถูกปลุกจากการหลับใหลบนกองหมอนของนางอย่างแน่นอน   


แต่พอเห็นนางเดินไปกอดแขนชายอื่นโดยไม่ดูให้ดีเสียก่อนพร้อมทั้งถูไถออดอ้อนด้วยนึกว่าเป็นเก๊อเกอ​ของตน เขาก็อยากจะจับนางมาตีให้หายหงุดหงิดใจยิ่งนัก


"ทหารลากองครักษ์ผู้นี้ไปประหาร" เจิ้งลี่กำลังทรงพิโรธ เขายังมิเคยได้รับการออดอ้อนจากนางขนาดนั้นเลย มันผู้นี้เป็นใครบังอาจยิ่งนัก


ฉันมองคนแถวนี้ที่กำลังตกถังน้ำส้มเปรี้ยวถังใหญ่ ก็มิอาจให้องครักษ์ที่มิรู้อิโหน่อิเหน่รับโทษตายเพราะเธอเป็นต้นเหตุจึงผละจากเก๊อเกอ​ปคุกเข่าตรงหน้าพระพักตร์ของหวงตี้


"หยุดมือก่อน" หวงโฮ่วเอ่ยก่อนที่องครักษ์ผู้นั้นจะถูกลากตัวไปประหาร สงสัยเธอต้องงัดสกิลออดอ้อนมาใช้เสียแล้วมิเช่นนั้นคนที่ตกไหน้ำส้มคงมิยอมราวีง่ายๆ 


เธอเขยิบกายเข้าไปนั่งใกล้ที่ประทับของหวงตี้ วางมือลงบนพระเพลา(ตัก)ของหวงตี้  ช้อนสายตาออดอ้อน ขบเม้มริมฝีปากเล็กน้อยให้ดูงดงามยั่วยวน  จนตอนนี้พระพักต์ของหวงตี้เห่อร้อนไปจนถึงใบหูและท้ายทอย


"เมื่อซักครู่หม่อมฉันพึ่งตื่นนอน  มองไม่ชัดเจนยิ่งนักจึงมองเห็นองครักษ์ผู้นั้นเป็นเก๊อเกอ​ของตนเอง  หม่อมฉันมีความผิดมากหม่อมฉันรู้ดีคงหนีโทษไม่พ้น  แต่อยากขอให้หวงตี้ทรงให้อภัยองครักษ์ผู้นั้นได้หรือไม่เพคะ  ด้วยเขาไม่มีความผิดอันใดทุกสิ่งล้วนเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง" 


ฉันกล่าวกับหวงตี้ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน และใช้ท่าไม้ตายจ้องตาหวงตี้ไม่หลบสายตา ด้วยสายตาออดอ้อนขอความเมตตา จนหวงตี้ต้องเป็นผู้หลบสายตาไปเอง  

      

เจิ้งหลี่ที่คราวแรกเห็นนางเข้ามาออดอ้อนจะกล่าวบางอย่างออกมา ก็ต้องกลืนคำเหล่านั้นลงไป  พอเห็นนางสบตาเขาด้วยสายตาเช่นนั้นใจของเขาแทบจะถูกนางควักเอาไป ได้แต่หลบสายตากัดฟันทำตามที่นางต้องการ


"โทษตายละเว้นได้ แต่โทษเป็นยังอยู่ ทหารนำองครักษ์ผู้นี้ไปโบย50ไม้ หลังจากโบยแล้วให้ปลดไปเป็นทหารยามเฝ้าหน้าประตูวัง" เจิ้งหลี่กล่าวโทษองครักษ์อย่างกัดฟันจำยอม จะทำอย่างไรได้ เขาปฏิเสธสตรีนางนี้ไม่ได้จริงๆ


เมื่อฉันได้ในสิ่งที่เธอต้องการแล้ว จึงหันไปสนใจเก๊อเกอของตนเองต่อ เก๊อเกอชิงหมิงของเธอนั้นมีใบหน้าคล้ายกับร่างนี้มาก เพียงแต่มีกลิ่นอายของบุรุษเพศอย่างเข้มข้นและผิวออกน้ำผึ้งขององครักษ์หนุ่ม และแน่นอนว่าหน้าตาคล้ายเธอก็ต้องเป็นบุรุษหนุ่มรูปงามอยู่แล้ว 


