I love doctor #MedicoV #พี่หมอวี #ก็แค่ฝันร้ายวก

ตอนที่ 4 : ตรวจครั้งที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 มี.ค. 61



Sometimes, I tried of my own feelings.







          วันนี้ฝนตกแรงมาก ดูเหมือนว่าพายุจะเข้าด้วย ซึ่งไม่ต่างอะไรกับอารมณ์ของเขาในตอนนี้เลย


มันแปรปรวน...


ไม่มั่นคง


มัน...



เศร้าๆ



เหงาๆ



เพราะไม่มีใครบางคนมานั่งคุยเป็นเพื่อนเขารึเปล่านะ


ระหว่างที่คิดอยู่นั้น เสียงข้อความก็ดังขึ้น


จองกุกรีบควานหาโทรศัพท์ที่อยู่ใต้หมอนทันที


คุณหายโกรธผมรึยัง?’


ถึงผมจะไม่รู้ว่าคุณโมโหอะไรตอนนั้นแต่ว่าก็น่าจะมาจากผมนั่นแหละ5555’


จองกุกไปแต่เลื่อนอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมาพลางคิดว่า 


ทำไมเราต้องโมโหขนาดนั้นด้วยนะ...


จะบอกไปดีมั้ย? หรือไม่ดี


ในขณะที่เขากำลังจะพิมพ์ข้อความส่งไปนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น จองกุกจึงรีบเก็บโทรศัพท์ไปไว้ใต้หมอนเหมือนเดิมทันที



         “จองอู... ขอโทษนะแต่ว่าชั้นรู้สึกผิดจริงๆ..” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาและก้มหน้าก้มตาพูดโดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองเข้าผิดห้อง


เพราะงั้น...ยกโทษให้ชั้นนะ


เอ่อ...ขอโทษนะครับ คุณ..เป็นใครครับสุดท้ายจองกุกก็ถามออกไป


ฮะ? อ้าว นี่คุณเป็นใครเนี่ย มาทำอะไรในห้องของเพื่อนผมอีกฝ่ายถาม


ไม่ๆ คือนี่คือห้องของผม ผมว่าคุณน่าจะเข้าห้องผิดนะครับ


หา? จองอูไม่ได้อยู่ห้องนี้หรอ?”


ห้องนี้ไม่มีจองอูครับ มีแต่จองกุก


เดี๋ยวนะ นี่ใช่ห้อง 203ป่ะครับ


“202ครับ 203อยู่ตรงข้ามครับจองกุกตอบ


อ้าว?! ขอโทษครับ เข้าห้องผิดชายหนุ่มตอบด้วยเสียงอายๆ


“5555ไม่เป็นไรครับจองกุกหัวเราะก่อนที่อีกฝ่ายจะออกจากห้องไป



        นานๆทีจะมีเรื่องแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ จะได้ไม่น่าเบื่อ



หลังจากนั้นไม่กี่วันต่อมา


เสียงเปิดประตูดังขึ้น และเป็นอีกครั้งที่จองกุกคิดว่าเป็นใครบางคนที่เขาอยากให้เข้ามา


อ้าว! คุณ..” จองกุกพูดขึ้น


ห้อง203อยู่ตรงข้ามนะครับ


“5555คราวนี้ไม่ได้เข้าห้องผิดครับ วันนี้ผมมาเยี่ยมคุณอีกฝ่ายหัวเราะ


หือ? เยี่ยม? ทำไมล่ะครับ


ก็คุณป่วย ผมก็อยากมาเยี่ยมคุณไง


จองกุกไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้จะมาเยี่ยมเขาทำไม รู้จักหรอ? ก็ไม่


ผมชื่อฮยอนบิน ตอนนี้เรารู้จักกันแล้วนะฮยอนบินพูดขึ้นเหมือนรู้ว่าจองกุกกำลังคิดอะไรอยู่


แล้วก็...คุณชื่อจองกุกใช่มั้ย?”


อ่า...ครับ


ไม่ต้องพูดสุภาพหรอกมั้ง เราน่าจะอายุไม่ห่างกันเท่าไหร่


อ่อ... อื้ม


หลังจากนั้นทั้งสองคนก็นั่งคุนกันไปเรื่อยๆ


จองกุกไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองพูดเยอะกว่าทุกวัน คงเป็นเพราะว่าปกติแล้วเขาไม่เคยเจอใครนอกจาก แม่ พยาบาล และหมอคนนั้นล่ะมั้ง


อีกอย่างคือฮยอนบินเป็นคนที่คุยสนุกมากด้วยสิ


เขาเริ่มรู้สึกว่าเขามีเพื่อนคนใหม่แล้วล่ะ



เพื่อนที่คุยกับเขา



เพื่อนที่มาเยี่ยมเขา



ดีจัง เริ่มรู้สึกดีขึ้นมากแล้วสิ 


จากที่ตอนแรกรู้สึกเหงาๆ..อึดอัด อะไรพวกนี้ แต่ตอนนี้เริ่มไม่แล้วล่ะ :)



       อยู่ๆประตูก็ถูกเปิดออก และปรากฎร่างของคนที่จองกุกอยากให้เข้ามาหาเขาเมื่อกี้นี้


ทำไมไม่รับโทรศัพท์?” แทฮยองถาม


หือ? โทรมาหรอ?” จองกุกถามก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู


นี่เขาไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์งั้นหรอ?


