I love doctor #MedicoV #พี่หมอวี #ก็แค่ฝันร้ายวก

ตอนที่ 7 : ตรวจครั้งที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 มิ.ย. 61

 


Everytime I get hurt, I get colder.







         จองกุกยังคงอยู่ในห้องเดิม ห้องสีขาวล้วนที่ไม่มีทางออก ดูไปดูมาก็เหมือนนักโทษอยู่เหมือนกันนะ 


เขากำลังนั่งอยู่บนเตียงคนไข้หลังเก่าๆหลังหนึ่ง นั่งมองไปเรื่อยๆ เหมือนทุกครั้งเพราะเขาไม่สามารถขยับส่วนใดของร่างกายได้เลยนอกจากคอ แถมยังรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกมัดไว้ด้วย


จู่ๆเขาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆอยู่ที่มุมห้อง

ขอโทษนะครับ ที่นี่ที่ไหนหรอครับ?” จองกุกถาม


ยั ม่ ช่ รื่ ที่ ต้ รู้เสียงแหบแห้งดังจนก้องหู


หา? คุณว่ายังไงนะครับ?”


ยังไม่ทันที่จองกุกจะรู้ความเงาดำนั่นก็พุ่งเข้าหาเขาแล้วเขาก็ตื่นขึ้นมา



พร้อมกับรอยช้ำทั่วตัว



น่าแปลกนะคะ ที่อยู่ๆก็มีรอยช้ำแบบนี้พยาบาลสาวพูด


งั้นก็หาคิวตรวจให้ผมด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะตรวจเค้าอีกทีแทฮยองบอก


ค่ะ




       บางครั้งจองกุกก็คิดนะว่าการนอนมองเพดานไปเรื่อยๆแบบนี้ก็ช่วยให้เขาได้คิดอะไรหลายอย่างเลย



ถ้าไม่นับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นอะนะ



ไปทำอะไรมาครับเนี่ย นอนตกเตียงหรอครับ?” แทฮยองพูดติดตลกทั้งๆที่เขาก็รู้อยู่แล้วแหละว่าไม่มีทางที่จะนอนตกเตียงได้


ถามจริงๆนะจองกุกเริ่มถามบ้าง


ชอบหรอ?”


หืม?”


คุณชอบผมหรอ?” 


ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น แทฮยองก็หน้าแดงหูแดงเหมือนปรอทวัดไข้ แดงจนเหมือนจะมีลมออกมาจากหูเลย


ว่าไงล่ะ คุณชอบผมหรอ?” จองกุกถามย้ำ


..อื้ม


งั้นหรอ ทำไมถึงมาชอบผมล่ะ?” จองกุกยังคงถามนิ่งๆ แต่แทฮยองนั้นไม่ สายตาของแทฮยองนั้นดูเลิ่กลั่ก เอาแต่ก้มหน้างุด 


อ้าว คนที่บอกว่าจองกุกน่ารักคนนั้นไปไหนแล้วล่ะ


ทำไมไม่ตอบผมล่ะ ผมอยากรู้จริงๆนะ


ฮื่ออ ก็มัน.. อ่า....ถ้าอยากรู้จริงๆล่ะก็..” แทฮยองนิ่งไปซักพัก



           “ก็คุณน่ารักมากๆเลยน่ะครับ... ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณ คำแรกที่ผุดขึ้นมาก็คือคำว่าน่ารัก แล้วนับวันยิ่งเจอหน้าคุณผมก็ยิ่งเห็นว่าคุณน่ารัก 

ช่วงแรกๆที่ผมเจอคุณ คุณไม่เคยยิ้ม ไม่คุยกับผมเลย...จนผมคิดว่าถ้าคุณยิ้มคงจะน่ารักกว่านี้ เพราะขนาดไม่ยิ้มยังน่ารักเลยแทฮยองพร่ำพรรณนาถึงความรู้สึกของตัวเองโดยใจความสำคัญนั้นก็คือจองกุกน่ารักนั่นเอง ทำเอาคนที่ฟังอยู่ได้แต่หน้าแดงและพยายามจะให้แทฮยองหยุด เพราะเขิน


