What's up
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ My.iD

    Quick Message
รวมข้อความจากเพื่อนๆที่ส่งถึงเราบนหน้าเวบ
ข้อความ
1

 C O M M E N T    B o X

อยากบอกว่า :

ลงชื่อ:
พิมพ์ตัวเลข :

ทางเว็บไซต์ไม่อนุญาตให้ใช้ Qmsg ในการส่งลิงก์หรือฉากที่ไม่เหมาะสม (NC)
(หากตรวจพบนิยายเรื่องนั้นจะถูกแบนถาวร ในกรณีกระทำผิดซ้ำจะถูกแบน ID ทันที)


20 ก.ย. 56 / 13:15   [202.47.243.20]
jennesa บอกว่า :
ฝากนิยายของเจนนิสาด้วยนะคะ

ชื่อเรื่อง - สุดท้าย ณ ปลายรัก
ตอนที่ 1. ข้าวสวย

สำเภาจีนเจียนจมด้วยลมซัด...
สลุบลัดเลียบบังเข้าฝั่งแฝง
ไหหลำแล่นตัดแหลมแคมตะแคง
ตลบตะแลงเลาะเลียมมาตามเลา

ถึงปากน้ำแล่นส่งเข้าตรงร่อ
ให้ขัดข้องแข็งขืนไม่ใคร่เข้า
ด้วยร่องน้อยน้ำอับคับสำเภา
ขึ้นติดตั้งหลังเต่าอยู่โตงเตง

พอกำลังลมจัดพัดกระโชก
กระแทกโคกกระท้องโขดเรือโดดเหยง
เข้าครึ่งลำหายแคลงไม่โคลงเคลง
จุ้นจู๊เกรงเรือหักค่อยยักย้าย

ด้วยคลองน้อยเรือถนัดจึงขัดขึ้ง
ติดตรึงครึ่งลำระส่ำระสาย
พอชักใบขึ้นกลรอกลมตอกท้าย
ก็มิดหายไปทั้งลำพอน้ำมา

พอฝนลงลมถอยเรือลอยลำ
ก็ตามน้ำแล่นล่องออกจากท่า
ทั้งสองเสร็จสมชมชื่นดังจินดา
ก็แนบหน้าผาสุกมาทุกวัน

ที่มา: เสภาสังวาส สำนวนครูแจ้ง คล้ายสีทอง/ตอนขุนแผนเข้าหานางบัวคลี่
(ลิลิตบุษบา The Princess Story โดย mirininthemoon)

“สุดยอดอ่ะ.. แต่งมาได้ไงเนี่ย?”

ข้าวสวยอ่านทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าวนไปวนมากับบทเสภาที่คัดลอกมาจากเรื่องลิลิตบุษบาของนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า mirininthemoon เธอเป็นสาวกที่เหนียวแน่นติดหนึบของนักเขียนรายนี้มานานปีแล้วนับตั้งแต่หนังสือชุดซีรี่ย์หมาป่าเธอก็ตามอ่านตามเก็บหนังสือนิยายของนักเขียนรายนี้มาทุกเล่มทุกตอนเลยทีเดียว เธอชอบผลงานของนักเขียนรายนี้มากๆ ติดตามความเคลื่อนไหวของพวกเขาในเวปไซต์ห้องสมุดดอทคอมไม่เคยขาด ยอมรับกับตัวเองว่าพวกเขาเป็นกลุ่มก้อนที่ก่อแรงบันดาลใจให้กับเธอจุดประกายความฝันให้กับเธอมากมายเหลือเกินที่จะเป็นนักเขียนบ้างสักวันหนึ่งในอนาคตเบื้องหน้านี้จะให้ทำอย่างไรได้เล่าก็ป๊ะป๋าดันตั้งชื่อหนูว่า ‘ณัฐนรี’ ซึ่งมันก็แปลว่านักปราชญ์หญิงน่ะสิเธอเลยใฝ่ฝันว่าวันหน้านักปราชญ์หญิงคนนี้จะเป็นนักเขียนเต็มขั้นเหมือนคนอื่นๆ เขาเสียทีหนึ่ง

แม้บทเสภาที่ปรากฏแก่สายตาในขณะนี้จะไม่ใช่ผลงานที่พวกเขาขีดเขียนขึ้นก็ตามทีแต่ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าหากไม่มีพวกเขาบทเสภาดีๆ แบบนี้ก็ไม่มีวันเดินทางมาเข้าสู่สายตาของเธอหรือใครๆ ที่เป็นเด็กรุ่นใหม่ในโลกออนไลน์ใบนี้ได้แน่ เพราะไม่มีทางที่ชีวิตนักเรียนหญิงมัธยมปลายอายุแค่สิบแปดปีผู้กำลังขวนขวายสอบเรียนต่อระดับปริญญาตรีในปีนี้จะสามารถตามไปหาต้นตอแหล่งที่มาจนได้อ่านมัน

“สุดยอดของสำนวนเปรียบเทียบเลยเว้ยเฮ้ย... อ่านแล้วไม่น่ารังเกียจแต่แฝงความหมายการเสพสังวาสได้ครบครันเลยเชียวอืมมมน่าเลียนแบบไม่น้อยเลยละ”

ข้าวสวยมองบทเสภาในมือตาเป็นประกายเธอใฝ่ฝันและตั้งเป้าหมายไว้แล้วว่าแนวนิยายที่เธอจะเขียนต้องเป็นนิยายแนวอีโรติกเท่านั้นเธออยากแต่งนิยายแนวนี้มากๆ ถามตัวเองก็ออกบ่อยครั้งว่านิยายอีโรติกมันต่างจากนิยายลามกที่ตรงไหนกัน?

ไม่ใช่แค่สะกดคำที่ต่างกันแน่ในความรู้สึกของเธอเธอมองว่าอีโรติกมันต้องสวยงามส่งความรู้สึกอยากใคร่ในรสรักในแบบที่อ่านแล้วไหลลื่นนนนไม่หยาบกระด้างเหมือนเรื่องเล่าเรื่องเสียวที่บรรยายบทเอากันให้โจ๋งครึ่มไปทั้งเวป บอร์ดของบางเวปไซต์ที่เคยอ่านๆ มาหรือแม้กระทั่งบรรยายบทเข้าพระเข้านางของนักเขียนหลายรายที่ค่อนข้างตรงตัวอยู่เหมือนกันไม่รู้ผ่านบทบรรณาธิการสำนักพิมพ์กันมาได้อย่างไรแค่แปะหัวมุมหนังสือนิยายว่าอีโรติกบ้างละโรแม้นนนนนส์บ้างละหรือบอกเรทเสร็จสรรพ 18+ 25+ บ้างละแค่นั้นก็ตีพิมพ์ออกมาสู่สายตาประชาชีได้แล้ว

ก็ยอมรับอยู่ว่าเรื่องอีโรติก้ามันก็คือเรื่องลามกดีๆ นี่แหละแต่ลามกแบบมีชั้นเชิงอ่านแล้วซู่ซ่าร้อนนนนซะเหมาะกับบรรดานักอ่านหน้าบ๊างงงงบางงงงแต่ยังอยากอ่านเรื่องลามกว่างั้นเถอะ ครั้นจะไล่อ่านตามหน้าเวปไซต์เรื่องเสียวต่างๆ มากมายที่มีเกลื่อนเน็ตหรือหาหนังสือแนวปลุกใจเสือป่ามาอ่านกันเสียเลย คุณๆ ทั้งหลายเธอก็ว่าลามกอู๊ยยยยรับบะด้ายยยย...

อ่านทั้งทีมันต้องเป็นที่ยอมรับมีคนคัดกรองบทรักมาให้แล้วเรียบร้อยไม่งั้นมันจะผ่านสำนักพิมพ์มาได้เรอะ... แมร๊ะ... ช่างคิดกันเนาะหาข้ออ้างอ่านนิยายลามกดีๆ นี่แหละว้าก็น่าจะรู้สำนักพิมพ์ทำเพื่อความอยู่รอดเหมือนกันไม่พิมพ์แนวนี้งานก็ขายยากแค่แปะไว้ว่าอีโรติกหรือ 25+ มันก็ขายดิบขายดีกันแล้ว

นักอ่านก็ช่างเลือกนะ... นักเขียนคนไหนเคยเขียนเรื่องแนวนี้ก็หาซื้อมันแต่ของนักเขียนรายนั้นรับรองได้เรื่องไหนเรื่องนั้นมีฉากร้อนซู่ซ่าอ่านแล้วตบท้ายด้วยการช่วยตัวเองได้ทุกทีสิน่าที่สำคัญได้จิ้นนนนถึงพระเอกสุดหล่อในเรื่องด้วยประมาณว่าอีฉานนนนน่ะนางเอกที่กำลังโดนพระเอกล่ออยู่นั่นแหละ เหอะ... สังคม

อ้าว... ประชดสังคมเสียแล้วข้าวสวยยยย!