ไม่รู้สิ เขาน่าจะปิดเสียงไว้ตอนคุยกับฮยอนบินมั้ง กันคนจับได้น่ะ


น่าจะปิดเสียงไว้น่ะ


ทำไมวันนี้ดูพูดปกติดีจัง หือ? วันนี้มีเรื่องอะไรดีๆหรอครับ? ไหนบอกคุณหมอซิ” 


นั่นสิ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าวิธีการพูดของเขาเปลี่ยนไปหลังจากที่คุยกับฮยอนบิน


เพื่อนน่ะ..”


เพื่อน?”


อือ พอดีเพิ่งรู้จักกัน


งั้นหรอ...”


อืมๆ งั้นผมไปก่อนนะครับ พักผ่อนเยอะๆนะ แล้วจะมีพยาบาลมาพาไปตรวจแทฮยองพูดก่อนที่จะเดินออกไป




แปลก...




        ไอความรู้สึกแปลกๆนี่มันอะไรกัน บรรยากาศที่ดูขุ่นๆนิดๆเมื่อกี้นี้มันอะไร เขาเห็นแทฮยองยิ้มก็จริง แต่ดู...ไม่เหมือนตอนนั้นที่เขาฝันร้าย



เขาอาจจะคิดไปเอง...



ไม่รู้สิ


เขารู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์เมื่อกี้มาก


เขาไม่ชอบเอาเสียเลย




         เหมือนเขาได้ย้อนเวลากลับไปตอนที่แทฮยองหายไป แทฮยองไม่ส่งข้อความมาหาเขา และแทบไม่ได้เจอหน้ากันนอกจากเวลาที่ตรวจเท่านั้น 


ถ้าหากว่าเป็นเหมือนตอนนั้น เขาก็คงเหงาใช่มั้ย?


แต่ตอนนี้เขามีฮยอนบินที่คอยมานั่งคุยกับเขา ทำให้เขาหายเหงาขึ้นมาหน่อย


เอ้อ ว่าแต่นายไม่เยี่ยมเพื่อนนายแล้วหรอ? คนที่ชื่อจองอูน่ะเขาถามเพราะตั้งแต่ตอนนั้นที่ฮยอนบินมาเยี่ยมเขา ฮยอนบินไม่เคยพูดถึงเพื่อนคนนั้นอีกเลย


อ๋อ...จองอูน่ะ ตาย แล้วล่ะ


เมื่อได้ยินอย่างนั้นใครๆก็ต้องตกใจนั่นแหละ 


จริงๆแล้วเขาก็อยากรู้นะว่าทำไม แต่น่าจะไม่ควรถามตอนนี้ รอให้เรื่องมันผ่านไปนานกว่านี้หน่อยดีกว่า



เขาตายเพราะผมเอง



หลังจากที่ได้ยินฮยอนบินพูดคำนั้นออกมา จองกุกก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ



เมื่อก่อนเราสองคนเป็นคู่หูคู่แว้นเลยนะ มันสนุกมากเลยล่ะ แต่ว่า...ถ้าตอนนั้นผมไม่ชวนเขาออกไปล่ะก็...”


เขาก็คงไม่โดนรถชนจนเป็นแบบนี้หรอก


จองกุกเงียบไป


ตอนแรกเขาคิดว่าฮยอนบินเป็นคนลงมือฆ่าจองอูเสียอีก แต่จริงๆแล้วเป็นอุบัติเหตุนี่เอง



เห้อ...อย่างน้อยเขาก็ไม่จำเป็นต้องระวังตัวอะไรมากเวลาอยู่กับฮยอนบินแหละ



            หลังจากที่คุยกันวันนี้ฮยอนบินบอกว่าตัวเองอาจจะไม่มาเยี่ยมช่วงนี้หรืออาจจะยาวไปถึงช่วงหลังๆเลยเพราะต้องทำโปรเจคส่งอาจารย์


ทำให้จองกุกรู้สึกเหงาอีกครั้ง


นอกจากแทฮยองจะไม่ส่งข้อความหรือคุยกับเขามาเกือบเดือนแล้ว ฮยอนบินที่เป็นเพื่อนคนเดียวของเขายังจะยุ่งกับโปรเจคอีก



นี่ทั้งชีวิตนี้ของเขาจะต้องอยู่คนเดียวไปตลอดเลยรึไงกัน...