เห้อ พูดแบบนี้จริงๆมันก็เขินอยู่เหมือนกันนะครับ555” 


นี่เขินจริงๆรึเปล่าเนี่ย ทำไมมันไม่เหมือนเมื่อกี้เลย!!” จองกุกโวยวาย


ออกไปเลย!! ผมอยากพักผ่อนและไล่แทฮยองออกไปก่อนที่จะนอนหันหลังใส่และคลุมโปง ซึ่งใต้ผ้าห่มนั้นมีคนกำลังเขินแหละ


เขินแบบนี้ ชอบผมแล้วล่ะสิถึงจะรู้ว่าถ้าพูดแบบนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ยังไม่วายที่จะแซวอีกฝ่าย


ไปตายซะ!! ไอ้หมอบ้า!!!” นั่นไง เป็นอย่างที่คิด เรานี่เก่งจัง 




         หลังจากที่แทฮยองออกไปได้ไม่นาน จองกุกก็ได้แต่นั่งคิด



ว่าแต่...ทำไมเขาต้องเขินด้วยล่ะ?



หรือว่าเขาชอบแทฮยอง?



บ้าน่า....คนแบบหมอนั่นจะไปชอบทำไม 



ถ้าคบกันได้ปวดหัวแย่



.....



แล้วทำไมอยู่ๆก็คิดไปถึงตอนคบกันได้ฟระ!!!!



นี่เขากำลังทะเลาะกับตัวเองอยู่รึเปล่า ทำไมจองกุกไม่เจ้าใจความคิดความรู้สึกของตัวเองตอนนี้เลยล่ะ



แต่ถ้าคบกันแล้ว...เขาคงจะอยากเรียกอีกฝ่ายว่าแท...



ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมกลับมาคิดเรื่องนี้อีกแล้ว นี่เราหมกมุ่นเกินไปรึเปล่าเนี่ย


ไม่สิ เราเริ่มจะเพ้อเจ้อไปเองแล้ว ยังไงเราก็ไม่มีทางชอบคนอย่างแทฮยองแน่ๆ!!!!


เพื่อให้ตัวเองเลิกคิดฟุ้งซ่าน จองกุกจึงเลือกที่จะข่มตานอน และมันได้ผล




         จองกุกตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เขาไม่ฝันอะไรเลย และพบว่ามันเป็นเวลาแปดโมงเช้า



นี่เขาหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ...



นอนข้ามวันเลยเนี่ยนะ หรือว่าเขาจะเพลีย?


ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่ไม่นานประตูสีขาวก็ถูกเปิดออก


ไฮอีย์~ ตื่นพอดีเลย ทานข้าวเช้าเสร็จแล้วผมจะพาออกไปยืดเส้นยืดสายนะ~” แทฮยองยื่นหน้าเข้ามาบอก


อืมพูดเสร็จเขาก็เลื่อนถาดอาหารเข้าหาตัวและเริ่มทานอาหารเช้า


.

.

.

.


หลังจากที่จองกุกทานอาหารเช้าเสร็จไม่นาน แทฮยองก็มาพาเขาขึ้นไปที่ดาดฟ้าของโรงพยาบาล


หลังจากที่ประตูดาดฟ้าถูกเปิด แสงแดดที่จองกุกไม่ได้เห็นมานานจ้าจนเขาต้องหยีตา


ไงล่ะ สวยดีใช่มั้ยแทฮยองถาม


อื้ม ไม่ได้เห็นนานมากแล้วแฮะ ท้องฟ้าของจริงเนี่ยเขาว่าพลางยกมือขึ้นมาบังแสงพระอาทิตย์


เห้ย!? นี่จะทำอะไรน่ะ?!” จองกุกถามเพราะอยู่ไแทฮยองก็ปีนข้ามรั้วไปยืนเกาะอยู่อีกฝั่งของรั้ว 


