I love doctor #MedicoV #พี่หมอวี #ก็แค่ฝันร้ายวก

ตอนที่ 2 : ตรวจครั้งที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 ก.พ. 61

           



Hope, that’s the thing I’m waiting for.




           นี่ก็เป็นอีกวันที่แทฮยองมาคุยกับเขา


นี่ ทำไมถึงไม่แม้แต่จะหันมามองผมเลยล่ะ?”


จองกุกก็ยังคงเป็นจองกุกวันยันค่ำ จองกุกไม่หันไปฟังแทฮยองเลยแม้แต่นิดเดียว


นี่!” แทฮยองเริ่มทนไม่ไหวกับอาการเฉยชานี้จึงตัดสินใจเอื้อมมือไปจับคางของอีกฝ่ายให้หันมาฟังเขาบ้าง



!?



นี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงมีสิทธิ์มาทำกับเขาแบบนี้


จองกุกพยายามขัดขืน แต่ยิ่งขัดขืนเท่าไหร่มือที่คางก็ยิ่งออกแรงบีบเท่านั้น



ผมจะไม่ปล่อยจนกว่าคุณจะยอมพูดกับผมแทฮยองพูด



เนื่องจากทนความเจ็บไม่ไหวจองกุกจึงยอมเปิดปากพูดกับแทฮยองเป็นครั้งแรก


...เจ็บ..


เมื่อได้ยินอย่างนั้นแทฮยองจึงรีบปล่อยมือทันที


อะ!? ขอโทษนะ เจ็บมากมั้ยแทฮยองพูดก่อนที่รีบไปหยิบกล่องยามา



หึ นี่นายเป็นไบโพลาร์รึไง” 



โห ใช้เวลาตั้งสองอาทิตย์แหนะกว่าคุณจะยอมพูดกับผม



เหอะจองกุกตัดสินใจที่จะเมินแทฮยองอีกครั้งและล้มตัวลงนอน



อ้าว จะนอนแล้วหรอครับ



อืม



ฝันดีนะครับ


อ้อ! ผมอยากให้คุณเรียกผมว่า พี่หมอวี ได้มั้ยครับ?”



เออๆจองกุกตอบส่งๆเพื่อให้อีกฝ่ายออกไปซักที เพราะเขาคงจะไม่พูดอะไรกับหมอคนนี้อีก



ดีใจจังแทฮยองพูดก่อนที่จะค่อยๆปิดประตูเพื่อให้อีกคนหลับ







          “ไฮ วันนี้จะยังคุยกับผมอยู่มั้ยครับเป็นอีกวันที่แทฮยองยังคงเข้ามาชวนเขาคุยอยู่


และเขาพยายามที่จะไม่พูดด้วย



แต่...



ทุกครั้งที่เขาพยายามที่จะเบือนหน้าหนีแทฮยองก็จะเอื้อมมือมาจับคางของเขาให้หันมาคุยกันตลอด



จนเขาแทบจะยอมแพ้...



...เกือบจะพูดออกไปแล้วเชียว



หือ? เมื่อกี้กำลังจะพูดกับผมหรอ?”


จองกุกส่ายหน้า



หรอ งั้นผมคงจะคิดไปเองสินะแทฮยองพูดก่อนที่จะหันไปชงชาต่อ



              และแทฮยองยังคงพูดต่อไป


ผมชอบเวลาคนยิ้มนะ เพราะงั้นคุณก็ลองยิ้มบ้างสิ


ชามั้ย? หรือกาแฟ?”


ชาเนอะ ถ้ากินกาแฟน่าจะพักผ่อนไม่เพียงพอ


นี่ คุณรู้เรื่องของผมไปเยอะแล้วนะ ผมยังไม่รู้เรื่องของคุณบ้างเลย



เล่าให้ผมฟังบ้างสิ



นะ น้าาาา เล่าให้ผมฟังบ้างสิครับ



ใครมันจะไปเล่ากันล่ะ...



นะๆๆๆๆๆๆ เล่าบ้างเถอะ ผมเล่าจนจะเจ็บคออยู่แล้ว



แล้วใครใช้ให้พูดกันล่ะ



พี่หมอวีคะ เข้าห้องตรวจด้วยค่ะเสียงพยาบาลที่ดังขึ้นเป็นเหมือนกริ่งเวลาที่ช่วยให้หมอพูดมากคนนี้หยุดพูดและออกจากห้องไป







             “วันนี้ผมเอาเค้กมาด้วย กินมั้ย?” แทฮยองพูดพลางยกถุงเค้กให้จองกุกดู


จองกุกส่ายหน้า


เฮ้อ....เอาจริงๆนะ ตอนแรกผมก็นึกว่าคุณพูดไม่ได้ แต่จริงๆแล้วคุณพูดได้ แต่แค่ไม่พูด


จริงๆผมรู้มาว่าคุณไม่ชอบเค้ก แต่คุณชอบผลไม้มากกว่าสินะ



ถ้ารู้แล้วจะชวนทำไมเล่า...



เขาน่ะเกลียดของหวานซะยิ่งกว่าอะไร ที่ชอบสุดๆก็คงจะเป็นผลไม้นี่แหละ ผลไม้ที่เขาชอบที่สุดก็คงจะเป็น...มะม่วง


เขาชอบมะม่วงที่สุดเพราะเคยมีครั้งนึงที่เขาเคยไปประเทศไทยแล้วได้ลองกินของหวานอย่างนึงของไทย


มันเรียกว่าอะไรนะ?



ข้าวเหนียวมะม่วง?”


!?