อืม... จริงๆ นะ เอ... หรือว่านี่คือข้อดีของนิยายอีโรติกที่แตกต่างจากนิยายลามก... เพราะว่ามันมีการปูเรื่องราวความเป็นมาทำให้คนอ่านจินตนาการเพริศแพร้วและมีความสุขที่ได้คิดว่าตนเองคือนางเอกต่างจากนิยายลามกที่ไม่มีการปูเรื่องราวมาถึงก็โช๊ะเด๊ะกันเลย

ข้าวสวยหัวเราะให้กับความคิดของตัวเองเบาๆ แม้จะรู้อยู่ว่าการเขียนงานแนวอีโรติก้ามันไม่ง่ายที่อ่านผ่านๆ มาก็มีแนวนี้มากมายแต่ยังหาใครที่แต่งแล้วสำนวนแทงทะลุหัวใจเธอไม่ได้สักที ถามว่านิยายอีโรติกในท้องตลาดมีมากไหมตอบได้ว่ามากมายยยยเหลือเกิน

ถ้าถามว่าแล้วดีม๊ะล่า... ก็ดี๊... ดีมากๆ เลยอ่านแล้วให้ร้อนรุ่มและคันนนนหัวใจเสียยิ่งนัก แหม... แต่ละคนช่างแต่งแล้วคนอ่านคึกคักจนร้อนรุ่มเลยเชียวจบเหตุการณ์กันในห้องน้ำทุกทีนั่นแหละ โว้ววววเรามันวัยมันนี่เนาะยิ่งข้าวสวยคนนี้ด้วยแล้วตั้งแต่ย่างสิบแปดเต็มตัวเธอก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายแบบพรวดพราดสงสัยว่าเจ้าฮอร์โมนเพศและฮอร์โมนของการเจริญเติบโตในร่างกายคงเดือดพล่านเอาอีตอนสิบแปดเนี่ยแหละนะเลยบ้าสนใจแต่เรื่องเข้าๆ ออกๆ ของสองผู้ยิ่งใหญ่ที่เรียกว่าเจ้าโลกกับฝักเจ้าโลกนั่นแหละ

ยิ่งอ่านมามากข้าวสวยก็ยิ่งรู้มากยิ่งรู้มากก็ยิ่งหงุดหงิดมากก็เธอมันเด็กช่างสงสัยนี่นะ... ทำไมล่ะ? อ่านทีไรพี่ๆ นักเขียนทั้งหลายทำไมต้องเปรียบเทียบตรงส่วนสำคัญของผู้หญิงว่าดอกไม้ด้วย... ไม่เข้าใจวุ๊ย... มันเหมือนกันตรงไหนวะ

อ่านครั้งแรกของชีวิตก็ให้เป็นงง... ดอกไม้เนี่ยนะ... หลังจากนั้นเรื่องไหนๆ ก็เป็นตามกันมาไม่มีเปลี่ยนดอกไม้มันทุกเล่ม... แอบเอากระจกส่องมองของตัวเองในห้องน้ำก็แล้วไม่เห็นมันจะเหมือนดอกไม้สักกะหน่อยหนึ่ง... บ้าแท้ๆ ถ้าบอกว่าเหมือนหอยแครงข้าวสวยก็จะไม่ขัดแย้งเลยทีเดียว (ต้องลวกแดงๆ นะลวกแห้งไม่ใช่ละ... น้านนนว่าเข้าไปนั่น)

แล้วแอ่งน้ำหวานนี่มันเป็นไงฟระ? บรรยายกันมาได้ตลอดทุกเล่มเหมือนกันเลยเชียว โอเค... ก็ยอมเข้าใจได้อยู่ว่าผู้ชายส่วนใหญ่มันอาจจะชอบน้ำหวานแต่มีใครเคยไปถามมันมั้ยว่ามันหวานจริงเรอะ! หรือมีใครเคยชิมฟระ? นักเขียนนิยายอีโรติกร้อยทั้งร้อยเป็นผู้หญิงทั้งนั้นละ... แล้วพี่แกเคยก้มลงชิมแอ่งน้ำหวานด้วยตัวแกเองหรือเปล่าเนี่ย? คิดๆ แล้วมันน่าลองชิมเหมือนกันเนาะ... เอาแล้ว... ข้าวสวยยยย คิดติดเรทแล้วนะแก... (แต่น่าสนเนาะ... ว่าม๊ะ)

ข้าวสวยสะบัดหัวไปมาอย่างแรงจนผมกระจายรู้สึกมึนๆ หัวขึ้นมาหนึบๆ เมื่อเผลอสะบัดหัวแรงไปหน่อยอย่างว่าแหละนักเรียนหญิงมอปลายที่ใช้ชีวิตในโรงเรียนประจำแบบกินนอนตั้งกะมอหนึ่งยันมอหกในโรงเรียนหญิงล้วนมีโอกาสกลับบ้านแค่ปลายสุดสัปดาห์กับวันหยุดพิเศษยาวๆ เท่านั้นมันก็ย่อมจะมีโลกส่วนตัวสูงปรี๊ด... คิดอะไรก็คิดเองคนเดียวไม่ค่อยได้คิดอะไรโจ่งแจ้งเหมือนนักเรียนสหวิทยาที่เรียนรวมกันทั้งชายหญิงร๊อกกก

พวกนั้นคิดทีดังจนฝั่งตรงข้ามได้ยินโหม๊ดดดว่าพี่แกกำลังคิดอ่านประการใดหรือคิดอะไรกันอยู่

แล้วจูบนี่ก็เหมือนกันทำม๊ายยยย ทำมาย คุณพี่นักแต่งรายไหนรายนั้นชอบบรรยายเสียเห็นภาพพจน์เลยเวลานางเอกโดนพระเอกจูบเนี่ยมันสุดยอดดดด ลอยได้เลยเชียว อารมณ์ประมาณลิ้นพันกันแล้วลืมตัวนึกได้อีกทีเสื้อผ้าหลุดหมดแล้วโดนเลยงานนี้... เสียสาว... เป็นมันทุกเล่มเลยเชียวนไม่เคยโดนจูบก็เลยสงกะสัย...

มันจริงเรอะจูบแล้วลืมตัวเนี่ย? จะได้ระวังตัวไว้เผื่อวันหน้ามีใครมาขอจูบจะได้ดูให้มันดีๆ ก่อนว่าสถานที่เหมาะจะเสียสาวมั้ย? ว่าแล้วความสงสัยไม่เคยปราณีใครข้าวสวยเลยลุกขึ้นนั่งหลังตรงเดี๊ยะตั้งหน้าตั้งตาเสริชหาข้อมูลในอากู๋ทันที

“จอ-อู-บอ-จูบ-ปอ-อา-กอ-ปาก-ทอ-อำ-ทำ-ยอ-อะ-งอ-ยัง-งอ-ไอ-ไง”

ได้ผล! อากู๋ตอบผลการค้นหากลับมา 797,000 รายการ (0.37 วินาที)

“ว้าววววว ทำไมมันเยอะงี้ฟระเนี่ย?”

ข้าวสวยตาโตอย่างนึกทึ่ง แมร๊ะ... มีคนสงกะสัยเหมือนข้าวสวยเยอะมากเลยนะเนี่ย? แล้วเธอก็เลยกด link แรกที่ปรากฏบนหน้าแสดงผลทันทีเมื่ออ่านเนื้อหาคร่าวๆ แล้วยอมรับว่าด้ายยยประมาณนี้แหละที่ข้าวสวยกำลังอยากอ่านอยากรู้อยากลองดูอยู่เหมือนกัน

-- จะจูบปากหญิงต้องทำยังไงก่อนครับ บอกหน่อยไม่เคยอ่ะ –

เห็นแมร๊ะ.. แม้แต่ผู้ชายมันยังไม่รู้จูบไม่เป็นเล้ยยยยแล้วคุณพี่นักเขียนทั้งหลายก็ช่างรู้ดีจริงๆ นะ มั่วมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ข้าวสวยก็เลยกดคลิ๊กเข้าไปอ่านดูคำตอบมันเสียเลยเมื่อตัวเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเขาทำกันอย่างไรจริงหรือไม่ที่เอาลิ้นพันกันอย่างในนิยายแล้วสติหลุดลอยเกิดการลืมตัวน่ะ เอาลิ้นพันกันน่ะยอมเข้าใจและรับได้อยู่แต่ขนาดลืมตัวโดนลอกคราบหมดไม่รู้สึกรู้สมนี่สงสัยจริงๆ นะ... มันจริงเรอะ?

-- ขอถามว่าแฟนนายใส่ที่ดัดฟันป่ะหรือนายใส่ที่ดัดฟันป่ะ? ถ้าใส่ให้ไปแปรงฟันและแดร๊กลิสเตอร์ลีนได้เลย

-- ขอตอบว่า แบบ... แบบว่า... เออคือ... ยังไงดีอ่ะ... ก่อนจะจูบกันอ่ะอย่าไปแดร๊กอาหารจำพวกของหนักพวกมีเครื่องเทศนะเพราะจะมีกลิ่นปากแบบว่า... ยังไงดี... เอาเป็นว่าการจูบครั้งแรกนายจะเข้าใจถึงรสชาติและกลิ่นเครื่องเทศผสมกลิ่นปากเธออย่างถึงแก่นไม่ต้องพึ่งอาจารย์ยิ่งศากกกมาบรรยายให้ฟังเลยแหละขอบอกกกก

-- จูบ... ยังต้องให้สอนอีก! นี่เสื่อมจริงๆ นะเมริง... ก่อนอื่นต้องจูบริมฝีปากก่อนชิมริมฝีปากทั้งบนและล่างอันนี้ต้องทำเองอย่าให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายทำล่ะอย่าเพิ่งใช้ลิ้นเข้าไปนะทำไปสักพักก่อนจากนั้นค่อยใช้ลิ้นซอนเข้าไปหาลิ้นเค้าทีนี้จะรู้ละหญิงจูบเป็นหรือไม่เป็น... ถ้าหญิงจูบเป็นจะเอาลิ้นมาพันเมริงพัลวันสนุกไปเลยถ้าไม่เป็นหญิงจะตกใจนิดๆ แบบงงๆ หน่อยๆ เฮ้ย... มีลิ้นด้วยเหรออะไรประมาณนั้นไม่ต้องตกใจทำไปเรื่อยๆ คราวนี้มือเมิงจะว่างไง เหรี้ย... เมริงจูบมือเมริงจะชิดลำตัวเคารพธงชาติเหรอโอบเอวสิ... งั่ง... หลังจากนั้นให้เลื่อนมือลงมาที่ก้นคลึงๆ สักแป๊บไม่ต้องรีบร้อนและคลึงแบบแผ่วเบา ค่อยๆ ถลกกระโปรงขึ้นขอย้ำขั้นตอนนี้มือเมิงยังจับที่ก้นอยู่นะเฟร้ยยย คราวนี้สำคัญละ... ถ้านั่งจูบกันบนเตียงนี่ให้ค่อยๆ ดันตัวลงนอนและเอามือมาจับที่นมแทนคลึงเบาๆ ถลกเสื้อขึ้น ถอดตะขอด้านหลังด้วยมือข้างเดียวซะ... ย้ำอีกครั้ง! ถอดด้วยมือข้างเดียวนะโว้ยอีกข้างให้ลูบที่ติ่งหูเบาๆ ขั้นตอนทั้งหมดนี้ต้องยังจูบอยู่นะเฟร้ยยย ปอลิง... ถ้ายังไม่ใช้ลิ้นพันกันอย่าเพิ่งจับก้นเด็ดขาด... มันข้ามสเต็ปโว้ย!