ก็คุณไล่ให้ผมไปตายไม่ใช่หรอ


นี่ไง ลาก่อนนะ จอน จองกุกพูดจบร่างของแทฮยองก็ร่วงลงไปจากดาดฟ้าที่สูงจากพื้นถึง 20 ชั้น




         จองกุกตื่นขึ้นมาด้วยอาการหายใจหอบ โชคดีที่มันเป็นแค่ฝัน ฝันร้ายซะด้วย



ก๊อกๆๆ



เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกพร้อมกับแทฮยองที่ยื่นหน้าเข้ามาและพูดเหมือนในฝันเมื่อกี้เป๊ะๆ


ไฮอีย์~ ตื่นพอดีเลย ทานข้าวเช้าเสร็จแล้วผมจะพาออกไปยืดเส้นยืดสายนะ~”


ถึงจะรู้สึกหวั่นๆใจอยู่บ้าง แต่ยังไงเมื่อกี้มันก็เป็นแค่ฝัน และนี่ก็คือความจริง เขาจึงตัดสินใจทานอาหารเช้าและตามแทฮยองไปที่ดาดฟ้า


ทุกอย่างเหมือนเดิมหมด เหมือนเปิดเทปวนซ้ำ


จนกระทั่งตอนที่ทั้งคู่อยู่ที่ดาดฟ้า จองกุกจับแขนเสื้อของแทฮยองไว้ ก็อย่างที่บอก ไม่ว่ายังไงก็ระแวงอยู่ดี


เป็นอะไรไปครับ? จับแขนเสื้อผมซะแน่นเชียวแทฮยองถามขึ้น


แต่จองกุกไม่พูดอะไร เขาเอาแต่ส่ายหน้าและดึงแขนเสื้อของอีกฝ่ายไว้


ไม่เอาน่า ไหนคุณเป็นอะไร บอกผมซิแทฮยองพูดพลางวางมือทั้งสองข้างบนไหล่ของจองกุก


รู้ตัวอีกทีหลังของเขาก็ติดกับรั้วแล้ว


อืม...งั้นถ้าคุณไม่พูด งั้นผมขอพูดเองละกัน


คนที่ต้องตายน่ะ ก็คือนาย จอน จองกุกพูดจบก็ผลักร่างของจองกุกลงไป




       และนี่เป็นอีกครั้งที่เขาตื่นขึ้นมาเพราะฝัน ครั้งนี้ไม่ได้เป็นเวลาแปดโมง แต่เป็นเวลาตีสี่กว่าๆ หันไปก็เจอแทฮยองนอนเฝ้าเขาอยู่ที่โซฟา


นี่ไม่ใช่ฝันแบบที่เขาเคยฝัน


มันคงเป็นอาการฟุ้งซ่านของเขาไปเองมากกว่าที่จะเป็นเรื่องประหลาดนั่น


         ทุกครั้งที่จองกุกพยายามที่จะนึกถึงเรื่องประหลาดๆพวกนั้นก็มีแต่ปวดหัว เขาจะปวดหัวจนรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด


ครั้งนี้ก็เช่นกัน นี่ขนาดแค่นึกถึงยังปวดเลย


เขาคงต้องข่มตานอนให้หลับอีกครั้ง


จองกุกตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ แบบตื่นจริงๆน่ะ

เมื่อเขามองไปรอบๆก็พบว่าแทฮยองออกไปแล้ว


ก๊อกๆๆ


เมื่อเสียงเคาะประตูและเสียงเปิดประตูดังขึ้น ร่างของจองกุกสะดุ้งและสั่นทันที


เขากลัว...


เขากลัวว่ามันจะเป็นเหมือนในฝันนั่น


หากมันเป็นเหมือนในฝัน ไม่แทฮยองก็เขาที่จะตาย


ไฮอีย์~ ทานข้าวเช้าเสร็จแล้วผมจะพาไปยืดเส้นยืดสายนะ~”


ยิ่งได้ยินประโยคนี้ยิ่งทำให้เขาสั่นยิ่งกว่าเดิมไม่หยุด


ไม่นะ...มันต้องไม่ใช่แบบนั้น....