เมื่อเจิ้งหลี่สั่งการทหารเสร็จ หันกลับมามองหวงโฮ่วของตนก็พบว่านางกำลังเกาะแขนมองสำรวจเก๊อเกอ​ของตนราวกับจะเช็คความเสียหายด้วยสายตาวิบวับน่ารักยิ่ง


"เก๊อเกอเจ้าคะเม่ยเม่ย​ไม่ได้ยินเก๊อเกอดีดพิณนานแล้ว เก๊อเกอจะดีดพิณให้น้องฟังซักสองสามเพลงได้หรือไม่เจ้าคะ" ฉันเอ่ยปากออดอ้อนเก๊อเกอ​ส่งสายตาวิบวับอย่างรอคอย ชิงหมิงเห็นหวงตี้ยังมองมาที่ตน และสายตาที่มองมายังมือของน้องสาวตนก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องให้ไม่ออก


"ทูลหวงโฮ่ว หม่อมฉันมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ" ฉันคิดว่า ณ วินาทีนี้แม้เม่ยเม่ย​ของตนจะน่ารักเพียงใดก็ควรจะรักษาชีวิตของตนไว้ก่อน เมื่อฉันเห็นดังนั้นก็รู้ว่าทำไมเก๊อเกอ​จึงทำเช่นนี้ นางจึงส่งสายตาพิฆาตไปทางหวงตี้เพื่อเป็นการข่มขู่


 "เก๊อเกอมิต้องกังวลไป หากมีใครไม่ยินยอมหม่อมฉันจะถือว่าคนผู้นั้นไม่ต้องการพบหน้าและได้ยินเสียงของหม่อมฉันอีกเพคะ" ฉันเอ่ยปากไปเพียงล้อเล่นเท่านั้นเพราะระหว่างนางกับหวงตี้นั้นเป็นเพียงการแสดงความรักใคร่ตามข้อตกลงเท่านั้น จะเจอหรือไม่ย่อมไม่สำคัญ


เมื่อเจิ้งหลี่ได้ยินนางกล่าวเช่นนั้นก็ตกใจตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง นี่เท่ากับว่าถ้าชิงหมิงไม่ยอมเล่นพิณให้นางฟังนางจะไม่พบหน้าและพูดคุยกับเขาหรอกหรือ ไม่ได้ๆ เขายอมไม่ได้เด็ดขาด


"ชิงหมิง เจิ้นเองอยากฟังเจ้าดีดพิณเช่นกัน เจิ้นจำได้ว่ามิได้ฟังนานแล้ว" ชิงหมิงมองหวงตี้ของตนอย่างตกใจ นี่พระองค์จะยอมเม่ยเม่ย​ของตนมากไปหรือไม่ เมื่อฉันได้ฟังดังนั้นก็ชวนเก๊อเกอ​ของตนและหวงตี้ไปนั่งฟังเสียงพิณ ที่ศาลาริมทะเลสาบทันที 


. . .


. .            

หลังจากเก๊อเกอ​ของนางบรรเลงเพลงจบ ชิงหลิงก็ให้รู้สึกเสียดายและผิดหวังยิ่งนัก เก๊อเกอ​ของนางเป็นผู้ชายจึงบรรเลงเพลงได้ไม่อ่อนหวานเท่าใดนักออกจะเป็นเพลงที่เข้มแข็งแบบบุรุษมากกว่า  สงสัยนางคงจะต้องเชิญเม่ยเม่ย​ต่างแม่มาสนทนาเรียกเสียงพิณในวังเสียแล้ว


 "เจิ้นยังมีเรื่องจะกล่าวอีกเรื่องหนึ่ง ต่อไปเจิ้นจะให้เก๊อเกอ​เจ้ามาคอยดูแลคุ้มกันเจ้าที่ตำหนัก พร้อมกับองครักษ์อีกจำนวนหนึ่งเพื่อความปลอดภัยของเจ้า ดีหรือไม่ เจ้าจะได้พบเก๊อเกอ​บ่อยๆ"  เจิ้งหลี่ทรงตรัสพร้อมกับจิบชาฟังเสียงพิณของชิงหมิงอย่างสบายใจ