-- ต้องจูบตรีนก่อนคับ แล้วค่อยๆ ไต่ขึ้นไปที่ปาก...

ข้าวสวยกลืนน้ำลายอึ๊ก แมร๊ะ... แต่ละคนตอบโครตได้ใจเลยว่ะแต่คนที่สามนี่ให้รายละเอียดได้น่าชื่นชมมากไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วหลงเข้ามาเวปเขาแล้วก็ต้องกวาดตาดูให้ทั่วๆ เลยเจอบทความข้างเคียงที่น่าสนใจไม่น้อยเหมือนกันเลยแวะไปดูเสียหน่อย นิสัย... เป็นแบบนี้ทุกทีหาอย่างแล้วสนใจเลยเถิดไปอีกอย่างเสียเวลาวกกลับมาอีกทีต่อเรื่องเดิมไม่ค่อยจะติด งง... ไปพักกว่าจะนึกออกเมื่อกี้กำลังเสริชหาข้อมูลอะไรหว่าตรู?

จูบแรกทำยังไง? เออแต่หัวข้อนี้ยังเข้าข่ายไม่ถือว่าหลุดประเด็นนะ... ข้าวสวยกวาดสายตาอ่านไปก็เบิ่งตากว้างขึ้นเรื่อยๆ ไปด้วยมันช่างน่าสนใจเสียนี่กระไรเลยก็จูบแรก... เธอยังไม่เคยลองอ่ะสิอยากอยู่เหมือนกันแหละแต่ยังหาหนูทดลองด้วยไม่ได้เสียทีทั้งโรงเรียนมีแต่หนูตัวเมียกลับบ้านเจอหนูตัวผู้แต่มันบังเอิญเป็นน้องชายฝาแฝด... แดร๊กไม่ได้... เดี๋ยวป๊ะป๋าตีมันตาย (ไม่ตีข้าวสวยอยู่แล้วก็หนูเป็นลูกรักของป๊ะป๋านี่นะ)

-- อยากถูกจูบบ้างมั้ย? จูบในหนังมันช่างเพอร์เฟ็กต์เมื่อสบโอกาสได้อยู่กับคนที่ใช่ตามลำพังเหมือนในหนังคุณต้องการจูบเขาแต่เขาล่ะต้องการหรือด้วยหรือเปล่า??

งืมมมม เปิดประเด็นมาก็น่าคิดเสียแล้ว... อยากถูกจูบมั้ยเรอะ... อยากสิ... ไม่ได้เป็นสาวมาเพื่อเหี่ยวแห้งตายนิหว่าถ้าเจ้าดอกไม้บานแล้วไร้แมลงวันลงคลุกเคล้าดื่มชิมลิ้มรสแอ่งน้ำหวานแล้วดอกไม้ข้าวสวยจะบานทำไมฟระ! แต่... แมลงวันมันก็ออกจะทะแม่งๆ ไปหน่อยนะขอเป็นแมงหวี่ละกันตัวเล็กหน่อยจะได้ไม่เจ็บ ฮี่... ฮี่...

คิดโคตรไกลเลยเลยข้าวสวยเอ้ย...

เค้าแค่ถามว่าอยากถูกจูบมั้ย? ไม่ได้ถามว่าอยากเปิดบริสุทธิ์มั้ยนะเฟร้ยยย ช่างมัน... เอาเป็นว่าถ้ามีจูบไม่นานมันก็มีเจ็บ... หุหุ

ประเด็นที่ว่าเขาจะต้องการด้วยหรือเปล่านี่... ยังไม่เคยลองก็เลยยังตอบไม่ได้วุ๊ย... แต่มีเหรอฟระหมู่แมลงที่มันไม่สนใจลงคลุกเคล้าดอกไม้งามเมื่อยามมันบานล่อลวงอยู่แบบเห็นๆ เนี่ยน่ะ? งืมมม ถ้าเธอลองลวงอาจได้ล่อ... กิ๊... กิ๊... ข้าวสวยอ่านไปก็หัวเราะกิ๊กกั๊กไปคนเดียวอย่างมันในอารมณ์ไม่น้อยเลย

-- บอกได้อย่างไรว่าเขาอยากจูบคุณ? ถ้าเคยจูบกันก็คงจะเดาได้ไม่ยากแต่ถ้ายังไม่เคยจูบกันมาก่อนล่ะ? จูบแรกนี่แหละยากสุดแต่ก็มีสัญญาณบางอย่างให้ได้รับรู้ว่าเขาอยากใกล้ชิดและจูบคุณเช่นถ้าเขาชอบทำอะไรๆ กับคุณแค่สองคนไม่ชอบมีคนอื่นแจมโทรหาคุณบ่อยกว่าใครและเลือกที่จะนั่งใกล้คุณเวลาไปไหนมาไหนหมายความว่าเขาอยากอยู่กับคุณและอยากจูบคุณแหละ

อั๊ยยย... ย๊ะ... มันแตกประเด็นให้เสียน่าคิดเลยเว้ยเฮ้ยเคยจูบกันนั่นตัดประเด็นทิ้งเลยบอกแล้วว่าไม่เคยเนี่ยจะเป็นจูบแรกเลยนะ... ยากสุดเลยเรอะ! แมร๊ะ... ถ้าเขาชอบทำกิจกรรมอะไรๆ กับเราบ่อยๆ หมายถึงชอบเราอยากจูบเรางั้นเหรอ?

งั้นอีตาคู่หมั้นชั้นก็ไม่เข้าประเด็นสิฟระเนี่ย... มันไม่เคยเปิดโอกาสให้ข้าวสวยเข้าใกล้แบบสองต่อสองเลยนิหว่าตั้งกะเริ่มเรียนประถมแล้วที่มันชอบชิ่งหนีตลอดเลยไม่รู้จะหน้าบางไปถึงไหนแค่ข้าวสวยป่าวประกาศไปทั่วพาราเท่านั้นเองว่ามันเป็นคู่หมั้นอิฉันตั้งกะอยู่ในท้องคุณแม่นู่นมันก็อายได้อายดีอายมันทุกวี่ทุกวันกระทั่งเรียนจบประถมมันดันแยกไปเรียนโรงเรียนประจำชายล้วนกับไอ้น้องชายฝาแฝดของอิฉานเพราะอิแบบนี้ไงป๊ะป๋าเลยจับคุณข้าวสวยเข้าโรงเรียนประจำสตรีล้วนไปด้วยเลยนับแต่นั้นอิฉานเลยเหงาหง่าวไร้วาสนาชื่นชมแมลงตัวผู้อีกเลย... เฮ้อ... วาสนาของข้าวสวย

แต่โอกาสยังมีทุกวันอาทิตย์เพราะลุงวิทย์ว่าที่พ่อซ๊ะมีจะส่งคนมารับข้าวสวยไปเที่ยวบ้านคู่หมั้นเสมอๆ เพียงแต่โอกาสเจอหน้าพ่อคู่หมั้นจะมีกันก็เฉพาะตอนที่มีลุงวิทย์อยู่ด้วยตลอดเวลาเลยเท่าที่ผ่านมาข้าวสวยไม่เคยใส่ใจนักด้วยไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าอีตาคู่หมั้นที่ชื่อวัตรนั่นจะอยู่ส่วนไหนของบ้านข้าวสวยมุ่งมั่นแต่เพียงฝึกซ้อมฝีมือชกต่อยกับลุงวิทย์และพี่ๆ การ์ดที่อยู่ภายใต้การดูแลของลุงวิทย์เท่านั้นเองก็ลุงวิทย์น่ะควบคุมดูแลกิจการเกี่ยวกับบอดี้การ์ดที่จัดคุ้มครองความปลอดภัยให้กับคนมีอันจะตายเอร้ยยย.. คนมีอันจะกินทั้งหลายแหล่และถูกเลือกใช้บริการเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองไทยก็ว่าได้แล้วในวันนี้ แฮ่ะๆๆๆ รวมถึงเบญจรัศม์ของคุณปู่ข้าวสวยด้วยเหมือนกัน อิอิ

ข้าวสวยนั้นวางใจเสมอเรื่องของวัตรเพราะรู้ว่าไม่ว่าอย่างไรในอนาคตวัตรกับข้าวสวยเราก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว จะหนีไปไหนได้... ก็ลุงวิทย์บอกว่าข้าวสวยกับวัตรเราเกิดมาเพื่อเป็นคู่กันนินา... ถึงวันนี้วัตรจะยังไม่อยากจูบข้าวสวยก็ไม่เป็นไรข้าวสวยเพิ่งย่างสิบแปดเอร๊งงง อีกนานกว่าจะถึงเวลาเรียนรู้และฝึกปฏิบัติตอนนี้เชี่ยวชาญทฤษฎีไปก่อนละกัน...

