Baek ว๊ากชานยอล (Chanbaek VS Hunbeak)

ตอนที่ 17 : _____๑๕_____

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ต.ค. 59






_____15_____

' ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันนะ '



" อื้อ พี่ชานพอได้แล้ว"  


" อื้ม อื้อ "


" ผมเหนื่อยแล้วพี่.."


ผมยอมรับเลยว่าจูบพี่เขาเป็นจูบแรกของผม เป็นจูบที่ไม่ได้รุนแรงจนเกินไป แต่ก็ไม่ได้เนิบนาบเกินไป


ผมหลับตาสัมผัสจูบนี้นานพอควรก่อนจะได้ยินเสียอะไรสักอย่างดังมากข้างหู


ตุบๆ ตุบๆ


" เห้ย เป็นไรวะเหงื่อแตกขนาดนี้ "


ด..เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ผมกับพี่เขากำลัง...เห้ย แล้วทำไมผมมานั่งอยู่ตรงโต๊ะ แสดงว่า


จูบเมื่อกี้


ฝันงั้นหรอ...
.
.
.
.
.
.
.
.


P C Y


ตอนแรกผมจะติวหนังสือข้างล่างแต่ว่า แม่ผมบอกให้ขึ้นมาจะได้สบายๆ แล้วยังบอกอีกว่า


' แม่จะกลับมาเย็นๆ ให้น้องอยู่ทานข้าวด้วยส่วนเที่ยงนี้ให้ป้า.................ทำแล้วกัน'


นั่นแหละครับ ผมเลยต้องพามันข้างบนแล้วถามว่าเที่ยงนี้จะกินอะไร มันก็บอกอะไรก็ได้ ผมลงไปข้างล่าง


ขึ้นมาเห็นมันนอนอยู่บนโต๊ะ ตอนแรกผมไม่ได้จะปลุกนะ แต่เดินเข้าไปเห็นหน้ามันแดงๆ มีเหงื่อเต็มหน้าเลยต้องเอาหนังสือทุบโต๊ะแล้วมันก็สะดุ้งตื่นนี่แหละ


" เห้ย เป็นไรวะเหงื่อแตกขนาดนี้ " มันเงียบไปสักพักก่อนตอบ


" ป..เปล่า..พ..พี่ "


" ไมเสียงสั่นงั้นวะ " ผมจะเอามือไปอังหน้าผากมัน มันก็หลบออก ผมเห็นมันง้างมือแต่ไม่ได้ตี


" พี่ออกไปห่างๆผมหน่อย แล้วเดี๋ยวผมมา "


" มีอะไรเรียก "


" ครับพี่ "


ผมต้องยกมือเกาหัว อะไรวะ แค่หลับแค่นี้ต้องหน้าแดงเหงื่อออกเยอะขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ แล้วกูเข้าใกล้ไม่ได้เลยไง ผมไม่ได้เป็นห่วงนะแค่แม่ผมบอกให้ดูแล...


B H


" ไอ้เหี้ยแบคฮยอน ไอ้เด็กลามก ไอ้หื่น " 


ผมเอามือจับหัวตัวเองแล้วโยกไปมา ก่อนจะเปิดก๊อกแล้ววักน้ำขึ้นมาล้างหน้า


" อะไรที่ทำให้มึงฝันอย่างงั้น "


ในใจก็นึกเสียดายนะแต่มึงไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ขนาดอยู่กับเซฮุนทั้งอาบน้ำด้วยกันแต่เด็กจนโต ผมไม่มีความรู้สึกอยากจะจูบมันเลยสักนิด


" หน้าแดงด้วย ฮือออ อยากจะตาย "


" ไม่เว้ยเรายังไม่ได้พี่เขา เราต้องยังไม่ตาย "