"ขอบพระทัยเพคะ หวงช่าง" ข้าคิดในใจดียิ่งนักนางกำลังคิดอยู่ว่าจะใช้วิธีใด ในการนำตัวเม่ยเม่ย​ของตนเข้ามาในวังได้ แต่หากเก๊อเกอ​อยู่ข้างกายนาง ย่อมไม่เป็นเรื่องยากที่จะให้เก๊อเกอ​พาเม่ยเม่ย​ต่างมารดาเข้ามาในวังหลวงแห่งนี้ด้วย  ก็วังหลวงแห่งนี้น่าเบื่อเกินไปแล้ว


"ทูลหวงช่าง มีผู้ส่งสารจากแคว้นหลวนมาขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ ตอนนี้รออยู่ที่ท้องพระโรง" เสี่ยวกงกงเข้ามาคุกเข่าเอ่ยรายงานต่อหวงตี้ 


เจิ้งหลี่ มองชิงหมิงแวบหนึ่ง แคว้นหลวนเริ่มเคลื่อนไหวแล้วสินะ เขาอยากรู้จริงๆ ว่าคราวนี้หลวนหลงจะมาไม้ไหนกันแน่









ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพวาดเถาวัลย์ดอกไม้
Talk เบา เบา 
        วันนี้วันเกิดสามีไรท์อร๊ายยพูดแล้วเขิน มาร์คGOT7  4 กันยายน อร๊าย ไรท์ก็เลยจะลงให้เยอะๆๆ สุขสันต์วันเกิดนะคะโอปป้า ขอให้สุขภาพแข็งแรง จุฟๆ อร๊ายยเขินจุงเบย
            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #861 อ่านแล้ว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 04:16
    คนเขียนบอกว่านางเอกโง่ แต่ทำไมเราอ่านแล้วเห็นว่านางเอกฉลาดหว่า ที่เห็นมาจนถึงตอนนี้อย่างน้อยก็แสดงว่าฉลาดในการจัดการเรื่องราวต่าง ๆ อย่างเรื่องไม่ให้มีความยุ่งยากมารบกวนการใช้ชี้วิตขี้เกียจสันหลังยาวอันเป็นความปราถนาที่จะมีความสุขของนางอย่างยิ่งของนาง ตามหลักนักบริหารที่เก่งใช้คนอื่นทำงานแทน ไม่ต้องลงมือทำงานเอง และจัดการฮ่องเต้ได้แบบเอาอยู่เสียด้วย (ยังกะแม่เล้าคุมชายหนุ่มในสังกัด ^_^')
    #861
    0
  2. #855 FuFar Maxx (@fufer) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 20:33
    กรอกตารอบทิศ ... -_-
    หวงชั่ง...ยอมรับใจตัวเองเถอะ!
    #855
    0
  3. #776 มายาดาราราย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 10:01
    จริงๆฮ่องเต้เป็นคนบอกว่าจะรอคนรักแล้วมาแทนที่นางเอกเองนะ ไม่มีสิทธิ์งอนที่นางจัดการยกท่านให้เหล่าสนมหรอก

    บอกแต่แรกว่าทำเพราะหน้าที่นี่นะ ชิงหลืนก็ทำตามหน้าที่ไม่มีรักเรื่องจบเราก็แยกกันไง!
    #776
    0
  4. #744 Mako (@kikomaruko) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:48
    คือเหมือนนางเอกจะทิ้งชีวิตไปวันๆอ่าไม่หาศึกษาไรเลย
    #744
    1
    • #744-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 8)
      3 เมษายน 2560 / 02:05
      นั่นหน่ะสิ คือทำก่อนคิด พอทำไปแล้วมาคิดหลัง ไม่ค่อยคิดก่อนทำแต่เด้วมีเพื่อนมาคอยเตือนสติค่ะ แล้วนางจะดีขึ้น(มั่ง)
      #744-1
  5. #671 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 06:50
    เรื่องคุณสนุกเราชอบ แต่การสะกดนั้นสำคัญนะคะ