-- ทำอย่างไรถึงจะหลอกล่อให้เขาจูบได้? สำคัญนะ... อย่าตื่นเต้นแต่ต้องวางตัวเป็นกันเองง่ายๆ สบายๆ หรือยืนใกล้ๆ เขาคอยสบตามองหน้าเขาไม่ใช่มองไปที่อื่นอย่ากอดอกและยืนห่างเป็นเมตรใครจะไปกล้าจูบลองหาจังหวะสบตามองตรงจ้องเข้าไปในตาเขาแล้วยิ้มให้ค่อยๆ ขยับตัวไปใกล้ๆ อาจจะขอให้เขาจัดปกเสื้อ ตุ้มหู หรือสร้อยคอให้ ตอนนี้แหละมือทั้งสองข้างของเขาจะอยู่ที่ช่วงคอคุณได้เวลาเงยหน้าขึ้นแล้วก็เงียบ... ยิ้มให้เขาจากหัวใจอย่างหยาดเยิ้มถ้าเขาจะพูดอะไรออกมาให้หยุดเขาด้วยการเรียกชื่อเขาเบาๆ รับรองว่าเขาจูบคุณแน่ เหอๆๆ

เอ... จะว่าไปข้าวสวยก็ไม่เคยเกร็งเมื่ออยู่ต่อหน้าวัตรเพียงแต่ไม่เคยหันไปสบตาด้วยแค่มองผ่านๆ เท่านั้นเองส่วนยืนห่างเป็นเมตรนี่ใช่เลย... เราไม่เคยยืนใกล้ชิดติดกันมาก่อนส่วนมากชิดกันสุดแล้วก็จะมีลุงวิทย์คั่นกลางเสมอ เออ... นั่นดิ... ทำไมฟระ? คุณข้าวสวยไม่เคยสังเกตเลยนะนี่...

งืมมม น่าคิดซะแร๊ะ... ทำไมฟร๊ะ? นั่นดิทำไม!

ข้อความหลังจากนั้นแม้จะน่าสนใจในเนื้อหาอยู่ไม่น้อยแต่ข้าวสวยก็หมดความใส่ใจไปโดยสิ้นเชิงเมื่อเกิดประเด็นใหม่ขึ้นในหัวใจเธอเสียแล้ว... เธอกับวัตรเราหมั้นกันตั้งแต่อยู่ในท้องจะมองให้ง่ายๆ วัตรมันก็ของตายของข้าวสวยนั่นแหละเลยไร้เสน่ห์และความน่าสนใจ

งืมมมม สงสัยอาทิตย์นี้คงต้องลองมองวัตรใหม่เสียแร๊ะ... มีอะไรน่าสนใจตรงไหนบ้างถึงจะคู่ควรกับข้าวสวย... คืนนั้นข้าวสวยเลยหลับไปทั้งสงสัยว่าทำไมเธอต้องคู่กับวัตรด้วย ลุงวิทย์คิดได้ไง... นั่นดิ... คิดได้ไง... ว่าเราเกิดมาเพื่อเป็นคู่กั

บ้านลุงวิทย์เป็นสถานที่อีกแห่งที่ข้าวสวยชอบมากๆ โดยเฉพาะแนวกำแพงหลังบ้านสุดที่ปลูกลีลาวดีไว้ชิดแนวรั้วสูงใหญ่เป็นแถวเลยทีเดียวถัดออกมาหน่อยก็ปลูกแถวของชาดัดตัดแต่งเป็นแปลงสูงท่วมเอวหนาทึบพอข้าวสวยหอบเสื่อกับหมอนมานอนเล่นหลังแถวชาดัดใต้ร่มเงาของลีลาวดีตอนบ่ายจัดๆ เป็นหลับสบายเพราะมันเหมือนกับข้าวสวยหายใปจากโลกนี้เลยทีเดียวช่างเป็นมุมที่สามารถหลบเร้นจากสายตาคนได้เป็นอย่างดีจนเย็นย่ำนั่นแหละข้าวสวยถึงจะได้มุดออกจากที่ซ่อนส่วนตัวโดยไม่มีใครล่วงรู้ความลับนี้มานานนับสิบๆ ปีเลยทีเดียว

แต่ตอนนี้วันนี้... แค่เคลิ้มๆ เท่านั้นข้าวสวยก็รู้สึกเหมือนคันๆ จมูกอุตส่าห์ขยี้จมูกแล้วพลิกกายหนีมันยังมีหน้าตามมาคันได้อีกหลายต่อหลายครั้งเลยทำให้คนสวยชักฉุน ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะในลำคออย่างสนุกสนานด้วยแล้วข้าวสวยก็ยิ่งหงุดหงิด!

“เอ๊ะ.. วัตรแกล้งข้าวสวยเหรอ!”

ข้าวสวยลืมตาขึ้นแล้วถึงได้เห็นว่าที่แท้พ่อคู่หมั้นเธอนั่นเองที่เอาใบหญ้ามาแหย่จมูกเธอเล่นแกล้งคนกำลังเคลิ้มจะหลับแบบนี้ได้ไง? วัตรไม่ตอบได้แต่ยิ้มหน้าระรื่นยื่นหน้าเข้ามาชะโงกง้ำมองข้าวสวยนิ่งๆ นัยน์ตาหวานฉ่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลย

“ยัยขี้เซา”

พูดจบวัตรก็โน้มตัวลงบรรจงแตะริมฝีปากหยักสวยแผ่วผิวตรงหน้าผากโหนกนูนของคนใต้ร่างอย่างทะนุถนอมทำเอาข้าวสวยตัวเกร็งเป็นงงกับสภาพการณ์ที่เกิดขึ้น อะไรหว่า? ร้อยวันพันปีวัตรเขาไม่เคยอยากเข้าใกล้เธอแต่ตอนนี้กลับมาแสดงท่าทีอย่างกับคนรักกันมากมาย

สมองน้อยๆ รีบประมวลสถานการณ์ทันทีนี่มันไม่เหมือนกับที่เคยอ่านมาจากในเน็ตเลยนี่นาไม่ได้เข้าใกล้ไม่ได้ทำอะไรๆ ด้วยกันไม่แม้แต่จะพูดกันด้วยซ้ำแต่ลืมตามาอีกทีเขาก็มาชะโงกง้ำมองมาตาหวานฉ่ำเสียแล้ว.. ข้ามสเต็ปชัดๆ แต่... จะแปลกอะไรทำไมต้องตามสเต็ปในเมื่อเราก็คู่หมั้นคู่หมายกันอยู่แล้วอีแบบนี้อาการนี้สรุปว่าอยากจูบชัวร์...

เดี๋ยวๆ ในเน็ตมันว่าไงนะถ้าสถานการณ์เป็นแบบนี้...

.. อย่าตื่นเต้นแต่ต้องวางตัวเป็นกันเองง่ายๆ สบายๆ คอยสบตามองหน้าเขาไม่ใช่มองไปที่อื่นมองตรงจ้องเข้าไปในตาเขาแล้วยิ้มให้ค่อยๆขยับตัวไปใกล้ๆ อาจจะขอให้เขาจัดปกเสื้อ ตุ้มหู หรือสร้อยคอให้ตอนนี้แหละมือทั้งสองข้างของเขาจะอยู่ที่ช่วงคอคุณ ได้เวลาเงยหน้าขึ้นแล้วเงียบและยิ้มให้เขาจากหัวใจอย่างหยาดเยิ้มถ้าเขาจะพูดอะไรออกมาหยุดเขาด้วยการเรียกชื่อเขาเบาๆ รับรองว่าเขาจูบคุณแน่...

ได้การแล้ว... แบบนี้ต้องมองตาเขาแล้วค่อยๆ ยิ้มสินะ... แล้วก็บอกให้เขาช่วยปัดปอยผมทัดหูให้หน่อย... หนอย... ดันซอยผมสั้นเสียนี่คุณข้าวสวย แหม... ถ้ารู้ว่ามีซีนแบบนี้จะไว้ผมยาวๆ เลยเชียว เอ่อ... เข้าเรื่องๆ อย่าคิดไปไกลเกินเหตุ หลังจากนั้นก็จ้องตากันแล้วเรียกชื่อเขาใช่ม๊ะ... ด้ายยยย ง่ายๆ แค่นี้ข้าวสวยทำได้... แต่พอข้าวสวยขยับตัวจะพูดเธอกลับช้ากว่าวัตรเมื่อเขาชิงเอ่ยปากตัดหน้าเสียก่อน

“ข้าวสวย...”

เสียงวัตรนุ่มทุ้มสั่นนิดๆ เรียกชื่อเธอเบาๆ กับสายตาหวานๆ ที่ยังประสานกันอยู่กับเธอทำเอาข้าวสวยชะงักนิ่งได้แต่มองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้ๆ ใจเต้นระทึกตูมตามแทบระเบิดออกมานอกหน้าอกผิดสเต็ปอีกแล้ว... ข้ามขั้นตอนอีกแล้ว... อีแบบนี้เมื่อไหร่จะได้จูบกันเล่า?