มันต้องไม่ใช่...แบบในฝันนั่น...


แต่ไม่ว่ายังไงจองกุกก็ต้องไปที่ดาดฟ้ากับแทฮยองอยู่ดี 


จองกุกกำแขนเสื้อของแทฮยองจนแน่นจนอีกฝ่ายแซว


กำเสื้อผมขนาดนี้ให้ผมถอดให้กำเลยมั้ยครับแทฮยองพูดติดตลก


แต่จองกุกเอาแต่ส่ายหน้าก่อนที่จะค่อยๆสะอื้น


เห้ย!? นี่คุณเป็นอะไรไปครับ?! ทำไมอยู่ๆก็ร้องไห้ล่ะเนี่ย


ฮึก...อย่าตายนะ.. ถึงผมจะไล่ให้คุณไปตาย... แต่ ฮึก ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ...” จองกุกสะอื้นก่อนที่จะปล่อยโฮออกมา


โธ่ เรื่องแค่นี้เอง ผมไม่ตายหรอก ถ้าผมตายใครจะมารักษาคุณล่ะครับ จริงมั้ย หืม?” แทฮยองพูดพลางเข้ามาสวมกอดจองกุก


ฮื่อ..” เขาพยักหน้า


เอ้อ.. งั้นเรากลับห้องกันมั้ยครับ?” 


อื้ม



         หลังจากที่กลับเข้าห้องมาแล้วจองกุกก็นั่งเช็ดน้ำตาของตัวเองจนแน่ใจว่าดีขึ้นแล้ว


อาการคุณช่วงนี้ดีขึ้นมากเลยนะครับ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอาจจะออกจากโรงพยาบาลได้เลยก็ได้นะครับ” 


แล้วก็...เมื่อวันก่อนคุณอาจจะเพลียไปหน่อยเลยนอนข้ามวันมาถึงเช้านี้เลยครับ


เอ่อ...มีอะไรที่อยากบอกผมรึเปล่าครับ?” แทฮยองถาม


ถ้า...ถ้าผมออกจากโรงพยาบาลได้.. ผมจะอยู่กับใครกันล่ะ ผมจะอยู่ที่ไหน...ผมไม่เหลือใครแล้วนอกจากคุณจองกุกพูด


งั้น...มาอยู่กับผมมั้ยครับ ผมซื้อห้องอยู่ที่คอนโดใกล้ๆที่นี่แทฮยองเสนอ


ขอบคุณนะจองกุกขอบคุณพลางค่อยๆยิ้มเล็กน้อย


เห็นมั้ย ผมบอกแล้ว ถ้าคุณยิ้มต้องน่ารักกว่าจริงๆด้วย


(///^///)


ออกไปได้แล้ว ไปทำงานไปจองกุกไล่









กลับมาแล้วววว หลังจากที่หายไปเป็นเดือน ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยอ่า ;-; 

ใครว่างๆไม่มีอะไรอ่านก็ฝากจอยหน่อยน้า

ทั้งเรื่อง ลัทธิเฌอแตม, คูมคูค้าบ ฝากสองเรื่องนี้ด้วยน้า

ฝากแท็ก #ก็ชอบยุนมิน ในทวิตด้วยย


ที่หายไปนานเพราะเรียนเนี่ยแหละ เพราะยังไงไรท์ก็ยังเรียนอยู่ ;;;;;


Cr. Quote: @itsfeelquote


TW: Double_babyB

IG: prds_allmain


นะจ้า


เม้นได้ เม้นได้จริงๆ เม้นเหอะ จะได้รู้ว่ามีคนอ่านอยู่ ;-; 

ทุกคอมเม้นคือกำลังใจในการเขียนจริงๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #6 KaowKlimphet (@KaowKlimphet) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 22:36
    เขิลเว้ย555
    #6
    0