    ครั้งก่อนเราเจออนุญาต ที่มีสระอิ

    มาครั้งนี้ โอกาส สะกดแบบนี้ค่ะ ไม่ใช่ กาศ แบบนี้

    สู้ต่อไปค่ะ
    #671
    0
  6. #657 JitchutaP (@JitchutaP) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 09:06
    เด๋ยวววววนะเพคะ พระองค์เป็นคนอยากจะทำสัญฐาเองนะเพคะ จะมาเรียกร้องการเอาใจใส่เชกเช่นสามีภรืยาเดียวกันได้ยังไง ประหลาดดดด
    #657
    0
  7. #644 Nutthamon Ping (@nutty78) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 23:05
    ตอนแรกฮ่องเต้ไปตั้งเงื่อนไขรักแท้ไว้เอง
    อย่ามางอนฮองเฮาเลย
    #644
    0
  8. #591 ทิภากรณ์ (@mem250840) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 10:32
    เอ่อ.... มันจะไม่จีนก็ตรงคำที่ติดภาษาวัยรุ่นไปนี่แหละ
    ปรับปรุงแก้ไขด้วยนะเพื่อการพัฒนาทักษะการเขียนให้ติดยิ่งขึ้น
    -เราขัดใจจริงๆ ตรงคำว่า"ขี้งอล" มันสะดุดจนทำให้เราพาลจะเลิกอ่านไปเลย ให้ใช้ทำคำว่า"ขี้งอน"ดีกว่านะคะ จะดีขึ้นอีกนิดเลยทันที
    #591
    1
    • #591-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 8)
      26 มีนาคม 2560 / 13:00
      ก็ไรท์ยังไวรุ่นอยู่อะค่ะ แบบนางเอกก้มาจากอีกภพป่ะค่ะไม่ได่เกิดและเติบโตในภพนั้น และอีกอย่างเด้วมีคนมารีไรทคำผิดทีหลังค่ะใจเย็นๆอันไหนข้ามได้ก็ข้ามอันไหนข้ามไม่ได้ก้เลิกอ่านค่ะ จบ....
      #591-1
  9. #373 ฉางข้าว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 14:57
    สมน้ำหน้าหวงช่าง หุหุหุ สนุกมากค่ะ
    #373
    0
  10. #326 yutsutatip (@yutsutatip) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 11:06
    สนุกมากเลยค่ะ
    #326
    0
  11. วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 16:45
    ก็ท่านอยากไปบอกนางเองนิหนา ว่าเอาตำแหน่งนี้เก็บไว้ให้คนที่ท่านรัก แล้วจะไปงอนนางทำไมในเมื่อนางทำหน้าที่ของนางหาหญิงอื่นให้ท่านแล้ว คริคริ งอนไปเทอะนางไม่รู้หรอก
    #205
    1
    • #205-1 นู๋ไฉ (@omgmin8) (จากตอนที่ 8)
      14 มีนาคม 2560 / 17:05
      นางเอกเรื่องนี้โง่หน่อยนะค่ะ ไม่ค่อยหน่อยออกจะโง่มากเลยล่ะ อีกสองสามตอนจะแสดงความโง่มากกว่านี้อีกค่ะ
      #205-1
  12. #174 Estrellas Phoehe (@qwerty-11) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 01:54
    ขำ ตอนแรก งานเสียซิงของเหล่าองค์ชาย นี่หัวเราะไปพร้อมกับเลข 5 ของไรท์เลย 5555555555
    #174
    0
  13. #164 zzzzzzzzzzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 13:36
    คำว่า "งอน" สะกดแบบนี้นะคะ ส่วน "งอล" เนี่ยภาษาวิบัติทางการออกเสียง ไม่สามารถใช้ในภาษาเขียนนะคะ
    #164
    0
  14. #59 คุณหนูสายฟ้า (@patsarak) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:37
    มีความสมน้ำหน้า ตัวเองเป็นคนเริ่มตั้งข้อแม้แท้ๆ
    #59
    1
    • #59-1 omgmin8 (@omgmin8) (จากตอนที่ 8)
      8 มีนาคม 2560 / 22:03
      ค่ะ เรื่องนี้หวงช่างรนหาที่เอง
      #59-1
  15. #57 yukihana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 19:25
    สมน้ำหน้าฮ่องเต้ ก็ตัวเองเป็นคนเลือกข้อแม้ที่กะปลดฮองเฮาคนนี้หากมีคนที่ถุกใจเองนี่
    #57
    0