แต่แล้วข้าวสวยก็ต้องเกร็งไปทั้งตัวเมื่อวัตรก้มหน้าโน้มตัวลงมาเรื่อย... เรื่อย... บอกให้รู้ว่ามีจูบแน่...

... เฮ้ย.. ฟ้าเปิดว่ะ! ...

ริมฝีปากนุ่มของวัตรค่อยๆ แตะสัมผัสริมฝีปากข้าวสวยเบาๆ ก่อนจะผละออกไปและแตะกลับมาใหม่ช้าๆ ข้าวสวยรับรู้ด้วยสัมผัสที่นุ่มนวลเหลือจะกล่าว แบบนี้... วัตรจูบเป็นแน่นอนแล้วแหม... ตื่นเต้นจริงเฟร้ยยย

“ข้าวสวย... ขอนะ”

เสียงข้าวสวยงึมงำตอบรับในลำคอ... แค่จูบต้องมีมารยาทขนาดต้องเอ่ยปากขอกันก่อนด้วยหรือนี่มารยาทดีแท้น่าจะมอบโล่เกียรติคุณให้นะคุณคู่หมั้นสุดหล่อมาดแมนของข้าวสวยยยยย

ริมฝีปากอุ่นร้อนฉกลงมาใหม่แนบชิดก่อนจะเริ่มดูดเลียริมฝีปากล่างเบาๆ ทักทายกันด้วยลิ้นอ่อนนุ่มตวัดไล้ไปมาสำรวจตรวจตรามันทุกเส้นริ้วรอยบนกลีบปากล่างของข้าวสวยอย่างสนอกสนใจทำให้ข้าวสวยพลอยใจเต้นตึกๆ อย่างสนใจใคร่รู้หลงลืมตัวเบียดเข้าหาจนอกนุ่มนิ่มเบียดส่ายทักทายอกแกร่งตรงหน้า เสียงครางงึมงำจากลำคอวัตรทำให้ข้าวสวยสยิวกายขนลุกขนชันไปทั่วร่างอย่างอดไม่อยู่มันฟังดูเซ็กซี่มากๆ เลย

คนอะไรทำเสียงพอใจได้น่ารักที่สุด... วัตรจ๋า...

วัตรจูบได้เก่งมากมาตามสเต็ปที่ข้าวสวยเพิ่งสืบค้นอ่านมาจากอินเตอร์เน็ตเด๊ะๆ เลยเชียวเล่นกับริมฝีปากล่างของเธออย่างเดียวไม่พอมือใหญ่นิ้วยาววว ก็ซุกซนบีบจับคลึงเคล้นไปตามนวลร่างและหน้าอกตูมเต่งเบ่งบานตามวัยสาวสิบแปดแบบไม่มีอยู่นิ่ง อืมมม มือปลาหมึกมันเป็นอย่างนี้เองนุ่มนวล ลูบไล้ เอาอกเอาใจเป็นที่สุดไม่เคยนึกคิดมาก่อนเลยว่าคู่หมั้นเธอจะหวานล้ำได้ปานนี้เห็นยืนค้ำเป็นหัวหลักหัวตอทำหน้าทำตาเซ็งๆ ใส่กันได้ตลอดเวลาไม่นึกว่าลับหลังคนอื่นแล้วมันจะหื่นได้ปานนี้

วัตรค่อยๆ ลุกล้ำเข้ามาในปากน้อยของข้าวสวยลิ้นเล็กๆ ไร้กระดูกกระเดี้ยวตวัดผ่านไล้เลียและซุกซนได้เหลือรับมันค่อยๆ สำรวจลูบไล้ด้วยปลายลิ้นไปถ้วนทั่วสลับกับริมฝีปากที่ดูดเลียไปรอบๆ ริมฝีปากข้าวสวยเหมือนนักสำรวจที่เพิ่งเจอสถานที่ใหม่ที่ยังไม่เคยมีใครเข้าสำรวจมาก่อนอย่างสงสัย... ใคร่รู้เลยลองสำรวจดูมันเสียทุกซอกทุกมุมในปากเล็กๆ ของเธอ

ข้าวสวยนิ่งคอยอยากรู้เหมือนกันว่าวัตรจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อสำรวจรอบปากเธอจนพอใจแล้วข้าวสวยไม่ตกใจเพราะรู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวต้องมีลิ้นเข้ามาป้วนเปี้ยนในปากเธอแม้จะไม่เคยจูบแต่อ่านมาเกือบร้อยคู่แล้วก็พระเอกกับนางเอกในนิยายคู่ไหนก็คู่นั้นมันต้องจูบกันแบบนี้แหละแล้วพี่นักเขียนก็ใจดี๊... ใจดีบรรยายเสียเห็นภาพพจน์หมดทุกเม็ดอยู่แล้วนี่นะ...

“อืมมม”

เสียงวัตรครางในลำคออีกแล้วทำให้ข้าวสวยเผลอตัวยกมือขึ้นโอบรอบสันคอแกร่งบ่งบอกว่าชื่นชอบรสจูบนี้เช่นกันและไม่อยากให้เขาถอนตัวออกไปเร็วนัก

วัตรก็ช่างรู้ใจเริ่มไล้ปลายลิ้นมาหยอกล้อกับปลายลิ้นเล็กๆ ของข้าวสวยมันทักทายด้วยการแตะสัมผัสเบาๆ ก่อน เมื่อข้าวสวยตอบกลับด้วยการแหย่ปลายลิ้นดันเขาออกไปเบาๆ เขาก็ยิ่งชอบใจส่งเสียงอืออาและบุกเข้ามาใหม่เล่นประลองลิ้นกันเป็นนานทั้งสู้แบบตรงๆ ทั้งอ้อมซ้ายวนขวาหาทางกำราบลิ้นของคนตรงหน้า... แต่อย่าหวัง... ข้าวสวยอ่านมาหมดแล้วไม่พ่ายแพ้ให้แก่วัตรง่ายๆ นักหรอก

วัตรถอนตัวออกเปิดตามองข้าวสวยยิ้มๆ อย่างพึงพอใจก่อนจะแนบริมฝีปากลงมาใหม่คราวนี้ไม่หยอกเล่นกับริมฝีปากข้าวสวยแล้วเมื่อเขาเล่นบุกจู่โจมแบบถึงไหนถึงกันข้าวสวยก็ไม่ยอมแพ้หรอกมีบางครั้งที่ข้าวสวยตั้งรับและไล่ดันปลายลิ้นวัตรกลับไปหาปากของตัวเองบ้าง

“เก่งนี่ข้าวสวย...” วัตรหัวเราะน้อยๆ มองคู่หมั้นตรงหน้าด้วยดวงตายังหวานฉ่ำเชื้อเชิญแบบแปลกๆ

“คันหูมั้ย?”

“เอ๋?”

ข้าวสวยเป็นงงเลิกคิ้วขึ้นถามเป็นนัยๆ อะไรกันฟร๊ะคู่หมั้นอิฉานนน.. จูบอยู่ดีๆ ดันมาถามว่าคันหูมั้ย? ไม่ใช่จ๊ะนักร้องดังแห่งยุคเจ้าของเพลงคันหูนะเฟร๊ยยย... นี่คุณข้าวสวยลูกสาวห้าวถึกของพ่อหมอวิทยานะยะ

“เดี๋ยววัตรแคะหูให้นะรับรองข้าวสวยต้องชอบบบบ”

“บ้า!”

ข้าวสวยหน้าแดงก่ำเรื่องอะไรอยู่ๆ จะมาขอแคะหูคนอื่นเขาเฉยเลยเนี่ยนะ วัตรคู่หมั้นบ้า

“ข้าวสวยไม่ได้คันหูออกไปห่างๆ เลยวัตร”

ข้าวสวยเริ่มดันตัวคู่หมั้นที่ทำเนียนมานอนทาบทับขนาบข้างออกเบาๆ นึกเสียดายนิดๆ เธอเองก็อยากรู้อยากลองอยู่ไม่น้อยเหมือนกันนะนี่ คันหูมั๊ย? ถามมาด้ายยยยย คันเหมือนกันค่ะแต่ตอบได้ไงอ่ะ.. อิอิ

“ลองหน่อยน่าวัตรแคะเก่งนะ”

วัตรตาฉ่ำเยิ้มคลึงปลายนิ้วกับติ่งหูคู่หมั้นกดปลายจมูกลงดอมดมกลิ่นแก้มสาวคลุกเคล้าคลอเคลียอย่างคนเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้งทำเอาคนใต้ร่างครางฮือออ ขนลุกขนชันสะบัดร้อนสะบัดหนาวกับสัมผัสนุ่มแผ่วเบาที่คอยวนเวียนลูบไล้อ้อยอิ่งคลึงเล่นอยู่แถวๆ ใบหูรุ่นพิเศษของเธอทำเอาข้าวสวยสะดุ้งเพิ่งจะรู้...

แคะหูหมายถึงอะไร!

“แต่...”

ข้าวสวยอึกอักเมื่อโดนรุกหนักขึ้นเรื่อยๆ วัตรแสดงท่าทีให้รู้ว่านาทีนี้ไม่มีถอย... ยังไงก็จะปั่นรูหูเธอให้ได้เลยเชียวงานนี้

“จะเป็นไรไปเราเป็นคู่หมั้นกันนะยังไงวันหน้าเราก็ต้องแต่งงานกันไม่ใช่เหรอข้าวสวยเวลาคั๊นนนนคันหูจะให้ใครแคะให้ถ้าไม่ใช่วัตรน่ะ หือ... จริงมั้ยข้าวสวย”

วัตรโน้มน้าวสาวตรงหน้าเต็มที่ปลายนิ้วเรียวยาวเริ่มคลึงไล่จากติ่งหูขึ้นมาเรื่อยๆ จนข้าวสวยต้องบิดกายหนีความรู้สึกมันกึ่งจั๊กจี้กึ่งเสียวซ่านแปลกๆ มันหวิววาบลึกในอกปั่นป่วนไปทั้งช่วงท้องเสียงปีศาจในใจร้องลั่น...

