Baek ว๊ากชานยอล (Chanbaek VS Hunbeak)

ตอนที่ 13 : _____๑๒_____

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ต.ค. 59






_____12_____

' ก็รู้ว่าหน้าฝนทำไมไม่พกร่มล่ะ '



' ฮาโหลวว เซฮุนถึงบ้านรึยังแล้วฝนตกรึเปล่า  '

' ยังไม่ตกอ่า ที่หอตกแล้วเหรอ '

' กูเปียกเป็นลูกหมาเลย '

' บอกให้พกร่มหลายครั้งละมึงมันฟังกูอ่า นี่มันหน้าฝนก็ตกเป็นธรรมดา '

' ครับพ่อ เอ้อ แล้วกลับกี่โมงอ่า '

' ดึกแล้วไม่ต้องรอนานได้แล้วมึงอ่า '

' แค่ทุ่มนึงเอง เดี๋ยววางรามยอนไว้ที่โต๊ะแล้วกันเพลียๆด้วย  '

' วันนี้ตากฝนกินยาด้วย แค่นี้แหละไปเคลียงานต่อแล้ว '


ตีด 


ผมคุยกับเซฮุนหลังจากอาบน้ำและกินยากันป่วยแล้ว ช่วงหลังมานี้เหมือนเซฮุนจะแลซึมๆ เหนื่อยๆ คงเป็นงานที่มันต้องทำช่วงนี้ดูจะหนักเป็นพิเศษด้วย แต่อีกอย่างเซฮุนมันก็จะเงียบๆในเวลาที่มันมีเรื่องกังวลหรือแก้ปัญหานั้นไม่ออก ถ้าเรื่องนั้นสามารถจะเล่าออกมาให้ฟังได้มันก็คงเล่าแล้ว


แต่นี้ไม่เลยมันเก็บไว้คนเดียวแสดงว่าเรื่องนี้ต้องส่วนตัวกับมันผมคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวเราควรปล่อยให้มันอยู่อย่างนั้น อย่าไปอยากรู้เลยเนอะ 
.
.
.
.
.

เช้าวันนี้จะนับว่าสดใสไหมน่ะ ผมตื่นเช้าขึ้นมาอาบน้ำกินข้าวเรียบร้อย กำลังจะขึ้นรถออกไปมหา'ลัย 

ตือดึ้ง

' เช้าแบบนี้ไม่ใช้เวลาของกูเลย ' 

ผมได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากแอพลิเคชั่นเฟสบุ๊ค เป็นการแจ้งเตือนของเฟสไอ้เด็กเปียกฝนเมื่อวานแหละ อันนี้ผมไม่ได้ตั้งน่ะไอ้ลู่ต่างหาก มันบอกว่า จะได้รู้จักกันมากขึ้น ก็แค่แจ้งเตือนไม่เห็นผมต้องไปสนใจ


ตอนนี้ผมขับมาติดไฟแดงก่อนจะถึงหอของไอ้หมานั่น 


เด็กที่ไหนมาขนกระดาษสีรุงรังเต็มมือเต็มไม้ไปหมด 
เด็กที่ไหนสะพายเป้สีฟ้าอ่อน 


ปี๊ด ปี๊ด 


นี่ผมจ้องนานไปหรอ ก็แค่รู้สึกเหนื่อยแทนตัวแค่นั้นใครให้มาถือแบบนี้ แต่ก็ไม่ใช่หน้าที่ที่ผมจะไปช่วยอยู่แล้ว 


" ว่าไงครับคุณชานยอล เย็นนี้ได้ข่าวว่าคุณนายปาร์คจะมารับไปทานข้าวเย็น "



" เออดิ แม่มาแปลกอีกแล้วมึง " 


" ไมว่ะ แม่มึงก็แปลกตลอด"


ปัก


" อีกทีมั้ยสัส ก็แม่กูบอกจะมีอะไรก็ไม่รู้มาเซอร์ไพรซ์ "



" แม่มึงก็งี้เหนือความคาดหมายตลอดดีที่สุด เตรียมตัวต้อนรับเลยมึง "



ที่พวกผมกลัวๆกันอยู่เนี่ยเพราะว่าครั้งที่ผ่านมาที่แม่ผมกลับจากจีนก็ไปหิ้วสาวจากไหนมาบอกว่าเคยเจอกันตอนเด็ก บอกว่าเป็นหลานป้าคนนั้นคนนี้ ผมไปไหนกับแม่ทีไรก็พกไอ้จงอินไปตลอด ก็กลัวอยู่อย่างเดียวก็มีแค่.....







" วางนี้เลยแบคเหนื่อยป่าวเนี่ย " นี่จงแดเพื่อนคณะผมนี่แหละที่คอยประสานงานกับอาจาย์ให้ปกติมันจะเก็บตัวน่ะ แต่มันคงอยากช่วยแหละ 


" กินข้าวยังครับคุณมึง " 


" ไม่ต้องเรียกคุณแล้วมั้งครับเพื่อนฮุน " 


" ป่วยเปล่าเมื่อวานตากฝนนี่ " มันพูดแล้วก็จับหัวโยกผมไปมา อบอุ่นชะมัดเลย



" เซฮุนจะมีแฟนปะ " 


" ถามทำไมอะมึง ทำไมอยากเป็นแฟนกูหรอ "


" บ้าแล้วไอ้นี่ วอนตีนแล้วมั้ง "


" พูดจาดีๆดิ คำหยาบไม่เข้ากับหน้ามึงเลย "


" ขอโทษคร้าบ.... "


" เอ่อ รบกวนถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ " ผมได้ยินเสียงพร้อมกับมือที่สะกิดมาจากด้านหลัง ผมหันไปเจอผู้ชายตัวเล็กหน้าหวาน มาพร้อมกับ...ดูท่าน่าจะเป็นแม่แล้วแหละ



" มีอะไรให้ช่วยเหรอครับ "


" อ๋อผมมาหาคนครับ พอดีเขาให้เรารอตรงลานเกียร์ "


" ตรงนี้แหละครับ ลานเกียร์ "


" ขอบคุณมากครับ " ผู้ชายตัวเล็กคนนั้นยิ้มให้ผมก่อนจะหันหลังกลับไปพูดกับผู้หญิงที่มาด้วยแล้วพากันเดินไปหาที่นั่งรอ 




ผู้ชายคนนี้น่ารักจัง เขาแลดูมีรอยยิ้มที่มีความสุข แลเป็นคนเรียบร้อย 




แบบนี้ 




สเป็คพี่ชานยอลเลยแหละ






____________________________________________________



มาอีกตอนแล้ว ผ่านมาช่างอยากลำบาก 



มาให้กำลังใจกันเยอะๆน่ะ 



แบครู้ได้ไงนาาาว่าแบบนี้สเป็คพี่ชาน แล้วสองคนที่มาถามนั่นจะเป็นใครติดตามด้วยน้าาา~~~~



จุ๊บๆๆ



































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

44 ความคิดเห็น