        ‘สภาพจิตใจตอนนี้ของผู้ป่วยไม่ค่อยมั่นคง เพราะฉะนั้นเราต้องติดตามดูอาการให้แน่ชัดก่อนครับแทฮยองบอกกับคุณแม่ของจองกุก


เอ่อ...จะว่ายังไงดีล่ะคะ คือว่าปกติดิฉันก็มาเยี่ยมแกทุกอาทิตย์อยู่แล้ว แต่ว่าอาทิตย์หน้าดิฉันต้องไปดูงานที่ต่างประเทศนี่สิ..’ คุณแม่ของจองกุกพูดด้วยน้ำเสียงที่ลำบากใจ



ถึงจะเป็นโรงพยาบาลแต่กำแพงไม่เก็บเสียงเอาเสียเลย..


ทำให้คนที่นั่งอยู่ในห้องผู้ป่วยได้ยินทั้งหมด



ทั้งฮยอนบิน ทั้งแทฮยอง ทั้งแม่...


ต่างก็หนีเขาไปหมด


เอาไงดีล่ะ...


หนีไปบ้างดีมั้ย


ตอนนี้เขาอยากหนีออกไปจากวงจรอุบาทนี้จะแย่อยู่แล้ว


ทั้งฉีดยา 


เก็บตัวอย่างเลือด 


มัดมือมัดเท้า


ช็อตไฟฟ้า


เขาไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว


เขาอยากจะหนี...


หนี...


หนีไปให้ไกล


ให้ตัวเขาไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก


เป็นเรื่องที่บ้ามากที่เขาต้องมานั่งเป็นหนูทดลองให้กับหมอพวกนั้น



แต่เขากลัว...


กลัวที่จะต้องหนีไปคนเดียวแล้วไม่มีใครสนใจเขา


เขาไม่ใช่พวกชอบเรียกร้องความสนใจ แต่ตัวของเขานั้นต้องการใครซักคนที่พร้อมจะรับตัวตนของเขาไว้และไม่ปล่อยให้หายไป


ใครซักคนที่จะโอบกอดตัวเขาไว้


ก่อนที่ร่างกายและจิตใจของเขาจะหายไป



       จองกุกไม่สามารถทนความคิดที่อยู่ในหัวพวกนี้ได้ มันทำให้เขาเครียด



จนอะไรหลายๆอย่างในตัวเขามันแย่ลงกว่าเดิม



ทำไมอยู่ๆอาการถึงแย่ลงแบบนี้ล่ะเนี่ย...’ แทฮยองพูดขณะที่นั่งอยู่ในห้องตรวจ


อาจจะเพราะปัจจัยอะไรบางอย่างรึเปล่าคะ?’ พยาบาลสาวถาม


อืม อาจจะนะ



         จองกุกที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงข้อความ



ช่วงนี้มีอะไรรึเปล่า?’



อาการแย่ลงกว่าเดิมเยอะเลยนะ



สนใจเขาด้วยหรอ?


นึกว่าจะหายไปแล้วซะอีก


เมื่อจองกุกเงยหน้าขึ้นก็เจอกับคนที่พิมพ์ข้อความมาหาเขา


ไงแทฮยองพูด


อาการแย่ลงนะเราน่ะ ทำเอาเครียดเลยนะแทฮยองพูดพลางเอาแฟ้มเอกสารเคาะหัวเขาเบาๆ


สนใจด้วยรึไง


ก็เป็นหมอนี่


อ๋อ...


นั่นสินะ


ก็เป็นหมอนี่นา


ก็ต้องสนใจคนไข้เป็นธรรมดาอยู่แล้วอะเนอะ




ว่าแล้วเชียว...



ว่าไม่มีใครอยู่กับเขาหรอก




เขาน่ะ...



มันตัวคนเดียว








กว่าจะเขียนตอนนี้เสร็จก็ปาไปเกือบๆสามอาทิตย์เลย ._.;

ผิดพลาดยังไงก็ติได้นะคะ จะยอมรับและนำไปปรับปรุงแก้ไข

เรื่องนี้ตั้งใจมากจริงๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่าา_/|\_


Cr. Quote: @itfeelquotes

TW: Double_babyB

IG: prds_allmain



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #5 KaowKlimphet (@KaowKlimphet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 02:47
    ฮรืออออ กุกกี้~อย่าเศร้านะ../รอนะคะเป็นกำลังใจให้จ้า./😘
    #5
    0