... โอ้ยยยยคั๊นนนนนนคันนนนนนรูหูอ่ะ!...

“แต่... ข้าวสวยกลัวนะ”

เป็นหญิงมันต้องกระบิดกระบวนอะไรไม่ควรเปิดก็อย่าเปิดอะไรไม่ควรให้ก็อย่าให้ หากอยากจะให้... ก็ต้องมีมาดมีฟอร์มเอาไว้บ้างจะออกปากบอกไปตรงๆ ได้ไงว่าเอาเล้ยยยยยจะแคะจะแกะจะเอา... เอร้ยยยจะเกา... จะเอายังไงก็ได้เชิญทำได้เล้ยยยย แบบนั้นมันจะใช่ผู้หญิงเหรอ?

เฮ้อ... เบื่อต้องรักษาฟอร์มจริงจริ๊งงง

“อย่ากลัวแคะรูหูใครๆ เขาก็ทำกันทั้งนั้นแหละมันเป็นเรื่องธรรมชาตินะ นะ... วัตรรับรองเครื่องมือของวัตรสะอาดไม่ทำให้หูข้าวสวยติดเชื้อหรอกนะ”

วัตรไม่พูดเปล่าเขาก้มลงซุกหน้ากับซอกคอข้าวสวยดูดเม้มปลายติ่งหูจนข้าวสวยครางฮือออสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีเมื่อวัตรเริ่มรุกเร้าแบบไม่รอฟังคำอนุญาตกันก่อนเสียแล้ว แหม... คู่หมั้นเธอมันก็ร้ายไม่เบาเหมือนกันนะนี่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้งแบบนี้จะไหวเหรอ?

“แต่ตรงนี้มัน...”

“ไม่มีใครอยู่บ้านพ่อพาทุกคนไปข้างนอกหมดแล้วเหลือแต่เราแค่สองคนทำได้... สบายอยู่แล้วเชื่อดี๊”

ข้าวสวยถึงบางอ้อ มิน่าล่ะ... พ่อคู่หมั้นตัวดีถึงกล้ามาเจ๊าะแจ๊ะกับข้าวสวยที่แท้เพราะลุงวิทย์ไม่อยู่ พี่ๆ การ์ดก็ไม่มี ทางสะดวกละซีคุณวัตรตอนไม่มีใครนี่ช่างกล้าดีนักนะเวลาอยู่กันครบทำเป็นหงิกใส่ข้าวสวยได้ทุกคราวไปสิน่า

“วะ.. วัตร”

ข้าวสวยร้องเรียกคู่หมั้นหนุ่มน้อยเสียงสั่นๆ เมื่อเขาเล่นดึงดันทำตามใจตัวเองวนนิ้วมือสำรวจรอบๆ หูของข้าวสวยเบาๆ ทำเอาสาวน้อยดิ้นเร่าด้วยความเสียวซ่าน... อร้ายยยย คู่หมั้นมันเถื่อนได้ใจข้าวสวยจริงๆ เล้ยยยย

“อื้ม... นุ่มจังผมข้าวสวยเส้นเล็กๆ นุ่มๆ หยิกๆ น่าสัมผัสจริงๆ วัตรชอบนะ”

เสียงวัตรกระซิบบอกข้าวสวยเบาๆ เมื่อละมือจากติ่งเนื้อหูมาลูบไล้ปอยผมเล็กๆ บางๆ ด้านบนทำเอาข้าวสวยตัวเกร็งสะท้านเยือกอ้าปากค้างแทบลืมหายใจเมื่อเขาไม่ลูบเปล่าๆ แต่ยังเจ้าเล่ห์ดึงทึ้งเส้นผมของเธอเบาๆ ให้สะดุ้งเล่นอีกต่างหาก มัน... เจ็บๆ คันๆ มันๆ พิลึก ตานี้จากที่ไม่เคยคันหูก็เริ่มรู้สึกคันๆ ขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกันนะนี่

“วะ.. วัตร อย่าเล่นสิข้าวสวย... อื้ออออ”

ข้าวสวยหายใจติดขัดเริ่มเข้าใจบทบรรยายของพี่นักเขียนแนวอีโรติกคนอื่นๆ แล้วว่าอารมณ์และความรู้สึกของมนุษย์มันบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ยากมากๆ ความรู้สึกที่เกิดในตอนนี้ มัน... หวิว... ใจจะขาด จั๊กจี้มากๆ แต่ก็อยากให้เขาวนไล้เล่นนิ้วต่อไปไม่อยากให้หยุดมือเอาเลย ข้าวสวยต้องสะดุ้งขึ้นอีกครั้งเมื่อนิ้วมือร้ายของวัตรเริ่มแตะติ่งหูอีกรอบวนมือไล้ไปมารอบๆ รูหูแต่ไม่ยอมแตะผ่านไปหารูหูเลยเหมือนเขาจะรู้ว่าข้าวสวยก็ใจจดใจจ่อรอคอยเหมือนกันว่าเมื่อไหร่วัตรคนนี้จะแคะรูหูให้อย่างที่ได้เอ่ยบอกเอาไว้แล้ว

“ใจเย็นข้าวสวยที่รักจะแคะหูมันต้องทำความสะอาดก่อนสิจ๊ะต้องกระตุ้นให้เลือดลมมันไหลเวียนเสียก่อนแล้วร่องหูมันจะขยายตัวขึ้นนิดหน่อยแม้ไม่มากแต่ไม่ลำบากเวลาแคะรูหูนะคะ”

วัตรยิ้มพรายดวงตาฉายแววรู้ทันเมื่อสบตากับข้าวสวยนาทีนี้วัตรไม่ต้องเอ่ยถามแล้วว่าแคะรูหูมั้ย... อาการของข้าวสวยที่เห็นในตอนนี้ขืนเขาไม่ลงมือแคะรูหูให้มีหวัง... แม่คู่หมั้นจอมโหดได้ลุกขึ้นมาจับเขาหักคอจิ้มน้ำพริกแน่นอนเลย

“รู้มั้ย... รอบๆ รูหูนี่สำคัญนะทุกผิวสัมผัสไวต่อการตอบรับมากๆ ต้องสัมผัสดีๆ คัตตั้นบัดที่ใช้ก็ต้องคัดขนาดให้เหมาะสมครั้งแรกที่แคะหูเราต้องเลือกคัตตั้นบัดขนาดเล็กก่อนขืนยัดอันใหญ่ใส่เข้าไปหูก็ฉีกหมดเท่านั้นเอง”

วัตรหัวเราะขำเมื่อข้าวสวยสะดุ้งและถอยหนีทันทีที่คัตตั้นบัดอันเล็กที่วัตรเลือกใช้เริ่มวนเวียนรอบๆ รูหูของเธอแผ่วเบาแม่คู่หมั้นคนเก่งเบ้หน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมากับคำขู่ของเขา... ถึงขั้นหูฉีกเลยเหรอ?

“วะ.. วัตร ข้าวสวยว่าเลิก หะ.. เหอะ”

“ได้ไง? แค่เริ่มต้นนวดรอบๆ รูหูเองนะกลัวอะไรเชื่อวัตรสิไม่แคะวันนี้ข้าวสวยก็ต้องโดนแคะวันหน้าอยู่ดีเพราะวัตรบอกไว้ก่อนเลยนะว่าวัตรชอบแคะรูหู ฮ่ะๆๆ” วัตรหัวเราะท่าทีคู่หมั้นสาวที่เริ่มจะหนีทันทีที่เขาพูดคำว่า ‘หูฉีก’ เท่านั้นแหละ
“ตะ.. แต่”

ข้าวสวยร้องไม่ออกเมื่อวัตรเล่นใช้ปลายนิ้ววนเข้าใกล้รูหูมากขึ้นเรื่อยๆ ตื่นเต้นแทบจะหยุดหายใจทุกความคิดอ่านชะงักงันอย่างรอคอยใจจดใจจ่ออยู่กับปลายคัตตั้นบัดนุ่มนิ่มที่ลูบไล้วนเวียนแผ่วเบาก่อให้เกิดอารมณ์วาบหวิวอย่างมหาศาลในทุกครั้งที่สัมผัส ก่อนจะถึงขีดสุดแห่งอารมณ์เสียวซ่านวัตรก็วนปลายคัตตั้นบัดออกห่างอีกครั้งหนึ่งทำให้ข้าวสวยที่เกร็งตัวจนขาเบียดชิดกันค่อยๆ ผ่อนคลายตามระยะห่างของปลายนิ้วที่วนออกห่างจากรูหูของเธอข้าวสวยถอนหายใจอย่างสุดแสนจะเสียดาย เฮ้ออออ... เสี่ยดายยยยจริ๊งงงงง

“อย่าเกร็งสิผ่อนตัวตามสบายนะวัตรรับรองจะไม่ฝืนถ้ารูหูข้าวสวยยังไม่พร้อมรับการแคะรูหูน่ะ ใครจะไปอยากมีคู่หมั้นหูฉีกกันห๊ะ ฮ่ะๆๆ”

