I love doctor #MedicoV #พี่หมอวี #ก็แค่ฝันร้ายวก

ตอนที่ 1 : ตรวจครั้งที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ม.ค. 61

         ตรวจครั้งที่ 1




It’s such a cruel world.


           

                สายตาที่มองไปยังผนังสีขาวของห้องสี่เหลี่ยมกำลังมีแววตาที่เศร้าสร้อย...



ไม่อยากแล้ว...



ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว...



ก๊อกๆๆ 


เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องนี้


ขออนุญาตนะครับเสียงเข้มดังขึ้นหลังสิ้นเสียงเคาะประตู


ร่างที่ถูกขออนุญาตไม่ได้ตอบอะไร


บานประตูค่อยๆถูกเปิดออก


สวัสดีครับ ผมคิม แทฮยอง เป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณครับ



หมอเจ้าของไข้? อีกแล้วหรอ? นี่เขาเปลี่ยนหมอที่ดูแลเขามากี่คนแล้วนะ



สาเหตุก็ไม่เคยรู้ว่าทำไม ถามพยาบาลกี่พันครั้งก็ไม่เคยได้คำตอบกลับมาเสียที


ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณจองกุก


เจ้าของชื่อเงียบ..ไม่มีอะไรออกมาจากปากของเขา และมันจะไม่มีวันออกมา



นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้มีคนเรียกชื่อเขาแบบนี้ 


จองกุก...จอน จองกุก คือชื่อของเขา 


จอน จองกุกที่อยู่โรงพยาบาลมาเกือบปีแล้ว


เขาป่วย....ด้วยโรคอะไรซักอย่างที่ไม่มีใครรู้ แม้แต่เขาก็ไม่รู้


เขาได้แต่หวังว่าเมื่อไหร่เขาจะหลุดพ้นจากวงจรอุบาทนี้เสียที



มันทรมาน...



เขาเกลียด...เกลียดพวกคนที่ดีแต่พูดว่าสงสารแต่ก็ได้แต่พูด ไม่เคยแม้แต่จะยื่นมือเข้ามาช่วย


เขาเกลียด....เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้



อยากตาย...



ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขานับพันครั้งได้

โดยเฉพาะในช่วงหลังมานี้ที่เขาคิดถึงการฆ่าตัวตายต่างๆนาๆที่ผ่านเข้ามาในหัวของเขา


นับวันยิ่งหนักขึ้น ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งปวดหัว


ปวดเหมือนมีอะไรมารัดหรือมีเข็มมาแทง


แต่พอผ่านไปซักพักก็กลับมาเป็นปกติ



เป็นบ่อยเสียจนชิน...



ในคืนนั้น


เขาฝันถึงการฆ่าตัวตายอีกแล้ว...



ช่วยด้วย..



ใครก็ได้...



ช่วยเขาที..



เขาไม่ไหวแล้ว



จองกุกดิ้นอย่างทุรนทุรายบนเตียงคนป่วย


จองกุก! ทำใจดีๆไว้นะ!” เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นหูเสียเท่าไหร่ดังขึ้น



หมอหรอ?



เขาคิดและหลังจากนั้นเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราโดยสมบูรณ์





         เมื่อเขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็พบกับหมอที่เพิ่งจะรู้จักกันกำลังยืนยิ้มให้เขา



อา...ไม่มีใครยิ้มให้เขามานานแค่ไหนแล้วนะ..



มีแต่ยิ้มที่ปลอมเปลือก ไม่จริงใจส่งมาหาเขา


แต่ครั้งนี้แปลกไป...


มันดูเป็นรอยยิ้มที่จริงใจและสดใสเหลือเกิน


เมื่อคิดได้เช่นนั้น น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานได้ไหลออกมาอีกครั้ง


อะ!? ทำไมร้องไห้ล่ะครับ?!” คนที่ยืนยิ้มเมื่อกี้ทำท่าตกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ออกมา


เขาไม่ตอบ เอาแต่ส่ายหน้าลูกเดียวพร้อมกับเอามือดันตัวของหมอไว้ด้วย


“......”


เฮ้อ...ทำไมถึงไม่ยอมพูดอะไรล่ะครับ หื้ม? เก็บความรู้สึกไว้คนเดียวมันไม่ดีนะครับแทฮยองพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป



ไม่รู้ว่าทำไม น้ำตาที่เพิ่งจะหยุดไหลดันไหลออกมาอีกเสียอย่างนั้น



แทงใจดำ...สินะ



คุณเคยได้ยินคำพูดที่ว่า 



คนเราชอบที่จะฟังความจริง แต่ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถยอมรับความจริงได้มั้ย?



ก็นั่นแหละ มันไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับความจริงได้ โดยเฉพาะถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง


ลองคิดดูสิว่าถ้าเขาลองเปิดใจไปซักครั้งนึงแล้วอะไรจะตามมา


เขาจะถูกมองว่าเป็นคนแปลก ถูกแบ่งแยกแบ่งชนชั้นกับคนอื่นๆ...