แบคฮยอนไม่รู้เลยว่าที่ตัวเองพูดมาทั้งหมด คนตัวสูงที่เอาหูแนบประตูห้องน้ำได้ยินหมดแล้ว...
.
.
.
.
.
ผมเปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจอีกครั้ง เก้าอี้ที่มันวางอยู่โต๊ะทำงานตอนนี้มันถูกวางไว้ข้างหน้าห้องน้ำ โดนมีผ้าขนหนูพาดอยู่ที่ผนักพิง


" เอ่อ พี่ชานยอลครับ "


" เอออยู่นี่ " 


" พี่เอาเก้าอี้มาทำไมตรงนี้หรอครับ " ผมยิ้มไปถามไปไม่ให้มันอึดอัดไปมากกว่านี้



" เอามาพาดผ้าขนหนู ได้ยินเสียงน้ำเลยคิดว่าล้างหน้า "


" อ๋อ พี่ใจดีจังนะครับ " ผมหยอดไปพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ เขาเรียกแบบนี้ว่าอะไรน้าาา


อ๋อ แอคแทค ใช่ไหม?
.
.
.
.


" เช็ดหน้าแล้วก็ลงไปกินข้าวได้แล้ว "


" ครับผม " อันที่จริงผมไม่ได้อยากจะพูด ' ครับ ' เลยจริงๆ แต่การสร้างสัมพันธ์ที่ดีเราก็ต้องเริ่มด้วยแบบนี้แหละ


" พี่ผมไม่คิดเลยนะว่าบ้านพี่จะมีดอกไม้ด้วย " ขณะที่ผมกำลังเดินมาที่โต๊ะกินข้าวระหว่างทางก็โยนมุกใส่หน่อย 


" อ้ะ พี่หยุดไม่เนี่ย " จมูกสวยๆของผมดันไปชนกับหลังของพี่เขาสะงั้น


"......." เอาเป็นว่าพี่เงียบแสดงว่าเล่นมุกต่อได้ 


" เพราะผมเด็ด " 


ขวับ 


" โอ้ยพี่อยู่ดีๆก็หันมาตัวเองตัวไม่ได้เล็กนะเว้ย " 


" อะไรกันแค่นี้ไม่พูดครับแล้วเหรอ หึ "


" ผมว่าเรามาสร้างความสนิทสนมกันดีกว่า " ผมพูดพลางเอามือไปจับมือพี่เขาแล้วพยุงตัวเองขึ้น ดีนะที่ไม่ได้เจ็บอะไร


" ก็เอาดิ " 



" โอเคพี่ งั้นเรามาหาคำที่ใช้เรียกกัน "


แล้วตอนนี้เราก็เดินมาก็ไม่เห็นว่าใครมา ทำไมโต๊ะถูกจัดสาม เอ๊ะ!! หรือว่าคุณแม่มาแล้ว


" นั่งเหอะเหม่ออยู่ได้ หิวจะตายละ "


" พี่ชานฮะ "


" อือ " ไปต่อไม่ได้เลยกู


" ผมอยากเรียกพี่ด้วยคำเฉพาะแล้วพี่อยากปะ "


" ก็อยาก " เราจะมีคำเรียกใช้สองคนแล้ว


" มึง...กูไง โอเคปะ " เห้ยพี่ เล่นไรคำที่ใช้มึงกูเนี่ยนะ


" อ..โอเคพี่ อย่างน้อยมันก็ดูสนิทขึ้น " 


ผมนั่งทานข้าวไปสักพัก ผมพยายามเล่าเรื่องตัวเองให้พี่เขาฟัง เหมือนบางเรื่องพี่เขาจะยิ้มและขำ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา 


" สวัสดีค่ะ ป้าอึนนา....อ้าว ชานยอล "



 มารผจญเหรอ....





_________________________________________




เอาแล้วววๆ  ใครมาอีกนั่น เมื่อไหรอีตาพี่จะรู้ใจตัวเองสักที


ขอบคุณที่ติดตามนะ


รักทุกคน // โปรยหัวใจ


 
ติดตามต่อไปน้าาาาา








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

44 ความคิดเห็น