วัตรหัวเราะเสียงดังเมื่อข้าวสวยตาโตขยับตัวหนีจนหลุดจากการเกาะกุมของวัตรทันที รู้สึกว่าหูมันโล่งงงงขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อไม่มีฝ่ามืออุ่นร้อนคอยวนเวียนลูบไล้หยอกเอินอยู่เหมือนเมื่อครู่นี้

“ไม่เอาแล้วพอๆ ข้าวสวยไม่เล่นแล้วนะ”

ข้าวสวยหน้าเสียกับคำพูดของคู่หมั้นที่ตั้งใจแกล้งพูดดักทางให้เธอหวาดหวั่นอีกครั้งหนึ่งแล้วไม่รู้ว่าแค่แกล้งขู่ให้กลัวเล่นหรือว่ามันจะเกิดเป็นจริงขึ้นมาได้เรื่องหูฉีกนี่น่ะ... แต่ไม่ว่าจะแบบไหนข้าวสวยก็ถอดใจหนีเรียบร้อยแล้วเป็นอันว่างานนี้อดแคะรูหูแน่นอน

“จาไปหนายยยย” วัตรคว้าหมับจับร่างเล็กๆ ของข้าวสวยดึงเข้าหากดทับไว้อย่างเก่าไม่สนใจกับเสียงหวีดร้องอย่างตกใจของเธอเลย

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัวแค่พูดเล่นน่ะ”

“ไม่เอา”

ข้าวสวยส่ายหน้าดิกนาทีนี้เลิกสนใจแล้วว่าจะเป็นไงต่อไปเอาไว้แคะกันวันหน้าเหอะนะวันนี้ข้าวสวยไม่พร้อมมมมม

“ได้งายยย... จะมีหูไว้ทำไมถ้าไม่เคยรู้จักรสชาติของการแคะหูน่ะมันมันจะตาย เสียวๆ คันๆ มันๆ ซี๊ดได้สุดๆ ที่สำคัญแคะเสร็จแล้วโล่งงงงสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน... ติดใจแล้วจะมาเรียกใช้บริการวัตรทุกอาทิตย์ล่ะไม่ว่า”

วัตรยังคงยิ้มๆ กับท่าทีกลัวๆ ของคู่หมั้นสาวตรงหน้าเขาไม่พูดเปล่าเริ่มต้นกระตุ้นรอบๆ รูหูใหม่อีกครั้งทำเอาข้าวสวยเกร็งร่างตัวแข็งหายใจติดขัดหลับตาปี๋เบ้หน้าหนีซบกับหมอนที่ตัวเองหอบหิ้วแอบเอามานอนด้วยความอับอาย

“วะ... วัตร หยะ... อย่าบี้ติ่งหู ขะ... ข้าวสวย แบะ... แบบน้านนนน”

“ชอบมั้ยเล่า”

“ชอบบบบแต่มัน... โอยยย วัตร ขะ... ข้าวสวยหวิวๆ ในอกมัน...”

ข้าวสวยเสียงสั่นร้องบอกความรู้สึกได้ไม่เป็นภาษาเอาเสียเลยบรรยายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดได้ยากเย็นนักมันหวิว... มันเสียว... มันซ่านมันวูบๆ วาบๆ แบบแปลกๆ

“เดี๋ยวจะมันกว่านี้อีกใจเย็นๆ นะคนดี”

วัตรเอ่ยเบาๆ ตาเป็นประกายยามข้าวสวยย่นคอหนีงอตัวหนีบขาพยายามปกป้องร่างตัวเองจากการรุกรานของมือชายที่จู่โจมเล่นงานบดบี้กลีบหูน้อยๆ ของเธอ

“อะ.. อ๊า! วัตร!”

ข้าวสวยตัวเกร็งค้างตาเบิกโพลงเมื่อรับรู้ว่าวัตรเลิกวนเล่นแต่เขาเริ่มแหย่ปลายคัตตั้นบัดเข้ามาในรูหูเล็กๆ ของเธอเข้าให้แล้วรับรู้ถึงก้านคัตตั้นบัดที่เริ่มไหลลื่นผ่านผิวสัมผัสเข้ามาเรื่อยๆ อย่างช้าๆ ข้าวสวยกลั้นหายใจจนตัวค้างนิ่งอยู่กับที่เลยทีเดียว

“ใจเย็นไม่เป็นไรหรอกวัตรเลือกคัตตั้นบัดอันเล็กสุดในบรรดาห้าไซส์ที่วัตรมีแล้วนะ งืมมมม รูหูข้าวสวยนี่เล็กจริงๆ ด้วยขนาดอันเล็กสุดยังแน่นฟิตเสียขนาดนี้เลยเจออันใหญ่สุดข้าวสวยจะเป็นไงเนี่ย”

“ไม่เอา... ไม่เอาวัตรพอแล้วๆ นะ... ไม่เอาแล้ว”

ข้าวสวยร้องลั่นเมื่อคัตตั้นบัดอันเล็กสุดของวัตรเล่นเอารูหูข้าวสวยร้อนฉ่าเมื่อมันเริ่มหมุนวนไปมาเบาๆ เธอสะดุ้งทุกครั้งที่มันขยับเขยื้อนสัมผัสกับผนังรูหูที่ไวต่อความรู้สึกจนต้องแอ่นร่างเกร็งสุดตัวส่ายหน้าสะบัดเพื่อหนีจากการถูกสัมผัสแนบเนื้อจนรูหูแน่นตื้อไปหมดแล้ว เสียงข้าวสวยร้องครางซี๊ดซ๊าดไม่ขาดปากเมื่อวัตรเล่นไม่เลิกไม่ฟังคำห้ามสั่นๆ ของคู่หมั้นสาวเอาเสียเลย

“อีกนิดนะ.. อีกนิดเดี๋ยวพอรูหูของข้าวสวยคุ้นชินแล้วมันจะค่อยๆ ลื่นขึ้นขยับง่ายขึ้นด้วยแล้วข้าวสวยจะชอบบบนะ”

“อ๊า.. วัตร”

ข้าวสวยกอดหมับเบียดร่างเข้าหาวัตรแนบแน่นหวังแต่ว่าทำแบบนี้แล้วจะผ่อนคลายความรู้สึกหวิวไหวที่พุ่งขึ้นสูงอย่างไม่อาจควบคุมได้กับการวนคว้านของเจ้าคัตตั้นบัดตัวร้ายที่เริ่มหมุนเร็วขึ้นแรงขึ้นจนเธอรู้สึกได้ว่ามันขยับได้คล่องขึ้นจริงๆ ด้วยเมื่อรูหูเธอเริ่มลื่นขึ้นอย่างที่วัตรบอก

“โอ้... อืมมมม”

เสียงข้าวสวยครางฮือออสั่นสะท้านเมื่อวัตรเปลี่ยนขนาดคัตตั้นบัดอันใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมโดยไม่บอกไม่กล่าวกันล่วงหน้าเล่นดึงอันเก่าออกไปแล้วยัดอันใหม่ที่ใหญ่กว่าอันเดิมสามระดับเข้ามาดังซึ่บ! ทำเอาแก้วหูข้าวสวยสั่นระริกตัวค้างเกร็งสะท้านปานจะขาดใจตายให้ได้เลยเชียว

“บ้าๆๆๆ วัตรบ้าทำแบบนี้ได้... งายยย อูยยย ดะ... เดี๋ยยววว หะ... หู... ฉะ... ฉีกกกก อ๊า...”

วัตรไม่ตอบได้แต่หัวเราะกับท่าทางตีโพยตีพายของข้าวสวยก่อนที่ท้ายประโยคจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงครวญครางเมื่อเขาเล่นวนคว้านคัตตั้นบัดอันใหม่เร็วๆ แรงๆ ถึงใจคนบริการล้างขัดรูหูให้คู่หมั้นสาววัยใส สองตาคมจ้องมองอย่างพึงพอใจกับร่างน้อยที่ดิ้นสะบัดครวญครางเสียงสั่นไม่หยุดทุกครั้งที่เขาขยับคัตตั้นบัดอันใหม่จงใจวนคว้านให้รูหูเธอขยายตัวให้มากที่สุดรอรับคัตตั้นบัดอันใหญ่สุดที่เขามีด้วย

“อูยยย วัตร... ซี๊ดดด ข้าวสวยเสียวรูหูพอและ... แล้ว หยะ.. หยุดที”

“ได้เลย... พร้อมนะ”

วัตรเตรียมความพร้อมสองมือช่วยกันถ่างกางใบหูของข้าวสวยออกกว้างสุดๆ มองดูความชุ่มฉ่ำที่ตนเองสร้างนำทางทิ้งไว้รู้สึกภูมิอกภูมิใจกับคัตตั้นบัดอันน้อยที่นำร่องไปก่อนหน้านี้ แหม... ประสิทธิภาพมันใช้ได้เลยเมื่อเห็นความชุ่มฉ่ำเบื้องหน้าที่พร้อมรอคอยคัตตั้นบัดอันใหญ่สุดที่จดจ่อรอเสียบเข้ารูหูเพื่อแคะแกะเกาและขัดล้างทำความสะอาดรูหูให้คู่หมั้นสาวเป็นครั้งแรก

“อ๊ายยยยย ว๊าดดดดด โอ้ยยยยย”