ไม่สิ



เขาโดนแบ่งแยกมานานแล้วต่างหาก


ตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้ามาในโรงพยาบาลนี้แล้ว..





         เมื่อก่อนจองกุกเป็นเด็กที่เรียนดีคนนึง เขามีความฝันว่าจะได้ทำงานในโรงพยาบาล


และตอนนี้เขาก็ได้มาอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว


แต่ไม่ใช่ในฐานะหมอ



แต่ในฐานะผู้ป่วยที่ไม่มีทางรักษาหาย



ความฝันของเขาต้องพังทลายลงเมื่อรู้ตัวว่าเขาป่วย


ในตอนนั้นเขารู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นบ้า...


เหมือนจะเสียสติ...



รู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่บนเตียงผู้ป่วยเสียแล้ว


พวกหมอพวกนั้นทำเหมือนเขาเป็นหนูทดลอง


ทั้งจับเขาฉีดยาเอย


ให้เขากินยาอะไรบางอย่าง


หรือไม่ก็ช็อตเขาด้วยไฟฟ้า



ทำไปเพื่ออะไร....



วันไหนที่เขาไม่เชื่อฟังคำสั่ง วันนั้นเขาจะถูกจับมัดไว้



หมอที่ไหนเขาทำแบบนี้กันนะ..



นอกจากจะทำแบบไม่ใยดีแล้วนั้น ยังไม่มีใครคิดจะห้ามอีกด้วย




        วันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่เขาถูกกระทำเหมือนที่กล่าวมาข้างต้น


วันนี้เขาถูกจับฉีดยาที่มีฤทธิ์ทำให้เขาสลบ


แล้วหลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องตรวจนั้น





ก๊อกๆๆ 



เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นรอบที่สิบแปดของวัน


ไง โดนจับฉีดยามาล่ะสิ เจ็บมั้ยล่ะแทฮยองพูด



หึ...คงคิดว่าถ้ายั่วโมโหกันคงจะยอมพูดด้วยสินะ 



ฝันไปเถอะ



จองกุกเมินหน้าหนี


ไม่เอาน่า ยอมคุยกับผมหน่อยเถอะ



คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงมาบอกให้คนอื่นพูดด้วย



งั้นผมขอแนะนำตัวอีกครั้งแล้วกันนะ


ผมนายแพทย์ คิม แทฮยอง เป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณจอน จองกุกครับ


โดยส่วนตัวแล้วผมชอบสีดำ เขียว และขาว แต่ส่วนใหญ่คุณจะเห็นผมในชุดกาวน์มากกว่า


ผมชอบจับแชนะ แต่ร้านข้างโรงบาลไม่อร่อยเลยล่ะ 55555”


อืม....ร้านเนื้อย่างตรงซอยข้างๆนี่ก็โอเคนะ ให้เครื่องเยอะดี


ปีนี้ผมจะอายุ 23 ปีแล้ว


และเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่กี่เดือนก่อน


แทฮยองยังคงนั่งพูดเรื่องของตัวเองไปเรื่อยๆตั้งแต่ที่หยิบเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียงของเขา



เป็นหมอที่พูดมากชะมัด



นี่ ทำไมคุณไม่พูดอะไรกับผมเลยล่ะ?” แทฮยองเอ่ยปากถามอีกครั้ง


และยังคงเป็นเช่นเดิมที่จองกุกไม่ตอบแต่เมินหน้าหนีไปทางอื่นเหมือนไม่ได้ยิน


งั้นเอางี้ ผมจะมาคุยกับคุณทุกวันจนคุณอยากคุยกับผมให้ได้ โอเคมั้ยครับ



ใครมันจะไปโอเคล่ะ



ในขณะที่จองกุกกำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธนั้น


ไม่ตอบถือว่าโอเคเนอะ



ฮะ?



      “พี่หมอวีคะ ไปเข้าห้องตรวจด้วยค่ะเสียงพยาบาลเรียกให้หมอพูดมากคนนี้รีบกลับไปทำงานของตัวเอง



พี่หมอวี?



เหอะ


น่าขำชะมัด..


อะไรคือการตั้งชื่อเล่นตัวเองขึ้นมาให้คนอื่นเรียกกัน




เป็นหมอที่ปัญญาอ่อนดีจริงๆ







ไปนั้งคุยกันในแท็ค #MedicoV หรือ #พี่หมอวี กันได้นะคะะ 

ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะะ

ติชมได้ค่า จะพยายามอัพเร็วๆนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #3 KaowKlimphet (@KaowKlimphet) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:36
    สนุกค่ะะะ รอนะค้า
    #3
    0
  2. #2 คุมะคุง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:57
    ว่าพี่แทปัญญาอ่อนได้ไงกุก555
    #2
    0