จองกุกสะดุ้งเมื่อแทฮยองพูดชื่อของกินที่เขาชอบและคิดถึง


แทฮยองหยิบถุงพลาสติกอีกถุงขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงและหยิบกล่องพลาสติกใสที่มีข้าวเหนียวมะม่วงอยู่ข้างในออกมาวางไว้



เขาแทบจะลืมรสชาติของมันไปแล้ว...



เมื่อแทฮยองเปิดฝากล่องออกมากลิ่นหอมของมะม่วงน้ำดอกไม้ก็ลอยมาแตะจมูกของจองกุก



พอดีว่าเมื่อกลางวันตรงลานข้างๆโรงพยาบาลมีจัดงานอาหารไทยล่ะ เห็นว่ามันน่ากินดีก็เลยซื้อมา


อยากจะลองมั้ย?”



อยาก....อยากมาก..



จองกุกจ้องกล่องนั้นอย่างไม่ละสายตาจนแทฮยองแอบขำไม่ได้


อยากกินล่ะสิ


จองกุกพยักหน้า


ถ้าอยากกินก็ต้องพูดกับผมก่อนนะ



งานยากแล้วสิ เขาอุส่าห์ตั้งใจไว้ว่าจะไม่คุยกับแทฮยอง...ไม่ได้ๆ เขาจะมาหวั่นไหวเพราะของกินไม่ได้


ในหัวคิดอย่างนั้นแต่สายตาก็เอาแต่จ้องข้าวเหนียวมูนสีขาวที่ถูกราดด้วยน้ำกะทิในช้อนที่กำลังจะเข้าปากแทฮยอง


เขาได้แต่กัดฟันแน่น



ต้องอดทน...



อร่อยจัง


และตามด้วยเนื้อมะม่วงสุกสีเหลืองอร่ามที่ถูกส่งเข้าปากแทฮยองไป



จองกุกกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ก่อนที่จะตัดสินใจครั้งสุดท้าย



นี่เขาจะตบะแตกเพราะของกินจริงๆสินะ...



...ขอกินหน่อย..ได้มั้ย..สุดท้ายแล้วจองกุกก็ทนความอยากของตัวเองไว้ไม่ไหว


แทฮยองหัวเราะน้อยๆในลำคอ


ได้ แต่ผมขออย่างนึงละกัน


ต่อจากนี้ทุกครั้งที่ผมถามหรือพูดด้วย คุณต้องตอบผมนะครับ


ด้วยความอยากกินจองกุกจึงรีบพยักหน้าทันที


อื้ม สัญญาแล้วนะ เอ้า!” แทฮยองพูดก่อนที่จะยื่นส้อมที่เสียบมะม่วงไว้ให้จองกุก


และมะม่วงชิ้นนั้นก็เข้าปากจองกุกทันทีที่ถูกยื่นมา



แทฮยองที่นั่งดูอยู่ก็อดขำไม่ได้ ได้แต่คิดอยู่ในใจว่า 



น่ารักจัง



..ขำอะไรจองกุกถาม


ขำคนน่ารัก


จองกุกก้มหน้างุดเพื่อซ่อนความเขิน



ไม่เคยมีใครบอกว่าเขาน่ารักเลย...


และแทบไม่เคยมีใครชมเขาเลยด้วยซ้ำ



นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใจเต้นกับคำชมแบบนี้...



ไม่สิ....


เขาไม่ควรรู้สึกอะไรกับใครทั้งนั้น



ทำไม?



ไม่รู้สิ...ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม



ไว้ใจไม่ได้ ล่ะมั้ง



ไม่ว่าจะเป็นใคร พอหมดประโยชน์แล้วก็ไม่ต่างกับตัวหมากที่ถูกกินไปแล้ว 



หมดประโยชน์...



ไร้ค่า...


และสุดท้ายก็จบเหมือนๆกันคือ...



ถูกทิ้ง




ทำไมเขาถึงคิดแบบนี้น่ะหรอ?



สมัยที่เขาเรียนอยู่เขามีเพื่อนกลุ่มนึง เขารักเพื่อนกลุ่มนี้มาก ไปไหนไปกัน ใครเศร้าเศร้าด้วย 


แต่แล้ววันนึง..


สิ่งที่จองกุกไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุดก็มาถึง



ในวันที่เขาป่วย...



เมื่อเพื่อนเขารู้ว่าเขาป่วย ทุกคนต่างตีตัวออกห่าง


เหมือนเขาไม่มีตัวตนอีกแล้วบนโลกใบนี้


เหมือนเขาไม่เคยมีชีวิตอยู่



ไม่เคยรู้จักกัน...



แม้กระทั่งวันที่เขาต้องเข้าโรงพยาบาลก็ไม่มีใครคิดจะมาเยี่ยมเขาเลยซักคนนอกจากครอบครัวของเขา



ไม่เคยมีใครชม....


ว่าเขาเก่ง


ว่าเขาดี


มีแต่คนที่คอยแต่จะตักตวงผลประโยชน์จากเขาเท่านั้น



โลกนี้น่ะ ไม่มีอะไรที่เป็นจริงเลย...



เขาคิดแบบนี้มาตลอด


แต่ในวันนี้มีสิ่งที่แปลกไป แทฮยองคงจะเป็นข้อยกเว้นเดียวในโลกจอมปลอมเปลือกนี้


มันดูจริงทั้งรอยยิ้ม...


สายตา...


หรืออาจจะมีความรู้สึกด้วย...?



ข้อสุดท้ายเก็บไว้ก่อนแล้วกัน


เขายังไม่แน่ใจว่าจะใช้คำนี้ดีมั้ย



หรือบางทีอาจจะไม่?







ผิดพลาดอะไรยังไงไปก็ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ _/|\_

ติได้ค่าา จะพยายามอัพเร็วๆนะคะ

#MedicoV #พี่หมอวี 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น