ข้าวสวยกรีดร้องสุดเสียงตาเหลือกลานเมื่อเจอคัตตั้นบัดอันยักษ์บิ๊กไซส์กว่าที่เคยเจอเมื่อครู่ก่อนค่อยๆ เสียบกดเข้าร่องรูหูน้อยๆ ของเธอสองมือใหญ่ก็คอยจับเธอกดแน่นิ่งไม่ยอมให้ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวหนีไปไหนได้เลยเมื่อตัวเองตั้งหน้าตั้งตากดก้านคัตตั้นบัดลงมาเรื่อยๆ สูดปากส่งเสียงครางซี๊ดเบาๆ มองก้านคัตตั้นบัดขยับเข้าร่องรูหูทีละนิดๆ ไม่สนใจเจ้าของรูหูที่กรีดเสียงโวยวายเพราะความเจ็บแสบที่เพิ่มมากขึ้นทุกทีๆ ที่คัตตั้นบัดมันขยับลึกลงร่องรูไปเรื่อยๆ

“ขะ... ข้าวสวย... รูหูเธอมัน... แน่นจังเลย อูยยยย”

“วัตรๆๆๆ เอาออกไปก่อนเจ็บนะเจ็บๆๆๆ”

ข้าวสวยตีโพยตีพายน้ำตาเล็ดน้ำตาร่วงเมื่อวัตรเล่นกดคัตตั้นบัดเดินหน้าแบบไม่ฟังคำร้องเจ้าของรูหูเอาเลย

“เดี๋ยวดีเองอดทนไว้นะ ซู๊ดดดด”

วัตรสูดปากเมื่ออัดคัตตั้นบัดอันใหญ่เสียบมิดรูหูปล่อยค้างทิ้งไว้อย่างนั้นเพียงครู่เจตนาเพื่อให้รูหูของข้าวสวยคุ้นชินกับมันก่อนจะคิดอ่านกระทำการใดๆ ต่อไปเป็นใครเห็นภาพคัตตั้นบัดอันใหญ่ไหลเข้ารูหูช้าๆ อดใจไม่บ้าก็เก่งสุดยอดแล้ว แต่เขาเล่นเป็นคนกดลงไปเองยิ่งเสียวซ่ากว่าคนโดนกดใต้ร่างไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า ใครเคยแคะรูหูคงรู้ดีว่ามันเสียวขนาดไหน...

หูนะ... รายไหนก็รายนั้นซี๊ดกันขาดใจตายได้เลยเชียวววว

“วัตร... ฮือออบ้า”

เสียงข้าวสวยร้องไห้ครางฮือทำให้วัตรอดเห็นใจเธอเสียไม่ได้ แต่... ไงดีล่ะ? Whatever Will Be, Will Be. อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดนั่นแหละนะ... ทำไงได้ใครกำหนดให้เราเกิดมาคู่กันเล่าข้าวสวยคนดี...

แล้ววัตรคนเก่งก็เร่งปั่นหูเพื่อเอาใจข้าวสวยวนคว้านไปมาจากช้าๆ ก็เพิ่มจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วจนข้าวสวยเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นร้องครางเสียงแหลมหลับตาปี๋จังหวะหนึ่งเหมือนจะแอ่นตัวหนีประเดี๋ยวอีกทีก็เหมือนจะแอ่นตัวตั้งรับการโจมตีเสียได้ เมื่อวนคว้านกันจนพอใจวัตรก็เปลี่ยนลีลาคัตตั้นบัดเสียใหม่ดึงออกช้าๆ ให้ข้าวสวยได้ซี๊ดดดดยาววววๆ ก่อนโถมทับกดอัดกลับเข้าไปใหม่ให้แม่ตัวน้อยได้ร้องอ๊ายกันสุดเสียง ชักจังหวะเข้าออกจากช้าๆ ยาวๆ สุดปลายคัตตั้นบัดก่อนจะค่อยๆ เร็วขึ้นและเร็วขึ้นโถมกระหน่ำคัตตั้นบัดที่ตนเองควบคุมวนคว้านและชักเข้าชักออกจนรูหูข้าวสวยแดงเถือกไปหมดเรียกให้ข้าวสวยร้องครางสูดปากแอ่นหน้าแอ่นหลังตามแรงพลังที่วัตรโถมเข้าหาอย่างเมามัน

ความสงสารมันถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นให้เกิดขึ้นจากเสียงร้องครวญครางอย่างเป็นบ้าเป็นหลังของสาวน้อยใต้ร่างกับประสบการณ์ใหม่ครั้งแรกของการแคะหู! บอกได้คำเดียวว่ามั๊นนนนน ทั้งคนแคะและคนโดนแคะเมื่อต่างพากันซี๊ดเสียงแข่งกันจนดังระงมไปทั่วทิศ...

เป็นไงล่ะ... ประสบการณ์แคะรูหูที่ทุกคนต้องรู้ดีเข้าสักวันหนึ่ง

“เป็นไงใช้ได้มั้ยรุ้งใส”

เสียงข้าวสวยร้องถามอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นรุ้งใสเพื่อนสาวน้อยร่วมห้องนั่งจ้องมองจอมอนิเตอร์เครื่องโน้ตบุคของเธอตาค้างเกร็งตัวไปพักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจตวัดสายตาขึ้นทำหน้าแปร่งๆ ปั้นยากนิดๆ ข้าวสวยมองใบหน้าสวยคมเข้มของรุ้งใสเพื่อนสาวแล้วให้ทำความเข้าใจได้ยากยิ่ง รุ้งใสสบสายตากับข้าวสวยที่นั่งเกาะอยู่ฟากตรงข้ามแบบลุ้นๆ รอผลการวิจารณ์ใจจดใจจ่อ

“แคะรูหูเนี่ยนะ?”

“เออ..!”

ข้าวสวยกลืนน้ำลายอึกเตรียมพร้อมรับการวิจารณ์งานเขียนรอบใหม่ล่าสุดเต็มที่จาก commentator ส่วนตั๊ว... ส่วนตัวของเธอคนนี้ทุกครั้งที่มีงานเขียนแนวอีโรติกต้องถามความเห็นของรุ้งใสเป็นรายแรกก่อนใครว่าชิ้นงานมันจะพอใช้ได้มั้ยเมื่อข้าวสวยนั้นยอมรับในตัวรุ้งใสมานานแล้วว่าเธอเก่งและเป็นผู้รู้ในเรื่องนี้ดีทีเดียวเชียวแหละนะ

“มันก็... ยอมรับว่าแหวกแนวดีอ่ะนะ แต่... ทำไมเลือกรูหูล่ะ? ไม่กลัวขี้หูหลุดมาด้วยหรือไงห๊ะ... เปลี่ยนเหอะอ่านแล้วรู้สึกหวิวก็จริงแต่หวิวแบบเอียนๆ พิลึกนะ ทำไมล่ะ... ทำไมไม่เลือกใช้กลีบดอกไม้แอ่งน้ำหวานอะไรประมาณนั้นจะได้เหมือนคนอื่นๆ เขาด้วย” รุ้งใสวิจารณ์งานเขียนบทแรกที่ข้าวสวยตั้งใจเขียนแบบสับจนยับแหลกคามือกันเลยเชียว

วิจารณ์ได้ตรงซะนะ... แม่คุณเอ๊ยยยย

บ้ารุ้ง! ข้าวสวยอยากให้มันแหวกโว๊ยยยยเบื่อซ้ำซากกับไม้บานฉ่ำเต็มทนแล้วรูหูมันเป็นไงน่าเกลียดตรงไหน? ยัยจ๊ะมันยังเอามาร้องเป็นเพลงเลยเห็นดังกระหึ่มไปทั้งเมือง ชึ๊!!!”

ข้าวสวยสะบัดค้อนเพื่อนสาวทันทีคว้าโน้ตบุคกลับมาตระกองกอดกดปิดฉับอย่างเสียอารมณ์หมดมู๊ด... อุตส่าห์นั่งแต่งนั่งปรับมันทั้งคืนเหนื่อยแทบตาย เช้ามายัยเพื่อนรักรูมเมทร่วมห้องวิจารณ์ทีเดียวหดหมดเลยเป็นอันเริ่มเช้าวันใหม่ในโรงเรียนสตรีล้วนแบบเซ็งเป็ดอีกจนด้ายยยยย...

ไม่ผ่านได้งัยฟร้า... อุตส่าห์ให้วัตรเป็นพระเอกสอนข้าวสวยแคะรูหูแล้วเชียวนา... เอ... หรือว่ามันไม่ซี๊ดพอ... อ่านแล้วไม่รู้ว่าล่อหรือเล่นกันแน่...

อืมมมมคราวหน้าต้องดีกว่านี้หน่อย... ตั้งใจนะ... ข้าวสวยสู้ๆ


อ่านตอนต่อไปได้ที่
http://my.dek-d.com/jennesa/writer/view.php?id=1017281

หรือที่เฟสบุค
https://www.facebook.com/jennesa.jen/media_set?set=a.506991069394008.1073741828.100002493579619&type=3

ขอบคุณค่าหากเป็นการรบกวนต้องขออภัยด้วยนะคะ
เจนนิสาค่ะ



    Writer
งานเขียนที่อยากแนะนำ



Upd : -
Rating
0%
View :
Post :
Fanclub :

งานเขียนล่าสุดของฉัน



    Board


    Voice - ป่าวประกาศสถานะ
ยังไม่มี Voice


   Friends
มาทำความรู้จักเพื่อนๆของเรากันเถอะ
เพื่อนทั้งหมด
1

nangsida



    Gift Box
ส่งของขวัญหากันบ้างนะ
ของขวัญที่ได้
0 ชิ้น

ตอนนี้ คนที่ถูกลืมเลือน
ยังไม่ได้รับของขวัญจากใคร

คลิก! ที่นี่เพื่อให้ของขวัญเป็นคนแรก